Top 25 van 2020: 7. Drive-By Truckers – The Unraveling en The New OK

Eind 2019 maakten de Drive-By Truckers bekend dat er in 2020 een nieuw album zat aan te komen getiteld: ‘The Unraveling’. De plaat zou een vervolg worden op het politiek getinte ‘American Band’ en mijn plaat van het jaar in 2016. Dat is deze plaat zeker geworden was ‘American Band’ nog een aanklacht tegen het beleid dat er in de Verenigde Staten werd gevoerd nu gaan ze nog een stapje verder en nu zijn Patterson Hood en Mike Cooley boos, boos op Trump, boos op zijn politieke agenda en zijn beslissingen. Zo gaat ‘The Unraveling’ over de grenscrisis, waarbij de mensen die illegaal de grens over komen opgesloten worden en worden gescheiden van hun kinderen. Die ook weer in kooien worden opgesloten. Dat leidde tot het prachtige en pijnlijke ‘Babies In Cages’. ‘Thoughts And Prayers gaat over de massa schietpartijen op bijvoorbeeld scholen. Waarbij er door de politici wordt getwitterd ‘thoughts and prayers’ maar er gebeurt dan verder niets. Patterson Hood maakte het van dichtbij mee toen er op de school van zijn dochtertje iemand rondliep die gewapend was. Mike Cooley bezingt in ‘Grievance Merchants’ het toenemende racistische geweld. Cooley schreef dit nummer naar aanleiding van de moord op de beste vriend van hun babysitter. Kippenvel en bizar dat dit gewoon gebeurt in een land als de Verenigde Staten. Samen met ‘Slow Ride Argument’ zijn dit de enige twee nummers die Cooley schreef voor deze plaat. De andere zeven nummers komen van de hand van Patterson Hood. Met dit nieuwe album zouden de Drive-By Truckers gaan touren maar helaas gooide de Coronapandemie dat in de war. En kwam de band thuis te zitten.

Na het writersblock voorafgaand aan ‘The Unraveling’ bleven Cooley en Hood nummers doorschrijven over de dingen die gebeurden in hun land. En samen met wat nummers die niet verschenen op ‘The Unraveling’ had de band genoeg materiaal om nog een album uit te brengen. Dit album verscheen in oktober op Apple Music en Spotify later in het jaar verscheen het album ook in fysieke vorm. ‘The New OK’ borduurt voort op de ingeslagen weg van ‘The Unraveling’. Zo schreef Patterson Hood het titelnummer ‘The New OK’ naar aanleiding van de rellen in Portland, Oregon tussen de Black Lives Matter beweging en de politie. Opvallend is dat het nummer ‘The Unraveling’ op dit album verscheen in plaats van op het gelijknamige album van begin 2020. Daarnaast zingt bassist Matt Patton dit nummer. ‘The Perlious Night’ verscheen in november 2017 al als single en gaat over de verkiezing van Donald Trump en over de betoging in Charlottesville waarbij een neonazi een betoger doodreed. Waarop Trump vertelde dat beide partijen fout zaten dit tot grote woede van Hood. ‘Watching the Orange Clouds’ werd door Hood geschreven na de moord op George Floyd en de boosheid die daarop ontstond en de roep om verandering. ‘Sarah’s Flame’ is een licht ironisch nummer over de voormalige gouverneur van Alaska Sarah Palin. In 2008 was zij de running-mate van John McCain die voor het presidentschap ging en het toen verloor van Barack Obama. Gevolgd door ‘Sea Island Lonely’ dat door het orgeltje en de blazers wat soul-achtig aan doet. Afsluiter van de plaat wordt weer gezongen door Matt Patton en is een cover van The Ramones: ‘The KKK Took My Baby Away’ een nummer dat de Truckers al een aantal jaren live spelen.

‘The Unraveling’ en ‘The New OK’ vormen samen met het uit 2016 afkomstige ‘American Band’ een mooi drieluik over de afgelopen 5 jaar in de Verenigde Staten. Goede, politieke, scherpe teksten, dat de Truckers uit Athens, Georgia (dus het zuiden van de VS) vast weer een paar fans gaat kosten maar ik hou er van. Pracht platen!

Tracklist The Unraveling:
1 Rosemary with a Bible and a Gun (3:29)
2 Armageddon’s Back in Town (3:48)
3 Slow Ride Argument (3:19)
4 Thoughts and Prayers (5:21)
5 21st Century USA (4:14)
6 Heroin Again (3:54)
7 Babies in Cages (5:33)
8 Grievance Merchants (4:08)
9 Awaiting Resurrection (8:38)
Tracklist The New OK:
1 The New OK (4:25)
2 Tough to Let Go (4:49)
3 The Unraveling (2:43)
4 The Perilous Night (4:36)
5 Sarah’s Flame (3:31)
6 Sea Island Lonely (4:20)
7 The Distance (4:05)
8 Watching the Orange Clouds (5:15)
9 The KKK Took My Baby Away (2:31)
Linkjes:
Website: www.drivebytruckers.com
Luisteren: iTunes The Unraveling | The New Ok
Spotify: The Unraveling | The New Ok
Kopen op cd of vinyl: Platomania

Top 25 van 2020: 19. Jerry Joseph – The Beautiful Madness

Jerry Joseph inmiddels 59 jaar komt uit Los Angeles, CA en hij is behoorlijk onbekend aan deze kant van de oceaan, sterker nog ik had nog nooit van hem gehoord. Maar Patterson Hood (Drive-By Truckers) en ook Jason Isbell zijn grote fans van zijn werk. Dus was mijn interesse gewekt. Helemaal toen ik las dat de Drive-By Truckers meespeelden op deze plaat.

Joseph groeide op in de omgeving van San Diego toen hij op de middelbare school zat ging het echter mis en werd hij door zijn ouders naar een kost school in Nieuw Zeeland gestuurd. Waar hij gitaar leerde spelen maar ook in Nieuw Zeeland ging het niet goed door crimineleactiviteiten. Joseph werd weer terug gestuurd naar zijn ouders. Terug in de States begon hij in bandjes te spelen zoals The Jackmormons en Stockholm Syndrome. Ook op deze plaat werkt hij samen met een band. Namelijk The Stiff Boys een alias van de al eerder genoemde Drive-By Truckers. De voltallige band doet mee op dit album aangevuld met Schaefer Llano en Sue Weaver die de achtergrond vocalen voor hun rekening nemen en ook Kyleen King op de viola en de Aretha Garland Singers.

De plaat opent met ‘Days Of Heaven’ dat rustig begint en steeds verder uitbouwt. Een van mijn favoriete nummers van het jaar. ‘Bone Towers’ is een prachtig nummer over een relatie die op de klippen begint te lopen. Joseph klinkt op sommige nummers wat verbitterd en boos, zoals op ‘Sugar Smacks’ waarin onder andere het Witte Huis er van langs krijgt maar hij ook boos is over zijn eigen verleden. In het rust puntje op het album ‘Dead Confederate’ wordt de wereld bekeken vanuit een standbeeld dat op het punt staat om van zijn sokkel te worden gehaald en in het verlengde daarvan gaat het nummer over vooroordelen en rassenhaat. Jason Isbell doet ook mee op dit nummer en bespeelt prachtig op de slide gitaar. Ook mooi is ‘Black Star Line’ een ode aan David Bowie een artiest waar Joseph veel aan had en naar luisterde in zijn moeilijke jeugd.

De stem van Joseph is prachtig doorleefd en als zijn maatschappij kritische teksten dan ook nog worden ondersteund door de Drive-By Truckers, krijg je een eind resultaat als ‘The Beautiful Madness’. Mocht alles komend jaar weer doorgang gaan vinden staat hij op 27 mei in het voorprogramma van de Drive-By Truckers in Paradiso.

Tracklist:
1 Days of Heaven (5:33)
2 Bone Towers (5:50)
3 Full Body Echo (2:45)
4 San Acacia (6:46)
5 (I’m in Love with) Hyrum Black (5:49)
6 Good (5:58)
7 Sugar Smacks (7:06)
8 Dead Confederate (6:05)
9 Black Star Line (7:28)
10 Eureka (5:10)
Linkjes:
Website: jerryjoseph.com
Luisteren: iTunes of Spotify
Kopen op cd of vinyl: Platomania

Plaat van de week: Jerry Joseph – Days Of Heaven

Tot een aantal weken geleden had ik nog nooit van Jerry Joseph gehoord, terwijl de 59 jarige Californiër toch al een behoorlijk lange tijd muziek maakt maar net als met veel andere muzikanten nooit echt doorgebroken aan deze kant van de oceaan. Voor zijn nieuwe plaat ‘The Beautiful Madness’ schakelde Joseph de hulp in van de Drive-By Truckers. Toen ik dat las op de verschillende social media kanalen van de Truckers, was mijn interesse gewekt. En wat een fijne plaat is het geworden. ‘Days Of Heaven’ is een van mijn favoriete nummers op het album, dus daarmee ook de plaat van de week.

Komend jaar staat hij in het voorprogramma van de Drive-By Truckers tijdens hun Europese tour en daar ben ik bij!

Plaat van de week: Drive-By Truckers – Armageddon’s Back in Town

Het heeft even geduurd maar eindelijk is daar de opvolger op de plaat ‘American Band’ van de Drive-By Truckers. Op 31 januari 2020 verschijnt het album getiteld: ‘The Unraveling. Eerste single van de plaat is het nummer ‘Armageddon’s Back in Town’. Volgens verschillende persberichten gaat de band verder op de weg die ze met ‘American Band’ zijn ingeslagen. Patterson Hood vertelde tegen Rolling Stone over het nieuwe album:
“While a quick glance might imply that we’re picking up where 2016’s American Band left off, the differences are as telling as the similarities. If the last one was a warning shot hinting at a coming storm, this one was written in the wreckage and aftermath. I’ve always said that all of our records are political but I’ve also said that ‘politics is personal.’ With that in mind, this album is especially personal.”

Op 7 juni staat de band in Paradiso, Amsterdam. Kaarten gaan komende woensdag om 10 uur in de verkoop. Ik ben er zeker bij!

Concertreview: Take Root Festival 2019

Afgelopen zaterdag 2 november 2019, was het tijd voor de 22ste editie van het Take Root Festival in de Oosterpoort in Groningen. Voor Real Roots Cafe mocht ik hier verslag van doen.
Dat verslag is hier te lezen op de site van Real Roots Cafe. Het verslag heb ik samen met een collega-recensent geschreven. Hieronder volgt mijn eigen versie met nadruk op de muzikanten die ik die avond heb zien spelen.

Op zes podia stonden in totaal 22 verschillende bands/artiesten. In eerste instantie zou Brandi Carlile een van de headliners zijn. Helaas kwam begin oktober het bericht dat ze niet zou komen, door onvoorziene omstandigheden, aldus het persbericht. Maar de ruimte die door het wegblijven van Carlile ontstond werd al snel ingevuld door de Drive-By Truckers.

Bij binnenkomst van de Oosterpoort was het al gezellig druk op het zo goed als uitverkochte festival. Waarbij er tevens een mooie mengeling was van oudere mensen en jongeren. Vanuit de foyer klonk de eerste muziek al, op het podium speelden het duo The Rails. Waarna om 17 uur Josh Ritter een solo concert gaf in de grote zaal. Ritter kwam met een grote glimlach het podium op, hij had er zin in. Hij begon zijn set met ‘Thunderbolt Goodnight’ en sloot hem na een uur af met ‘The Curse’. Ook speelde hij een aantal nummers van zijn dit jaar verschenen album ‘Fever Breaks’.

Daarna was het door naar de Kleine Zaal voor het concert van The Delines. Toen ik de zaal betrad was de band net aan het soundchecken in een zaal die steeds voller werd. Na een kort moment dat ze van het podium afgingen kwamen ze het podium al weer op gelopen. Waarbij Boone door de gevolgen van haar ongeluk, nog met een wandelstok liep. Daarna werd begonnen met een nieuw nummer, een verwijzing naar Boone’s tijd in het ziekenhuis, getiteld: ‘Eight Floors Up’. Na ‘The Imperial’ volgde nog een nieuw nummer met ‘Lately I’ve Been Going Down’. Net als de concerten in de lente van dit jaar lag de nadruk op het album ‘The Imperial’. Een prachtig show, waarbij veel mensen in de zaal onder de indruk waren van de vocale kwaliteiten van Boone en de teksten van Willy Vlautin.

Toen naar de grote zaal voor Son Volt, de band van Jay Farrar die hij oprichtte nadat Uncle Tupelo uit elkaar viel in enerzijds, Wilco van Jeff Tweedy en Son Volt. Voor mij misschien wel de verassing van het festival. Ik had wel eens van deze band gehoord maar verder dan dat was ik nog niet gekomen maar na dit concert ga ik hun discografie uitpluizen. Son Volt zette een erg sterke set neer met veel gitaren. Persoonlijk hoogtepunt vond ik ‘The Picture’ met mooi mondharmonica spel van Farrar en het aanzwengelende hammond orgel geluid gespeeld door Mark Spencer (op een keyboard gespeeld, dat dan weer wel).

Waarbij ik dacht dat het niet beter kon na het concert van Son Volt legden de Drive-By Truckers de lat nog iets hoger. Speciaal voor dit festival waren ze overgekomen uit de Verenigde Staten. De Truckers met 2 gitaren, bass en drums zetten in de anderhalf uur die ze kregen een pracht show neer. Waarbij Mike Cooly en Patterson Hood elkaar afwisselden met het zingen van de nummers. Opvallend vond ik dat ze niets speelden van hun laatste album uit 2016 ‘American Band’. Daarentegen speelde de band een mooie dwarsdoorsnede van hun discografie. Voor het nummer ‘My Sweet Annette’ werd Lilly Hiatt het podium opgeroepen door Hood om mee te spelen, want dat was het mooie van op een festival spelen zo vertelde Hood. Je kwomt bekenden tegen waar je normaal nooit zo snel mee kunt spelen omdat de agenda’s niet overeenkomen. Maar op een festival dus wel. Met ‘Marry Me’, ‘The Living Bubba’ en ‘3 Dimes Down’ kwam er een eind aan het concert van de Truckers. Hood vertelde dat ze in de lente terug kwamen, met een tour en een nieuw album.

Daarna nog even wat rond gelopen en toen terug naar huis. Zoals gezegd was ik nog niet eerder bij Take Root geweest, maar na deze avond zeker niet voor het laatst. Het festival en de mensen waren erg gemoedelijk, geen gedrang, respect voor de muzikanten dus al met al een erg fijn festival. Ik ga zeker vaker!

Setlist Josh Ritter:
Thunderbolt’s Goodnight/Feels Like Lightning/Wolves/Old Black Magic/On the Water/Henrietta, Indiana/(Unknown)(cowboy song)/Monster Ballads/Dreams/Change of Time/Our Father’s War/The Torch Committee/Oh Lord (Part 3)/The Curse

Band:
Josh Ritter – vocals, guitar

Setlist The Delines:
Eight Floors Up/The Imperial/Lately/The Oil Rigs At Night/Waiting On The Blue/That Old Haunted Place/Holly The Hustle/Instrumental/Where Are You Sonny?/Room On The Tenth Floor/Eddie & Polly/Cheer Up Charley/Let’s Be Us Again

Band:
Amy Boone – vocals, keyboard
Willy Vlautin – guitar, background vocals
Sean Oldham – drums, background vocals
Cory Gray – keyboards, trumpet
Dave Little – bass, background vocals

Setlist Son Volt:
The 99/Lost Souls/Sinking Down/The Picture/The Reason/Union/Cherokee Street/Bandages/Caryatid/Route/Drown/Afterglow 61/Tear Stained Eye/Windfall/Back Against The Wall/Chickamauga/Stones

Band:
Jay Farrar – vocals, guitar, harmonica
Mark Patterson – drums
Chris Frame – guitar
Mark Spencer – keyboards, steel guitar, background vocals
Andrew Duplantis – bass, background vocals

Setlist Drive-By Truckers:
The Righteous Path/A Ghost to Most/Heathens/Shit Shots Count/Sink Hole/Uncle Frank/This Fucking Job/Gravity’s Gone/Tornadoes/Women Without Whiskey/The Deeper In/Where the Devil Don’t Stay/Dead, Drunk, and Naked/Guitar Man Upstairs/My Sweet Annette (with Lilly Hiatt)/Marry Me/The Living Bubba/3 Dimes Down

Band:
Patterson Hood – lead vocals, guitar
Mike Cooley – lead vocals, guitar
Brad Morgan – drums
Matt Patton – bass

Gezien:
Take Root Festival
02-11-2019. Spot/De Oosterpoort, Groningen, NL