De 25 van 2019: 2. The Delines – The Imperial

Terug naar 2014 toen Willy Vlautin (Richmond Fontaine) bekend maakte dat hij een nieuwe band had opgericht genaamd The Delines, met name om Amy Boone een platform te geven om haar zangkunsten te kunnen laten horen. Dat lukte, debuutplaat ‘Colfax’ stond in 2014 hoog in de jaarlijstjes. In 2015 volgde het album ‘Scenic Sessions’ die alleen tijdens hun Europese tour, te koop was. Maar daarna werd het stil rondom de band uit Portland, OR.

De jaren daarna werd er af en toe een bericht op Facebook geplaatst. Tot maart 2017 toen de band een bericht plaatste over de toestand van Amy Boone. In april van het jaar 2016 was ze in haar woonplaats Austin, TX, aangereden door een auto. Waarbij ze haar beide benen brak. Negen operaties verder en na een drie jaar durende revalidatie periode is Boone terug. En kon de band de opnames voor de nieuwe plaat, die voor Boone’s ongeluk bijna af was, weer oppakken onder leiding van producer John Morgan Askew. Die ook de vorige twee albums van The Delines produceerde.

The Delines met ook Sean Oldham, Freddy Trujillo, Cory Gray en Tucker Jackson in de gelederen, zijn op ‘The Imperial’ verder gegaan waar ze op ‘Colfax’ waren gebleven. ‘The Imperial’ is het resultaat van de tour naar aanleiding van het album uit 2014 en het vele oefenen als band. Willy Vlautin, die afgelopen jaar in Nederland doorbrak met zijn roman ‘Laat Me Niet Vallen’ door een item in ‘De Wereld Draait Door’, heeft tien nummers geschreven, die gaan over de onderkant van de samenleving, over mensen waarbij alles tegen zit. Zoals op het nummer ‘Holly The Hustle’ waarbij Holly eerst een fijne jeugd lijkt te hebben totdat haar moeder het gezin verlaat, haar vader zijn paarden verkoopt en haar meeneemt langs de paardenraces. Waar ze een vijftig jarige man ontmoet, hier verliefd op wordt, hij doodgeschoten wordt, Holly weet te vluchten maar komt dan weer in handen van verkeerde mannen, wordt in El Paso in elkaar geslagen en uiteindelijk wordt ze dronken en bloedend aangetroffen in de Santa Anita Inn. In een aantal nummers zijn blazers toegevoegd zoals op ‘Where Are You Sonny?’ waar een vrouw opzoek is naar haar vriend, die vermist is. Titelnummer ‘The Imperial’, verteld het verhaal over een stel dat lang geleden uit elkaar is gegaan maar, nu de man is vrijgelaten uit de gevangenis, ze elkaar weer ontmoeten bij ‘The Imperial’.

The Delines zetten de ingezette sfeer op ‘Colfax’ verder door op dit album, de beeldende nummers van Vlautin, de betoverende stem van Amy Boone en de country soul muziek van de rest van de band, maken dit album, wat mij betreft, al een grote kanshebber voor de jaarlijstjes aan het eind van dit jaar.

Bovenstaande recensie was mijn eerste recensie die ik schreef voor de website Real Roots Cafe, naast de prachtige muziek een extra reden waarom deze plaat op nummer 2 staat in mijn lijstje van de 25 beste platen van 2019.

Youtube:

Linkjes:
Website: thedelines.com
Kopen: iTunes of Platomania
Luisteren: Spotify

Muziekjaar 2019 & De 25 beste platen van 2019

Afgelopen zaterdag 30 november, sloot de tribute band Infloyd, mijn concertseizoen 2019 af. Een jaar met louter hoogtepunten dat begon al tijdens het eerste concert dat begon op 15 maart in de Afas Live met de Dave Matthews Band. Een band die ik al erg lang wilde zien evenals The Delines die ik dit jaar maar liefst 3x zag. Andere hoogtepunten waren het concert Kris Kristofferson met de begeleidingsband van Merle Haggard, Son Volt op het Take Root Festival, de twee concerten van Wilco, Josh Ritter, Little Steven, Daniël Lohues die nog een rondje langs de popzalen ging met zijn Elektrisch Tour. En Brad Paisley toch wel een van mijn favoriete (pop)country artiesten die een bezoek bracht aan Tilburg. Al met al een prachtig jaar!
Daarnaast werd ik begin januari benaderd door de website Real Roots Cafe, of ik ook voor hun stukjes wilde schrijven over concerten zoals het concert van The Delines in Utrecht en het Take Root Festival in Groningen maar vooral platenrecensies. Erg leuk om te doen!

De aftrap van mijn eigen jaarlijstje begint altijd met mijn stemlijst voor de Top 2000. En voor dit jaar ziet mijn lijst er als volgt uit:

Top 2000 stemlijst Eigen toevoegingen
Eagles – Hotel California
Bruce Springsteen – Thunder Road
The Beach Boys – God Only Knows
Pink Floyd – Wish You Were Here
The Band – The Weight
Bruce Springsteen – The Rising
De Dijk – Ga In Mijn Schoenen Staan
Dave Matthews Band – The Space Between
The Beatles – Here Comes The Sun
Pink Floyd – Comfortably Numb
Normaal – Deurdonderen (Live)
Queen – Breakthru
The War On Drugs – Thinking Of A Place (Edit)
The War On Drugs – Under The Pressure
Bruce Springsteen – The River
The Notorious B.I.G. – Mo Money Mo Problems
2Pac – Changes
Dire Straits – Walk Of Life
Tom Petty – I Won’t Back Down
Tom Petty and the Heartbreakers – Mary Jane’s Last Dance
Tom Petty – Free Fallin’
Klein Orkest – Over De Muur
Bob Dylan – Like A Rolling Stone
Johnny Cash – Hurt
Skik – Op Fietse
Daniël Lohues – Hier Kom Ik Weg
Danny Vera – Roller Coaster
Normaal – De Boer Dat Is De Keerl
The Wallflowers – The Beautiful Side of Somewhere
John Prine – Summer’s End
Dave Matthews Band – Ants Marching
The Delines – Let’s Be Us Again
Kacey Musgraves – Follow Your Arrow
Jason Isbell – Traveling Alone
Wilco – Impossible Germany

In de komende weken volgt mijn lijst met de 25 beste platen van 2019 en wat een mooi muziekjaar was het. Met nieuw werk van The Delines, Bruce Springsteen, Josh Ritter etc. maar ook nieuwe ontdekkingen zoals Yola, Lukas Nelson, The Highwomen en vele anderen. Check hier de hele lijst!

Maar ook volgend jaar beloofd weer veel met een nieuw album van Bruce Springsteen met zijn E Street Band, Jason Isbell is de studio weer ingedoken en er verschijnt nieuw werk van John Moreland en de Drive-by Truckers. Ook staan er al weer een aantal concerten op de rol voor 2020 met o.a. Sturgill Simpson, John Prine en Paul McCartney.

Concertreview: Take Root Festival 2019

Afgelopen zaterdag 2 november 2019, was het tijd voor de 22ste editie van het Take Root Festival in de Oosterpoort in Groningen. Voor Real Roots Cafe mocht ik hier verslag van doen.
Dat verslag is hier te lezen op de site van Real Roots Cafe. Het verslag heb ik samen met een collega-recensent geschreven. Hieronder volgt mijn eigen versie met nadruk op de muzikanten die ik die avond heb zien spelen.

Op zes podia stonden in totaal 22 verschillende bands/artiesten. In eerste instantie zou Brandi Carlile een van de headliners zijn. Helaas kwam begin oktober het bericht dat ze niet zou komen, door onvoorziene omstandigheden, aldus het persbericht. Maar de ruimte die door het wegblijven van Carlile ontstond werd al snel ingevuld door de Drive-By Truckers.

Bij binnenkomst van de Oosterpoort was het al gezellig druk op het zo goed als uitverkochte festival. Waarbij er tevens een mooie mengeling was van oudere mensen en jongeren. Vanuit de foyer klonk de eerste muziek al, op het podium speelden het duo The Rails. Waarna om 17 uur Josh Ritter een solo concert gaf in de grote zaal. Ritter kwam met een grote glimlach het podium op, hij had er zin in. Hij begon zijn set met ‘Thunderbolt Goodnight’ en sloot hem na een uur af met ‘The Curse’. Ook speelde hij een aantal nummers van zijn dit jaar verschenen album ‘Fever Breaks’.

Daarna was het door naar de Kleine Zaal voor het concert van The Delines. Toen ik de zaal betrad was de band net aan het soundchecken in een zaal die steeds voller werd. Na een kort moment dat ze van het podium afgingen kwamen ze het podium al weer op gelopen. Waarbij Boone door de gevolgen van haar ongeluk, nog met een wandelstok liep. Daarna werd begonnen met een nieuw nummer, een verwijzing naar Boone’s tijd in het ziekenhuis, getiteld: ‘Eight Floors Up’. Na ‘The Imperial’ volgde nog een nieuw nummer met ‘Lately I’ve Been Going Down’. Net als de concerten in de lente van dit jaar lag de nadruk op het album ‘The Imperial’. Een prachtig show, waarbij veel mensen in de zaal onder de indruk waren van de vocale kwaliteiten van Boone en de teksten van Willy Vlautin.

Toen naar de grote zaal voor Son Volt, de band van Jay Farrar die hij oprichtte nadat Uncle Tupelo uit elkaar viel in enerzijds, Wilco van Jeff Tweedy en Son Volt. Voor mij misschien wel de verassing van het festival. Ik had wel eens van deze band gehoord maar verder dan dat was ik nog niet gekomen maar na dit concert ga ik hun discografie uitpluizen. Son Volt zette een erg sterke set neer met veel gitaren. Persoonlijk hoogtepunt vond ik ‘The Picture’ met mooi mondharmonica spel van Farrar en het aanzwengelende hammond orgel geluid gespeeld door Mark Spencer (op een keyboard gespeeld, dat dan weer wel).

Waarbij ik dacht dat het niet beter kon na het concert van Son Volt legden de Drive-By Truckers de lat nog iets hoger. Speciaal voor dit festival waren ze overgekomen uit de Verenigde Staten. De Truckers met 2 gitaren, bass en drums zetten in de anderhalf uur die ze kregen een pracht show neer. Waarbij Mike Cooly en Patterson Hood elkaar afwisselden met het zingen van de nummers. Opvallend vond ik dat ze niets speelden van hun laatste album uit 2016 ‘American Band’. Daarentegen speelde de band een mooie dwarsdoorsnede van hun discografie. Voor het nummer ‘My Sweet Annette’ werd Lilly Hiatt het podium opgeroepen door Hood om mee te spelen, want dat was het mooie van op een festival spelen zo vertelde Hood. Je kwomt bekenden tegen waar je normaal nooit zo snel mee kunt spelen omdat de agenda’s niet overeenkomen. Maar op een festival dus wel. Met ‘Marry Me’, ‘The Living Bubba’ en ‘3 Dimes Down’ kwam er een eind aan het concert van de Truckers. Hood vertelde dat ze in de lente terug kwamen, met een tour en een nieuw album.

Daarna nog even wat rond gelopen en toen terug naar huis. Zoals gezegd was ik nog niet eerder bij Take Root geweest, maar na deze avond zeker niet voor het laatst. Het festival en de mensen waren erg gemoedelijk, geen gedrang, respect voor de muzikanten dus al met al een erg fijn festival. Ik ga zeker vaker!

Setlist Josh Ritter:
Thunderbolt’s Goodnight/Feels Like Lightning/Wolves/Old Black Magic/On the Water/Henrietta, Indiana/(Unknown)(cowboy song)/Monster Ballads/Dreams/Change of Time/Our Father’s War/The Torch Committee/Oh Lord (Part 3)/The Curse

Band:
Josh Ritter – vocals, guitar

Setlist The Delines:
Eight Floors Up/The Imperial/Lately/The Oil Rigs At Night/Waiting On The Blue/That Old Haunted Place/Holly The Hustle/Instrumental/Where Are You Sonny?/Room On The Tenth Floor/Eddie & Polly/Cheer Up Charley/Let’s Be Us Again

Band:
Amy Boone – vocals, keyboard
Willy Vlautin – guitar, background vocals
Sean Oldham – drums, background vocals
Cory Gray – keyboards, trumpet
Dave Little – bass, background vocals

Setlist Son Volt:
The 99/Lost Souls/Sinking Down/The Picture/The Reason/Union/Cherokee Street/Bandages/Caryatid/Route/Drown/Afterglow 61/Tear Stained Eye/Windfall/Back Against The Wall/Chickamauga/Stones

Band:
Jay Farrar – vocals, guitar, harmonica
Mark Patterson – drums
Chris Frame – guitar
Mark Spencer – keyboards, steel guitar, background vocals
Andrew Duplantis – bass, background vocals

Setlist Drive-By Truckers:
The Righteous Path/A Ghost to Most/Heathens/Shit Shots Count/Sink Hole/Uncle Frank/This Fucking Job/Gravity’s Gone/Tornadoes/Women Without Whiskey/The Deeper In/Where the Devil Don’t Stay/Dead, Drunk, and Naked/Guitar Man Upstairs/My Sweet Annette (with Lilly Hiatt)/Marry Me/The Living Bubba/3 Dimes Down

Band:
Patterson Hood – lead vocals, guitar
Mike Cooley – lead vocals, guitar
Brad Morgan – drums
Matt Patton – bass

Gezien:
Take Root Festival
02-11-2019. Spot/De Oosterpoort, Groningen, NL

Concertreview: The Delines: Let’s Be Us Again

Begin dit jaar werd ik benaderd door de site Real Roots Cafe met de vraag of ik cd recensies wilde schrijven en eventueel ook concert recensies. Nou dat was niet tegen dovemansoren gezegd. Sinds dien een aantal cd’s gerecenseerd en gevraagd of ik voor RRC naar The Delines in TivoliVredenburg in Utrecht mocht. Dat mocht dus op 7 mei had ik mijn eerste opdracht om een concertrecensie te schrijven. Samen met fotograaf Peter zouden we de avond vastleggen.

Inmiddels staat het verslag online op de site van realrootscafe.com

Zelf vond ik het wel een rare gewaarwording om zonder concertkaartje naar een concert te gaan. Bij Tivoli aangekomen even gewacht op Peter en daarna bij de receptie mijn vrijkaartje opgehaald. Het concert zelf vond ik wederom geweldig. De zaal leende zich ook goed voor deze muziek. In november komt de band weer terug voor een concert in Nederland, dit keer op het Take Root festival in Groningen. Gaat dat zien!

Setlist:
The Imperial/I Won’t Slip Up/Eddie & Polly/Waiting On The Blue/Holly The Hustle/Gold Dreaming/That Old Haunted Place/Cheer Up Charley/Houston’s Hungover/Where Are You Sonny?/Room On The Tenth Floor/I Got My Shadows/Roll Back My Life/He Don’t Burn For Me//Calling In/Colfax Avenue/Let’s Be Us Again

Band:
Amy Boone – vocals, keyboard
Willy Vlautin – guitar, background vocals
Sean Oldham – drums, background vocals
Cory Gray – keyboards, trumpet
Dave Little – bass, background vocals

Gezien:
The Delines
Euro Tour 2019
Voorprogramma: The Calicos
07-05-2019. Cloud Nine, TivoliVredenburg, Utrecht, NL

Concertreview: The Delines, “You almost made me cry” – Amy Boone

Het jaar 2019 was nog maar elf dagen oud en daar was de lang verwachte tweede plaat van The Delines, getiteld ‘The Imperial’. Het had een poos geduurd omdat Amy Boone, toch wel de frontvrouw van de band, een zwaar ongeluk had gehad. Meer daarover lees je hier. Voor de site Real Roots Cafe (realrootscafe.com) schreef ik mijn eerste recensie voor deze site, over de nieuwe plaat van deze band uit Portland, Oregon. Live had ik ze nog nooit gezien dus toen er een Europese tour werd aangekondigd moest ik daarbij zijn. Een van de eerste stops op de Europese tour was theater Junushoff in Wageningen. Dus kaarten voor dit middag concert besteld.

Een middag concert dat vond de band zelfs vreemd: ‘we’re lost after this’ vertelde Boone na openingsnummer ‘The Imperial’. Een paar minuten daarvoor iets na 15 uur kwam de band het podium opgelopen, met als laatste de al eerder genoemde Amy Boone. Het was duidelijk dat ze nog niet helemaal hersteld was van haar ongeluk maar eenmaal achter de microfoon staand was daar niets meer van te zien of te horen. Na het titelnummer van de nieuwe plaat maakte de band even een uitstapje naar hun debuutplaat ‘Colfax’ voor het nummer ‘I Won’t Slip Up’. Boone kondigde ‘Eddy & Polly’ aan met de woorden: ‘and now our hitsingle’. Gevolgd door ‘Waiting On The Blue’ en het prachtige ‘Holly The Hustle’. Waarna de band weer even een uitstapje maakte naar een oudere plaat dit maal ‘Scenic Sessions’ uit 2015, voor het nummer ‘Gold Dreaming’. Na ‘That Old Haunted Place’ en ‘Cheer Up Charley’, liep Boone even naar de rechterkant van het podium om even te gaan zitten. Waarna de band onder leiding van Willy Vlautin het instrumentale nummer ‘Houston’s Hungover’ speelden. Na dit nummer stond Cory Gray zijn plek achter het keyboard af aan Boone en pakte hij de trompet. Voor het nummer ‘Where Are You Sonny?’. Gray verzorgde voor dit nummer een mooie trompet solo. Dit deed hij ook voor het volgende nummer, een van de outtakes van ‘The Imperial’, ‘Room On The Tenth Floor’, terwijl hij ondertussen met zijn andere hand het keyboard bespeelde. Erg tof om te zien. Daarna volgde met ‘I Got My Shadows’ nog een nummer van hun debuutplaat. Met ‘Roll Back My Life’ en ‘He Don’t Burn For Me’ kwam er een eind aan de hoofdset van de middag. Boone liep het podium af met een paar kushandjes terwijl de rest van de band nog even doorspeelde. Nadat de muziek gestopt was ging iedereen in de zaal staan, voor een staande ovatie (want dat gebeurt altijd in een theater setting). Maar vooral Boone had dat niet verwacht toen ze weer het podium op kwam lopen. Ze was zichtbaar geroerd en zei: ‘you almost made me cry’. Daarna was het woord even aan Willy Vlautin die Boone introduceerde. Boone had een paar nummers daarvoor de band al geïntroduceerd. En noemde Vlautin haar therapeut. Waarna de band begon aan de laatste nummers van de middag. Als eerste, twee nummers van ‘Colfax’ met ‘Calling In’ en ‘Colfax Avenue’ bij dat laatste nummer was ik wat aan het mee playbacken en dat werd opgemerkt door Boone waarna ze moest glimlachen. Met het prachtige ‘Let’s Be Us Again’ kwam er een eind aan het concert.

In een goede anderhalf uur tijd werden we meegenomen in de wereld van Vlautin, allemaal prachtige verhalende liedjes. Over mensen aan de onderkant van de samenleving. Voeg daar het gitaarwerk van Vlautin bij, het mooie drumspel van Sean Oldham, de prachtige tonen van Cory Gray en het bass spel van Dave Little (Freddy Trujillo de eigenlijke bassist van de band kon niet mee op deze tour vertelde Boone). Omlijst door de werkelijk prachtige stem van Amy Boone. Maar ook het publiek was perfect en doodstil, soms zelfs aarzelend om te applaudisseren. Ook dat werd erg gewaardeerd door de band. Kortom een prachtig concert. Voor het concert in Utrecht volgende week dinsdag 7 mei zal ik verslag doen voor de website realrootscafe.com. Had ik die opdracht niet gehad, was ik zeker nog naar een concert van The Delines gegaan, dus twijfel niet. Ga deze band zien!

Setlist:
The Imperial/I Won’t Slip Up/Eddie & Polly/Waiting On The Blue/Holly The Hustle/Gold Dreaming/That Old Haunted Place/Cheer Up Charley/Houston’s Hungover/Where Are You Sonny?/Room On The Tenth Floor/I Got My Shadows/Roll Back My Life/He Don’t Burn For Me//Calling In/Colfax Avenue/Let’s Be Us Again

Band:
Amy Boone – vocals, keyboard
Willy Vlautin – guitar, background vocals
Sean Oldham – drums, background vocals
Cory Gray – keyboards, trumpet
Dave Little – bass, background vocals

Gezien:
The Delines
Euro Tour 2019
28-04-2019. Theater Junushoff, Wageningen, NL