Concertreview: Wilco – “It’s good to be back for the Galactic Council once again”

Nog voor het magistrale concert van de band Wilco in Paradiso op 16 juni van dit jaar werd er een concert aangekondigd op 23 september in Utrecht. Later werd bekend dat Wilco op 4 oktober een album uit gaat brengen getiteld: ‘Ode To Joy’. De verwachting was dus, dat er veel nieuwe nummers gespeeld zouden gaan worden.

De band OHMME bestaande uit 2 gitaristen en een drummer verzorgden het voorprogramma. Dromerige nummers werden afgewisseld met wat ruiger werk van dit trio bestaande uit twee vrouwen die de gitaren verzorgden en een mannelijke drummer. Na dit half uurtje werd het podium in orde gemaakt voor de heren van Wilco. Een naam die de afgelopen week menig wenkbrauw deed fronsen. Dus voor diegenen een klein geschiedenislesje naar deze opvallende bandnaam. In 1987 werd de band Uncle Tupelo opgericht met o.a. Jeff Tweedy en John Stirratt in de gelederen. In 1994 houdt deze band op te bestaan. Tweedy en Stirratt willen de naam Uncle Tupelo in eerste instantie blijven gebruiken maar besluiten toch een andere naam te kiezen. Dat werd Wilco, afgeleid van een militaire kreet “will comply”. Volgens Tweedy een ironische naam voor een rock band.

Terug naar het concert, rond de klok van kwart voor negen kwamen de heren het podium opgelopen om te beginnen met twee nieuwe nummers: ‘Bright Leaves’ en ‘Before Us’. De avond door werden de nieuwe nummers afgewisseld met een fantastische setlist vol met persoonlijke favorieten. Zoals ‘Handshake Drugs’, ‘Hummingbird’ en ‘Via Chicago’. Een rustig nummer maar tot 2 keer toe ging drummer Glenn Kotche behoorlijk te keer achter het drumstel. Terwijl de band het countryachtige nummer rustig doorspeelde.

In het eerste gedeelte van het concert werd er weinig gezegd door frontman Jeff Tweedy maar in het tweede gedeelte veranderde dat. Als eerste grapte hij over de Grote Zaal waar de band stond te spelen: ‘It’s good to be back for the Galactic Council once again’. Voor het nummer ‘I’m Always In Love’ vertelde Tweedy dat hij en de band al erg vaak in Nederland had gespeeld. En elke keer wilde hij vertellen hoe goed hij de Haagse band Q65 vond. “Well, please give them a message from me and Wilco that they f*cking rule”. Waarna hij eraan toevoegde dat het nummer ‘I’m Always In Love’ is geinspireerd op de muziek die Q65 maakte. Toch wel bijzonder dat iemand uit Chicago deze band kent, want toen Tweedy vier jaar was stopte deze band er mee.

De nummers aan het eind van de eerste set, was een groot hoogtepunt te beginnen met ‘Impossible Germany’ met een hoofdrol voor meestergitarist Nels Cline. Waarna Tweedy vertelde: “Sometimes he plays so good that we have to hand him a guitar from Sears” waarna de band het mooie ‘California Stars’ speelde gevolgd door het rockende ‘Box Full Of Letters’. Waarna het tijd was voor een nieuw nummer ‘Everyone Hides’ en ‘Random Name Generator’, van het album ‘Star Wars’. Na ‘Jesus Etc.’, het fijne ‘Heavy Metal Drummer’ en als afsluiter van de hoofdset werd ‘I’m The Man Who Loves You’. De band liep even kort van het podium er werden wat kabels verschoven door de roadies waarna de band weer terug kwam voor de toegiften. Als eerste werd het nieuwe nummer ‘Hold Me Anyway’ gespeeld. Gevolgd door het aparte ‘Misunderstood’ en de korte rocker ‘The Late Greats’.

You’ll never hear it on the radio
Can’t hear it on the radio

Behalve in IJsland waar het nieuwe nummer ‘Love Is Everywhere (Beware)’ veel wordt gedraaid aldus Tweedy. Maar met dat nummer kwam er jammer genoeg een eind aan weer een magistraal concert van Wilco. Ben benieuwd naar de studioversies van de gespeelde nieuwe nummers en als ze weer naar Nederland komen ben ik daar zeker weer bij.

Setlist:
Bright Leaves/Before Us/I Am Trying to Break Your Heart/One Wing/One and a Half Stars/If I Ever Was a Child/Handshake Drugs/At Least That’s What You Said/Hummingbird/Either Way/White Wooden Cross/Via Chicago/How to Fight Loneliness/Bull Black Nova/I’m Always in Love/Reservations/Love Is Everywhere (Beware)/Impossible Germany/California Stars/Box Full of Letters/Everyone Hides/Random Name Generator/Jesus, Etc./Heavy Metal Drummer/I’m the Man Who Loves You//Hold Me Anyway/Misunderstood/The Late Greats

Band:
Jeff Tweedy – vocals, guitar
John Stirratt – bass, backing vocals
Nels Cline – guitar
Glenn Kotche – drums
Pat Sansone – guitar, percussion, keyboards
Mikael Jorgensen – keyboards

Gezien:
Wilco
Ode To Joy Tour 2019
Voorprogramma: OHMME
23-09-2019. Grote Zaal, TivoliVredenburg, Utrecht, NL

Concertreview: Little Steven’s ‘Summer Of Sorcery’

De zomer van de tovenarij of in het Engels ‘The Summer Of Sorcery’, zo noemde Little Steven zijn plaat die in maart van dit jaar uitbracht. Een plaat over de zomers vol met avonturen, romantiek, en fantasie. Bij mij belande de plaat na een luisterbeurt in de kast, die er pas weer uit kwam toen ik onderweg was naar het concert dat Van Zandt en zijn Disciples Of Soul zouden geven in TivoliVredenburg in Utrecht. Aanvankelijk zou het concert plaats vinden in de Pandora zaal, maar door ‘productionele redenen’ verplaatst naar de Grote Zaal. Achteraf een logische keuze want toen ik Tivoli binnen kwam lopen stond de rij met wachtenden al bijna buiten.

Tegen half 9 kwamen The Disciples Of Soul het podium op. Eerst de muzikanten die al begonnen te spelen, gevolgd door de drie achtergrondzangeressen die met parasols het podium op kwamen gevolgd door de blazers en als laatste Little Steven zelf. Waarna de band zich stortte in het eerste nummer van de avond ‘Communion’. Daarna een klein uitstapje met ‘Camouflage Of Righteousness’ van het album ‘Born Again Savage’ uit 1999. Tijdens ‘Love Again’ volgde na de eerste tonen een lang intro waarbij alle bandleden wat zeiden over de avond die ging volgen. Daarna richtte Little Steven zich tot de leraren. Tijdens deze en de vorige tour uit 2017 mogen leraren voor niets naar deze concerten. Ook bij het concert in Tivoli waren er een aantal leraren aanwezig. Waarna van Zandt het nummer ‘Education’ aan hun opdroeg.

Education is the weapon!
The weapon is education!
I want it
I need it
Education!

Daarna was het de beurt aan een instrumentaal nummer van The Youngbloods door band lid Lowell Levinger op zijn keyboards. Wat later in de set was er een tribute aan Southside Johnny & The Asbury Jukes. Van Zandt schreef veel nummers voor deze band, soms samen met Springsteen. En volgens van Zandt was het goed dat hij deze nummers nu ging spelen, zodat Springsteen ook nog wat royalties ontving. Waarna hij grappend zei: ‘he’s out of work at the moment’.
Waarna ‘A Little Girl So Fine’, ‘Trapped Again’ en ‘Love On The Wrong Side Of Town’. Daarna volgde weer een aantal nummers van het laatste album waarna Van Zandt een aantal oude nummers speelde met als eerste ‘Bitter Fruit’. Met halverwege een mooie drum off tussen drummer Rich Mercurio en percussionist Anthony Almonte. ‘Forever’ sloot de hoofdset af en in tegenstelling tot vele andere bands, bleef de band gewoon lekker op het podium en volgde wat mij betreft het hoogtepunt van de avond, met de titeltrack van de nieuwste plaat ‘Summer Of Sorcery’ dat rustig opbouwde en met een mooi saxofoonsolo werd afgesloten. Na dit nummer leek van Zandt wat aangedaan en moest een traantje wegpinken. Na dit emotionele nummer was het tijd voor feest met ‘Soul Power Twist’.

Na dit feestnummer volgde nog een mooie uitvoering van ‘Sun City’. In 1985 zette van Zandt de gelegenheidsband ‘Artists United Against Apartheid’ bestaande uit 48 artiesten, waaronder Bruce Springsteen, Bob Dylan, Jackson Browne maar ook Keith Richards, Ringo Starr, Hall & Oates en Miles Davis om er een paar te noemen. Met deze groep verzette Little Steven zich succesvol tegen de apartheid in Zuid Afrika. ‘Sun City’ was een resort waar alleen de blanke elite welkom was.
Mooi om dit belangrijke nummer eens live te horen. Het laatste nummer van de avond was ‘Out Of The Darkness’ een mooie afsluiter van een schitterend concert.

Little Steven & The Disciples Of Soul horen bij een van de beste live band op de wereld wat mij betreft, waarmee ze een prachtige wall of sound kunnen optrekken. Het speelplezier spatte er van af en er werd veel af gelachen op het podium. Al met al een prachtige avond en zoals van Zandt het mooi zei: ‘We will come back!’, we always comeback’. Mocht dat zo zijn, want ook bij de inmiddels 68 jarige Van Zandt beginnen de jaren te tellen, dan ben ik daar zeker weer bij!

De plaat wordt inmiddels veel gedraaid en past perfect bij deze zomer.

Setlist:
Communion/Camouflage of Righteousness/Party Mambo!/Love Again/Education/On Sir Francis Drake(The Youngbloods cover)/I Visit the Blues/Gravity/Los Desaparecidos/Little Girl So Fine/Trapped Again/Love on the Wrong Side of Town/A World of Our Own/Suddenly You/Vortex/I Am a Patriot/Superfly Terraplane/Bitter Fruit/Forever//Summer of Sorcery/Soul Power Twist/Sun City/Out of the Darkness

Band:

Stevie Van Zandt – Guitar, Vocals
Marc Ribler – Music Director, Guitar, Slide Guitar
Rich Mercurio – Drums
Jack Daley – Bass
Andy Burton – B3 Organ, Accordion, Synthesizers
Lowell “Banana” Levinger – Piano, Mandolin, Esraj
Eddie Manion – Horn Director, Baritone Sax
Stan Harrison – Tenor Sax, Alto Sax, Flute, Oboe
Clark Gayton – Trombone
Ravi Best – Trumpet
Ron Tooley – Trumpet
Anthony Almonte – Percussion
Jessica Wagner – Backing Vocals
Sara Devine – Backing Vocals
Tania Jones – Backing Vocals

Gezien:
Little Steven & The Disciples Of Soul
Summer of Sorcery Tour 2019
19-08-2019. Grote Zaal, TivoliVredenburg, Utrecht, NL

Concertreview: “I’m not here for pot, I like the goddamn cheese!” – Jason Isbell

14021476_1160427223979793_521822621981451800_nTerug naar 15 januari, iets na half elf. Zojuist had ik een schitterend concert gezien van Jason Isbell & The 400 Unit. Ik wilde meer, ik wilde dit vaker zien en dat kon want een paar dagen na het concert in Paradiso werd er voor 17 augustus een concert aangekondigd in TivoliVredenburg. Zonder na te denken een kaart besteld. Na een schitterende concert zomer met mijn andere muzikale helden, Bruce Springsteen & Sturgill Simpson was het op 17 augustus tijd voor Jason Isbell. Tegen 16 uur reed ik Utrecht binnen, auto geparkeerd en toen het centrum in om een plekje te zoeken om wat te gaan eten. De Italiaan waar mijn oom en ik hadden gegeten voorafgaand aan het concert van Southside Johnny, was jammer genoeg afgeladen vol. Dus na een rondje door de stad viel de keus op ‘Manneken Pis’ uitgeroepen tot beste patat of friet bakker van Nederland in 2015. En inderdaad de friet smaakte goed. Toen dat op was naar Tivoli gegaan om wat te drinken. Toen ik een cola(aaaa) bestelde vroeg het meisje van de bediening of ik uit het oosten kwam. Toen ik zei dat, dat zo was zei ze dat ze dat kon horen omdat ze ook zelf uit het oosten kwam. Na dat de cola op was kwam Matthijs binnen gelopen op het moment dat de zaal net open was. Nog even wat gedronken en het voorprogramma van The Fire Harvest, aan ons IMG_7273voorbij laten gaan. De reacties toen we in de zaal waren in afwachting van Isbell waren niet heel geweldig over bovenstaande band. Omdat ik ze niet heb gezien weet ik niet of dat zo is. Na dat de roadies van Isbell het podium ombouwde was het tegen 21 uur tijd voor Isbell en zijn mannen. Isbell opende de avond met alvast een bedankje ‘thanks for coming to the show!’ ‘We hope you al have a great time tonight’. Waarna ‘Palmetto Rose werd ingezet gevolgd door ’24 Frames’ en het titel nummer van Isbell’s nieuwste album en de gelijknamige tour ‘Something More Than Free’. Voor het volgende nummer ‘Stockholm’ greep Isbell even terug naar zijn vorige album ‘Southeastern’. Voorafgaand aan ‘Decoration Day’, een nummer uit de tijd dat Isbell lid was van de band ‘Drive-By Truckers’, vertelde Isbell: “I like this room. It’s a strange setup, I’ll feel like I should performing surgery in the late 1800’s”. Na dit nummer met schitterende scheurende gitaren van Isbell en Vaden, pakte DeBorja de accordeon voor een bijna ‘Nebraskiaans nummer’ (Nebraska van Bruce Springsteen). DeBorja hield zijn accordeon nog even om voor ‘Codeine’ tijdens het concert in Paradiso in januari was dit nummer nog de afsluiter van de avond. Na het schitterende nummer ‘Traveling Alone’ begon Isbell te vertellen over een ontmoeting met een man bij de Starbucks die middag net IMG_7296naast Tivoli. De man vroeg aan Isbell: “How is you’re band? Have they smoked to much pot?” Isbell’s reactie was: “We’re professionals but what I’ve should have said was we’ve been on tour with Willie f*cking Nelson!” Waarna er luid applaus volgde schitterende opmerking! Want country held Willie Nelson, al dik in de 80, rookt graag een joint op zijn tijd. Wat later vertelde Isbell: “I’m not here for pot, I like the goddamn cheese! And the bicycle’s. Waarna Isbell ons bedankte dat we naar de show waren gekomen. Waarna hij het mooie ‘Alabama Pines’ inzette. Gevolgd door ‘The Life You Choose’ en ‘Speed Trap Town’. Daarna was het de beurt aan een van mijn favoriete Isbell nummers ‘If It Takes A Lifetime’:

I’m learning how to be alone. I fall asleep with the TV on
And I fight the urge to live inside my telephone
I keep my spirits high, find happiness by and by
If it takes a lifetime

Daarna volgde nog zo’n pareltje van Isbell namelijk ‘Cover Me Up’ een biografisch nummer, Isbell was een aantal jaar geleden behoorlijk verslaafd aan alcohol en drugs.

I sobered up
I swore off that stuff
Forever this time

Waarna er luid applaus volgde en Isbell vocaal nog een tandje bijschakelde. Daarna volgde ‘Flying Over Water’ en het altijd fijne stampende ‘Super 8’. Na een paar ‘thank you’s’ liepen Isbell en zijn mannen van het podium. Niet veel later kwam hij terug samen met Berry DeBorja voor een schitterende versie van het nummer ‘Elephant’. Aan het eind van het nummer zei Isbell: “It’s been a great night! Thank you guys so much, we’ve enjoyed the hell out of it’ Waarna Isbell de band weer op het podium haalde en ze nogmaals voorstelde. “Thanks again we’ll see you again real soon!” Waarna het tijd was voor het laatste nummer van de avond wederom een nummer van de Drive-By Truckers. Met op het eind schitterende gitaarsolos van Isbell en Sadler Vaden. Maar daarna zat het er echt op en liepen Isbell & zijn 400 Unit van het podium af.

Nog even nagepraat en toen richting de uitgang nog even bij de merchandise stand gekeken en een t-shirt gekocht. Toen ik buiten kwam was het net 23 uur en een goed uur later was ik alweer thuis.
Wederom een briljant mooi concert van Isbell en zijn mannen. Het speelplezier spat er vanaf tussen de bandleden er werd regelmatig gegeind onderling. Erg mooi om te zien. Kiezen tussen het concert in Paradiso en deze in Tivoli kan ik niet. Ze waren beiden geweldig en bij beide ging ik voldaan naar huis! De volgende keer als Isbell weer naar Nederland komt ben ik daar weer bij!

Setlist:
Palmetto Rose/24 Frames/Something More Than Free/Stockholm/Decoration Day/Hudson Commodore/Codeine/Traveling Alone/Alabama Pines/The Life You Chose/Speed Trap Town/If It Takes a Lifetime/Cover Me Up/Flying Over Water/Super 8//Elephant/Never Gonna Change

Band:
Jason Isbell – vocals, guitars
Sadler Vaden – guitars, background vocals
Jimbo Hart – bass, background vocals
Derry DeBorja – keyboards, accordeon, background vocals
Chad Gamble – drums

Gezien:
Jason Isbell & The 400 Unit
Something More Than Free Tour 2016
17-08-2016: Grote Zaal, TivoliVredenburg, Utrecht, NL