Concertreview: The Delines: Let’s Be Us Again

Begin dit jaar werd ik benaderd door de site Real Roots Cafe met de vraag of ik cd recensies wilde schrijven en eventueel ook concert recensies. Nou dat was niet tegen dovemansoren gezegd. Sinds dien een aantal cd’s gerecenseerd en gevraagd of ik voor RRC naar The Delines in TivoliVredenburg in Utrecht mocht. Dat mocht dus op 7 mei had ik mijn eerste opdracht om een concertrecensie te schrijven. Samen met fotograaf Peter zouden we de avond vastleggen.

Inmiddels staat het verslag online op de site van realrootscafe.com

Zelf vond ik het wel een rare gewaarwording om zonder concertkaartje naar een concert te gaan. Bij Tivoli aangekomen even gewacht op Peter en daarna bij de receptie mijn vrijkaartje opgehaald. Het concert zelf vond ik wederom geweldig. De zaal leende zich ook goed voor deze muziek. In november komt de band weer terug voor een concert in Nederland, dit keer op het Take Root festival in Groningen. Gaat dat zien!

Setlist:
The Imperial/I Won’t Slip Up/Eddie & Polly/Waiting On The Blue/Holly The Hustle/Gold Dreaming/That Old Haunted Place/Cheer Up Charley/Houston’s Hungover/Where Are You Sonny?/Room On The Tenth Floor/I Got My Shadows/Roll Back My Life/He Don’t Burn For Me//Calling In/Colfax Avenue/Let’s Be Us Again

Band:
Amy Boone – vocals, keyboard
Willy Vlautin – guitar, background vocals
Sean Oldham – drums, background vocals
Cory Gray – keyboards, trumpet
Dave Little – bass, background vocals

Gezien:
The Delines
Euro Tour 2019
Voorprogramma: The Calicos
07-05-2019. Cloud Nine, TivoliVredenburg, Utrecht, NL

Concertreview: Isbell & The 400 Unit @ Ronda, Utrecht, NL

Jason Isbell, 6 november van het vorig jaar stond hij nog in Paradiso, Amsterdam, amper een half jaar later zijn Jason Isbell & The 400 Unit terug voor een concert in Nederland. Dit keer plaats van handeling TivoliVredenburg, in Utrecht. In tegenstelling tot het concert dat Isbell in 2016 gaf in de Grote Zaal was er nu gekozen voor de Ronda. Een veel betere keus wat mij betreft. De Grote zaal is wat mij betreft meer voor klassieke concerten terwijl de Ronda meer een popzaal is. In eerste instantie zou ik alleen gaan maar Louise wilde Isbell ook wel eens zien en om er achter te komen waarom ik deze man zo goed vind. Na een rondje stad (o.a. de plato en de Bijenkorf) zijn we gaan eten bij het Italiaans restaurant waar ik bij een vorig concert in 2016 van Southside Johnny ook al eens had gegeten. Jammer genoeg was het die dag wat koud, dus konden we niet aan de kade van de gracht zitten. Na een fijne Italiaanse maaltijd bij Pizzeria La Fontana liepen we terug naar Tivoli om daar nog wat te drinken. Waarna we even moesten wachten onder aan de trap voordat we naar binnen mochten. Kaartje gescand en daarna de zaal in, we besloten om op het balkon te staan en dat was een goede keuze want we hadden een erg goed zicht op het podium. Tegen 20 uur begon het voorprogramma verzorgd door Lindi Ortega, haar platen vind ik erg goed, dus ik had hoge verwachtingen maar die kwamen niet helemaal uit, ze leek er niet helemaal in te zitten haar stem was ook niet zo mooi als op de plaat, dat kan natuurlijk. Haar begeleidingsband bestaande uit een drummer en gitarist speelden erg goed. Na dat Ortega klaar was kwamen de roadies het podium op om de zaak om te bouwen voor het concert van Isbell en zijn mannen. Rond 21 uur kwam de band het podium op en werd er afgetrapt met ‘Hope The High Road’.

Last year was a son of a bitch
For nearly everyone we know
But I ain’t fighting with you down in a ditch
I’ll meet you up here on the road

Daarna speelde Isbell een megeling van oudere albums en zijn laatste album ‘The Nashville Sound’. Na het mooie ‘Different Days’, pakte Derry Deborja zijn accordeon dus was het tijd voor een van de beste nummers van de avond ‘Codeine’.

Een ander hoogtepunt net als bij de andere concerten die ik van Isbell gezien heb was het schitterende ‘Cover Me Up’ waar Isbell zijn verslaving bezingt en wat hij er voor heeft moeten doen om weer clean te worden. Pracht lied! Met de Drive-By Truckers cover ‘Decoration Day’ eindigde de eerste set. Isbell bedankte ons dat we waren gekomen waarna hij samen met zijn band van het podium liep. Na een paar minuten kwam de band weer het podium op voor twee toegiften ‘Flying Over Water’ en het schitterende ‘If We Were Vampires’. Daarmee kwam dit concert tot een eind. Wederom een prachtig concert van Isbell en zijn mannen. Eind van het jaar brengt Isbell een live plaat uit en dan hopelijk volgend jaar weer een album met nieuw materiaal. Want Isbell is op dit moment een van de beste liedjesschrijvers. Prachtig concert!

Gezien:
Jason Isbell & The 400 Unit
Voorprogramma: Lindi Ortega
The Nashville Sound Tour 2018
21-06-2018: Ronda, TivoliVredenburg, Utrecht, NL

Setlist Lindi Ortega:
Angels/Demons Don’t Get Me Down/The Comeback Kid/Ashes/Cigarettes & Truckstops/The Day You Die/You Ain’t Foolin’ Me

Setlist Jason Isbell & The 400 Unit:
Hope The High Road/24 Frames/White Man’s World/Something More Than Free/Different Days/Codeine/Last of My Kind/Traveling Alone/Cumberland Gap/Tupelo/Stockholm/Cover Me Up/Anxiety/Decoration Day//Flying Over Water/If We Were Vampires

Band:
Jason Isbell – vocals, guitars
Sadler Vaden – guitars, background vocals
Jimbo Hart – bass, background vocals
Derry DeBorja – keyboards, accordeon, background vocals
Chad Gamble – drums

Concertreview: Little Steven & The Disciples of Soul – together we will make our stand

Na jaren met Bruce Springsteen te hebben opgetreden, acteur te zijn geweest in The Sopranos en Lillyhammer, had Little Steven eind vorig jaar eindelijk weer tijd om de studio in te gaan. Het resultaat daarvan is het album ‘Soulfire’. Het album bevat veelal soul nummers die door Steve van Zandt aka Little Steven zijn geschreven voor anderen. Zoals het titelnummer ‘Soulfire’ dat ik kende van de band The Breakers uit Denemarken. Daarnaast staan er ook een aantal echte covers op. Zoals ‘Blues Is My Business’ van Etta James en ‘Down and Out in New York City’ van James Brown. Alle nummers zijn overgoten met de typische New Jersey shore sound. Dus een bijna Phil Spectoriaans geluid, vol met belletjes, blazers en alles wat daar tussen zit. In juni van dit jaar trad Little Steven met zijn Disciples Of Soul in Carré te Amsterdam. Maar dat was precies op de dag dat er in Assen een van de mooiste sportevenementen in Nederland werd gehouden. Namelijk de TT van Assen. Dus moest ik dat concert helaas aan mij voorbij laten gaan. Maar na het concert in Amsterdam volgde een paar weken later de aankondiging van een trio nieuwe concerten in Nederland in november, in Groningen, Utrecht en Tilburg. Dus direct een kaartje gekocht voor het concert in Utrecht.

Iets over half negen, kwam de band het podium op onder een luid applaus waarna Little Steven & The Disciples of Soul het podium op kwamen. Sinds het overlijden van Tom Petty speelt, van Zandt, ‘Even The Losers’, van Tom Petty & The Heartbreakers. Dus wat mij betreft een prachtige opener. Daarna ging de band verder met ‘Soulfire’ en ‘I’m Coming Back’. Voordat hij begon met het volgende nummer sprak Little Steven over de situatie in Amerika. Toen hij voor het laatst solo op tour was moest hij alles uitleggen wat Ronald Reagan toen de president van de Verenigde Staten, aan het doen was. ‘But now it’s a whole different story, it’s speaks for itself’. Verwijzend naar Donald Trump. Waarna de zaal begon te juichen. Daarna begon Little Steven te vertellen over Motown en hoe de muziek hem inspireerde, waarna hij een cover van Etta James speelde ‘Blues Is My Business’. Na ‘Love On The Wrong Side Of Town’ vertelde van Zandt over zijn jeugd en zijn droom om muzikant te worden. Een droom die hij deelde met Southside Johnny en Bruce Springsteen. Uiteindelijk was dat gelukt, waarna de band ‘Until The Good Is Gone’ inzette. De muzikale inspiratiebronnen van van Zandt waren verweven door de avond van rock, soul en reggae, evenals zijn politieke agenda, bijvoorbeeld met het blokje ‘Solidarity’, ‘Leonard Peltier’ en ‘I’m A Patriot’. Na dit politieke blokje was het tijd voor een ‘nieuw’ nummer ‘Groovin’ Is Easy’ waarna de band verder ging met ‘Ride The Night Away’ die ik ken van Southside Johnny. Gevolgd door een lange versie van ‘Bitter Fruit’ met een hoofdrol voor Anthony Almonte op de percussie instrumenten.

Daarna volgde nog het mooie ‘Forever’ waarmee de hoofd set van de avond ten einde kwam. Maar net als zijn compaan Springsteen, speelde Little Steven gewoon door en vroeg hij of we al naar huis wilden. De zaal was het daar niet zo mee eens dus zette de band ‘I Don’t Want To Go Home’ de klassieker van Southside Johnny. Daarna richtte van Zandt zich weer tot het publiek om ons te bedanken waarna hij en de band afsloten met ‘Out Of The Darkness’. Een toepasselijker afsluiting met alles wat er in de wereld gebeurt, Trump in Amerika, de zwarte pieten discussie in Nederland, was er bijna niet.

There’s a sadness all around us
There are words we’re too afraid to say
The things that I thought would last forever
Are changing every day
There’s a hunger that can’t be satisfied
And the streets are filled with rage
It’s time to dig deep inside ourselves
And face the life we’ve made

It’s gonna take the two of us
I just can’t do it all on my own
I see the day gettin’ brighter
Hold me a little bit tighter

Out of the darkness and hand in hand
Baby together we will make our stand
Reach out and touch me we can win somehow
I know there’s nothin’ that can stop us now
Oh baby, come with me out of the darkness

Toen de band het podium af liep nog even een setlist gevraagd en toen op naar huis. Het concert was geweldig! Openen met een nummer van een van mijn muzikale helden, mooie soul muziek, fijne rock ’n roll en een boodschap van laten we allemaal wat aardiger zijn voor elkaar. Dan nog de band, 15 man sterk, blazers, hammond orgels een geweldige ritme sectie en achtergrond zangeressen. Ik hou er van. Mocht van Zandt binnenkort weer naar Nederland komen ben ik daar zeker weer bij. Want dit smaakte naar meer! Maar als ik mocht kiezen dan het liefst met Bruce Springsteen als onderdeel van de E Street Band, maar dat zit er voorlopig nog niet in. ‘Getting out of the darkness!’

Setlist:
Even the Losers/Soulfire/I’m Coming Back/The Blues Is My Business/Love on the Wrong Side of Town/Until the Good Is Gone/Angel Eyes/Some Things Just Don’t Change/Saint Valentine’s Day/Standing in the Line of Fire/I Saw the Light/Salvation/The City Weeps Tonight/Down and Out in New York City/Princess of Little Italy/Solidarity / Leonard Peltier / I Am a Patriot/Groovin’ Is Easy/Ride the Night Away/Bitter Fruit/Forever//I Don’t Want to Go Home/Out of the Darkness

Band:
Stevie Van Zandt – Guitar/Vocals
Marc Ribler – Musical Director/Guitar
Jacquita (Jackie) Perkins- Background Vocals
Sara Devine – Background Vocals
Tania Jones – Background Vocals
Andy Burton – B3 Organ
Lowell “Banana” Levinger – Piano
Jack Daley – Bass
Rich Mercurio – Drums
Eddie Manion – Horn Director / Baritone Sax
Stan Harrison – Tenor Sax/Flute
Clark Gayton – Trombone
Ravi Best – Trumpet
Ron Tooley – Trumpet
Anthony Almonte –Percussion

Gezien:
Little Steven & The Disciples of Soul
Soulfire Tour 2017
28-11-2017. TivoliVredenburg, Utrecht, NL

Concertreview: Kris Kristofferson, ‘I’m so glad that I was close to you!’

Dinsdagavond 20 juni, iets over de klok van acht uur, liep een man het podium op. Gitaar om en de mondharmonica in een houder om de nek. Langzaam verscheen Kris Kristofferson in de spot bij de microfoon. Met op de grond de setlist van de avond en naast hem een standaard met een flesje Spa blauw. Kristofferson plugde zijn akoestische gitaar in en begon met spelen van het eerste nummer van de avond ‘Shipwrecked In The Eighties’. Maar mijn gedachten dwaalden af naar het verleden van Kristofferson. Vooral naar de tijd dat hij samen met Johnny Cash, Waylon Jennings en Willie Nelson op een podium stond als The Highwaymen. Jennings en Cash zijn in 2002 en 2003 overleden. Nelson inmiddels 84 jaar tourt nog veel door de States maar of hij op zijn leeftijd nog een keer naar Europa komt betwijfel ik. In januari van dit jaar maakte Kristofferson bekend dat hij wel naar Europa zou komen, met een stop in Nederland. Om precies te zijn, TivoliVredenburg in Utrecht. Hier moest ik dus bij zijn, het kaartje was snel gekocht met een schitterende plek op rij 2. Naast The Highwaymen heeft Kristofferson een niet onverdienstelijke solo carriere. Zo schreef hij een aantal echte klassiekers, zijn nummers zijn door om en nabij de 400 collega artiesten op de plaat gezet. Zoals ‘Me And Bobby McGee’ waarmee Janis Joplin een grote hit had maar dit nummer is ook gecoverd door Waylon Jennings, Johnny Cash, Willie Nelson. Terwijl andere nummers zoals ‘They Killed Him’ door bijvoorbeeld Bob Dylan is opgenomen en op de plaat gezet. Een hele grote meneer van al 80 jaar (twee dagen na het concert is Kristofferson 81 jaar geworden) speelde. Terug naar het concert.

Inmiddels was ‘Shipwrecked’ afgelopen en na een kort ‘Hello Utreggt’ en een ‘Thank You’. Speelde Kristofferson verder in een hoog tempo speelde hij een greep uit zijn oevre. Wat onbekendere liedjes en natuurlijk zijn bekende werk. Zoals al vroeg in de set, het derde nummer van de avond ‘Me And Bobby McGee’ met een van de mooiste zinnetjes uit de muziekgeschiedenis:

Freedom’s just another word for nothin’ left to lose,
And nothin’ ain’t worth nothin’ but it’s free,
Feelin’ good was easy, Lord, when Bobby sang the blues,
And buddy, that was good enough for me,
Good enough for me and my Bobby McGee.

Waarna er nog een mooi rijtje klassiekers volgde met ‘Here Comes That Rainbow Again’, ‘Best Of All Possible Worlds’ en het schitterende ‘Help Me Make It Through The Night’. Naast al die klassiekers was er ook ruimte voor wat recenter werk met ‘Feeling Mortal’ uit 2012 en ‘From Here To Forever’ uit 2009. Met het mooie ‘Loving Her Was Easier (Than Anything I’ll Ever Do Again)’, was het tijd voor een pauze. Voor Kristofferson een zeer verdiende pauze want wat was het mooi. In de pauze nog even zijn laatste cd gekocht de ‘The Cedar Creek Sessions’. Na de pauze begon Kristofferson met ‘Just The Other Side Of Nowhere’. Na een paar andere nummers vertelde Kristofferson dat hij ontzettend vereerd was dat Bob Dylan ‘They Killed Him’ had opgenomen. Dylan’s cover staat op het album ‘Knocked Out Loaded’ uit 1986. Een mooi politiek nummer over Kristofferson’s helden in dit nummer bezingt hij Martin Luther King, Jr., Mahatma Gandhi, Jezus, John F. Kennedy en Robert F. Kennedy. Een ander hoogtepunt was ‘Sunday Mornin’ Comin’ Down’ en ‘For The Good Times’. Gevolgd door ‘A Moment Of Forever’ en ‘Why Me’.

Vooral ‘A Moment Of Forever’ vond ik erg van toepassing op hoe ik er die avond bij zat:

Come whatever happens now
Ain’t it nice to know that dreams still come true
I’m so glad that I was close to you
For a moment of forever

Hier mee kwam er een eind aan de tweede set. Na nog een paar ‘thank you’s’ en een zeer luid applaus, liep Kristofferson even naar de zijkant van het podium. Waarna hij weer terug kwam en nog een liedje besloot te spelen. Namelijk ‘Please Don’t Tell Me How The Story Ends’. Een hele mooie afsluiter.

This could be our last good night together
We may never pass this way again.
Just let me enjoy it ’til it’s over, or forever
Please don’t tell me how the story ends.

Want ja, 81 jaar zal hij nog een keer naar Europa komen? Muzikaal gezien en qua stem hield het niet over zou de muziekcriticus zeggen. Maar zo voelde het niet. Ik vond zijn stem schitterend, breekbaar en kwetsbaar. Wat op die leeftijd en met alles wat de man heeft meegemaakt ook wel iets sympathieks heeft. Wat ik ook nog erg mooi vond om te zien was de ketting die Kristofferson om had met het logo van de Flying W. Het logo van Waylon Jennings.

Een absoluut voorrecht om deze held te mogen hebben gezien in de nadagen van zijn leven.

Gezien:
Kris Kristofferson
20-06-2017. Grote Zaal, TivoliVredenburg, Utrecht, NL

Band:
Kris Kristofferson – vocals, guitar, harmonica

Setlist:

Shipwrecked In The Eighties/Darby’s Castle/Me And Bobby McGee/Here Comes That Rainbow Again/Best Of All Possible Worlds/Help Me Make It Through The Night/Billy Dee/Rocket To Stardom/Casey’s Last Ride/Nobody Wins/Feeling Mortal/From Here To Forever/Broken Freedom Song/Loving Her Was Easier (That Anything I’ll Ever Do Again)//Just The Other Side Of Nowhere/Duvalier’s Dream/I’d Rather Be Sorry/They Killed Him/The Pilgrim: Chapter 33/Jesus Was A Capricorn/To Beat The Devil/Sunday Mornin’ Comin’ Down/The Silver Tongued Devil And I/For The Good Times/A Moment Of Forever/Why Me///Please Don’t Tell Me How The Story Ends

Concertreview: “Don’t tell me that you don’t have your own Trumps; I know you do!” – Jeff Tweedy, Wilco

img_8030Begin maart maakte Wilco bekend dat ze een wereld tour gingen doen. Met ook twee stops in Nederland. Op 9 en 10 november speelden ze in TivoliVredenburg. De eerste avond een eigen show, de tweede avond als onderdeel van het festival ‘Le Guess Who’. Mijn keus viel al snel op de eerste avond omdat dit een gewoon concert zou zijn. Dus een volledig concert, later zou blijken dat het concert van 10 november ook van gewone lengte zou zijn. img_8040Dus een kaart besteld voor al weer het derde concert in Tivoli, voor mij dit jaar.

Woensdag 9 november was het dan zover, ’s ochtends al vroeg uit bed om de uitslag van de presidentsverkiezingen in Amerika te bekijken. Donald J. Trump had gewonnen, iets dat ik bijna een week later nog erg bijzonder vind. Want waarom stem je op deze man? Ik was benieuwd hoe Wilco zou reageren op deze uitslag, zelf zou ik het wel gaaf vinden als ze dan het nummer ‘Ashes Of American Flags’ zouden spelen. Na wat gegeten te hebben in het restaurant in TivoliVredenburg besloot ik om net als veel mensen maar bij de trap te gaan staan. Niet veel later ging de trap open en mochten we naar de zaal genaamd Ronda lopen. Al snel had ik een mooi plekje gevonden links vooraan bij het podium. Bij de ingang van de zaal stond een bord met ‘Ashes Of American Flags’ en op het andere bord Wilco. Een hint voor vanavond? Na ongeveer een uurtje wachten kwam William Tyler het podium op voor het voorprogramma. Leuk! Een singer songwriter maar niets bleek minder waar. Tyler maakt instrumentale gitaar muziek en dat doet hij erg goed. img_8078Na een half uurtje was zijn set klaar en kwamen de roadies van Wilco het podium op om alles klaar te maken voor het concert. Tegen 21 uur waren ze klaar met het podium en niet veel later kwam de band het podium op. Geen hello of goodevening maar direct beginnen met, jawel, erg toepasselijk ‘Ashes Of American Flags’. Met gelijk al een mooie solo van meestergitarist Nels Cline, daarna was het de beurt aan ‘Normal American Kids’. Na het vierde nummer ‘Cry All Day’ riep iemand uit de zaal: ‘I’ve been crying all day’.
Waarna Jeff Tweedy van wal stak: ‘”I’ve been crying all day, too,” “We come to you brokenhearted, but we’re on the side of righteousness. We’re on the side of beauty. We’re on the side of creation.”
img_8046Tweedy vervolgde: “We will not waste tears on that motherfucker. I cry because I need to mourn and then prepare for what’s next. Sometimes you don’t want to play music when you feel so bad, but that’s what it’s for.”
Waarna de sfeer in de zaal en op het podium verbeterde. Gedurende het concert zou Tweedy nog een aantal keer terug komen op de gebeurtenissen. Met ‘I Am Trying To Break Your Heart’ pakte de band de spreekwoordelijke draad weer op. Gevolgd door ‘Art Of Almost’ en ‘Pickled Ginger’. Waarna het de beurt was aan een van mijn favoriete Wilco liedjes ‘Via Chicago’. Dat een fijn country/americana geluid had tot dat, net als op de plaat, drummer Glenn Kotche even los ging. En het geluid van het nummer alle kanten op ging. Dit duurde maar even waarna de country feel weer terug kwam. Schitterend nummer! Na dit nummers was het tijd voor ‘Misunderstood’, ‘Someone To Lose’, ‘Reservations’ en een van de vele hoogtepunten van de avond, het eerste nummer dat ik ooit hoorde van Wilco: ‘Impossible Germany’.

Een schitterende solo van Nels Cline, die hij bijna agressief en boos speelde. Na een groot applaus vertelde Tweedy voorafgaand aan ‘We Aren’t The World (Safety Girl)’ het volgende: “Sometimes you write a song and it’s 15 or 20 years later when you realize what it was about”. “And sometimes you write one and it’s only a few months before you do and the latter was the case with this song”. Wederom een verwijzing naar de verkiezing van Trump. Daarna volgde het mooie ‘Say You Miss Me’ en nog een viertal nummers waarna de eerste set werd afgesloten met ‘I’m The Man Who Loves You’. Toen de band het podium weer op kwam riep een man die naast mij stond: “You can stay here if you don’t want to go back to Trumpland.” Hierop reageerde Tweedy: “Don’t tell me that you don’t have your own Trumps; I know you do,” zei hij, gevolgd door: “But then, in a spirit of unity, they will all be defeated. They’ll all die and we’ll rejoice. Until then, we play rock shows and sing to each other.”

img_8070Waarna de band ‘Spiders (Kidsmoke)’, inzette gevolgd door ‘Hummingbird’ en ‘The Late Greats’. Waarna we werden bedankt dat we waren gekomen en de band van het podium liep. Om niet veel later terug te komen. Waarna Tweedy ons wederom bedankte dat we waren gekomen: “You guys made this evening so much better for us”. Waarna hij William Tyler het podium op haalde met de woorden: “Everyone had been consoling one another backstage, and William’s a very good hugger…if anybody wants to hug him.” Waarna het mooie ‘California Stars’ werd gespeeld waarin William Tyler ook even mocht soleren. Gevolgd door ‘Passenger Side’ waarna Tweedy zei: “”There are more of us than (there are) of them. “There always will be. The only way we lose power is to think we have none.” Waarna de band het laatste nummer van de avond in zette ‘A Shot In The Arm’.

Maybe all I need is a shot in the arm
Something in my veins bloodier than blood

Dit werd een aantal keer herhaald, waarbij bassist John Stirratt wat emotioneel werd. Na nog een paar bedankjes aan het eind van het nummer liep de band het podium af. Wat een schitterend, beladen concert. De band had het er behoorlijk moeilijk met wat er in de Verenigde Staten was gebeurt. Waardoor de avond iets surrealistisch had. Een van de beste concerten die ik de afgelopen jaren heb gezien. Was ik al fan van de band, na deze avond ben ik dat nog meer!img_8044

Setlist:
Ashes Of American Flags/Normal American Kids/If I Ever Was A Child/Cry All Day/I Am Trying To Break Your Heart/Art Of Almost/Pickled Ginger/Via Chicago/Misunderstood/Someone To Lose/Reservations/Impossible Germany/We Aren’t The World (Safety Girl)/Say You Miss Me/Random Name Generator/Jesus, etc./Locator/Heavy Metal Drummer/I’m The Man Who Loves You//Spiders (Kidsmoke)/Hummingbird/The Late Greats///California Stars (with William Tyler)/Passenger Side/A Shot in The Arm

Band:
Jeff Tweedy – vocals, guitar
John Stirratt – bass, backing vocals
Nels Cline – guitar
Glenn Kotche – drums
Pat Sansone – guitar, percussion, keyboards
Mikael Jorgensen – keyboards

Gezien:
Wilo
Schmilco World Tour 2016
09-11-2016. Ronda, TivoliVredenburg, Utrecht, NL

Voorprogramma:
William Tyler – guitar

Setlist:
? alle nummers instrumentaal