Plaat van de week: Chris Stapleton – Hard Livin’ ft. Sturgill Simpson

Het was al bekend dat Chris Stapleton afgelopen weekend zou spelen bij het programma ‘Saturday Night Live’, oftewel SNL. Maar dat Sturgill Simpson hem zou vergezellen werd net voor de show bekend. En ik vind het prachtig, de reacties de 2018 versie van Willie Nelson & Waylon Jennings en sommigen gingen zelfs zover om dit de start van de Highwaymen 2.0 te noemen. De vorige Highwaymen groep bestond uit Johnny Cash, Waylon Jennings, Kris Kristofferson en Willie Nelson. Nadenkend daarover hoop ik dat zoiets in de toekomst gaat gebeuren. Simpson, Stapleton en voeg daar Jason Isbell en Margo Price aan toe en je hebt het beste van wat er nu rond loopt in de Americana/country music scene.

Plaat van de week: Waylon Jennings – Which Way Do I Go (Now That I’m Gone)

De afgelopen week was het Waylon Jennings week, veel naar de man geluisterd. Dat kwam doordat ik een kaartje heb gekocht voor het concert van zijn zoon Shooter Jennings op 5 juni in Paradiso. Naast het bekende jaren ’70 werk heeft Jennings in zijn latere carrière ook prachtige platen gemaakt zoals deze:

De 25 van 2017: 14 Steve Earle – So You Wanna Be An Outlaw

De outlaw beweging in de muziek werd in de jaren ’70 gestart door onder andere Willie Nelson, Merle Haggard en Waylon Jennings. Aan die laatste draagt Steve Earle het album op. Earle past ook prima in het rijtje van die outlaw beweging. Na een goede start van zijn carriere met onder andere ‘Guitar Town’ uit 1986. Maar een paar jaar later gaat het mis, verslavingen aan heroïne en alcohol en huwelijksproblemen worden hem bijna fataal. Maar in 1995 is Earle terug met mooie platen. Daarnaast speelde hij begin jaren ’00 in The Wire, zijn personage heette Wa(y)lon en hij speelde een ex verslaafde die nu anderen probeerde te helpen om hun verslaving te overwinnen. Terug naar 2017 en ‘So You Wanna Be An Outlaw’. Op de titeltrack van ‘So You Wanna Be An Outlaw’ zingt Willie Nelson mee en dat zet meteen de toon voor de rest van het album.

So you wanna be an outlaw, son you better think twice
You better not pout and you better not cry
Cuz there won’t nobody give a damn about you when you die
But the devil when he comes for his due

When you’re standing at the cross roads, don’t you try to flag a ride
Don’t you fall down on your knees, don’t you do what’s already been tried
Hate to tell you but the only the left side is to sing the devil out of the blues

Maar het duet met Nelson is niet de enige, Miranda Lambert zingt mee op het mooie ‘This Is How It Ends’. Andere hoogtepunten zijn ‘News From Colorado’ en het mooie breekbare ‘The Girl on the Mountain’. Op de deluxe versie staat ook nog een mooie versie van Waylon Jennings’ ‘Are You Sure Hank Done It This Way’. Steve Earle heeft een prachtig outlaw album afgeleverd!

Linkjes:
Website: steveearle.com
Kopen: iTunes of Platomania.eu
Luisteren: Spotify

Concertreview: Kris Kristofferson, ‘I’m so glad that I was close to you!’

Dinsdagavond 20 juni, iets over de klok van acht uur, liep een man het podium op. Gitaar om en de mondharmonica in een houder om de nek. Langzaam verscheen Kris Kristofferson in de spot bij de microfoon. Met op de grond de setlist van de avond en naast hem een standaard met een flesje Spa blauw. Kristofferson plugde zijn akoestische gitaar in en begon met spelen van het eerste nummer van de avond ‘Shipwrecked In The Eighties’. Maar mijn gedachten dwaalden af naar het verleden van Kristofferson. Vooral naar de tijd dat hij samen met Johnny Cash, Waylon Jennings en Willie Nelson op een podium stond als The Highwaymen. Jennings en Cash zijn in 2002 en 2003 overleden. Nelson inmiddels 84 jaar tourt nog veel door de States maar of hij op zijn leeftijd nog een keer naar Europa komt betwijfel ik. In januari van dit jaar maakte Kristofferson bekend dat hij wel naar Europa zou komen, met een stop in Nederland. Om precies te zijn, TivoliVredenburg in Utrecht. Hier moest ik dus bij zijn, het kaartje was snel gekocht met een schitterende plek op rij 2. Naast The Highwaymen heeft Kristofferson een niet onverdienstelijke solo carriere. Zo schreef hij een aantal echte klassiekers, zijn nummers zijn door om en nabij de 400 collega artiesten op de plaat gezet. Zoals ‘Me And Bobby McGee’ waarmee Janis Joplin een grote hit had maar dit nummer is ook gecoverd door Waylon Jennings, Johnny Cash, Willie Nelson. Terwijl andere nummers zoals ‘They Killed Him’ door bijvoorbeeld Bob Dylan is opgenomen en op de plaat gezet. Een hele grote meneer van al 80 jaar (twee dagen na het concert is Kristofferson 81 jaar geworden) speelde. Terug naar het concert.

Inmiddels was ‘Shipwrecked’ afgelopen en na een kort ‘Hello Utreggt’ en een ‘Thank You’. Speelde Kristofferson verder in een hoog tempo speelde hij een greep uit zijn oevre. Wat onbekendere liedjes en natuurlijk zijn bekende werk. Zoals al vroeg in de set, het derde nummer van de avond ‘Me And Bobby McGee’ met een van de mooiste zinnetjes uit de muziekgeschiedenis:

Freedom’s just another word for nothin’ left to lose,
And nothin’ ain’t worth nothin’ but it’s free,
Feelin’ good was easy, Lord, when Bobby sang the blues,
And buddy, that was good enough for me,
Good enough for me and my Bobby McGee.

Waarna er nog een mooi rijtje klassiekers volgde met ‘Here Comes That Rainbow Again’, ‘Best Of All Possible Worlds’ en het schitterende ‘Help Me Make It Through The Night’. Naast al die klassiekers was er ook ruimte voor wat recenter werk met ‘Feeling Mortal’ uit 2012 en ‘From Here To Forever’ uit 2009. Met het mooie ‘Loving Her Was Easier (Than Anything I’ll Ever Do Again)’, was het tijd voor een pauze. Voor Kristofferson een zeer verdiende pauze want wat was het mooi. In de pauze nog even zijn laatste cd gekocht de ‘The Cedar Creek Sessions’. Na de pauze begon Kristofferson met ‘Just The Other Side Of Nowhere’. Na een paar andere nummers vertelde Kristofferson dat hij ontzettend vereerd was dat Bob Dylan ‘They Killed Him’ had opgenomen. Dylan’s cover staat op het album ‘Knocked Out Loaded’ uit 1986. Een mooi politiek nummer over Kristofferson’s helden in dit nummer bezingt hij Martin Luther King, Jr., Mahatma Gandhi, Jezus, John F. Kennedy en Robert F. Kennedy. Een ander hoogtepunt was ‘Sunday Mornin’ Comin’ Down’ en ‘For The Good Times’. Gevolgd door ‘A Moment Of Forever’ en ‘Why Me’.

Vooral ‘A Moment Of Forever’ vond ik erg van toepassing op hoe ik er die avond bij zat:

Come whatever happens now
Ain’t it nice to know that dreams still come true
I’m so glad that I was close to you
For a moment of forever

Hier mee kwam er een eind aan de tweede set. Na nog een paar ‘thank you’s’ en een zeer luid applaus, liep Kristofferson even naar de zijkant van het podium. Waarna hij weer terug kwam en nog een liedje besloot te spelen. Namelijk ‘Please Don’t Tell Me How The Story Ends’. Een hele mooie afsluiter.

This could be our last good night together
We may never pass this way again.
Just let me enjoy it ’til it’s over, or forever
Please don’t tell me how the story ends.

Want ja, 81 jaar zal hij nog een keer naar Europa komen? Muzikaal gezien en qua stem hield het niet over zou de muziekcriticus zeggen. Maar zo voelde het niet. Ik vond zijn stem schitterend, breekbaar en kwetsbaar. Wat op die leeftijd en met alles wat de man heeft meegemaakt ook wel iets sympathieks heeft. Wat ik ook nog erg mooi vond om te zien was de ketting die Kristofferson om had met het logo van de Flying W. Het logo van Waylon Jennings.

Een absoluut voorrecht om deze held te mogen hebben gezien in de nadagen van zijn leven.

Gezien:
Kris Kristofferson
20-06-2017. Grote Zaal, TivoliVredenburg, Utrecht, NL

Band:
Kris Kristofferson – vocals, guitar, harmonica

Setlist:

Shipwrecked In The Eighties/Darby’s Castle/Me And Bobby McGee/Here Comes That Rainbow Again/Best Of All Possible Worlds/Help Me Make It Through The Night/Billy Dee/Rocket To Stardom/Casey’s Last Ride/Nobody Wins/Feeling Mortal/From Here To Forever/Broken Freedom Song/Loving Her Was Easier (That Anything I’ll Ever Do Again)//Just The Other Side Of Nowhere/Duvalier’s Dream/I’d Rather Be Sorry/They Killed Him/The Pilgrim: Chapter 33/Jesus Was A Capricorn/To Beat The Devil/Sunday Mornin’ Comin’ Down/The Silver Tongued Devil And I/For The Good Times/A Moment Of Forever/Why Me///Please Don’t Tell Me How The Story Ends

De 25 van 2016: 20. Paul Cauthen – My Gospel

Paul Cauthen groeide op in Tyler, Texas. Waar zijn opa een bekende muzikant was en een songwriter die onder andere werkte met Buddy Holly en Sonny Curtis. Opa Cauthen leerde Paul en zijn 2 zussen te zingen.
“He threw us all in the bathtub because it sounded really good in there.” Op de zondag en woensdagavonden was Cauthen te vinden in de lokale kerk om daar in het kerkkoor te zingen. Toen zijn opa overleed was Cauthen, 10 jaar oud en erg verdrietig. Zelfs zo verdrietig dat hij stopte met het spelen van gitaar. “It made me too sad”. Maar oma Cauthen wilde hem weer aan het gitaarspelen krijgen en gaf de Gibson ’58 gitaar van zijn overleden opa. Maar dat niet alleen ze gaf hem ook de LP ‘Red Headed Stranger’ van Willie Nelson. Ze vertelde: “learn every bit of Willie’s licks. Then you’ll be a guitar player.” Later gaf ze Paul ook nog albums van Elvis Presley, The Everly Brothers, Roy Orbison en Waylon Jennings. En vooral die laatste Waylon Jennings hoor ik veel terug op de plaat ‘My Gospel’. Dat begint al bij opener ‘Still Drivin’ waar Cauthen zijn mooie diepe bariton stem laat horen. Het album bestaat uit mooie ballads over mensen die vastbesloten zijn om hun bittere verleden achter zich te laten en op zoek te gaan naar een betere toekomst.
Zoals Cauthen het zelf zei tijdens een interview:

“On this album, I wanted to push a message that tells people that life’s short. Love the ones you’re with. Just take any opportunity to run with it––don’t think twice.”

Muzikaal is het ook allemaal goed voor elkaar en is het bij sommige nummers meer gospel dan country. In iTunes staat bij genre alternatieve country, folk, gospel. Dit album kun je niet in een categorie stoppen. Een hele fijne debuut plaat van een man waar we hopelijk nog veel van gaan horen!

Linkjes:
Website: paulcauthenmusic.com
Kopen: iTunes of Platomania.eu
Luisteren: Spotify

Plaat van de week: The Highwaymen – Good Hearted Woman

Je hebt Johnny Cash, Waylon Jennings, Kris Kristofferson en Willie Nelson op 1 podium staan. Dan mag je spreken van een supergroep. Schitterende muziek afgelopen week verscheen ‘Live – American Outlaws’ een live plaat + dvd van het concert dat The Highwaymen gaven in 1990. De afgelopen week deze live plaat veel gedraaid. Daarom is de box plaat van de week. Een van de leukste nummers is de plaat van de week:

Plaat van de week: The Highwaymen – Me And Bobby McGee

Een van de mooiste nummers ooit gemaakt en door velen gecoverd. De bekendste versie is die van Janis Joplin. Geschreven door Kris Kristofferson die dit nummer in deze clip samen zingt met Waylon Jennings, Johnny Cash en Willie Nelson (die ook allen het nummer solo hebben gezongen) in de supergroep The Highwaymen.

Met een van de mooiste tekstregels in de muziek: ‘Freedom’s just another word for nothing left to lose’

Top 25 van 2014: 15 Johnny Cash – Out Among The Stars

Johnny Cash - Out Among the StarsJohnny Cash overleed in 2003, 11 jaar later kwam er een hele nieuwe plaat uit. Getiteld ‘Out Among The Stars’. De nummers zijn opgenomen voor de tijd van de American Recordings tussen 1981 & 1984. Het album opent met de titeltrack, een cover van Adam Mitchell. Meteen trekt Cash je weer mee in het nummer door zijn mooie verhalende manier van zingen. Cash zingt op dit album niet alleen met zijn vrouw, June Carter Cash (‘Baby Ride Easy’ & ‘Don’t You Think It’s Come Our Time’) maar ook met een andere country held van mij Waylon Jennings op ‘I’m Movin’ On’. Al met al een goed album maar lang niet zo sterk als bijvoorbeeld de American Recordings. De kluis is geopend en hopelijk komen er de komende jaren nog meer ‘nieuwe’ Cash albums.