Plaat van de week: Chris Stapleton – Hard Livin’ ft. Sturgill Simpson

Het was al bekend dat Chris Stapleton afgelopen weekend zou spelen bij het programma ‘Saturday Night Live’, oftewel SNL. Maar dat Sturgill Simpson hem zou vergezellen werd net voor de show bekend. En ik vind het prachtig, de reacties de 2018 versie van Willie Nelson & Waylon Jennings en sommigen gingen zelfs zover om dit de start van de Highwaymen 2.0 te noemen. De vorige Highwaymen groep bestond uit Johnny Cash, Waylon Jennings, Kris Kristofferson en Willie Nelson. Nadenkend daarover hoop ik dat zoiets in de toekomst gaat gebeuren. Simpson, Stapleton en voeg daar Jason Isbell en Margo Price aan toe en je hebt het beste van wat er nu rond loopt in de Americana/country music scene.

De 25 van 2017: 3 Margo Price – All American Made

Margo Price, brak in 2016 door met ‘Midwest Farmers Daughter’ in mijn jaarlijstje van toen op plek zes. Achteraf veel te laag, want het afgelopen jaar die plaat erg veel gedraaid en met de luisterbeurt werd die plaat beter. Met als absoluut hoogtepunt het biografische ‘Hands Of Time’. In de zomer van 2017 was daar ineens een nieuwe EP getiteld ‘Weakness’ met vier nieuwe liedjes. Maar daarmee was het nog niet over want een paar maanden later bracht Price het album ‘All American Made’ uit. Een album met een boodschap, over de Amerikaanse droom die voor een hoop mensen is mislukt. Maar ook de verkiezing van Donald Trump als president van de Verenigde Staten gaf Price inspiratie.
Na de dag van de verkiezingen in 2016 begon Price met het maken van dit album in de legendarische Sam Phillips Recording studio in Memphis, TN. Een groot deel van de nummers had ze al geschreven, zoals ook ‘All American Made’ maar door de verkiezing van Trump kreeg dat nummer een hele andere betekenis.

Price beschrijft op haar website hoe dit nummer tot stand is gekomen.

“We actually wrote that song during the Obama administration, but it really altered meaning for me on the day Trump was elected. That song embodies the good and the bad in the ugly in this country. America is so beautiful to me, but it’s in a really hard spot right now. I feel like I was one of the first and only country artists to speak out so openly against Trump, and I had a lot of people tell me I shouldn’t be giving my opinion, but as far as I’m concerned, there’s not a lot of doubt about the difference between right and wrong.”

Schitterend, muzikanten die zo uitgesproken zijn en ja zich in mijn politiek bubbel bevinden, hebben al snel een streep voor bij mij. Maar afgezien van haar politieke voorkeur behandeld ze ook de ongelijkheid in loon, in de States tussen man en vrouw op ‘Pay Gap’.

It’s not that I’m asking for more than I’m owed
And I don’t think I’m better than you
You say that we live in the land of the free
Well, sometimes that bell don’t ring true
It’s been that way, with no equal pay
And I want to know when it will be fixed
Women do work and get treated like slaves since 1776

Een van mijn favoriete nummers is ‘A Little Pain’, een nummer over het leven. Dat er niet heel veel mis is met een beetje pijn op welk gebied dan ook. Maar ook ‘Do Right By Me’ behandeld die gedachte. Price wordt hier bijgestaan door een bekend Gospel kwartet uit Nashville genaamd The McCrary Sisters. Ook staat er een prachtig duet op met Willie Nelson getiteld ‘Learning to Lose’.

Margo Price vertelde in interviews voor het verschijnen van haar album dat ze erg geïnspireerd was door Tom Petty.

But I was just a child unaware of the effects
Raised on sports and Jesus and all the usual suspects
So tell me, Mr. Petty, what do you think will happen next
That’s all American made

In ‘All American Made’ haalt ze Petty ook nog even aan. Petty overleed een aantal weken voor het verschijnen van dit album. Mede door dit ‘eerbetoon’ en de thema’s die Price behandeld op dit album is het een van mijn meest gedraaide platen van 2017. En ook dit jaar zal ik dit album veel draaien. Schitterend! ‘I’ve seen the future of country music, and her name is Margo Price’.

Linkjes:
Website: margoprice.net
Kopen: iTunes of Platomania.eu
Luisteren: Spotify

De 25 van 2017: 14 Steve Earle – So You Wanna Be An Outlaw

De outlaw beweging in de muziek werd in de jaren ’70 gestart door onder andere Willie Nelson, Merle Haggard en Waylon Jennings. Aan die laatste draagt Steve Earle het album op. Earle past ook prima in het rijtje van die outlaw beweging. Na een goede start van zijn carriere met onder andere ‘Guitar Town’ uit 1986. Maar een paar jaar later gaat het mis, verslavingen aan heroïne en alcohol en huwelijksproblemen worden hem bijna fataal. Maar in 1995 is Earle terug met mooie platen. Daarnaast speelde hij begin jaren ’00 in The Wire, zijn personage heette Wa(y)lon en hij speelde een ex verslaafde die nu anderen probeerde te helpen om hun verslaving te overwinnen. Terug naar 2017 en ‘So You Wanna Be An Outlaw’. Op de titeltrack van ‘So You Wanna Be An Outlaw’ zingt Willie Nelson mee en dat zet meteen de toon voor de rest van het album.

So you wanna be an outlaw, son you better think twice
You better not pout and you better not cry
Cuz there won’t nobody give a damn about you when you die
But the devil when he comes for his due

When you’re standing at the cross roads, don’t you try to flag a ride
Don’t you fall down on your knees, don’t you do what’s already been tried
Hate to tell you but the only the left side is to sing the devil out of the blues

Maar het duet met Nelson is niet de enige, Miranda Lambert zingt mee op het mooie ‘This Is How It Ends’. Andere hoogtepunten zijn ‘News From Colorado’ en het mooie breekbare ‘The Girl on the Mountain’. Op de deluxe versie staat ook nog een mooie versie van Waylon Jennings’ ‘Are You Sure Hank Done It This Way’. Steve Earle heeft een prachtig outlaw album afgeleverd!

Linkjes:
Website: steveearle.com
Kopen: iTunes of Platomania.eu
Luisteren: Spotify

De 25 van 2017: 22 Willie Nelson – God’s Problem Child

Willie Nelson bracht in 2017, twee albums uit namelijk ‘Willie and the Boys’ een album dat hij heeft gemaakt met zijn zoons en de nummer 22 van beste albums dit jaar ‘God’s Problem Child’. Een productief jaar voor de 84 jarige (!) Nelson. Voor dit album werkte Nelson weer samen met zijn vaste producer Buddy Cannon. Voor het eerst in jaren is dit weer een album met allemaal nieuwe liedjes geschreven door Nelson en Cannon. Een album dat gaat over de naderende dood, want met 84 jaar zit dat er een keer aan te komen. Zoals we Nelson kennen gebruikt hij daarvoor een fijne dosis humor. Dat bijvoorbeeld naar voren komt in het nummer ‘Still Not Dead’ en je kunt dit nummer zien als een aanklacht tegen ‘fake news’.

I woke up still not dead again today
The internet said I had passed away
But if I die and I wasn’t dead to stay
And I woke up still not dead again today

Well, I woke up still not dead again today
The gardener did not find me that way
You can’t believe a word that people say
And I woke up still not dead again today

I run up and down the road and makin’ music as I go
They say my pace would kill a normal man
But I’ve never been accused of bein’ normal anyway
And I woke up still not dead again today

Ook bezingt hij op dit album het overlijden van zijn vriend Merle Haggard. In 2015 maakten ze samen nog het album ‘Django and Jimmie’ een jaar later overleed Haggard en schreef Nelson een prachtig nummer over Haggard met’He Won’t Ever Be Gone’. Het nummer nam hij op samen met Ben Haggard, de zoon van. Prachtig en wat mij betreft het mooiste nummer op dit album.
Maar ook de politieke situatie in de Verenigde Staten wordt door Nelson nog even onder de loep genomen in ‘Delete And Fast Forward’ en was een van de eerste nummers tegen Trump die dit jaar verscheen.

Delete and fast-forward, my son
The elections are over and nobody won
You think it’s all endin’ but it’s just settin’ in
So delete and fast-forward, my friend

Delete and fast-forward again
It’s just one big circle and it’s beginning to end
What’s next was now and what’s now is now again
So delete and fast-forward again

‘God’s Problem Child’ is een prachtig melancholisch album geworden van deze 84 jarige held.

Linkjes:
Website: willienelson.com
Kopen: iTunes of Platomania.eu
Luisteren Spotify

Concertreview: Kris Kristofferson, ‘I’m so glad that I was close to you!’

Dinsdagavond 20 juni, iets over de klok van acht uur, liep een man het podium op. Gitaar om en de mondharmonica in een houder om de nek. Langzaam verscheen Kris Kristofferson in de spot bij de microfoon. Met op de grond de setlist van de avond en naast hem een standaard met een flesje Spa blauw. Kristofferson plugde zijn akoestische gitaar in en begon met spelen van het eerste nummer van de avond ‘Shipwrecked In The Eighties’. Maar mijn gedachten dwaalden af naar het verleden van Kristofferson. Vooral naar de tijd dat hij samen met Johnny Cash, Waylon Jennings en Willie Nelson op een podium stond als The Highwaymen. Jennings en Cash zijn in 2002 en 2003 overleden. Nelson inmiddels 84 jaar tourt nog veel door de States maar of hij op zijn leeftijd nog een keer naar Europa komt betwijfel ik. In januari van dit jaar maakte Kristofferson bekend dat hij wel naar Europa zou komen, met een stop in Nederland. Om precies te zijn, TivoliVredenburg in Utrecht. Hier moest ik dus bij zijn, het kaartje was snel gekocht met een schitterende plek op rij 2. Naast The Highwaymen heeft Kristofferson een niet onverdienstelijke solo carriere. Zo schreef hij een aantal echte klassiekers, zijn nummers zijn door om en nabij de 400 collega artiesten op de plaat gezet. Zoals ‘Me And Bobby McGee’ waarmee Janis Joplin een grote hit had maar dit nummer is ook gecoverd door Waylon Jennings, Johnny Cash, Willie Nelson. Terwijl andere nummers zoals ‘They Killed Him’ door bijvoorbeeld Bob Dylan is opgenomen en op de plaat gezet. Een hele grote meneer van al 80 jaar (twee dagen na het concert is Kristofferson 81 jaar geworden) speelde. Terug naar het concert.

Inmiddels was ‘Shipwrecked’ afgelopen en na een kort ‘Hello Utreggt’ en een ‘Thank You’. Speelde Kristofferson verder in een hoog tempo speelde hij een greep uit zijn oevre. Wat onbekendere liedjes en natuurlijk zijn bekende werk. Zoals al vroeg in de set, het derde nummer van de avond ‘Me And Bobby McGee’ met een van de mooiste zinnetjes uit de muziekgeschiedenis:

Freedom’s just another word for nothin’ left to lose,
And nothin’ ain’t worth nothin’ but it’s free,
Feelin’ good was easy, Lord, when Bobby sang the blues,
And buddy, that was good enough for me,
Good enough for me and my Bobby McGee.

Waarna er nog een mooi rijtje klassiekers volgde met ‘Here Comes That Rainbow Again’, ‘Best Of All Possible Worlds’ en het schitterende ‘Help Me Make It Through The Night’. Naast al die klassiekers was er ook ruimte voor wat recenter werk met ‘Feeling Mortal’ uit 2012 en ‘From Here To Forever’ uit 2009. Met het mooie ‘Loving Her Was Easier (Than Anything I’ll Ever Do Again)’, was het tijd voor een pauze. Voor Kristofferson een zeer verdiende pauze want wat was het mooi. In de pauze nog even zijn laatste cd gekocht de ‘The Cedar Creek Sessions’. Na de pauze begon Kristofferson met ‘Just The Other Side Of Nowhere’. Na een paar andere nummers vertelde Kristofferson dat hij ontzettend vereerd was dat Bob Dylan ‘They Killed Him’ had opgenomen. Dylan’s cover staat op het album ‘Knocked Out Loaded’ uit 1986. Een mooi politiek nummer over Kristofferson’s helden in dit nummer bezingt hij Martin Luther King, Jr., Mahatma Gandhi, Jezus, John F. Kennedy en Robert F. Kennedy. Een ander hoogtepunt was ‘Sunday Mornin’ Comin’ Down’ en ‘For The Good Times’. Gevolgd door ‘A Moment Of Forever’ en ‘Why Me’.

Vooral ‘A Moment Of Forever’ vond ik erg van toepassing op hoe ik er die avond bij zat:

Come whatever happens now
Ain’t it nice to know that dreams still come true
I’m so glad that I was close to you
For a moment of forever

Hier mee kwam er een eind aan de tweede set. Na nog een paar ‘thank you’s’ en een zeer luid applaus, liep Kristofferson even naar de zijkant van het podium. Waarna hij weer terug kwam en nog een liedje besloot te spelen. Namelijk ‘Please Don’t Tell Me How The Story Ends’. Een hele mooie afsluiter.

This could be our last good night together
We may never pass this way again.
Just let me enjoy it ’til it’s over, or forever
Please don’t tell me how the story ends.

Want ja, 81 jaar zal hij nog een keer naar Europa komen? Muzikaal gezien en qua stem hield het niet over zou de muziekcriticus zeggen. Maar zo voelde het niet. Ik vond zijn stem schitterend, breekbaar en kwetsbaar. Wat op die leeftijd en met alles wat de man heeft meegemaakt ook wel iets sympathieks heeft. Wat ik ook nog erg mooi vond om te zien was de ketting die Kristofferson om had met het logo van de Flying W. Het logo van Waylon Jennings.

Een absoluut voorrecht om deze held te mogen hebben gezien in de nadagen van zijn leven.

Gezien:
Kris Kristofferson
20-06-2017. Grote Zaal, TivoliVredenburg, Utrecht, NL

Band:
Kris Kristofferson – vocals, guitar, harmonica

Setlist:

Shipwrecked In The Eighties/Darby’s Castle/Me And Bobby McGee/Here Comes That Rainbow Again/Best Of All Possible Worlds/Help Me Make It Through The Night/Billy Dee/Rocket To Stardom/Casey’s Last Ride/Nobody Wins/Feeling Mortal/From Here To Forever/Broken Freedom Song/Loving Her Was Easier (That Anything I’ll Ever Do Again)//Just The Other Side Of Nowhere/Duvalier’s Dream/I’d Rather Be Sorry/They Killed Him/The Pilgrim: Chapter 33/Jesus Was A Capricorn/To Beat The Devil/Sunday Mornin’ Comin’ Down/The Silver Tongued Devil And I/For The Good Times/A Moment Of Forever/Why Me///Please Don’t Tell Me How The Story Ends