De 25 van 2019: 10. Son Volt – Union

Tijdens het Take Root Festival 2019, in de Grote Zaal van de Oosterpoort speelde Son Volt. Een band uit Belleville, Illinois, waar ik wel eens van gehoord had maar nog nooit naar had geluisterd. Dus besloot ik om te gaan kijken. Na een paar nummers was ik verkocht. De afgelopen jaren door de muziek van Wilco, kwam de naam Son Volt wel eens voorbij. Maar op de een of andere manier had ik mij nooit eerder in de muziek van deze band verdiept. Na het concert veel naar deze band geluisterd en ook de plaat ‘Union’ die de heren onderleiding van Jay Farrar hebben uitgebracht. Son Volt is net als het Wilco van Jeff Tweedy ontstaan toen de band Uncle Tupelo op hield te bestaan en de heren Tweedy en Farrar ieder hun eigen weg in sloegen.

‘Union’ is plaat nummer negen van de band in hun meer dan 25 jarige bestaan. Een politiek en maatschappij kritische plaat. Volgens Farrar komt dat omdat hij vroeger is opgegroeid met de folk muziek een muziekstroming waarin de politieke boodschap nooit ver weg is. Het album is een geheel aan politieke thema’s, zoals inkomens ongelijkheid in het nummer ‘The 99’. Het nummer ‘Reality Winner’ gaat over de klokkenluiders van de afgelopen jaren. Het nummer ‘The Reason’ een van mijn favorieten op dit album zorgt voor een positieve noot op het album:

Ook mooi is het nummer ‘The Symbol’ dat zo door folk legende Woody Guthrie geschreven had kunnen zijn, om zijn werk te eren namen de heren van Son Volt een aantal nummers van dit album op in het Woody Guthrie Centre in Tulsa, Oklahoma. Het nummer bekijkt vanuit het perspectief van een vluchteling het Amerika van nu.

My name is Juan from Monterrey
I’ve been 10 years in the USA
Repaired New Orleans after the hurricane
I built a home and made a better way

Now there’s fear, angry words saying “Go!”
They say I’m a criminal, what do they know?
Rounded up my friends without papers to show
They wanna send us back, back to Mexico

They say I’m a criminal, that’s what they say
My children were born, born in the USA
They say these children, they too must go
But their home is here, not Mexico

Prachtig, ondanks dat je, je hebt ingezet voor het land door te helpen met de wederopbouw van New Orleans, na orkaan Katrina blijft de zorg dat je wordt opgepakt en wordt teruggestuurd naar het land van herkomst. Dat maakt ‘Union’ tot een politieke plaat en daar hou ik wel van. Het album haalt niet altijd het hoge niveau van het voorgaande nummer maar de boodschap van de plaat maakt veel goed. Komend jaar ga ik mij verder verdiepen in de muzikale wereld van Son Volt.

Youtube:

Linkjes:
Website: sonvolt.net
Kopen: iTunes of Platomania
Luisteren: Spotify

De 25 van 2019: 16. Wilco – Ode To Joy

Drie jaar na het verschijnen van ‘Schmilco’ was daar in de lente de aankondiging van nieuw werk. Het nieuwe Wilco album is getiteld: ‘Ode To Joy’ en werd opgenomen in de Loft, Wilco’s eigen studio in Chicago. In een interview vertelde Wilco frontman Jeff Tweedy het volgende over dit album.

“The record is, in a weird way, an ode; this terrible stuff is happening, this deepening sense of creeping authoritarianism that weighs on everybody’s psyche on a daily basis, and you’re allowed to feel a lot of things at once. And one thing that is worth feeling, that is worth fighting for, is your freedom to still have joy even though things are going to shit.”

‘Ode To Joy’ is een ingetogen plaat in de lijn van Jeff Tweedy’s solo werk van de afgelopen jaren en ‘Schmilco’ uit 2016. Maar dit album is veel beter dan zijn voorganger. Aan de oppervlakte hoor je een zoals gezegd ingetogen plaat, maar als je iets meer focust dan hoor je waarom deze plaat beter is dan zijn voorgangers. Zoals in het mooie ‘Quiet Amplifier’ waar drummer Glenn Kotche een rustige beat drumt en meester gitarist Nels Cline er op subtiele wijze allerlei gitaarriffjes door heen weeft. Dit zelfde doet hij ook op ‘We Were Lucky’. ‘Love Is Everywhere (Beware)’ is een nummer dat Tweedy schreef om niet te vergeten dat hij meer moet reageren met liefde en moed dan met boosheid en angst. Een mooie boodschap in de tijden waarin we nu leven, wat mij betreft. Instrumentaal is het nummer ook een van de betere met mooi gitaarspel van Cline.

Wilco levert met ‘Ode To Joy’ weer een fijne plaat af die gelukkig weer een stuk beter is dan ‘Schmilco’ maar het kan niet tippen aan het werk dat de band uitbracht tussen 1996 en 2007. Maar dat hoeft ook niet. Tweedy zit nu goed in zijn vel in tegenstelling tot de begin jaren van de band en dat is te horen op deze plaat. Een plaat die het best tot zijn recht komt met de koptelefoon op zodat je alle subtiele geluiden goed kunt horen. Aan de oppervlakte is het een rustig kabbelende plaat maar bij de laagjes daaronder wordt het interessant. Het spreekwoord ‘stille wateren hebben diepe gronden’ past perfect op deze plaat.

Youtube:

Linkjes:
Website: wilcoworld.net
Kopen: iTunes of Platomania
Luisteren: Spotify

Plaat van de week: Son Volt – Windfall

Terug naar bijna een week geleden, naar het Take Root Festival in Groningen. Tussen The Delines en de Drive-By Truckers liep ik een beetje de zalen door om te kijken naar interessante bands. In de Grote Zaal van de Oosterpoort speelde Son Volt, een band waar ik wel eens van gehoord had maar nog nooit naar had geluisterd. Dus besloot ik om te gaan kijken en het werd steeds beter met hoogtepunten zoals ‘The Picture’ en ‘Windfall’. Die laatste is plaat van de week geworden, aangezien ik deze week veel naar deze band heb geluisterd en de eerste cd’s van deze band in de kast komen te staan.

Son Volt is opgericht door Jay Farrar die samen met Jeff Tweedy de band Uncle Tupelo heeft opgericht maar deze band stopte waarna beide heren hun eigen weg gingen. Zo richtte Jeff Tweedy met veel succes Wilco op en Jay Farrar dus het wat minder bekendere Son Volt.

Concertreview: Take Root Festival 2019

Afgelopen zaterdag 2 november 2019, was het tijd voor de 22ste editie van het Take Root Festival in de Oosterpoort in Groningen. Voor Real Roots Cafe mocht ik hier verslag van doen.
Dat verslag is hier te lezen op de site van Real Roots Cafe. Het verslag heb ik samen met een collega-recensent geschreven. Hieronder volgt mijn eigen versie met nadruk op de muzikanten die ik die avond heb zien spelen.

Op zes podia stonden in totaal 22 verschillende bands/artiesten. In eerste instantie zou Brandi Carlile een van de headliners zijn. Helaas kwam begin oktober het bericht dat ze niet zou komen, door onvoorziene omstandigheden, aldus het persbericht. Maar de ruimte die door het wegblijven van Carlile ontstond werd al snel ingevuld door de Drive-By Truckers.

Bij binnenkomst van de Oosterpoort was het al gezellig druk op het zo goed als uitverkochte festival. Waarbij er tevens een mooie mengeling was van oudere mensen en jongeren. Vanuit de foyer klonk de eerste muziek al, op het podium speelden het duo The Rails. Waarna om 17 uur Josh Ritter een solo concert gaf in de grote zaal. Ritter kwam met een grote glimlach het podium op, hij had er zin in. Hij begon zijn set met ‘Thunderbolt Goodnight’ en sloot hem na een uur af met ‘The Curse’. Ook speelde hij een aantal nummers van zijn dit jaar verschenen album ‘Fever Breaks’.

Daarna was het door naar de Kleine Zaal voor het concert van The Delines. Toen ik de zaal betrad was de band net aan het soundchecken in een zaal die steeds voller werd. Na een kort moment dat ze van het podium afgingen kwamen ze het podium al weer op gelopen. Waarbij Boone door de gevolgen van haar ongeluk, nog met een wandelstok liep. Daarna werd begonnen met een nieuw nummer, een verwijzing naar Boone’s tijd in het ziekenhuis, getiteld: ‘Eight Floors Up’. Na ‘The Imperial’ volgde nog een nieuw nummer met ‘Lately I’ve Been Going Down’. Net als de concerten in de lente van dit jaar lag de nadruk op het album ‘The Imperial’. Een prachtig show, waarbij veel mensen in de zaal onder de indruk waren van de vocale kwaliteiten van Boone en de teksten van Willy Vlautin.

Toen naar de grote zaal voor Son Volt, de band van Jay Farrar die hij oprichtte nadat Uncle Tupelo uit elkaar viel in enerzijds, Wilco van Jeff Tweedy en Son Volt. Voor mij misschien wel de verassing van het festival. Ik had wel eens van deze band gehoord maar verder dan dat was ik nog niet gekomen maar na dit concert ga ik hun discografie uitpluizen. Son Volt zette een erg sterke set neer met veel gitaren. Persoonlijk hoogtepunt vond ik ‘The Picture’ met mooi mondharmonica spel van Farrar en het aanzwengelende hammond orgel geluid gespeeld door Mark Spencer (op een keyboard gespeeld, dat dan weer wel).

Waarbij ik dacht dat het niet beter kon na het concert van Son Volt legden de Drive-By Truckers de lat nog iets hoger. Speciaal voor dit festival waren ze overgekomen uit de Verenigde Staten. De Truckers met 2 gitaren, bass en drums zetten in de anderhalf uur die ze kregen een pracht show neer. Waarbij Mike Cooly en Patterson Hood elkaar afwisselden met het zingen van de nummers. Opvallend vond ik dat ze niets speelden van hun laatste album uit 2016 ‘American Band’. Daarentegen speelde de band een mooie dwarsdoorsnede van hun discografie. Voor het nummer ‘My Sweet Annette’ werd Lilly Hiatt het podium opgeroepen door Hood om mee te spelen, want dat was het mooie van op een festival spelen zo vertelde Hood. Je kwomt bekenden tegen waar je normaal nooit zo snel mee kunt spelen omdat de agenda’s niet overeenkomen. Maar op een festival dus wel. Met ‘Marry Me’, ‘The Living Bubba’ en ‘3 Dimes Down’ kwam er een eind aan het concert van de Truckers. Hood vertelde dat ze in de lente terug kwamen, met een tour en een nieuw album.

Daarna nog even wat rond gelopen en toen terug naar huis. Zoals gezegd was ik nog niet eerder bij Take Root geweest, maar na deze avond zeker niet voor het laatst. Het festival en de mensen waren erg gemoedelijk, geen gedrang, respect voor de muzikanten dus al met al een erg fijn festival. Ik ga zeker vaker!

Setlist Josh Ritter:
Thunderbolt’s Goodnight/Feels Like Lightning/Wolves/Old Black Magic/On the Water/Henrietta, Indiana/(Unknown)(cowboy song)/Monster Ballads/Dreams/Change of Time/Our Father’s War/The Torch Committee/Oh Lord (Part 3)/The Curse

Band:
Josh Ritter – vocals, guitar

Setlist The Delines:
Eight Floors Up/The Imperial/Lately/The Oil Rigs At Night/Waiting On The Blue/That Old Haunted Place/Holly The Hustle/Instrumental/Where Are You Sonny?/Room On The Tenth Floor/Eddie & Polly/Cheer Up Charley/Let’s Be Us Again

Band:
Amy Boone – vocals, keyboard
Willy Vlautin – guitar, background vocals
Sean Oldham – drums, background vocals
Cory Gray – keyboards, trumpet
Dave Little – bass, background vocals

Setlist Son Volt:
The 99/Lost Souls/Sinking Down/The Picture/The Reason/Union/Cherokee Street/Bandages/Caryatid/Route/Drown/Afterglow 61/Tear Stained Eye/Windfall/Back Against The Wall/Chickamauga/Stones

Band:
Jay Farrar – vocals, guitar, harmonica
Mark Patterson – drums
Chris Frame – guitar
Mark Spencer – keyboards, steel guitar, background vocals
Andrew Duplantis – bass, background vocals

Setlist Drive-By Truckers:
The Righteous Path/A Ghost to Most/Heathens/Shit Shots Count/Sink Hole/Uncle Frank/This Fucking Job/Gravity’s Gone/Tornadoes/Women Without Whiskey/The Deeper In/Where the Devil Don’t Stay/Dead, Drunk, and Naked/Guitar Man Upstairs/My Sweet Annette (with Lilly Hiatt)/Marry Me/The Living Bubba/3 Dimes Down

Band:
Patterson Hood – lead vocals, guitar
Mike Cooley – lead vocals, guitar
Brad Morgan – drums
Matt Patton – bass

Gezien:
Take Root Festival
02-11-2019. Spot/De Oosterpoort, Groningen, NL

Concertreview: Wilco – “It’s good to be back for the Galactic Council once again”

Nog voor het magistrale concert van de band Wilco in Paradiso op 16 juni van dit jaar werd er een concert aangekondigd op 23 september in Utrecht. Later werd bekend dat Wilco op 4 oktober een album uit gaat brengen getiteld: ‘Ode To Joy’. De verwachting was dus, dat er veel nieuwe nummers gespeeld zouden gaan worden.

De band OHMME bestaande uit 2 gitaristen en een drummer verzorgden het voorprogramma. Dromerige nummers werden afgewisseld met wat ruiger werk van dit trio bestaande uit twee vrouwen die de gitaren verzorgden en een mannelijke drummer. Na dit half uurtje werd het podium in orde gemaakt voor de heren van Wilco. Een naam die de afgelopen week menig wenkbrauw deed fronsen. Dus voor diegenen een klein geschiedenislesje naar deze opvallende bandnaam. In 1987 werd de band Uncle Tupelo opgericht met o.a. Jeff Tweedy en John Stirratt in de gelederen. In 1994 houdt deze band op te bestaan. Tweedy en Stirratt willen de naam Uncle Tupelo in eerste instantie blijven gebruiken maar besluiten toch een andere naam te kiezen. Dat werd Wilco, afgeleid van een militaire kreet “will comply”. Volgens Tweedy een ironische naam voor een rock band.

Terug naar het concert, rond de klok van kwart voor negen kwamen de heren het podium opgelopen om te beginnen met twee nieuwe nummers: ‘Bright Leaves’ en ‘Before Us’. De avond door werden de nieuwe nummers afgewisseld met een fantastische setlist vol met persoonlijke favorieten. Zoals ‘Handshake Drugs’, ‘Hummingbird’ en ‘Via Chicago’. Een rustig nummer maar tot 2 keer toe ging drummer Glenn Kotche behoorlijk te keer achter het drumstel. Terwijl de band het countryachtige nummer rustig doorspeelde.

In het eerste gedeelte van het concert werd er weinig gezegd door frontman Jeff Tweedy maar in het tweede gedeelte veranderde dat. Als eerste grapte hij over de Grote Zaal waar de band stond te spelen: ‘It’s good to be back for the Galactic Council once again’. Voor het nummer ‘I’m Always In Love’ vertelde Tweedy dat hij en de band al erg vaak in Nederland had gespeeld. En elke keer wilde hij vertellen hoe goed hij de Haagse band Q65 vond. “Well, please give them a message from me and Wilco that they f*cking rule”. Waarna hij eraan toevoegde dat het nummer ‘I’m Always In Love’ is geinspireerd op de muziek die Q65 maakte. Toch wel bijzonder dat iemand uit Chicago deze band kent, want toen Tweedy vier jaar was stopte deze band er mee.

De nummers aan het eind van de eerste set, was een groot hoogtepunt te beginnen met ‘Impossible Germany’ met een hoofdrol voor meestergitarist Nels Cline. Waarna Tweedy vertelde: “Sometimes he plays so good that we have to hand him a guitar from Sears” waarna de band het mooie ‘California Stars’ speelde gevolgd door het rockende ‘Box Full Of Letters’. Waarna het tijd was voor een nieuw nummer ‘Everyone Hides’ en ‘Random Name Generator’, van het album ‘Star Wars’. Na ‘Jesus Etc.’, het fijne ‘Heavy Metal Drummer’ en als afsluiter van de hoofdset werd ‘I’m The Man Who Loves You’. De band liep even kort van het podium er werden wat kabels verschoven door de roadies waarna de band weer terug kwam voor de toegiften. Als eerste werd het nieuwe nummer ‘Hold Me Anyway’ gespeeld. Gevolgd door het aparte ‘Misunderstood’ en de korte rocker ‘The Late Greats’.

You’ll never hear it on the radio
Can’t hear it on the radio

Behalve in IJsland waar het nieuwe nummer ‘Love Is Everywhere (Beware)’ veel wordt gedraaid aldus Tweedy. Maar met dat nummer kwam er jammer genoeg een eind aan weer een magistraal concert van Wilco. Ben benieuwd naar de studioversies van de gespeelde nieuwe nummers en als ze weer naar Nederland komen ben ik daar zeker weer bij.

Setlist:
Bright Leaves/Before Us/I Am Trying to Break Your Heart/One Wing/One and a Half Stars/If I Ever Was a Child/Handshake Drugs/At Least That’s What You Said/Hummingbird/Either Way/White Wooden Cross/Via Chicago/How to Fight Loneliness/Bull Black Nova/I’m Always in Love/Reservations/Love Is Everywhere (Beware)/Impossible Germany/California Stars/Box Full of Letters/Everyone Hides/Random Name Generator/Jesus, Etc./Heavy Metal Drummer/I’m the Man Who Loves You//Hold Me Anyway/Misunderstood/The Late Greats

Band:
Jeff Tweedy – vocals, guitar
John Stirratt – bass, backing vocals
Nels Cline – guitar
Glenn Kotche – drums
Pat Sansone – guitar, percussion, keyboards
Mikael Jorgensen – keyboards

Gezien:
Wilco
Ode To Joy Tour 2019
Voorprogramma: OHMME
23-09-2019. Grote Zaal, TivoliVredenburg, Utrecht, NL