Top 25 van 2020: 2. Jason Isbell and The 400 Unit – Reunions

Na het succes van ‘The Nashville Sound’ uit 2017 en een mooie live plaat in 2018 ging Jason Isbell uit Green Hill, Alabama aan de slag met de opvolger die de titel ‘Reunions’ mee kreeg. Maar dat ging niet van het spreekwoordelijke leien dakje. Want zo vertelde Isbell in interviews dat hij erg gespannen was tijdens het maken van het album. Hierdoor kwamen er ook wat relationele problemen met echtgenoot Amanda Shires. Isbell maakte zich zorgen of de nummers wel goed genoeg zouden zijn. Terugkijkend op het opname proces met Dave Cobb op de producers stoel had Isbell meer van het maken van het album willen genieten. Want nadat het album klaar was is hij trots op het album. En dat mag zeker!

Het eerste nummer dat Isbell schreef voor het album was ‘Only Children’ hij schreef dit nummer toen hij met zijn vrouw, kind en vrienden op vakantie was in Griekenland. Waarbij hij terugdacht aan vervlogen tijden en de dingen en personen die hij mist. ‘Dreamsicle’ is daar ook een mooi voorbeeld van. ‘Overseas’ werd door Isbell al gespeeld tijdens de afgelopen tour. Hij schreef dit nummer toen zijn vrouw ook op tour was. In het nummer probeert Isbell het gevoel van troosteloosheid en het missen van de ander te beschrijven. Het nummer wordt afgesloten met een prachtige gitaarsolo van Isbell.

De eerste single van het album was ‘Be Afraid’ in het nummer roept Isbell zijn collega’s op om zich uit te spreken en hun publiek te inspireren. Vooral in de country muziek zijn veel artiesten bang en terughoudend om zich uit te spreken over bv hun politieke voorkeur. Als je dat wel doet, zoals de Dixie Chicks dat ooit deden, dan krijg je de hoon van het volk over je heen. Maar doe het toch maar wees bang, wees heel bang maar doe het toch maar. Een van de hoogtepunten van album is het nummer ‘St. Peter’s Autograph’ Isbell schreef dit nummer voor zijn vrouw nadat haar goede vriend en gitarist Neal Casal overleed.

Now you’ve lost another friend
Who couldn’t stay to see the end
He had somewhere else to be
Cut him down and burn the tree

There’s no shelter from the rain
And I can’t comprehend your pain
But I got arms and I got ears
And I will always be right here

Het een na laatst nummer op het album ‘It Gets Easier’ Isbell schreef dit nummer voor mensen die proberen van hun verslaving af te komen en geeft hun advies. Isbell heeft het verslaafd zijn aan drank en drugs zelf ook aan den lijve ondervonden. Wat het nummer extra krachtig maakt. Net als op ‘The Nashville Sound’ is het laatste nummer een ode aan zijn dochter Mercy. ‘Letting You Go’ is een prachtige afsluiter van een fantastische plaat. Rustige nummers worden afgewisseld met wat stevigere muziek. Het gitaarspel van Isbell is op deze plaat duidelijk geïnspireerd door dat van Mark Knopfler (Dire Straits). Een terechte tweede plek in mijn eindlijst!

Tracklist:
1 What’ve I Done to Help (6:40)
2 Dreamsicle (3:44)
3 Only Children (3:57)
4 Overseas (5:07)
5 Running with Our Eyes Closed (3:42)
6 River (3:22)
7 Be Afraid (3:19)
8 St. Peter’s Autograph (4:10)
9 It Gets Easier (3:47)
10 Letting You Go (3:22)
Linkjes:
Website: jasonisbell.com
Luisteren: iTunes of Spotify
Kopen op cd of vinyl: Platomania

Concertreview: Isbell & The 400 Unit @ Ronda, Utrecht, NL

Jason Isbell, 6 november van het vorig jaar stond hij nog in Paradiso, Amsterdam, amper een half jaar later zijn Jason Isbell & The 400 Unit terug voor een concert in Nederland. Dit keer plaats van handeling TivoliVredenburg, in Utrecht. In tegenstelling tot het concert dat Isbell in 2016 gaf in de Grote Zaal was er nu gekozen voor de Ronda. Een veel betere keus wat mij betreft. De Grote zaal is wat mij betreft meer voor klassieke concerten terwijl de Ronda meer een popzaal is. In eerste instantie zou ik alleen gaan maar Louise wilde Isbell ook wel eens zien en om er achter te komen waarom ik deze man zo goed vind. Na een rondje stad (o.a. de plato en de Bijenkorf) zijn we gaan eten bij het Italiaans restaurant waar ik bij een vorig concert in 2016 van Southside Johnny ook al eens had gegeten. Jammer genoeg was het die dag wat koud, dus konden we niet aan de kade van de gracht zitten. Na een fijne Italiaanse maaltijd bij Pizzeria La Fontana liepen we terug naar Tivoli om daar nog wat te drinken. Waarna we even moesten wachten onder aan de trap voordat we naar binnen mochten. Kaartje gescand en daarna de zaal in, we besloten om op het balkon te staan en dat was een goede keuze want we hadden een erg goed zicht op het podium. Tegen 20 uur begon het voorprogramma verzorgd door Lindi Ortega, haar platen vind ik erg goed, dus ik had hoge verwachtingen maar die kwamen niet helemaal uit, ze leek er niet helemaal in te zitten haar stem was ook niet zo mooi als op de plaat, dat kan natuurlijk. Haar begeleidingsband bestaande uit een drummer en gitarist speelden erg goed. Na dat Ortega klaar was kwamen de roadies het podium op om de zaak om te bouwen voor het concert van Isbell en zijn mannen. Rond 21 uur kwam de band het podium op en werd er afgetrapt met ‘Hope The High Road’.

Last year was a son of a bitch
For nearly everyone we know
But I ain’t fighting with you down in a ditch
I’ll meet you up here on the road

Daarna speelde Isbell een megeling van oudere albums en zijn laatste album ‘The Nashville Sound’. Na het mooie ‘Different Days’, pakte Derry Deborja zijn accordeon dus was het tijd voor een van de beste nummers van de avond ‘Codeine’.

Een ander hoogtepunt net als bij de andere concerten die ik van Isbell gezien heb was het schitterende ‘Cover Me Up’ waar Isbell zijn verslaving bezingt en wat hij er voor heeft moeten doen om weer clean te worden. Pracht lied! Met de Drive-By Truckers cover ‘Decoration Day’ eindigde de eerste set. Isbell bedankte ons dat we waren gekomen waarna hij samen met zijn band van het podium liep. Na een paar minuten kwam de band weer het podium op voor twee toegiften ‘Flying Over Water’ en het schitterende ‘If We Were Vampires’. Daarmee kwam dit concert tot een eind. Wederom een prachtig concert van Isbell en zijn mannen. Eind van het jaar brengt Isbell een live plaat uit en dan hopelijk volgend jaar weer een album met nieuw materiaal. Want Isbell is op dit moment een van de beste liedjesschrijvers. Prachtig concert!

Gezien:
Jason Isbell & The 400 Unit
Voorprogramma: Lindi Ortega
The Nashville Sound Tour 2018
21-06-2018: Ronda, TivoliVredenburg, Utrecht, NL

Setlist Lindi Ortega:
Angels/Demons Don’t Get Me Down/The Comeback Kid/Ashes/Cigarettes & Truckstops/The Day You Die/You Ain’t Foolin’ Me

Setlist Jason Isbell & The 400 Unit:
Hope The High Road/24 Frames/White Man’s World/Something More Than Free/Different Days/Codeine/Last of My Kind/Traveling Alone/Cumberland Gap/Tupelo/Stockholm/Cover Me Up/Anxiety/Decoration Day//Flying Over Water/If We Were Vampires

Band:
Jason Isbell – vocals, guitars
Sadler Vaden – guitars, background vocals
Jimbo Hart – bass, background vocals
Derry DeBorja – keyboards, accordeon, background vocals
Chad Gamble – drums