Concertreview: The Delines: Let’s Be Us Again

Begin dit jaar werd ik benaderd door de site Real Roots Cafe met de vraag of ik cd recensies wilde schrijven en eventueel ook concert recensies. Nou dat was niet tegen dovemansoren gezegd. Sinds dien een aantal cd’s gerecenseerd en gevraagd of ik voor RRC naar The Delines in TivoliVredenburg in Utrecht mocht. Dat mocht dus op 7 mei had ik mijn eerste opdracht om een concertrecensie te schrijven. Samen met fotograaf Peter zouden we de avond vastleggen.

Inmiddels staat het verslag online op de site van realrootscafe.com

Zelf vond ik het wel een rare gewaarwording om zonder concertkaartje naar een concert te gaan. Bij Tivoli aangekomen even gewacht op Peter en daarna bij de receptie mijn vrijkaartje opgehaald. Het concert zelf vond ik wederom geweldig. De zaal leende zich ook goed voor deze muziek. In november komt de band weer terug voor een concert in Nederland, dit keer op het Take Root festival in Groningen. Gaat dat zien!

Setlist:
The Imperial/I Won’t Slip Up/Eddie & Polly/Waiting On The Blue/Holly The Hustle/Gold Dreaming/That Old Haunted Place/Cheer Up Charley/Houston’s Hungover/Where Are You Sonny?/Room On The Tenth Floor/I Got My Shadows/Roll Back My Life/He Don’t Burn For Me//Calling In/Colfax Avenue/Let’s Be Us Again

Band:
Amy Boone – vocals, keyboard
Willy Vlautin – guitar, background vocals
Sean Oldham – drums, background vocals
Cory Gray – keyboards, trumpet
Dave Little – bass, background vocals

Gezien:
The Delines
Euro Tour 2019
Voorprogramma: The Calicos
07-05-2019. Cloud Nine, TivoliVredenburg, Utrecht, NL

Concertreview: The Delines, “You almost made me cry” – Amy Boone

Het jaar 2019 was nog maar elf dagen oud en daar was de lang verwachte tweede plaat van The Delines, getiteld ‘The Imperial’. Het had een poos geduurd omdat Amy Boone, toch wel de frontvrouw van de band, een zwaar ongeluk had gehad. Meer daarover lees je hier. Voor de site Real Roots Cafe (realrootscafe.com) schreef ik mijn eerste recensie voor deze site, over de nieuwe plaat van deze band uit Portland, Oregon. Live had ik ze nog nooit gezien dus toen er een Europese tour werd aangekondigd moest ik daarbij zijn. Een van de eerste stops op de Europese tour was theater Junushoff in Wageningen. Dus kaarten voor dit middag concert besteld.

Een middag concert dat vond de band zelfs vreemd: ‘we’re lost after this’ vertelde Boone na openingsnummer ‘The Imperial’. Een paar minuten daarvoor iets na 15 uur kwam de band het podium opgelopen, met als laatste de al eerder genoemde Amy Boone. Het was duidelijk dat ze nog niet helemaal hersteld was van haar ongeluk maar eenmaal achter de microfoon staand was daar niets meer van te zien of te horen. Na het titelnummer van de nieuwe plaat maakte de band even een uitstapje naar hun debuutplaat ‘Colfax’ voor het nummer ‘I Won’t Slip Up’. Boone kondigde ‘Eddy & Polly’ aan met de woorden: ‘and now our hitsingle’. Gevolgd door ‘Waiting On The Blue’ en het prachtige ‘Holly The Hustle’. Waarna de band weer even een uitstapje maakte naar een oudere plaat dit maal ‘Scenic Sessions’ uit 2015, voor het nummer ‘Gold Dreaming’. Na ‘That Old Haunted Place’ en ‘Cheer Up Charley’, liep Boone even naar de rechterkant van het podium om even te gaan zitten. Waarna de band onder leiding van Willy Vlautin het instrumentale nummer ‘Houston’s Hungover’ speelden. Na dit nummer stond Cory Gray zijn plek achter het keyboard af aan Boone en pakte hij de trompet. Voor het nummer ‘Where Are You Sonny?’. Gray verzorgde voor dit nummer een mooie trompet solo. Dit deed hij ook voor het volgende nummer, een van de outtakes van ‘The Imperial’, ‘Room On The Tenth Floor’, terwijl hij ondertussen met zijn andere hand het keyboard bespeelde. Erg tof om te zien. Daarna volgde met ‘I Got My Shadows’ nog een nummer van hun debuutplaat. Met ‘Roll Back My Life’ en ‘He Don’t Burn For Me’ kwam er een eind aan de hoofdset van de middag. Boone liep het podium af met een paar kushandjes terwijl de rest van de band nog even doorspeelde. Nadat de muziek gestopt was ging iedereen in de zaal staan, voor een staande ovatie (want dat gebeurt altijd in een theater setting). Maar vooral Boone had dat niet verwacht toen ze weer het podium op kwam lopen. Ze was zichtbaar geroerd en zei: ‘you almost made me cry’. Daarna was het woord even aan Willy Vlautin die Boone introduceerde. Boone had een paar nummers daarvoor de band al geïntroduceerd. En noemde Vlautin haar therapeut. Waarna de band begon aan de laatste nummers van de middag. Als eerste, twee nummers van ‘Colfax’ met ‘Calling In’ en ‘Colfax Avenue’ bij dat laatste nummer was ik wat aan het mee playbacken en dat werd opgemerkt door Boone waarna ze moest glimlachen. Met het prachtige ‘Let’s Be Us Again’ kwam er een eind aan het concert.

In een goede anderhalf uur tijd werden we meegenomen in de wereld van Vlautin, allemaal prachtige verhalende liedjes. Over mensen aan de onderkant van de samenleving. Voeg daar het gitaarwerk van Vlautin bij, het mooie drumspel van Sean Oldham, de prachtige tonen van Cory Gray en het bass spel van Dave Little (Freddy Trujillo de eigenlijke bassist van de band kon niet mee op deze tour vertelde Boone). Omlijst door de werkelijk prachtige stem van Amy Boone. Maar ook het publiek was perfect en doodstil, soms zelfs aarzelend om te applaudisseren. Ook dat werd erg gewaardeerd door de band. Kortom een prachtig concert. Voor het concert in Utrecht volgende week dinsdag 7 mei zal ik verslag doen voor de website realrootscafe.com. Had ik die opdracht niet gehad, was ik zeker nog naar een concert van The Delines gegaan, dus twijfel niet. Ga deze band zien!

Setlist:
The Imperial/I Won’t Slip Up/Eddie & Polly/Waiting On The Blue/Holly The Hustle/Gold Dreaming/That Old Haunted Place/Cheer Up Charley/Houston’s Hungover/Where Are You Sonny?/Room On The Tenth Floor/I Got My Shadows/Roll Back My Life/He Don’t Burn For Me//Calling In/Colfax Avenue/Let’s Be Us Again

Band:
Amy Boone – vocals, keyboard
Willy Vlautin – guitar, background vocals
Sean Oldham – drums, background vocals
Cory Gray – keyboards, trumpet
Dave Little – bass, background vocals

Gezien:
The Delines
Euro Tour 2019
28-04-2019. Theater Junushoff, Wageningen, NL

Plaat van de week: The Delines – Holly The Hustle

Het jaar is 11 dagen oud, The Delines hebben vandaag hun nieuwste plaat ‘The Imperial’ uitgegeven en na een paar luisterbeurten kan ik niet anders zeggen dan, dat dit album een grote kanshebber gaat zijn voor de top 3 van mijn top 25 van 2019. Pracht plaat!

Willy Vlautin schrijver van het boek ‘Laat Me Niet Vallen’, nam de prachtige en desolate teksten voor zijn rekening. Voeg daar nog de zang van Amy Boone aan toe en top muzikanten en je krijgt hele fijne zwoele country soul. Holly heeft geen fijn leven en dat begon al op jonge leeftijd, luistert!

Plaat van de week: The Delines – Eddie And Polly

Na een lange stilte te wijten aan een ernstig ongeluk van zangeres Amy Boone brengen The Delines onder leiding van Willy Vlautin (schrijver en oprichter van de band Richmond Fontaine) een nieuwe plaat uit getiteld: “The Imperial”. De eerste single van de plaat is het nummer ‘Eddie And Polly’.

Afgaande op deze eerste single is deze plaat nu al een serieuze kanshebber voor de plaat van het jaar editie 2019. Het album is vanaf 22 januari 2019 te koop!

De 25 van 2016: 14 Richmond Fontaine – You Can’t Go Back If There’s Nothing to Go Back To

Sinds dat Willy Vlautin, de groep The Delines (plaat van het jaar uit 2014!) heeft opgericht ben ik mij gaan verdiepen in zijn muziek en dan kom je al snel uit bij de band Richmond Fontaine. Ik kende ze al door het album ‘We Used To Think The Freeway Sounded Like A River’, maar de connectie had ik nog niet gelegd tussen beide bands. Begin 2016 maakte Vlautin bekend dat het album ‘You Can’t Go Back If There’s Nothing To Go Back To’ hun laatste zou zijn. Erg jammer! Maar hij gaat de komende jaren verder met The Delines en dat is toch wel erg fijn nieuws!

De plaat gaat over een persoon die voor het eerst sinds lange tijd weer naar zijn geboorteplaats te gaan, maar daar komen alle herinneringen weer boven. Over een vriend die niet komt opdagen, maar verderop in het album ze elkaar toch tegen komen en gaan drinken. Over de straat waar zijn ex vriendin woont, over zijn moeder. Het leek een goed idee om terug te gaan naar je geboorteplaats maar de persoon wil liever weer weg want waarvoor zul je nog blijven als er niets meer is waar je voor terug kwam. Weg gaan klinkt makkelijk maar ja, met wie ga je dan en waar moet je heen?

Is this all there is? Is this what life is?
A job that means nothing
A woman who sleeps right next you but she ain’t yours at all
A one night rebellion that ends up just being a drag
Like a weight around your feet that ain’t heavy enough to send you down
I remember in the back of a bar called the Blue Sea
My wife sitting on my lap whispering, “You and me, only you and me”

A night in the city
The city at night

Vlautin is er weer in geslaagd om een schitterend album te schrijven. Elk nummer is een verhaal op zich omlijst met heerlijke melancholische muziek.
Prachtige plaat die je in een luisterbeurt moet luisteren, bij voorkeur op een regenachtige avond of in de auto rijdend in het donker. Kan niet wachten op de nieuwe plaat van The Delines!

Linkjes:
Website: richmondfontaine.com
Kopen: iTunes of Platomania.eu
Luisteren: Spotify