De 25 van 2019: 2. The Delines – The Imperial

Terug naar 2014 toen Willy Vlautin (Richmond Fontaine) bekend maakte dat hij een nieuwe band had opgericht genaamd The Delines, met name om Amy Boone een platform te geven om haar zangkunsten te kunnen laten horen. Dat lukte, debuutplaat ‘Colfax’ stond in 2014 hoog in de jaarlijstjes. In 2015 volgde het album ‘Scenic Sessions’ die alleen tijdens hun Europese tour, te koop was. Maar daarna werd het stil rondom de band uit Portland, OR.

De jaren daarna werd er af en toe een bericht op Facebook geplaatst. Tot maart 2017 toen de band een bericht plaatste over de toestand van Amy Boone. In april van het jaar 2016 was ze in haar woonplaats Austin, TX, aangereden door een auto. Waarbij ze haar beide benen brak. Negen operaties verder en na een drie jaar durende revalidatie periode is Boone terug. En kon de band de opnames voor de nieuwe plaat, die voor Boone’s ongeluk bijna af was, weer oppakken onder leiding van producer John Morgan Askew. Die ook de vorige twee albums van The Delines produceerde.

The Delines met ook Sean Oldham, Freddy Trujillo, Cory Gray en Tucker Jackson in de gelederen, zijn op ‘The Imperial’ verder gegaan waar ze op ‘Colfax’ waren gebleven. ‘The Imperial’ is het resultaat van de tour naar aanleiding van het album uit 2014 en het vele oefenen als band. Willy Vlautin, die afgelopen jaar in Nederland doorbrak met zijn roman ‘Laat Me Niet Vallen’ door een item in ‘De Wereld Draait Door’, heeft tien nummers geschreven, die gaan over de onderkant van de samenleving, over mensen waarbij alles tegen zit. Zoals op het nummer ‘Holly The Hustle’ waarbij Holly eerst een fijne jeugd lijkt te hebben totdat haar moeder het gezin verlaat, haar vader zijn paarden verkoopt en haar meeneemt langs de paardenraces. Waar ze een vijftig jarige man ontmoet, hier verliefd op wordt, hij doodgeschoten wordt, Holly weet te vluchten maar komt dan weer in handen van verkeerde mannen, wordt in El Paso in elkaar geslagen en uiteindelijk wordt ze dronken en bloedend aangetroffen in de Santa Anita Inn. In een aantal nummers zijn blazers toegevoegd zoals op ‘Where Are You Sonny?’ waar een vrouw opzoek is naar haar vriend, die vermist is. Titelnummer ‘The Imperial’, verteld het verhaal over een stel dat lang geleden uit elkaar is gegaan maar, nu de man is vrijgelaten uit de gevangenis, ze elkaar weer ontmoeten bij ‘The Imperial’.

The Delines zetten de ingezette sfeer op ‘Colfax’ verder door op dit album, de beeldende nummers van Vlautin, de betoverende stem van Amy Boone en de country soul muziek van de rest van de band, maken dit album, wat mij betreft, al een grote kanshebber voor de jaarlijstjes aan het eind van dit jaar.

Bovenstaande recensie was mijn eerste recensie die ik schreef voor de website Real Roots Cafe, naast de prachtige muziek een extra reden waarom deze plaat op nummer 2 staat in mijn lijstje van de 25 beste platen van 2019.

Youtube:

Linkjes:
Website: thedelines.com
Kopen: iTunes of Platomania
Luisteren: Spotify

Concertreview: The Delines: Let’s Be Us Again

Begin dit jaar werd ik benaderd door de site Real Roots Cafe met de vraag of ik cd recensies wilde schrijven en eventueel ook concert recensies. Nou dat was niet tegen dovemansoren gezegd. Sinds dien een aantal cd’s gerecenseerd en gevraagd of ik voor RRC naar The Delines in TivoliVredenburg in Utrecht mocht. Dat mocht dus op 7 mei had ik mijn eerste opdracht om een concertrecensie te schrijven. Samen met fotograaf Peter zouden we de avond vastleggen.

Inmiddels staat het verslag online op de site van realrootscafe.com

Zelf vond ik het wel een rare gewaarwording om zonder concertkaartje naar een concert te gaan. Bij Tivoli aangekomen even gewacht op Peter en daarna bij de receptie mijn vrijkaartje opgehaald. Het concert zelf vond ik wederom geweldig. De zaal leende zich ook goed voor deze muziek. In november komt de band weer terug voor een concert in Nederland, dit keer op het Take Root festival in Groningen. Gaat dat zien!

Setlist:
The Imperial/I Won’t Slip Up/Eddie & Polly/Waiting On The Blue/Holly The Hustle/Gold Dreaming/That Old Haunted Place/Cheer Up Charley/Houston’s Hungover/Where Are You Sonny?/Room On The Tenth Floor/I Got My Shadows/Roll Back My Life/He Don’t Burn For Me//Calling In/Colfax Avenue/Let’s Be Us Again

Band:
Amy Boone – vocals, keyboard
Willy Vlautin – guitar, background vocals
Sean Oldham – drums, background vocals
Cory Gray – keyboards, trumpet
Dave Little – bass, background vocals

Gezien:
The Delines
Euro Tour 2019
Voorprogramma: The Calicos
07-05-2019. Cloud Nine, TivoliVredenburg, Utrecht, NL

Concertreview: The Delines, “You almost made me cry” – Amy Boone

Het jaar 2019 was nog maar elf dagen oud en daar was de lang verwachte tweede plaat van The Delines, getiteld ‘The Imperial’. Het had een poos geduurd omdat Amy Boone, toch wel de frontvrouw van de band, een zwaar ongeluk had gehad. Meer daarover lees je hier. Voor de site Real Roots Cafe (realrootscafe.com) schreef ik mijn eerste recensie voor deze site, over de nieuwe plaat van deze band uit Portland, Oregon. Live had ik ze nog nooit gezien dus toen er een Europese tour werd aangekondigd moest ik daarbij zijn. Een van de eerste stops op de Europese tour was theater Junushoff in Wageningen. Dus kaarten voor dit middag concert besteld.

Een middag concert dat vond de band zelfs vreemd: ‘we’re lost after this’ vertelde Boone na openingsnummer ‘The Imperial’. Een paar minuten daarvoor iets na 15 uur kwam de band het podium opgelopen, met als laatste de al eerder genoemde Amy Boone. Het was duidelijk dat ze nog niet helemaal hersteld was van haar ongeluk maar eenmaal achter de microfoon staand was daar niets meer van te zien of te horen. Na het titelnummer van de nieuwe plaat maakte de band even een uitstapje naar hun debuutplaat ‘Colfax’ voor het nummer ‘I Won’t Slip Up’. Boone kondigde ‘Eddy & Polly’ aan met de woorden: ‘and now our hitsingle’. Gevolgd door ‘Waiting On The Blue’ en het prachtige ‘Holly The Hustle’. Waarna de band weer even een uitstapje maakte naar een oudere plaat dit maal ‘Scenic Sessions’ uit 2015, voor het nummer ‘Gold Dreaming’. Na ‘That Old Haunted Place’ en ‘Cheer Up Charley’, liep Boone even naar de rechterkant van het podium om even te gaan zitten. Waarna de band onder leiding van Willy Vlautin het instrumentale nummer ‘Houston’s Hungover’ speelden. Na dit nummer stond Cory Gray zijn plek achter het keyboard af aan Boone en pakte hij de trompet. Voor het nummer ‘Where Are You Sonny?’. Gray verzorgde voor dit nummer een mooie trompet solo. Dit deed hij ook voor het volgende nummer, een van de outtakes van ‘The Imperial’, ‘Room On The Tenth Floor’, terwijl hij ondertussen met zijn andere hand het keyboard bespeelde. Erg tof om te zien. Daarna volgde met ‘I Got My Shadows’ nog een nummer van hun debuutplaat. Met ‘Roll Back My Life’ en ‘He Don’t Burn For Me’ kwam er een eind aan de hoofdset van de middag. Boone liep het podium af met een paar kushandjes terwijl de rest van de band nog even doorspeelde. Nadat de muziek gestopt was ging iedereen in de zaal staan, voor een staande ovatie (want dat gebeurt altijd in een theater setting). Maar vooral Boone had dat niet verwacht toen ze weer het podium op kwam lopen. Ze was zichtbaar geroerd en zei: ‘you almost made me cry’. Daarna was het woord even aan Willy Vlautin die Boone introduceerde. Boone had een paar nummers daarvoor de band al geïntroduceerd. En noemde Vlautin haar therapeut. Waarna de band begon aan de laatste nummers van de middag. Als eerste, twee nummers van ‘Colfax’ met ‘Calling In’ en ‘Colfax Avenue’ bij dat laatste nummer was ik wat aan het mee playbacken en dat werd opgemerkt door Boone waarna ze moest glimlachen. Met het prachtige ‘Let’s Be Us Again’ kwam er een eind aan het concert.

In een goede anderhalf uur tijd werden we meegenomen in de wereld van Vlautin, allemaal prachtige verhalende liedjes. Over mensen aan de onderkant van de samenleving. Voeg daar het gitaarwerk van Vlautin bij, het mooie drumspel van Sean Oldham, de prachtige tonen van Cory Gray en het bass spel van Dave Little (Freddy Trujillo de eigenlijke bassist van de band kon niet mee op deze tour vertelde Boone). Omlijst door de werkelijk prachtige stem van Amy Boone. Maar ook het publiek was perfect en doodstil, soms zelfs aarzelend om te applaudisseren. Ook dat werd erg gewaardeerd door de band. Kortom een prachtig concert. Voor het concert in Utrecht volgende week dinsdag 7 mei zal ik verslag doen voor de website realrootscafe.com. Had ik die opdracht niet gehad, was ik zeker nog naar een concert van The Delines gegaan, dus twijfel niet. Ga deze band zien!

Setlist:
The Imperial/I Won’t Slip Up/Eddie & Polly/Waiting On The Blue/Holly The Hustle/Gold Dreaming/That Old Haunted Place/Cheer Up Charley/Houston’s Hungover/Where Are You Sonny?/Room On The Tenth Floor/I Got My Shadows/Roll Back My Life/He Don’t Burn For Me//Calling In/Colfax Avenue/Let’s Be Us Again

Band:
Amy Boone – vocals, keyboard
Willy Vlautin – guitar, background vocals
Sean Oldham – drums, background vocals
Cory Gray – keyboards, trumpet
Dave Little – bass, background vocals

Gezien:
The Delines
Euro Tour 2019
28-04-2019. Theater Junushoff, Wageningen, NL

Plaat van de week: The Delines – Holly The Hustle

Het jaar is 11 dagen oud, The Delines hebben vandaag hun nieuwste plaat ‘The Imperial’ uitgegeven en na een paar luisterbeurten kan ik niet anders zeggen dan, dat dit album een grote kanshebber gaat zijn voor de top 3 van mijn top 25 van 2019. Pracht plaat!

Willy Vlautin schrijver van het boek ‘Laat Me Niet Vallen’, nam de prachtige en desolate teksten voor zijn rekening. Voeg daar nog de zang van Amy Boone aan toe en top muzikanten en je krijgt hele fijne zwoele country soul. Holly heeft geen fijn leven en dat begon al op jonge leeftijd, luistert!