Plaat van de week: Wilco – Heavy Metal Drummer

Afgelopen zondag 16 juni was ik bij het concert van Wilco in Paradiso. En dat was een zeer goed concert. Dus de afgelopen dagen veel naar deze band geluisterd. Een van mijn favoriete nummers van de band van Jeff Tweedy is ‘Heavy Metal Drummer’ van het album ‘Yankee Hotel Foxtrot’ uit 2002. Tweedy vertelde over het nummer dat het ging over: “the sweet yearning for an innocence that has passed”.

Concertreview: Wilco in Paradiso: Magistraal

Even na de klok van half negen kwamen de heren van Wilco het podium opgelopen, als laatste frontman Jeff Tweedy. Een knikje naar de zaal waarna de band aftrapte met ‘Ashes Of American Flags’. Dezelfde opener als tijdens dat gedenkwaardige concert in 2016 (!) een dag na de verkiezing van Donald Trump tot de president van Amerika. Een memorabele avond waarbij de band het nodig had om muziek te maken. Hoe dat concert verder verliep lees je hier.
Terug naar het heden. Voordat de heren van Wilco het podium betraden verzorgde Ken Stringfellow het voorprogramma. Op de laatste paar nummers kreeg hij hulp van de Nederlandse Judy Blank die op dit moment een hitje heeft met het nummer ‘Mary Jane’.

Na dat het voorprogramma was afgelopen werd het podium vlot in orde gebracht voor het concert van Wilco. Er zat ook een beetje tijdsdruk achter aangezien het hele concert zou worden gestreamd via YouTube en Facebook. Na ‘Ashes..’ ging de band verder met ‘Whole Love’. Daarna volgden nog 25 ander nummers. De een nog mooier dan de ander. Hoogtepunten waren er genoeg zoals het experimentele ‘Bull Black Nova’. Maar ook was er ruimte voor wat rustigere country achtige nummers zoals ‘Either Way’ en het jazz achtige ‘Sky Blue Sky. Voor dat de band met ‘Reservations’ begint schreeuwt een man hard ‘Yeah!!’ door de zaal. Waarop Tweedy zei: ‘I like him, he is an aggressively, sensitive guy’. Waarop Tweedy zelf ook een keer hard ‘Yeah!’ door zijn microfoon riep gevolgd door met een overdreven ‘Everybody be quiet!!’. Waarna hij grappend vervolgd: ‘just that, is gonna be on the internet…just that’. Waarna de band verder ging met een prachtige versie van ‘Reservations’ gevolgd door ‘Impossible Germany’ waar meestergitarist Nels Cline een weergaloze solo gaf! Na ‘I’m Always In Love’ zou de band van het podium horen te gaan maar Tweedy vond dat nu niet nodig en melde dat met ‘Random Name Generator’ de toegiften waren begonnen. In de toegiften speelde de band een van mijn favoriete nummers namelijk ‘Heavy Metal Drummer’ waarbij drummer Glenn Kotche tijdens de tekstregel: ‘He twirled his sticks’ een van zijn drumsticks ook liet draaien (zie hier). In tegenstelling tot de opening van de toegiften liep de band nu wel even van het podium af. De roadies legden alles weer goed, stemden nog wat gitaren waarna als eerste Mikael Jorgensen het podium weer op kwam onder luid gejuich, waarna hij de rest van zijn bandleden terug het podium op wenkte. Voor de laatste drie nummer van de avond. Na deze nummers volgde een ‘thank you again’ en nam Tweedy even zijn hoed af waarna de band het podium afliep.

 

 

 

 

 

 

 

 

Een geweldig goed concert! Met een band die super strak speelde en uit een grote discografie kan putten en dat bleek wel kijkend naar de setlisten van de twee avonden in Amsterdam. Op zaterdag 15 juni speelde de band ook 27 nummers en alleen ‘Impossible Germany’ en ‘Reservations’ zijn op beide avonden gespeeld. De emotie van dat concert in 2016 kan moeilijk overtroffen worden waardoor dat concert altijd wel mijn favoriete concert van Wilco zal blijven. Maar misschien komt daar op 23 september verandering in. Want dan staat de band in TivoliVredenburg.

Met dank aan Nugs.net is het hele concert terug te bekijken:

Setlist:
Ashes of American Flags/Whole Love/I Am Trying to Break Your Heart/Kamera/I’ll Fight/The Joke Explained/Handshake Drugs/How to Fight Loneliness/Shouldn’t Be Ashamed/Either Way/Company in My Back/Sky Blue Sky/Bull Black Nova/Laminated Cat(Loose Fur cover)/Forget the Flowers/Box Full of Letters/Reservations/Impossible Germany/I’m Always in Love//Random Name Generator/At Least That’s What You Said/Theologians/Heavy Metal Drummer/I’m the Man Who Loves You/// Misunderstood/Outtasite (Outta Mind)/I’m a Wheel

Band:
Jeff Tweedy – vocals, guitar
John Stirratt – bass, backing vocals
Nels Cline – guitar
Glenn Kotche – drums
Pat Sansone – guitar, percussion, keyboards
Mikael Jorgensen – keyboards

Gezien:
Wilco
Tour 2019
Voorprogramma: Ken Stringfellow ft. Judy Blank
16-06-2019. Paradiso, Amsterdam, NL

De 25 van 2018: 8 Jeff Tweedy – WARM

Jeff Tweedy inmiddels 51 jaar oud en beter bekend als de frontman van een van mijn favoriete bands Wilco. Bracht afgelopen jaar een solo plaat uit, niet zoals het vorig jaar uitgebrachte ‘Together At Last’ waarop hij de songs van Wilco zong zichzelf begeleidend op een akoestische gitaar.
Dit album bestaat uit allemaal nieuwe nummers, die Tweedy opnam met hulp van zoon Spencer Tweedy (samen vormen ze de band Tweedy) en drummer van Wilco, Glen Kotche. De plaat kreeg de naam ‘WARM’ mee, op deze plaat is Tweedy oprechter en is hij persoonlijker dan op zijn vorige platen. Dat begint al bij het openingsnummer ‘Bombs Away’:

I leave behind a trail of songs
From the darkest gloom to the brightest sun
I’ve lost my way but it’s hard to say
What I’ve been through should matter to you

De thema’s op dit album zijn donker, ze gaan over verslavingen, de dood, de diepe dalen die Tweedy heeft meegemaakt. Terugkijkend op zijn leven is hij blij dat hij er nog is, waarmee hij zijn geschiedenis heeft geaccepteerd. Aanleiding voor dit openhartige album is misschien wel het verschijnen van zijn autobiografie ‘Let’s Go (So We Can Get Back)’. Het boek staat hoog op mijn leeslijst. Waar dit album voor een groot deel aan heeft bijgedragen. Nergens klinkt het album echt somber eerder melancholisch en soms zelfs opgewekt zoals in het mooie ‘Let’s Go Rain’ een nummer dat Tweedy speelde tijdens zijn solo shows vorig jaar. Hij schreef dit nummer om te kijken of zijn publiek direct mee kon zingen met een liedje dat ze nog nooit gehoord hadden. En dat werkte, dus experiment geslaagd en dat levert een echte oorwurm op. Een ander nummer dat mij bij blijft is het laatste nummer en meteen ook het langste nummer van de plaat: ‘How Will I Find You?’. Tweedy over dit nummer:

“I was trying to imagine what someone like my father, who believed in an afterlife, would be thinking while looking for my mom, who died before him. If there’s really something like a Heaven the way that most people picture it, this seemed like a really sad and lonely thought.”

Het Engelse woord: haunting is dan een mooie beschrijving voor dit nummer en een prachtige afsluiter van een mooie en zeer persoonlijke plaat van Tweedy.

Linkjes:
Website: wilcoworld.net
Kopen: iTunes of Platomania.eu
Luisteren: Spotify

De 25 van 2016: 8 Wilco – Schmilco

Na vier jaar radiostilte bracht Wilco in 2015 het album ‘Star Wars’ uit, een kort, met 33 minuten, recht toe rechtaan garage rock album. Dus dacht ik dat duurt wel weer een poos voor er een nieuw album verschijnt. Maar in 2016 verscheen ineens ‘Schmilco’ een plaat die niet alleen 3 minuten langer is. Maar ook compleet anders en dat is wel bijzonder omdat zowel ‘Star Wars’ als ‘Schmilco’ tijdens de zelfde studiosessies werden opgenomen. De plaat doet met vlagen heerlijk melancholisch aan en dat is best fijn in vergelijking met het werk op ‘Star Wars’. Het klinkt allemaal wat akoestischer maar dat maakt voor Jeff Tweedy en zijn mannen niet uit. Ook op deze plaat wordt het experiment niet geschuwd. Maar zoals gezegd klinkt het allemaal wat relaxter en wat melancholisch. Opener van de plaat ‘Normal American Kids’ zet direct de toon voor de rest van de plaat.

Always hating normal normal american empty summer days
Lightning crazed and cracked like an egg
High behind the garden shed
Painting myself as a normal American kid
I always hated it

High as high as high can loom
Under the sheets in my bedroom
I was high as high can get
Always afraid of those normal American kids

Zeer fijne plaat van Wilco naar het voor mij iets wat tegenvallende ‘Star Wars’. Na het concert dat ik van hun zag daags na de presidentsverkiezing in de USA en hun reactie daarop kan de band voor mij niet meer stuk. Meer daarover lees je hier.

Linkjes:
Website: wilcoworld.net
Kopen: iTunes of Platomania.eu
Luisteren: Spotify

De 25 van 2016: de beste platen van 2016

December is al weer bijna op de helft en dat betekend bijna al traditie getrouw een lijstje met mijn favoriete platen van dit jaar. Het jaar 2016 is ook het jaar dat een aantal grote muzikanten overleed. Zo was daar op 10 januari ineens het bericht dat David Bowie was overleden. Net nadat zijn album ‘Blackstar’ was uitgekomen. Amper een week later maakten de Eagles bekend dat Glenn Frey was overleden. Ook april was niet echt een fijne maand voor de muziek met het overlijden op 6 april van country held, Merle Haggard en op 21 april Prince.
Tijdens ‘The River Tour’ van Bruce Springsteen bracht Springsteen aan Bowie die nog een aantal nummers van Springsteen op zijn eigen platen zette. Maar ook Glenn Frey werd herdacht met een mooie uitvoering van ‘Take It Easy‘. Voor Prince speelde Springsteen zelfs 3 keer een cover van ‘Purple Rain’ in een schitterende versie zoals deze die Springsteen speelde op 23 april, twee dagen na het overlijden van Prince:

In 2016 zag ik maar liefst 14 concerten. De concerten van Springsteen, Jason Isbell, Sturgill Simpson en Wilco sprongen eruit hier kun je alle concert verslagen na lezen. Dan het muziekjaar 2016, dat was een hele mooie, er zijn weer veel mooie platen uitgekomen. De komende weken komen een voor een mijn 25 favoriete platen op deze site te staan. Morgen begint het met nummer 25.

Op naar 2017 dat alles in zich heeft om weer een heel goed muziek jaar te worden met een nieuwe plaat van Ryan Adams en Daniël Lohues, Bruce Springsteen schijnt een nieuwe plaat op de plank te hebben liggen. Maar hopelijk ook nieuw werk van Jason Isbell, Kacey Musgraves en ook Roger Waters schijnt bezig te zijn in de studio. Volgend jaar om deze tijd weten we het allemaal weer!