Concertreview: Where the f*ck is Sturgill Simpson? Amsterdam!

Sturgill Simpson heeft een hekel aan hokjes denken want na het zien van zijn concert op 25 augustus 2015 bestempelde ik en vele anderen Simpson als de ‘future of country music’. Nu vijf jaar later is er van het label country niet veel meer over. Sturgill Simpson doet wat hij wil en met elke muzikale stap die hij zet wordt zijn fan base groter. In Amerika met bijvoorbeeld het concert dat hij gaat geven in Madison Square Garden, ook in Nederland worden de zalen steeds groter, van de kleine zaal in Paradiso naar de grote zaal van de Melkweg waar hij afgelopen zaterdag, 25 januari een concert gaf. Bij concerten in de hoofdstad zijn er altijd wel een aantal buitenlanders/toeristen die toevallig in het land zijn en dan ook maar even een concert meepakken. Zo ook op zaterdagavond in de wachtrij voor de Melkweg was de voertaal Engels, eenmaal binnen bleef dat zo. Zo vooraan het podium werd ik omringd door veel Amerikanen, uit Montana, Alabama, Californië en Indiana. En door een stel uit Columbus, Ohio, genaamd Dan en Amy. Hoe Amerikaans wil je het hebben, ze waren speciaal voor dit concert overgevlogen vanuit Ohio en hadden er een kleine vakantie in Amsterdam om heen gemaakt. Na nog een paar dagen Amsterdam gingen ze nog even kijken in Keulen en dan weer terug naar huis. Een leuk gesprek volgde waaruit maar weer blijkt dat muziek verbindt, waar je ook vandaan komt en wie je ook bent.

Terug naar het concert in tegenstelling tot de eerste 2 concerten van de Europese tour, waar Simpson begon met een integrale uitvoering van zijn nieuwste album ‘Sound & Fury’, startte Simpson en zijn band tegen kwart voor negen, met ‘Welcome To Earth (Pollywog)’ van ‘A Sailor’s Guide To Galaxy’ uit 2016. Pas na een kleine drie kwartier met een prachtige lange versie van ‘Brace For Impact (Live A Little)’ begon de band met werk van de nieuwe plaat. Maar zoals gezegd ook oud werk zoals ‘Some Days’ van zijn eerste plaat ‘High Top Mountain’ uit 2013. En nummers als ‘The Promise’ en ‘Turtles All The Way Down’ van het album ‘Metamodern Sounds Of Country Music’ uit 2014. En ook nog twee covers eentje van Willie Nelson ‘I’d Have To Be Crazy’ en ‘You Don’t Miss Your Water’ van William Bell.

Simpson en zijn band waren op dreef tijdens het concert de vaste setlist zoals die was tijdens de eerste Europese concerten was los gelaten waardoor Simpson regelmatig naar drummer Miles Miller toe liep om het volgende te spelen nummer te roepen. Op zijn beurt gaf Miller dat weer door aan meesterbassist Chuck Bartels en Bobby Emmett. Ook benoemde Simpson dat hij graag in Amsterdam kwam en haalde herinnering op aan de eerste keer dat hij in Amsterdam was (2014 red.). Waarna hij nog vertelde dat je in Amsterdam geen drugs hoefde te gebruiken om rare dingen te zien, waarna hij verwees naar de scheve huizen in Amterdam. Nog een opmerkelijk moment tijdens het concert, Bobby Emmett was al begonnen met het intro voor ‘Best Clockmaker On Mars’ toen Simpson riep dat hij moest stoppen, want dit nummer was bij uitstek het nummer om een joint te roken. Waarna een roadie het podium op kwam lopen om Simpson een joint te geven, die hem op zijn beurt naar Emmett bracht. Na een hijs van Emmett en Simpson werd de joint weer aan de roadie gegeven.

Even na elf uur zat het concert erop, zonder toegiften en het ‘even van het podium lopen en dan toch weer terug komen’ gedoe. Al met al een erg goed concert waarbij de nieuwe muziek moeiteloos werd verweven met het oudere werk. De band was erg goed op elkaar ingespeeld en er was ruimte voor improvisatie vooral Simpson en Bartels hadden een aantal keer leuke improvisatie stukjes waarbij ze elkaar probeerden af te troeven.

Prachtig concert, waarbij ik mij als inwoner van Nederland, een concert bezoekend in Nederland toch in Amerika waande met al die Amerikanen om mij heen.

Setlist:
Welcome to Earth (Pollywog)/It Ain’t All Flowers/Brace for Impact (Live a Little)/I’d Have to Be Crazy/Ronin/Remember to Breathe/Sing Along/A Good Look/The Promise/Some Days/Turtles All the Way Down/Make Art Not Friends/Best Clockmaker on Mars/All Said and Done/Oh Sarah/Mercury in Retrograde/You Don’t Miss Your Water/Just Let Go/Fastest Horse in Town/Last Man Standing/Call to Arms / The Motivator

Band:
Sturgill Simpson – Vocals, guitar
Miles Miller – Drums, band leader
Chuck Bartels – Bass
Bobby Emmett – Keys

Gezien:
Sturgill Simpson
A Good Look’n Tour
25-01-2020. Melkweg, Amsterdam, NL
Linkjes:
Website: sturgillsimpson.com
Luisteren: iTunes of Spotify
Kopen: Platomania

Plaat van de week: Stephanie Struijk – Fijn Zo

De aankondigingen van nieuwe platen blijven maar komen, zo verscheen vorige week een nieuw nummer van de artist formerly known as Stevie Ann, net als haar plaat vorige plaat getiteld ‘Stephanie Struijk’ is ook de komende, nu nog titelloze plaat een album met Nederlandstalige nummers. Het nieuwe nummer heet ‘Fijn Zo’ en het nummer is wat mij betreft ook fijn zo. Ben benieuwd naar de hele plaat en haar concert dat ik op 20 februari ga zien in de Kleine Willem in het altijd gezellige Enschede.

Plaat van de week: Margo Price – Stone Me

Margo Price is terug en dat is fijn! En als eerste is daar een nieuwe single ‘Stone Me’. Price over dit nummer: “After what feels like an eternity, I’m releasing a new song into the wild today. It’s been hard to keep everything I’ve been working on for the last year to myself and I’m so excited to share it.” Net als The Highwomen gaat Margo Price ook in op de ongelijkheid tussen mannelijke en vrouwelijke country artiesten. Maar ook over haar eigen leven. Door het nummer ‘Pay Gap’ dat verscheen op het prachtige ‘All American Made’ verloor ze een hoop countryfans omdat ze de waarheid bezong. Het nummer ‘Stone Me’ is een antwoord op alle kritiek die ze kreeg op haar muziek.



Love me, hate me
Desecrate me
Call me a bitch
then call me baby
You don’t know me
You don’t own me
Yeah that’s no way
To stone me

Op dit nummer speelt ook Benmont Tench mee, die je kunt kennen als pianist, toetsenist van Tom Petty & The Heartbreakers. Kijkend naar het statement van Price hierboven blijft het hopelijk niet alleen bij deze single!

Plaat van de week: Brandy Clark – Who You Thought I Was

Het muziekjaar 2020 begint zich langzaam te ontvouwen met nieuwe releases. Zo verschijnt eind januari het nieuwe Drive-By Truckers album, twee weken later ‘LP5’ van John Moreland. Maar ook anderen kondigen nieuwe albums aan zo ook Brandy Clark. Die met haar album ‘Big Day In A Small Town’ in 2016 hoge ogen gooide. Nu na 4 jaar is ze terug met de single ‘Who You Thought I Was’ van het album: ‘Your Life Is A Record’ (prachtige titel!) dat op 6 maart verschijnt.

Plaat van de week: Tom Petty And The Heartbreakers – Square One

Na de laatste noten van Queen’s ‘Bohemian Rhapsody’ als laatste nummer van de Top 2000, was het jaar 2020 aangebroken. Een nieuw jaar en zelfs weer een nieuw decennium. Een toepasselijk nummer bij een nieuwe start en dus ook een nieuw jaar vind ik ‘Square One’ van Tom Petty. Dit nummer verscheen op het album ‘Highway Companion’ uit 2006. In deze clip speelt Petty het nummer met zijn Heartbreakers.

Square one, my slate is clear
Rest your head on me my dear
It took a world of trouble, it took a world of tears
It took a long time to get back here

En tot slot een gelukkig nieuwjaar toegewenst!