Concertreview: Dave Matthews Band: Fenomenaal!

Vorig jaar bracht de Dave Matthews Band, afgekort DMB, hun eerste album in zes jaar tijd uit, getiteld ‘Come Tomorrow’ wat mij betreft een van de beste albums van 2018. Dus hopelijk ook een tour, nu tourt de Dave Matthews Band met grote regelmaat door de Verenigde Staten. Maar de landen aan de andere kant van de oceaan komen wat minder vaak aan de beurt. De laatste keer dat Matthews en zijn mannen in Europa waren dateert al weer uit 2015. Al was Matthews samen met meester gitarist Tim Reynolds in het voorjaar van 2017 nog in Nederland voor een tweetal akoestische optredens. Maar een band concert was dus al even geleden. In oktober werd bekend dat de Dave Matthews Band ook weer Europa aan zou doen om hun nieuwste plaat te promoten. Plaats van handeling was 15 maart in de AFAS Live in Amsterdam. Daar moest ik dus bij zijn!

Fast forward naar vrijdag 15 maart, net als het Formule 1 seizoen begon op die dag ook mijn concert seizoen. Rond half 5 had ik mijn auto geparkeerd in de parkeergarage onder de AFAS, toen even een hapje gegeten bij Grand Café 3&20, waar alleen maar mensen waren die kwamen voor het concert Holland Zingt Hazes in de Ziggo Dome met de bijbehorende muziek. Dus nadat ik mijn eten op had snel weer terug gelopen naar de AFAS om daar in de rij te gaan staan. Een rij met op dat moment een man of 40. De wachtrij voor de zaal leek wel Amerikaans grondgebied. Veel Amerikanen die op vakantie waren in Nederland hadden een kaartje gekocht voor dit concert. Later in de zaal vertelde een man komend uit de thuisstaat van DMB, Virginia, dat hij speciaal voor dit concert naar Amsterdam was gekomen. Hoezo trouwe fans! Toen de deuren van de AFAS open gingen liepen veel mensen voor mij eerst naar de merchandise stand om een poster te halen van het concert. Dat schijnt een ding te zijn aangezien er een kleine oplage is, voorzien van handtekeningen van de hele band. Waardoor ik als een van de eersten de zaal in liep en dus een pracht plek kon bemachtigen, op de eerste rij rechts van het podium. Naast twee Portugezen, een Duitser en zoals gezegd veel Amerikanen om mij heen. Na een gesprekje met de al eerder genoemde man uit Virginia stond het concert op het punt van beginnen.

Onder luid applaus kwam de band het podium opgelopen. Om te beginnen met ‘That Girl Is You’ van hun laatste album ‘Come Tomorrow’. Vanaf het eerste nummer zat de sfeer er op het podium al goed in tussen de nummers door werd er veel gegrapt onderling. Op ‘Louisiana Bayou’ mocht Buddy Strong zijn kunsten vertonen op het hammond orgel. Waardoor het eind van het nummer een mooi verlengd outro kreeg. Buddy Strong is in de band gekomen nadat violist Boyd Tinsley begin 2018 werd ontslagen omdat er tegen hem een rechtzaak was aangespannen wegens seksueel wangedrag. De viool is een kenmerkend instrument in DMB, maar dit werd wat mij betreft goed opgevuld door Buddy Strong en de blazers sectie met Jeff Coffin en Rashawn Ross. Terug naar het concert, waar verder werd gegaan met een mooie en met een kleine 10 minuten een iets wat korte versie van ‘#41’. Waarin gitarist Tim Reynolds een prachtig outro verzorgde. Daarna volgden ‘What Would You Say’ en ‘Again And Again’ gevolgd door nog een favoriet ‘Warehouse’, dat werd afgesloten met een salsa achtig outro. Erg tof. Daarna volgenden er voor mij wat onbekendere nummers, maar de mensen om mij heen gingen helemaal uit hun dak, vooral om het nummer ‘JTR’ dat de band maar weinig speelt. Daarna volgden de nummers zich in een mooi tempo op. Met ‘Samurai Cop (Oh Joy Begin)’ en ‘Lover Lay Down’ met wederom een erg mooi outro verzorgd door drummer Carter Beauford en Jeff Coffin op de sopraan saxofoon. Daarna volgde een erg leuke cover van Peter Gabriel’s ‘Sledgehammer’ waarna ‘Stand Up (For It)’ werd gespeeld met een hoofdrol voor Buddy Strong die alla James Brown mee zong op dit nummer. Voor ‘Here On Out’ liep de band van het podium voor een solo nummer van Matthews. Daarna kwam de band weer terug voor ‘Lying In The Hands Of God’ en ‘Don’t Drink The Water’. De hele avond werd er afgezien van een paar thank you’s en een paar keer een dankoewel weinig gezegd door Matthews richting het publiek maar voor dat ‘You & Me’ gespeeld zou worden begon Matthews te vertellen.

“I promise you there some progressive and thoughtful people on the other side of the Atlantic.
And if i may just take the chance to apologise for allowing the fool that’s in the White House to be there. We do or best to get ‘em out of there, that’s just my opinion”.

Waarna er een groot applaus volgde. Waarna Matthews vervolgde met:
“He’s got to go”. Daarna vertelde hij over de klimaatmars:

“I was walking around with my daughters through the old town (Amsterdam red.) I was walking down from our hotel and saw all these young people, who took the day off school to talk about there future and that just makes me a little bit hopefull.
But also increases the amount of fear that I have for the foolishness of the greedy people now.”

“But thank you so much everybody. I hope you had a nice time with us tonight!”

Daarna volgde het zeer toepasselijke ‘You & Me’, ga voor de verbinding in plaats van de afstand vergroten.

Met een geweldige versie van ‘Ants Marching’ kwam er een eind aan de hoofd set. En vooral Rashawn Ross, leek dat wel even fijn te vinden want tijdens ‘Ants’ leek hij last te hebben van kramp in zijn hand. Voor de toegiften kwam Matthews alleen het podium op gelopen voor een mooie versie van ‘Some Devil’ van zijn solo plaat met de gelijknamige titel. Na dit nummer kwam de band weer het podium op en was het tijd voor een mooie afsluiter van de avond met ‘Pantala Naga Rampa’ en ‘Rapunzel’. Waarmee er een eind kwam aan een fenomenale avond. Matthews zette nog een handtekening op een paar posters terwijl de rest van de band het podium af liep.

Zoals gezegd een fenomenaal concert, moest ik een paar jaar terug nog erg wennen aan de soms wat vreemde muziek ben ik nu helemaal om. Wat een band, prachtige nummers en nummers die op de plaat maar een minuut of 5 duren live gewoon uitbouwen naar een dikke 10 minuten durende jamsessie. Pracht band, pracht avond en hopelijk komen ze snel terug!

Setlist:
That Girl Is You/Louisiana Bayou/#41/What Would You Say/Again And Again/Warehouse/Big Eyed Fish/JTR/Minarets/Samurai Cop (Oh Joy Begin)/Lover Lay Down/Sledgehammer (Peter Gabriel cover)/Stand Up (For It)/Here On Out (solo)/Lying In The Hands Of God/Don’t Drink The Water/You & Me/Ants Marching//Some Devil (solo)/Pantala Naga Pampa/Rapunzel

Band:
Dave Matthews – lead vocals, guitar
Carter Beauford – drums, percussion, background vocals
Stefan Lessard – bass
Tim Reynolds – guitar
Rashawn Ross – trumpet, background vocals
Jeff Coffin – saxophone, tenor sax, soprano saxophone
Buddy Strong – hammond organ, keyboards, background vocals

Gezien:
Dave Matthews Band
2019 European Tour
15-03-2019. AFAS Live, Amsterdam, NL

Concertreview: The War On Drugs – wall of sound

Terug naar 2014, The War On Drugs bracht toen ‘Lost In The Dream’ uit een album dat door 3FM werd opgepikt waardoor ik nummers als ‘Red Eyes’ en ‘Under The Pressure’ veel hoorde maar toch deed het mij niet zoveel. Het was wel goed maar er ontbrak iets voor mijn gevoel. Daarnaast werd het album erg gehypet vond ik toen. De vergelijkingen met Bruce Springsteen, Bob Dylan en Tom Petty waren niet van de lucht maar die helden hoorde ik niet terug in de muziek van Adam Granduciel en zijn mannen. Na aandringen van Frank die het album geweldig vond het album toch een paar keer gaan luisteren en een paar maanden later, inmiddels was het 2015, viel het kwartje tijdens een autorit op de weg terug van het werk. De ondergaande zon, de muziek, ‘there was magic in the air’ zoals Springsteen al eens zong. Ik was om, ‘Lost In The Dream’ zou als ik het jaarlijst van 2014 opnieuw zou moeten maken zeker in de top 3 terecht zijn gekomen.

Voor Record Store Day 2017 werd de single ‘Thinking Of A Place’ uit gebracht. Een dikke 10 minuten muziek zonder dat het verveelde. Ik was verkocht, maar over een nieuwe plaat was op dat moment nog niets bekend. Die aankondigingen kwam een paar weken later. Het album ‘A Deeper Understanding’ zou op 25 augustus uit komen. Ook maakte de band bekend dat er een tour kwam voor Nederland zou dit op 2 november 2017 zijn in de muziekhal formerly know as the Heineken Music Hall. Tegenwoordig heet de zaal AFAS Live. De kaartjes voor 2 november gingen zo snel dat de band een extra concert gaf op 1 november. Wij hadden kaartjes voor het oorspronkelijke eerste concert.

Na een onderweg een beetje file te hebben gehad liepen we iets over half 8 de zaal binnen op zoek naar een mooie plek. Al snel besloten we op de tribune te gaan zitten, want de muziek van The War On Drugs is niet van het kaliber lekker dansen, maar meer rustige kalm aan muziek. Al snel kwam de band The Barr Brothers het podium op om het voorprogramma te verzorgen. De dames en heren uit Montreal, Canada hadden goed geluisterd naar de heren van The War On Drugs want het was behoorlijk geïnspireerd op de sound van TWOD. Na een half uurtje kwamen de roadies het podium op om alles in gereedheid te brengen voor het concert van The War On Drugs. Iets voor negenen kwamen de heren het podium op en werd er begonnen met ‘In Chains’. En ik werd direct om ver geblazen door de ‘wall of sound’, die de heren optrokken. De zang van Adam Granduciel leek bij vlagen erg op die van Bob Dylan. Verdere vergelijkingen zoals die werden geschreven over het concert van 1 november houden dan ook op. Springsteen, Petty, Dire Straits ik heb ze niet gehoord. The War On Drugs heeft met de laatste twee albums een geheel eigen sound ontwikkeld die eigenlijk met geen van de genoemde muzikanten te vergelijken is. In de recensie van Lust For Life werd beschreven dat The War On Drugs een soort Dire Straits was maar dan zonder hits. Het mag duidelijk zijn dat ik het hier niet mee eens ben. Maar terug naar het concert dat een aaneenschakeling was van hoogtepunten. Met name vanaf het nummer ‘In Reverse’ dat op een bijna semi akoestische/country manier werd gebracht, volgde ‘Red Eyes’ maar het absolute hoogtepunt van de avond kwam daarna met ‘Thinking Of A Place’ op de plaat al een dikke 11 minuten maar live leek het nummer maar te duren en te duren. Kippenvel!

Come and take my hand, babe
There’s a turn in the road that we’ve been taking
Let it set you free
‘Cause there’s a rhythm in the way that we’ve been moving
Yeah, there’s a darkness over there, but we ain’t going

Maar het hield nog niet op met een werkelijk fenomenale versie van ‘Under The Pressure’. Prachtig! Daarna werd er even teruggeschakeld door de band voor een mooie rustige versie van ‘Clean Living’ en ‘Eyes To The Wind’ dat tevens het laatste nummer van de eerste set was en de band even van het podium liep. Niet veel later kwamen ze terug en werden we bedankt en werd de band voorgesteld. Daarna werd ‘Burning’ in gezet, de afsluiter van het concert was het mooie ‘You Don’t Have To Go’.

Wat een uitzonderlijk goed concert, een van de beste die ik dit jaar heb gezien! De plaat ‘A Deeper Understanding’ gaat hoog eindigen in mijn jaarlijstje met beste albums van 2017, dat staat vast!

Update: de dames en heren van de website 3voor12.nl waren bij het concert en hebben het hele concert opgenomen:
Je kunt het concert hier terug kijken.

Setlist:
In Chains/Holding On/Pain/An Ocean in Between the Waves/Strangest Thing/Nothing to Find/Knocked Down/In Reverse/Red Eyes/Thinking of a Place/Under the Pressure/Clean Living/Eyes to the Wind//Burning/You Don’t Have to Go

Band:
Adam Granduciel – vocals, guitar, harmonica, sampler
Robbie Bennet – keyboards
Jon Natchez – saxophone, keyboards
Charlie Hall – drums
Dave Hartley – bass, vocals
Anthony LaMarca – guitar

Gezien:

The War On Drugs
A Deeper Understanding Tour
Voorprogramma: The Barr Brothers
02-11-2017. Afas Live, Amsterdam, NL

Concertreview: Eindelijk Tom Petty

Afgelopen december werd bekend dat Tom Petty na meer dan 10 jaar weer naar Europa kwam voor een tour. In eerste instantie stond Nederland niet op het tourschema. Wel gaven Petty & The Heartbreakers een concert in Keulen. Ik twijfelde lang of ik zou gaan. Uiteindelijk heb ik het niet gedaan. Naar later bleek maar goed ook. Zo kon je voor dat concert alleen maar zitplaatsen bestellen. Dus ook op de vloer moest er gezeten worden. Door alle drukte rondom de nieuwe plaat van Springsteen en de bijbehorende concerten was ik Tom Petty al weer een beetje vergeten. Tot 27 maart toen ik een nieuwsbrief kreeg van Tom Petty waarin hun een show in de Heineken Music Hall aankondigden. Toen heb ik mij geen moment meer bedacht en een kaart besteld voor het concert op 24 juni.
Read more “Concertreview: Eindelijk Tom Petty”

Concertreview: Speedway At Amsterdam

In 2009 bracht Mark Knopfler zijn 7de solo album uit met de titel Get Lucky. Een paar weken later werd er ook een wereldtour aangekondigd. Tijdens die tour zou hij op 28, 29 en 30 juni Nederland vereren met 3 concerten. Op 11 september van het jaar 2009 begon de voorverkoop dus meteen kaarten besteld voor de 28ste juni.

Read more “Concertreview: Speedway At Amsterdam”

Concertreview: When I sing, I try to sing to people and not to YouTube

Vorig jaar (2008) bracht Jackon Browne een nieuw album uit, na een paar solo platen was dit weer een cd met zijn band.
Er werd ook een tour aangekondigd, Frank had wel interesse om mee te gaan. Net als ik kende hij Jackson Browne van het nummer You’re A Friend Of Mine dat Browne samen zong met Clarence Clemons de saxofonist van Bruce Springsteens, E Street Band.

28 April:
We hadden afgesproken om tegen 13.00 uur uit het altijd gezellige Groenlo, die dag ook erg regenachtig, te vertrekken. Om eventuele files etc. voor te zijn.
Tegen drieën reden we Amsterdam Zuid-Oost binnen, richting de parkeergarage onder de bierhall.
Nadat we de auto geparkeerd hadden liepen we naar buiten, toen we de Arena Boulevard opliepen stond er nog niemand bij de HMH te wachten. Ook niet zo gek eigenlijk omdat er alleen maar zitplaatsen waren. Dus er op tijd zijn had wat dat betreft niet zoveel zin. Tegenover de HMH zit de mediamarkt daar even de muziek collectie bekeken waarna we besloten (zoals afgesproken) om richting het centrum van onze hoofdstad te gaan. Dit ging per metro, richting centraal station. Daar uitgestapt en over het damrak gelopen toen een duister straatje in die uitkwam in een winkelstraat. We besloten om een hapje te gaan eten, de McDonalds kozen we uit. Toen we aan het eten waren kwam er een duif de zaak binnengelopen/gewaggeld. Die rustig de etensresten van de grond at. (scheelt weer vegen….) daarna kwam er ook nog een ‘zwerver’ binnen die graag een beetje geld wilde hebben. Want hij zei dat hij ziek was…dat zal best wel kunnen, maar als je ziek bent kun je niet in een drukke winkelstraat rondlopen…. Na het eten hebben we nog wat rond gewandeld in de hoofdstad onder andere de Brouwersgracht. Tegen 17.00 uur/ 17.30 uur liepen we weer richting het centraal station om weer terug te gaan. Na een tijdje gewacht te hebben op de metro (lijn 54) stapten we in met als bestemming de Arena Boulevard.
Rond 18.00 uur waren we weer bij de HMH, we gingen nog even wat drinken bij het naast gelegen Grolsch café. Hier hadden ze ook een dag menu met o.a. een saté schotel. Die verdacht veel leek op het gerecht dat we 18 juni 2008 hadden gegeten in het Grolsch Music café. Aan de andere kant van de boulevard. Toen we het eten/drinken op hadden liepen we richting de bier hall. De deuren waren om 18.30 uur open gegaan, wij kwamen tegen 19.00 uur binnen. Onze kaarten gescand, daarna vroeg een meisje ons of ze ons email adres mocht hebben, tuurlijk mag dat…het was alleen voor een enquête over de HMH. Daarna nog even langs de merchandise stand gelopen en een mooi longsleeve t-shirt gekocht. Daarna opzoek naar onze plaatsen, bijna vooraan en bijna recht voor het podium op rij 3. Toen was het wachten. Tot dat tegen 20.00 uur de lampen uit gingen en de band gevolgd door Jackson Browne het podium op kwam.

Het nummer waarmee Browne opende was Boulevard gevolgd door het mooie Everywhere I Go. Aan het eind van dit nummer schreeuwde iemand uit het publiek “Rosie”, Browne vertelde dat hij dit nummer later in de show zou gaan spelen. Daarna een nummer over het opgroeien in het zuiden van Californië, The Barricades Of Heaven. Daarna Fountain Of Sorrow tijdens het spelen van dit nummer zat hij achter de piano.
Na dit nummer werd de band voorgesteld aan het publiek. Daarna speelde hij het nummer dat de naam gaf aan het album en deze tour namelijk Time The onqueror, erg mooi nummer!!
Daarna vertelde hij dat het volgende nummer correspondeert met Amsterdam, over de vrijheden etc. Maar het is geen fysieke plaats maar een plaats in je hoofd. Off Of Wonderland.
Het volgende nummer was Live Nude Caberet, tussen de nummers door waren er een aantal mensen die graag Take It Easy wilden horen dit gebeurde dan ook. Ongeveer halverwege het nummer stak Jackson Browne het internationale teken voor vriendschap op (de middelvinger). Dit was gericht tegen een persoon die al de hele show aan het filmen was. 
Na het nummer vertelde Browne: “When I sing, I try to sing to people and not to YouTube” . Waar hij natuurlijk wel een punt had. Hij refereerde nog even naar een andere artiest die een middelvinger opstak namelijk Johnny Cash.
Daarna “Not just a love song, but a song about the Economy”, Giving That Heaven Away. Na dit nummer vertelde hij over een show van Bob Dylan die hij had gezien. Hij vond het een goede show maar hij zei niets tegen het publiek. Ook Van Morrison die ook niet bekend staat als een persoon die graag interactie heeft met het publiek. Browne vroeg zich dan ook af wat hij ‘What’s wrong with me’ omdat hij dat wel graag wil. Na dit verhaal werden Docter My Eyes en Just My Imagination gespeeld. Met een mooie gitaar solo op het eind. Het publiek werd bedankt en de band liep van het podium af voor een pauze van 15 minuten.
Na de pauze (terwijl er nog veel mensen binnenkwamen, de arrogantie van sommigen was echt stuitend). Kwam Jackson Browne alleen met de twee zangeressen het podium op voor een akoestisch nummer namelijk Something Fine. Daarna ging Browne weer achter zijn piano zitten voor een nummer dat hij samen met de groep Vanice deed namelijk For A Dancer. Na dit nummer kwam de rest van de band het podium weer op voor het nummer These Days gevolgd door For Taking The Trouble. Daarna een anti oorlogs lied, Lives In The Balance erg mooi, mede door de zang van de zangeressen geweldig!!
Daarna het mooie Going Down To Cuba:

People will tell you it’s not easy
You’re not supposed to go, they say
They say that Cuba is the enemy
I’m going down there anyway

Duidelijk toch?
Na dit nummer riep iemand “Doctor My Eyes” ik weet niet waar die man gezeten heeft maar hij speelde dit nummer al in het eerste gedeelte van de set. Daarna volgde Just Say Yeah.
Daarna de request van het begin van de show Rosie, geweldig nummer, tijdens dit nummer verlieten de overige bandleden het podium. Alleen tijdens het refrein van het nummer kwamen de mannelijke bandleden naar voren om mee tezingen. Dit nummer werd gevolgd door Sky Blue And Black, wat een mooi nummer is dat!
Daarna The Pretender, aan het eind van het nummer vertelde hij over zijn liefde voor Amsterdam en excuseerde hij zich voor zijn middelvinger, waarna hij zij Wanne take a picture, dat het sein was voor een aantal mensen om naar het podium te lopen. Ik dus ook. Dat is toch wel iets gaver dan op een stoel te zitten en te kijken naar het concert. Tijdens de stage rush speelde hij Running On Empty. Er was ook ineens veel meer sfeer in de zaal. Het werd allemaal wat losser, ik denk dat wij als publiek best waren geschrokken van zijn reactie en Jackson denk ik ook van zijn reactie. Daarna liep de band even van het podium om de toegiften/enocres in te luiden.
De toegift begon met een cover van Little Steven – I Am A Patriot. Een erg mooie uitvoering van dit nummer.

Daarna bedankte Jackson en de band het publiek en liep van het podium af. Maar ze kwamen al heel snel weer terug voor naar mijn mening het beste nummer in zijn ouvre om een concert af te sluiten namelijk The Load Out.
Het nummer gaat over het einde van een concert, het inladen van alle apperatuur, de lampen etc.
Het laatste couplet:

People you’ve got the power over what we do
You can sit there and wait
Or you can pull us through
Come along, sing the song
You know you can’t go wrong
cause when that morning sun comes beating down
Youre going to wake up in your town
But well be scheduled to appear
A thousand miles away from here

Dit nummer is eigenlijk een tweeluik. Want standaard na dit nummer wordt het nummer Stay gespeeld:

People, stay just a little bit longer
We wanna play just a little bit longer
If the promoter don’t mind and the union don’t mind
We can take a little time and we’ll leave this all behind
Singin’ one more song

Maar na dit nummer was het toch echt afgelopen, de lampen gingen aan het was inmiddels al 23.00 uur. Frank en ik liepen naar de uitgang van de HMH. Daarna naar de parkeergarage om de auto op te halen en toen met ‘gierende banden’ naar huis. Onderweg nog even gestopt bij een tankstation. We waren het erover eens dat dit een erg mooi concert was, vooral het laatste gedeelte van de show was erg goed.
Tegen 1.00/1.30 uur reden we Groenlo weer binnen.

Na drie concerten in 2009 was dit toch wel het beste concert, met kort daarachter het concert van Ilse DeLange. Het geluid was zoals zo vaak in de HMH erg goed. De plaatsen waren geweldig op de derde rij bijna recht voor Jackson Browne. De setlist was mooi met oud en nieuw werk. De band was erg goed, vooral de zangeressen wat hebben die een stemmen zeg. Geweldig. Nu op naar het volgende concert op de zaterdag voor Pinksteren. In het altijd gezellige Landgraaf. Voor de Pinkpop zaterdag met als belangrijkste optreden Bruce Springsteen & The E Street Band.

Setlist:
Boulevard/Everywhere I Go/The Barricades Of Heaven/Fountain Of Sorrow/Time The Conqueror/Off Of Wonderland/Live Nude Cabaret/Take It Easy/Giving That Heaven Away/Doctor My Eyes/Just My Imagination/Something Fine/For A Dancer (with Vanice)/These Days/For Taking The Trouble/Lives In The Balance/Going Down To Cuba/Just Say Yeah/Rosie/Sky Blue And Black/The Pretender/Running On Empty/I Am A Patriot/The Load Out/Stay

Band:
Jackson Browne: vocals, guitar, keyboards
Mark Goldenberg: guitars
Mauricio Lewak: drums
Kevin McCormick: bass
Jeff Young: keyboards, vocals
Alethea Mills: backing vocals
Chavonne Morris: backing vocals