Concertreview: #fokkingKACEYMUSGRAVES

In de week van 16 tot en met 21 oktober vond het Amsterdam Dance Event plaats. Door een van de bezoekers werd de hashtag #fokkingade geïntroduceerd en zoals zo vaak ging die hashtag viral. Het meisje dat hier mee was begonnen had zich in Paradiso geïrriteerd aan 2 oudere mensen. Deze ouderen hadden gevraagd of zij met haar vrienden wat stiller kon zijn tijdens het concert waarna ze had gezegd: “het is fokking ADE”. Sowieso een ergerlijk iets mensen die alleen maar aan het praten zijn tijdens concerten. Dus ADE, maar daarnaast ook de marathon van Amsterdam en het concert van Kacey Musgraves in de Melkweg.

In 2015 stond Kacey Musgraves nog in de oude zaal maar 3 jaar later stond ze in de grote zaal ‘Max’ van de Melkweg. En dan ook nog erg snel uitverkocht. Je hoort Musgraves niet op de radio of via andere kanalen in Nederland, maar toch weet ze dus veel mensen te bereiken. Het voorprogramma werd verzorgd door Soccer Mommy de band rondom Sophie Allison, uit Nashville, TN. In de 100+ concerten die ik heb gezien was dit voorprogramma niet heel best om het voorzichtig uit te drukken. Iets dat we rondom ons heen ook hoorden, het kabbelde teveel voort. Allison speelde solo en gebruikte hiervoor een elektrische gitaar. Misschien als ze haar nummers akoestisch had gespeeld dat het dan beter was. Wel leuk dat ze een cover van Bruce Springsteen speelde met ‘I’m On Fire’. Maar ook dat nummer beklijfde niet en waardoor halverwege mijn aandacht al weer weg was. Dat was ook te merken aan de zaal want op het eind van haar set werd er veel gepraat.

Toen haar set voorbij was werd het podium omgebouwd en klaargemaakt voor Kacey Musgraves en haar mannen. Na ‘Dancing Queen’ van Abba en ‘Stayin’ Alive’ van de Bee Gees kwamen de bandleden op om ‘Slow Burn’ in te leiden waarna Musgraves onder luid gejuich het podium op kwam lopen. Na het openingsnummer volgden nog drie nummers van het nieuwe album en kanshebber voor album van het jaar, ‘Golden Hour’. Met een schitterende versie van ‘Keep It To Yourself’ en daaropvolgend ‘Merry Go ‘Round’ maakte ze een uitstapje naar haar doorbraak album ‘Same Trailer, Different Park’ uit 2013. Tussendoor vertelde Musgraves dat ze erg blij was dat het concert was uitverkocht: ‘we sold this f*cking place out’. Daarna was het de beurt aan 2 nummers van ‘Pageant Material’ met ‘High Time’ inclusief de lucht van een joint die werd opgestoken door iemand en het mooie ‘Die Fun’. Daar tussen in speelde Musgraves ‘Golden Hour’ de titeltrack van haar laatste plaat. Tijdens het outro van ‘Die Fun’ werden er wat instrumenten aan de voorkant van het podium gezet. Waarna de band in een akoestische setting verder ging. Te beginnen met ‘Mother’ en ‘Oh, What A World’. Voor het volgende nummer vroeg Musgraves of mensen wisten uit welk klein Texaans plaatsje ze kwam, waarop ene Jessica riep ‘Mineola’ dit klopte vertelde Musgraves maar toen ze keek wie dat zei herkende ze deze Jessica. Ze was jaren terug vanuit Duitsland als exchange student naar de woonplaats van Musgraves gekomen. Met de nodige ‘oh my god’ en ‘how are you’s’, ging Musgraves iets wat van haar stuk gebracht verder met ‘Family Is Family’. Het laatste nummer in de akoestische setting compleet met stand up bass en cello speler Nat Smith, was ‘Love Is A Wild Thing’ dat eerst akoestisch begon waarna de band hun elektrische instrumenten weer op pakten. Na ‘Velvet Elvis’ was het tijd voor een klassieker uit 1997 van de jongensgroep *NSYNC in de vorm van ‘Tearin’ Up My Heart’. Musgraves zei na afloop van dit nummer ‘sorry, not sorry for playing this one’. Daarna volgde mijn favoriete nummer van de avond met ‘Happy & Sad’ gevolgd door ‘Space Cowboy’. Voorafgaand aan het laatste nummer ‘Follow Your Arrow’, benoemde Musgraves nog even hoe fijn ze het vond om in Amsterdam te zijn. En kreeg ze een regenboog vlag toegeworpen. Na de laatste noten van ‘Follow..’ liep de band van het podium af maar zoals zo vaak kwam de band alweer snel terug. Of nou ja alleen Musgraves en Kai Welch die haar begeleidde voor het piano nummer ‘Rainbow’. Prachtig en hoe simpel de tekst ook is, klopt het helemaal.

But you’re stuck out in the same old storm again
Let go of your umbrella, darlin’ I’m just tryin’ to tell ya
That there’s always been a rainbow hangin’ over your head
Yeah there’s always been a rainbow hangin’ over your head
It all be alright

Daarna volgde voor mij toch wel de verassing van de avond door ‘Neon Moon’ te spelen van het country duo Brooks & Dunn. Schitterend. Daarna was het tijd voor het laatste nummer van de avond ‘High Horse’ een prachtige afsluiter van een fantastische avond.

In drie jaar tijd van de oude zaal naar de grote zaal laat het momentum zien waarin Musgraves zit. Sinds het uitbrengen van haar plaat ‘Golden Hour’ is ze met Harry Styles op tour geweest en is ze te zien geweest in bijna elke talkshow in de Verenigde Staten. Commercieel gezien is ze dus erg goed bezig met zelfs een korte tour door Japan en nu dan Europa. Ik vind het mooi om die groei zo te zien want als ze in dit tempo door gaat staat ze een volgende tour misschien wel in de Afas Live. Dit jaar is met recht Musgraves haar ‘Golden Hour’ en hopelijk blijft het niet bij dit ene jaar!

Met dank aan Tipi’s taarten.

Setlist:
Slow Burn/Wonder Woman/Butterflies/Lonely Weekend/Keep It to Yourself/Merry Go ‘Round/High Time/Golden Hour/Die Fun/Mother*/Oh, What a World*/Family Is Family/It Is What It Is/Love Is a Wild Thing/Velvet Elvis/Tearin’ Up My Heart(*NSYNC cover)/Happy & Sad/Space Cowboy/Follow Your Arrow//Rainbow/Neon Moon(Brooks & Dunn cover)/High Horse

*(full band acoustic performance)

Band:
Kacey Musgraves
Kyle Ryan – Guitar, Banjo
Adam Keafer – bass, stand up bass
Kai Welch – keys, guitar, background vocals
Nat Smith – chello, keys
Brett Resnick – pedal steel guitar
Scott Quintana – drums

Gezien:
Kacey Musgraves
Oh What A World Tour 2018
Voorprogramma: Soccer Mommy
21-10-2018. Melkweg, Amsterdam, NL

Top 25 van 2015: 4 Kacey Musgraves – Pageant Material

Kacey Musgraves - Pageant Material‘Been missing my roots, I’m getting rid of the flash’ en dat doet Kacey Musgraves, 27 jaar uit Golden, Texas. Terug naar de basis de traditionele country muziek. Maar net als op haar doorbraak album uit 2013, ‘Same Trailer, Different Park’ is het toch niet helemaal traditioneel. Op het gebied van instrumentatie zeker, maar de teksten doen menig conservatieve Amerikaan de haren recht overeind staan. Op haar album uit 2013 zong Musgraves al dat er niks mis mee is om als meisje, een meisje te zoenen. Af en toe een jointje te roken of vragen te stellen bij de uitoefening van religies. Op dit album zingt ze tijdens het nummer ‘Biscuits’, ‘Pissin’ in my yard ain’t gonna make yours any greener’. Ook dat vonden de conservatieve Amerikanen niet kunnen. Dat is een van de redenen dat ze niet veel gedraaid wordt op de country radio stations. Maar dat hoeft van Musgraves ook niet zo, met haar muziek spreekt ze genoeg mensen aan. Op ‘Pageant Material’ werkt ze wederom samen met songschrijvers Luke Laird, Josh Osborne, Shane McAnally en Brandy Clark. Dat levert weer een 13 tal erg mooie liedjes op. Eigenlijk 14 want er is een zogenaamde hidden track en wat voor één. ‘Are You Sure’ is een schitterend duet met held Willie Nelson. Diezelfde Nelson wordt op het tweede nummer van de plaat bezongen in ‘Dime Store Cowgirl’

 

I’ve had my picture made with Willie Nelson
Stayed in a hotel with a pool
Driven through New Mexico where the saguaro cactus grow
And I felt really small under Mount Rushmore

And I made it all the way past Austin city limits
And maybe for a minute, I got too big for my britches, but

I’m just a dime store cowgirl
That’s all I’m ever gonna be
You can take me out of the country
But you can’t take the country out of me, no
Cause I’m still the girl from Golden
Had to get away so I could grow
But it don’t matter where I’m goin’
I’ll still call my hometown home

 

Het nummer ‘Late To The Party’ is een van de mooiste liefdes liedjes die dit jaar zijn gemaakt. ‘Pageant Material’ is net als de voorganger ‘Same Trailer, Different Park’een prachtig album geworden met scherpe teksten, mooie levenslessen en hele fijne relaxte roots/country muziek. Alleen de hoes van de plaat vind ik niet heel geslaagd maar dat is ook het enige minpuntje. Dat er nog maar veel van dit soort albums mogen volgen van Kacey Musgraves.
So let’s love hard, live fast, die fun

Youtube: ‘Biscuits’

Linkjes:
Website: kaceymusgraves.com
Kopen: iTunes of Platomania.eu

Concertreview: ‘We’ve all got dirty laundry hangin’ on the line, except Amsterdam’

IMG_4527In 2013 ontdekte ik de plaat ‘Same Trailer, Different Park’ van Kacey Musgraves. De plaat werd genoemd door het gezaghebbende muziektijdschrift Rolling Stone, als een van de beloften uit de country muziek. Nadat ik wat nummers had beluisterd was ik verkocht, nee dit was niet de zoete country pop van ‘ik hou van jou en blijf je trouw’ maar gewoon een erg goede plaat over het dagelijks leven in Texas.

So, make lots of noise
Kiss lots of boys
Or kiss lots of girls
If that’s something you’re into
When the straight and narrow
Gets a little too straight
Roll up a joint or don’t
Just follow your arrow
Wherever it points, yeah
Follow your arrow
Wherever it points

IMG_4538
Sugar & The Hi-Lows

In de Zuidelijke staten van de US of A is dit ‘not done’. Meisjes kussen als meisje of een joint roken nee dat mag niet en dus veroorzaakte Musgraves met deze plaat ook nog een klein relletje. Maar daar had ze lak aan want op haar nieuwste plaat ‘Pageant Material’ heeft ze wederom van dit soort liedjes. Toen de plaat halverwege dit jaar uitkwam werd er ook een tour door Europa aangekondigd. Zo ook in Nederland, plaats van handeling de Melkweg in Amsterdam op 22 november 2015. Na dat ik, Louise wat liedjes had laten horen wilde ze ook graag mee dus togen we zondag 22 november naar de hoofdstad van het land, Amsterdam. Rond 15 uur reden we Amsterdam binnen, de auto geparkeerd bij parkeergarage Byzantium midden in Amsterdam. De Melkweg ligt net als Paradiso op de spreekwoordelijke steenworp afstand van deze parkeergarage. Na een tijdje door het centrum te hebben gewandeld, en weer iets te lang rond gekeken bij de mooiste en grootste platenzaak van het land, Concerto, besloten we om wat te gaan eten. Na wat rond te hebben gekeken besloten we bij Rancho’s naar binnen te gaan. Een Argentijns Grill restaurant. Argentijnen en vlees dat is altijd een fijne combinatie. Na een drankje kregen we ons eten, beiden hadden we gekozen voor ‘Sint Maarten’, niet het eiland, niet het Katholieke feest maar kipfilet van de grill, spare ribs van formaatje groot, frietjes en salade. Dit was erg lekker. Omdat het na het eten nog wat vroeg was besloten we om nog maar even weer door de stad te lopen. Tegen kwart over zeven liepen we weer richting de Melkweg waar al een beste rij stond. In de naast gelegen zaal was de IDFA (filmfestival) net afgelopen en kwamen er mensen naar buiten. Om de 3 of 4 mensen die naar buiten kwamen vroeg men waarop wij stonden te wachten. ‘Kacey Musgraves’ was het antwoord van mensen uit de rij. ‘Nooit van gehoord’. Toen na een tijdje een mevrouw vroeg waarop we stonden te wachten zei ik ‘Bob Dylan’. Volgens mij was deze mevrouw een liefhebber van Dylan want ze was even aan het twijfelen en je zag haar denken ‘Bob Dylan, nee toch heb ik wat gemist’. Toen ik na een paar tellen zei dat dit een grapje was en Musgraves optrad, liep ze lachend verder, waarna ze riep: ‘ik dacht al, veel plezier!’. Daarna begonnen Louise en ik te verzinnen welke artiesten nog meer leuk waren om te noemen om een zelfde soort reactie te ontlokken. Paul McCartney, Michael Jackson en zo gingen we nog even door maar op dat zelfde moment gingen de deuren open en konden we naar binnen. Dit duurde wel lang maar dat had alles te maken met de aanslagen van 13 november in Parijs. Waardoor de beveiliging wat verder was opgeschroefd. Na dat we de jassen hadden weggebracht liepen we de zaal in, nou ja zaal, zaaltje is een beter woord. Bij het mengpaneel was nog een mooie plek vrij dus besloten we daar te gaan staan. Tegen 20 uur kwam het voorprogramma het podium op met de woorden: ‘We are Sugar and The Hi-Lows from Nashville, Tennessee begonnen ze met hun korte set. Sugar and The Hi-Lows bestaat uit Trent Dabbs en Amy Stroup ze werden aangevuld door Kyle Ryan, Adam Keafer en Scott Quintana uit de band van Musgraves. Ze speelden o.a. ‘Bees Left The Trees’, het kerstliedje ‘Snow Angel’, een mooie cover van het nummer ‘Jackson’, origineel van June Carter en Johnny Cash, nog een paar andere liedjes en als laatste ‘High Roller’. Daarna werd het podium omgebouwd, er werd een maan om hoog getakeld een paar sterren neergezet, de setlist werd neergelegd zo ook bij het mengpaneel, dus konden we al zien wat er allemaal gespeeld zou worden. Iets over 21uur kwamen de heren van Musgraves band het podium oplopen. Compleet met lichtjes op hun pak zoals de Toppers dit ook wel eens hebben gehad. Daarna kwam Kacey Musgraves zelf het podium oplopen en zette ze het eerste nummer van de avond in ‘Pageant Material’. Na een Nederlands ‘dankjewel’ werd ‘Biscuits’ ingezet. Tijdens het stukje: ‘We’ve all got dirty laundry hangin’ on the line’ riep ze erachteraan ‘except Amsterdam’. Wat tot groot applaus leidde. Na twee nummers van haar nieuwste album greep ze met ‘Silver Lining’ terug naar haar album uit 2013. Voorafgaand aan ‘This Town’ vroeg Musgraves wie er uit een ‘small town’ kwam. Ze kwam zelf ook uit een ‘small town’ en vertelde een beetje wat ze in dat dorpje allemaal hadden dat was niet veel. Sinds kort had de lokale supermarkt de vergunning gekregen om IMG_4544bier te verkopen en dat was toch wel wat. Na ‘This Town’ was het tijd voor ‘Mama’s Broken Heart’ die ik kende van Miranda Lambert en ik dacht ook dat diezelfde Lambert het nummer had geschreven. Maar toen ik in de linernotes van het album ‘Four The Record’ uit 2011, keek stond daar wel degelijk de naam van Musgraves bij de mensen die dit nummer hadden geschreven. Dus waarvan ik eerst dacht dat dit een cover was bleek dit toch niet helemaal zo te zijn. Daarna was het wel tijd voor een echte cover van de groep TLC met het nummer ‘No Scrubs’. Dat overgoten werd met een country sausje. Wat het toch wel foute jaren ’90 nummer erg leuk maakte. Daarna was het de beurt aan ‘Fine’ een mooi walsachtig nummer over het missen van iemand. Na ‘Fine’, begon de bassist wat te jammen op zijn bass, waarna de drummer erbij kwam, gevolgd door de pedal steel gitaar en de banjo. Halverwege het nummer ‘Dime Store Cowgirl’ vertelde Musgraves over een van haar eerste optredens. Waarbij ze eruit zag als de country zangeressen van vroeger. Hoog opgestoken haar met een cowboy hoed op. Ze vond het cool. Net voor dat ze het podium op wilde in die tijd zei een oude vrouw tegen haar ‘honey, you really shouldn’t were your head like that, it just makes you look like some dime store cowgirl’. ‘So…but look at us, we’re in Amsterdam, we’re singing ‘bout Dime Store Cowgirls’. ‘We sold this place out’, waarna iedereen in de zaal begon te juichen en Musgraves weer verder ging met het nummer. Tegen het eind van het nummer riep ze door de microfoon, als sneer naar die vrouw ‘I wonder we’re that bitch is now’. Waarmee er een eind kwam aan het nummer. Daarna vertelde ze dat het tijd was om de rest van de band naar voren te halen in hun ‘raspberry suites’. Voor het talent gedeelte van de show. Waarna ze gitarist Kyle Ryan voorstelde. Daarna vroeg ze wat zijn talent was ‘you’ve got anything up your sleeve?’. Op dat moment haalde Ryan uit zijn cowboy hoed drie ballen en begon daar mee te jongleren. Daarna werd het volgende bandlid voorgesteld als ‘bandleader and my love, from the great state of Texas Misa Arriaga. Waarna ook hij zijn talent liet zien en dat was in een teug zijn whiskey glas leeg drinken. Vervolgens werd de bassist voorgesteld Adam Keaffer ‘he wiggled this wooden spoons himself’. Voorafgaand aan het nummer ‘Family is Family’ vertelde ze: ‘I tell you who the rest of these guys are in 2 seconds, but before we’ll get tot hem, this next song goes out to all those really weird people in your family’. Na het nummer ging Musgraves verder met het voorstellen van haar band als eerste ‘from the great state of California and a very funny guy, Scott Quintana’. Waarna Quintana begon te jongleren met zijn drumstokken waarbij hij tussen door nog een ritme drumde. Daarna ‘on the real country & western pedal steel guitar and on the dobro, from the great state of Illinois mister Adam Ollendorff’. Waarna de rest van de band een stukje van Deep Purple’s ‘Smoke On The Water’ speelde. Ollendorff is ook acteur zo vertelde Musgraves en zijn leukste type was ‘drunk guy’. Waarna Ollendorf een kleine sketch opvoerde als dronken man. Daarna vroeg een schijtlollig iemand uit het publiek ‘so what’s your talent?’ Waarbij Musgraves een beetje IMG_4550verbouwereerd zei: ‘Mine?’ De rest van de band begon toen wat met de handen te zwaaien, zo van oh nu komt er wat, en ook het publiek begon wat te joelen. Waarop ze terug reageerde ‘I’m pretty sure you’re lookin’ at it’ waarna ze aan de man vroeg of hij een talent had. Waarop hij zei dat hij het leuk vond om artiesten zich ongemakkelijk te laten voelen op het podium. Waarop Musgraves antwoorde ‘that’s kind of interesting’. ‘So how does that work out for you?’ Waarop een ander iemand uit het publiek riep ‘like a boomerang’. Waarna Musgraves vertelde: ‘We’ll I feel like playing a song’. Waarna het nummer ‘Stupid’ werd ingezet. Het stond zo op de setlist maar toepasselijker kon het niet. Daarna was het tijd voor ‘It Is What It Is’ en ‘Cup Of Tea’. Waarna de band van het podium afliep en alleen Musgraves over bleef. Die eerst nog even een paar dingen voor zag van een handtekening. ‘So yeah Amsterdam’. ‘It’s a fun place, I’ll really do love it and I think it’s cool there’s a lot of history right here’, it’s beautiful and…’. But it’s cold as fuck’. Dat was ook wel zo met een goede 4 graden op de thermometer. Waarop iemand uit het publiek zei maar voor hier is het niet koud. Waarop Musgraves antwoorde: ‘No I’m pretty sure it’s fucking freezing maybe that’s because I’m from Texas, I don’t now’. Daarna vertelde ze verder: ‘It’s really cool that you guys over here love lyrics and songwriters. You appreciate that part of the music which I think is one of the most important parts, not just the flashy bits’.
Waarna ze nog even zonder het bij naam te noemen in ging op de gebeurtenissen in de wereld. ‘I want to say thanks to everybody for supporting this tour even though some recent events have gone done and have been not so nice. And you no we had the opportunity to cancel this, or I got asked if I wanted to cancel, no I really don’t wanna do that’. ‘So thanks for showing up anyway’. Waarna iedereen begon te applaudisseren. Daarna riep ze nog ‘it’s probably one of the first songs you heard from me’ waarna ze een schitterende akoestische versie speelde van ‘Merry Go ‘Round’. Ook voor mij was dit het eerste nummer wat ik van haar hoorde. Hiermee kwam er ook een eind aan het eerste deel van het concert.

Musgraves liep van het podium af en de rest van haar band liep het podium weer op voor een kort muzikaal intermezzo op de setlist aangeduid als ‘Western Jam’. Hierna kwam Musgraves het podium weer op en speelden ze ‘High Time’. Het volgende nummer ‘Blowin’ Smoke’ werd aangekondigd als ‘specially for Amsterdam’. Een knipoog naar het roken van een joint. Gevolgd door ‘Step Off’ en een van mijn favoriete nummers ‘Late To The Party’. Daarna vertelde ze ‘we got a few more songs, that we’re gonna play for you’. Te beginnen met ‘Die Fun’. Op de een of andere manier vond ik dit nummer erg toepasselijk voor de afgelopen week naar aanleiding van de aanslagen in Beiroet, het Russische vliegtuig en Parijs.

We can’t do it over
They say it’s now or never and all we’re ever gettin’ is older
Before we get to heaven, baby let’s give ’em hell
We might as well
Cause we don’t know when we’re done
So let’s love hard, live fast, die fun

Aan het eind van het nummer deed Arriaga zijn gitaar af en nam plaats aan de piano om deze te bespelen. Ryan en Ollendorff speelde ditzelfde melodietje en ook Keaffer en Quintana (geen familie van de wielrenner) begon zich te mengen hierdoor kreeg het nummer een erg rockend outro. Daarna was het tijd voor ‘Follow Your Arrow’. Dat Musgraves inleidde dat ze het tof vond dat wij hier in Nederland niet zo moeilijk deden over dat mannen en vrouwen elkaar kussen. Op het eind liet ze de muziek even stoppen en was het aan het publiek om even mee te zingen. Met een ‘thank you all so much’ kwam er een eind aan het tweede deel van het concert.

De toegiften werden geopend met een cover van Nancy Sinatra ‘These Boots Are Made For Walkin’. Waarna de band weer van het podium liep. De microfoon van Musgraves werd van het podium gehaald en er werd een andere microfoon neergezet en niet veel later kwam de hele band weer het podium op. ‘You guys want one more song?’ ‘Well I hope that you enjoyed the Rhinestone Revue, thank you so much for being such a great support to us halfway around the world, I love it’. En met een paar ‘dankjewel, dankjewel’s’, vertelde ze verder: ‘And you now we’ll get to see you next time’. ‘Even you guy’, waarna ze de man aan wees die had gevraagd of zij een talent had. ‘So we’re gonna be back on this side of the planet in march in England’. ‘Hopefully we get to make our way back here’. ‘Thank you so much!’.
Waarna de hele band rondom de microfoon ging staan. Musgraves liet door middel van een mondharmonica de toonsoort horen en toen zongen ze een mooie acapella versie van de klassieker IMG_4573‘Happy Trails’. Na nog een ‘thank you’ en een paar buigingen liepen Musgraves en haar mannen het podium af.

IMG_4578Na nog even gewacht te hebben tot de grootste druk weg was en ik ondertussen de setlist had bemachtigd liepen we naar buiten. Na 54(!) euro te hebben afgetikt voor het parkeren reden we Amsterdam uit en richting het Oosten van het land.

Maar dat was het meer dan waard, wat een schitterend concert. De perfecte mix van covers en eigen werk. De nodige humor en een strak op elkaar ingespeelde band. Mocht Musgraves volgend jaar weer naar Nederland komen ben ik daar zeker bij! Schreef ik bij Sturgill Simpson: i’ve seen the future of country music and his name is Sturgill Simpson’, kan Musgraves ook zeker in dat rijtje worden bijgezet.

Setlist:
Pageant Material/Biscuits/Silver Lining/This Town/Mama’s Broken Heart/No Scrubs/Fine/Dime Store Cowgirl/Family Is Family/Stupid/It Is What It Is/Cup Of Tea/Merry Go ‘Round (acoustic)//Western Jam/High Time/Blowin’ Smoke/Step Off/Late To The Party/Die Fun/Follow Your Arrow//These Boots Are Made For Walkin’/Happy Trials

Band:
Kacey Musgraves: acoustic guitar, elecric guitar,
Misa Arriaga: acoustic guitar, banjo, mandolin, keyboards, vocals
Kyle Ryan: electric guitar, vocals
Adam Ollendorff: pedal steel, lap steel, baritone guitar, vocals
Adam Keafer: bass, whistles, vocals
Scott Quintana: drums, whistles, vocals

Voorprogramma:
Sugar and the Hi-Lows

Gezien:
Kacey Musgraves
Country & Western Rhinestone Revue 2015
22-11-2015: Oude Zaal, Melkweg, Amsterdam

De 10 beste platen van Januari tot Juni 2015: Deel 2 de top 5

De beste albums van dit jaar tot de maand juli, in dit blog bespreek ik de nummers 5 tot en met 1. Voor de volledigheid beginnen we met de nummers 10 tot 6.
10 Kenny B – Kenny B
9 Steve Earle & The Dukes – Terraplane
8 Mark Knopfler – Tracker
7 American Aquarium – Wolves
6 John Moreland – High On Tulsa Heat

Nu door met de top 5 van beste platen over de eerste 6 maanden van 2015:

5 Willie Nelson & Merle Haggard – Django And Jimmie 05 Willie Nelson Merle Haggard - Django and Jimmie
Deze plaat zou zo maar eens de record boeken in kunnen gaan niet omdat de plaat zo goed verkoopt maar omdat dit wel eens de oudste plaat ooit gemaakt is als je de leeftijd van de heren bij elkaar optelt. Willie Nelson 81 jaar (!) en Merle Haggard (78 jaar). De opener van de plaat is direct ook de titeltrack van het album en is een ode aan Django Reinhardt (jazz gitarist) en de vader van de Country muziek Jimmy Rodgers. Maar ook vriend Johnny Cash wordt bezongen op deze plaat. Een leuk weetje is dat Haggard, Johnny Cash voor het eerst ontmoette toen hij in de gevangenis zat en Cash kwam optreden in die gevangenis. Daarnaast staat er ook nog een mooie versie op van Bob Dylan’s ‘Don’t Think Twice It’s Alright’ op. Andere hoogtepunten op dit album zijn ‘Unfair Weather Friend’ de al eerder genoemde ode aan Johnny Cash: ‘Missing ‘Ol Johnny Cash’ en het nummer ‘Swinging Doors’ waarin het kroegleven wordt bezongen. Al met al een erg fijn album met kalm aan country muziek, het wordt nergens spannend maar door de schitterende doorleefde stemmen van Nelson en Haggard blijft de plaat goed overeind, waardoor een plek in de top 5 helemaal terecht is. En Nelson zou Nelson niet zijn als er geen nummer over het roken van wiet op de plaat staat.

4 Brian Wilson – No Pier Pressure 04 Brian Wilson - No Pier Pressure
Tof! Dat was het eerste wat ik dacht toen Brian Wilson een nieuwe plaat uit zou brengen. ‘No Pier Pressure’ is een leuke album titel en een verwijzing naar het uiteenvallen van The Beach Boys na hun reünie tour in 2012. De plaat is weer heerlijk melancholisch en ideaal voor zwoele zomeravonden. Op de plaat werkt Wilson samen met een paar gastartiesten zoals Kacey Musgraves en Nate Ruess wat erg leuke nummers oplevert vooral het nummer met Musgraves ‘Guess You Had To Be There’ behoort tot de beste op de plaat. De mooiste nummers zingt Wilson (soms met wat autotune) met zijn oude kompanen Al Jardine en Blondie Chaplin. Zoals ‘Sail Away’ dat veel weg heeft van de Beach Boys klassieker ‘Sloop John B’. Vooral de ballad met Jardine ‘Tell Me Why’ is kippenvel bezorgend. Het nummer ‘Runaway Dancer’ is naar mijn idee het enige mindere nummer. Zelfs van niemendalletjes als ‘Don’t Worry’ weet Wilson nog iets moois te maken. Wilson is de kunst van het maken van een pop plaat met die fijne wall of sound nog steeds niet verleerd. Deze plaat maakt dat je naar Californië en in het bijzonder Los Angeles wil, lopen over het strand bij de Santa Monica Pier, kijkend naar de zonsondergang zittend op het strand en mijmerend over het leven wat is geweest en wat nog voor je ligt.

3 Kacey Musgraves – Pageant Material 03 Kacey Musgraves - Pageant Material
Twee jaar na haar doorbraak met ‘Same Trailer Different Park’. Is Musgraves terug met een nieuwe plaat en wat voor één. Al vind ik de hoes verre van mooi en niet echt passend bij de inhoud van de plaat. Maar als je daar door heen kijkt is de plaat weer erg mooi. En een waardige opvolger voor haar Grammy winnende vorige album. Met ‘Pageant Material’ borduurt Musgraves verder op haar vorige album. Met mooie dromerige melodieën en boeiende teksten. Door die teksten zoals in het nummer ‘Biscuits’: ‘Pissin’ in my yard ain’t gonna make yours any greener’, is conservatief Amerika toch wat voorzichtig om haar muziek op de Country radio stations te draaien. Dat vind ik mooi, niet meegaan met de trend in Nashville om alleen maar over bier drinken, auto’s, meisjes en avonden uit liedjes te maken, maar gewoon zingen over het dagelijks leven in Small Town USA. Of over je eigen achtergrond zoals Musgraves doet in ‘Dime Store Cowgirl’. Waarin ze zingt dat ze een foto heeft gemaakt samen met Willie Nelson. Diezelfde Nelson zingt op het eind van de plaat als hiddentrack na het nummer ‘Fine’ nog een duet met Musgraves getiteld ‘Are You Sure’. Ook staan er nu wat meer liedjes over de liefde op zoals ‘Late To The Party’ misschien wel mijn favoriete nummer en het mooie ‘Die Fun’:

They say it’s now or never and all we’re ever gettin’ is older
Before we get to heaven, baby let’s give ’em hell
We might as well
Cause we don’t know when we’re done
So let’s love hard, live fast, die fun
Die fun
We can’t do it over

En zo is het!

2 Andrew Combs – All These Dreams 02 Andrew Combs - All These Dreams
Ontdekt door de nummer 3 in mijn lijstje van beste albums van 2015 tot nu toe, Kacey Musgraves. Zij plaatste een linkje op haar Twitter pagina en de tekst dat men dit album toch wel moest gaan beluisteren. Zo gezegd zo gedaan en na de eerste paar seconden van het openingsnummer ‘Rainy Day Song’ was ik om. Schitterende plaat, vol met die typische Nashville sound. Pedalsteel gitaren een schitterende stem, erg fijne teksten en erg mooie instrumentatie. Een mooie Nashvillesound plaat met ook 2 kleine knipogen naar Roy Orbison. Want de titeltrack ‘All These Dreams’ en ‘Long Gone Lately’ hadden zo op platen van Orbison kunnen staan. Van het openingsnummer tot het laatste nummer blijft het album beklijven. Naast de al eerder genoemde soort van odes aan Roy Orbison staan er nog een paar favorieten op zoals ‘Foolin”. Zelfs een niemendalletje als ‘Strange Bird’ met een heuse fluit solo is leuk. Al met al een album die zeker meegaat naar mijn eindejaarslijstje. Alleen al door het aantal draaibeurten waarbij het album geen moment saai wordt.

1 Chris Stapleton – Traveller 01 Chris Stapelton - Traveller In Nederland is de plaat nog niet uit, pas begin september, maar dankzij de uitvindingen zoals Spotify en Apple Music heb ik dit album al kapot geluisterd. En ondanks dat ben ik nog steeds niet uitgekeken op dit album. Stapleton is in eerste instantie een liedjesschrijver, zoals er veel van rondlopen in Nashville. Dus ja weer een countryplaat. In plaats van de liedjes te geven aan collega’s maakte hij nu zelf een album. Dat weer door die collega’s goed werd gepromoot zoals Brad Paisley, Miranda Lambert en vele anderen. Een klassieker nu al met nummers over de duivel, liefdesverdriet, whiskey en alleen zijn. In de sfeer van grootheden zoals Waylon Jennings, Johnny Cash en George Jones dat deden. Van diezelfde Jones heeft Stapleton het nummer ‘Tennessee Whiskey’. Is de versie van Jones nog redelijk glad, de versie van Stapleton is erg rauw met blues invloeden. Bij deze plaat kan ik geen enkel slecht nummer aanwijzen. Ik ben heel benieuwd of er in de tweede helft van het jaar nog een plaat komt die deze plaat gaat overtreffen. Zo mooi, zo goed, zo oprecht.

‘Cause I’m a traveller, oh, I’m a traveller
I couldn’t tell you honey, I don’t know
Where I’m going but I’ve got to go
‘Cause every turn reveals some other road
And I’m a traveller, oh, I’m a traveller”

Dat was hem dan de top 10 van de naar mijn mening beste platen tot en met eind juni. Nu ik dit typ zijn er al weer een aantal platen uitgekomen. Zoals de nieuwe plaat van Jason Isbell – Something More Than Free en er komen nog een heleboel mooie platen aan. Zoals van Pat Green, Daniel Romano, The Common Linnets, Stevie Ann en vele vele anderen. En stiekem hoop ik ook nog op een nieuwe plaat van Bruce Springsteen!