Plaat van de week: Skik – Op Fietse

De afgelopen week veel gefietst en een van de fijnste liedjes tijdens het fietsen is hoe kan het ook anders, ‘Op Fietse’ van Skik. De band van Daniël Lohues. Het nummer verscheen op het tweede album van de band getiteld: ‘Niks Is Zoas ’t Lek’ uit 1997.

Ondanks al het gedoe in de wereld is een stukje fietsen erg fijn en zoals Lohues in het refrein al schreef:
Wie döt mij wat, wie döt mij wat
Wie döt mij wat vandage ‘k
Heb de banden vol met wind
Nee ik heb ja niks te klagen
Wie döt mij wat, wie döt mij wat
Wie döt mij wat vandage
‘k zol haost zeggen, jao het mag wel zo

Plaat van de week: John Prine – When I Get To Heaven

Vorige week werd het nummer ‘Lake Marie’ van John Prine plaat van de week. Toen lag hij door de gevolgen van het Coronavirus in het ziekenhuis aan de beademing. Afgelopen dinsdag 7 april overleed Prine. Een groot verlies in de categorie waar Tom Petty ook bij hoort. In 2018 was ik bij zijn optreden in Paradiso (lees hier het concertverslag van die magische avond). De kaartjes voor mijn tweede concert waren ook al gekocht, maar ivm gezondheidsproblemen werd het concert dat gepland stond voor afgelopen jaar uitgesteld naar februari van dit jaar, maar wederom kreeg Prine gezondheidsproblemen en werd het concert uitgesteld naar 25 augustus. De afgelopen jaren kwam John Prine een paar keer voorbij in mijn iTunes speellijsten bijvoorbeeld doordat Bruce Springsteen mee zong op het nummer ‘Take A Look At My Heart’ van het album ‘The Missing Years’ uit 1991. Of doordat Miranda Lambert het nummer ‘That’s The Way The World Goes ‘Round’ coverde voor haar album ‘Revolution’ uit 2009. Maar verder dan dat kwam ik de afgelopen jaren niet. Tot begin 2018, toen onder andere Jason Isbell, Amanda Shires en Margo Price via de social media kanalen de nieuwe single van John Prine deelden, getiteld ‘Summer’s End’ en ik was verkocht.

Het laatste nummer dat Prine opname voor zijn plaat ‘The Tree Of Forgiviness’ is getiteld ‘When I Get To Heaven’ een perfecte afsluiting van een geweldige singer songwriter.

Zoals John Prine al eens liet optekenen:
“I guess I just process death differently than some folks. Realizing you’re not going to see that person again is always the most difficult part about it. But that feeling settles, and then you are glad you had that person in your life.” — John Prine
En ik kan mij daar helemaal in vinden.

Ook Springsteen liet een bericht plaatsen op zijn sociale media kanalen:

En Jason Isbell schreef een prachtig eerbetoon aan John Prine voor The New York Times.
Hier te lezen! Aanrader!

John Prine werd 73 jaar.

Plaat van de week: John Prine – Lake Marie

Afgelopen week verscheen er een bericht op de socials van Fiona Prine, de vrouw van John Prine. John Prine lag in het ziekenhuis aan de beademing naar aanleiding van het covid19 virus. Hopelijk redt hij het. Dus de afgelopen dagen veel naar John Prine geluisterd. Een van mijn favoriete nummers van John Prine ontdekte ik in het vliegtuig onderweg naar Los Angeles. Ik luisterde toen naar een podcast over muziek waarin het nummer ‘Lake Marie’ werd gedraaid. Het nummer verscheen in 1995 op het album ‘Lost Dogs and Mixed Blessings’ dat werd geproduceerd door Howie Epstein.

Hopelijk komt Prine er weer bovenop!

Plaat van de week: Kenny Rogers – The Gambler

Tussen al het Coronavirus nieuws door is afgelopen zaterdag Kenny Rogers overleden. Een van de meest bekende countryartiesten is niet meer. Samen met Johnny Cash was Rogers mijn eerste kennismaking met de country muziek. Door nummers als ‘Lucille’, ‘Ruby Don’t Take Your Love To Town’ en ‘Coward Of The County’. Daarnaast kun je hem kennen van de wereldhit ‘Islands In The Stream’ geschreven door de gebroeders Gibb (Bee Gees) en Rogers zong dit nummer samen met Dolly Parton. Maar mijn favoriete nummer van Rogers is ‘The Gambler’.

Een levensles in drie en een halve minuut.

Every gambler knows
That the secret to survivin’
Is knowin’ what to throw away
And knowin’ what to keep
‘Cause every hand’s a winner
And every hand’s a loser
And the best that you can hope for is to die
in your sleep

Het laatste zinnetje is prachtig, Rogers hoopte in dit nummer uit 1978 op zo’n einde. En dat heeft hij dus gekregen, Kenny Rogers werd 81 jaar.

Plaat van de week: Bruce Springsteen & The E Street Band – My City Of Ruins

Het Corona virus is het gesprek van de dag. Dus een beetje hoop in bange dagen kunnen we wel gebruiken. En dan is er voor mij altijd Bruce Springsteen. Vooral onderstaand nummer heb ik vaak gedraaid van het album ‘The Rising’ eigenlijk past deze hele plaat, geschreven na aanleiding van de aanslagen op 11 september 2001, bij de tijd waar we nu in zitten. Nummers als ‘Lonesome Day’, ‘The Rising’ en ‘My City Of Ruins’ gaan allen over moeilijke tijden maar er zijn lichtpuntjes aan de horizon te zien.

De plaat van deze week is daarom ‘My City Of Ruins’ vooral de versie tijdens The Rising Tour vind ik prachtig. Eerst alleen Springsteen solo op de piano en na het eerst couplet komt de band erbij:

Now with these hands
With these hands
With these hands, I pray Lord
With these hands
I pray for the strength, Lord
With these hands
I pray for your love, Lord
With these hands
With these hands
I pray for your faith, Lord
With these hands
Come on, rise up
Come on, rise up
Come on, rise up

Hoop sterft het laatst!