Concertreview: Where the f*ck is Sturgill Simpson? Amsterdam!

Sturgill Simpson heeft een hekel aan hokjes denken want na het zien van zijn concert op 25 augustus 2015 bestempelde ik en vele anderen Simpson als de ‘future of country music’. Nu vijf jaar later is er van het label country niet veel meer over. Sturgill Simpson doet wat hij wil en met elke muzikale stap die hij zet wordt zijn fan base groter. In Amerika met bijvoorbeeld het concert dat hij gaat geven in Madison Square Garden, ook in Nederland worden de zalen steeds groter, van de kleine zaal in Paradiso naar de grote zaal van de Melkweg waar hij afgelopen zaterdag, 25 januari een concert gaf. Bij concerten in de hoofdstad zijn er altijd wel een aantal buitenlanders/toeristen die toevallig in het land zijn en dan ook maar even een concert meepakken. Zo ook op zaterdagavond in de wachtrij voor de Melkweg was de voertaal Engels, eenmaal binnen bleef dat zo. Zo vooraan het podium werd ik omringd door veel Amerikanen, uit Montana, Alabama, Californië en Indiana. En door een stel uit Columbus, Ohio, genaamd Dan en Amy. Hoe Amerikaans wil je het hebben, ze waren speciaal voor dit concert overgevlogen vanuit Ohio en hadden er een kleine vakantie in Amsterdam om heen gemaakt. Na nog een paar dagen Amsterdam gingen ze nog even kijken in Keulen en dan weer terug naar huis. Een leuk gesprek volgde waaruit maar weer blijkt dat muziek verbindt, waar je ook vandaan komt en wie je ook bent.

Terug naar het concert in tegenstelling tot de eerste 2 concerten van de Europese tour, waar Simpson begon met een integrale uitvoering van zijn nieuwste album ‘Sound & Fury’, startte Simpson en zijn band tegen kwart voor negen, met ‘Welcome To Earth (Pollywog)’ van ‘A Sailor’s Guide To Galaxy’ uit 2016. Pas na een kleine drie kwartier met een prachtige lange versie van ‘Brace For Impact (Live A Little)’ begon de band met werk van de nieuwe plaat. Maar zoals gezegd ook oud werk zoals ‘Some Days’ van zijn eerste plaat ‘High Top Mountain’ uit 2013. En nummers als ‘The Promise’ en ‘Turtles All The Way Down’ van het album ‘Metamodern Sounds Of Country Music’ uit 2014. En ook nog twee covers eentje van Willie Nelson ‘I’d Have To Be Crazy’ en ‘You Don’t Miss Your Water’ van William Bell.

Simpson en zijn band waren op dreef tijdens het concert de vaste setlist zoals die was tijdens de eerste Europese concerten was los gelaten waardoor Simpson regelmatig naar drummer Miles Miller toe liep om het volgende te spelen nummer te roepen. Op zijn beurt gaf Miller dat weer door aan meesterbassist Chuck Bartels en Bobby Emmett. Ook benoemde Simpson dat hij graag in Amsterdam kwam en haalde herinnering op aan de eerste keer dat hij in Amsterdam was (2014 red.). Waarna hij nog vertelde dat je in Amsterdam geen drugs hoefde te gebruiken om rare dingen te zien, waarna hij verwees naar de scheve huizen in Amterdam. Nog een opmerkelijk moment tijdens het concert, Bobby Emmett was al begonnen met het intro voor ‘Best Clockmaker On Mars’ toen Simpson riep dat hij moest stoppen, want dit nummer was bij uitstek het nummer om een joint te roken. Waarna een roadie het podium op kwam lopen om Simpson een joint te geven, die hem op zijn beurt naar Emmett bracht. Na een hijs van Emmett en Simpson werd de joint weer aan de roadie gegeven.

Even na elf uur zat het concert erop, zonder toegiften en het ‘even van het podium lopen en dan toch weer terug komen’ gedoe. Al met al een erg goed concert waarbij de nieuwe muziek moeiteloos werd verweven met het oudere werk. De band was erg goed op elkaar ingespeeld en er was ruimte voor improvisatie vooral Simpson en Bartels hadden een aantal keer leuke improvisatie stukjes waarbij ze elkaar probeerden af te troeven.

Prachtig concert, waarbij ik mij als inwoner van Nederland, een concert bezoekend in Nederland toch in Amerika waande met al die Amerikanen om mij heen.

Setlist:
Welcome to Earth (Pollywog)/It Ain’t All Flowers/Brace for Impact (Live a Little)/I’d Have to Be Crazy/Ronin/Remember to Breathe/Sing Along/A Good Look/The Promise/Some Days/Turtles All the Way Down/Make Art Not Friends/Best Clockmaker on Mars/All Said and Done/Oh Sarah/Mercury in Retrograde/You Don’t Miss Your Water/Just Let Go/Fastest Horse in Town/Last Man Standing/Call to Arms / The Motivator

Band:
Sturgill Simpson – Vocals, guitar
Miles Miller – Drums, band leader
Chuck Bartels – Bass
Bobby Emmett – Keys

Gezien:
Sturgill Simpson
A Good Look’n Tour
25-01-2020. Melkweg, Amsterdam, NL
Linkjes:
Website: sturgillsimpson.com
Luisteren: iTunes of Spotify
Kopen: Platomania

De 25 van 2019: 7. Sturgill Simpson – Sound & Fury

Sturgill Simpson uit Jackson, Kentucky bracht in 2013 zijn debuutplaat ‘High Top Mountain’ uit een countryalbum zoals Waylon Jennings ze ook had gemaakt aldus de lyrische pers. Een jaar later kwam het vervolg ‘Metamodern Sounds in Country Music’ op deze plaat begint Simpson al wat andere stijlen te betrekken bij zijn country geluid. Twee jaar later bracht hij ‘A Sailor’s Guide to Earth’ uit de countrymuziek was nog maar sporadisch aanwezig op deze plaat. In juli van het jaar onthulde Simpson op Comic Con in San Diego zijn nieuwe project getiteld ‘Sound & Fury’. Hij betitelde zijn albums als een “sleazy, steamy rock’n’roll record”. De keuze om op Comic Con zijn nieuwe plaat aan te kondigen had alles te maken met de Japanse tekenfilm of Anime die de release van het album zou gaan vergezellen.

Met de aankondiging verscheen ook de eerste single van de plaat: ‘Sing Along’. Zelf moest ik even wennen aan het nieuwe geluid van Simpson maar na een paar luisterbeurten van de single werd ik toch wel enthousiast. Ook al had het niets meer met countrymuziek te maken. De plaat in samenwerking met de gelijknamige film kwam op 27 september uit. De opener van de plaat ‘Ronin’ begint met een wegrijdende auto gevolgd door een instrumentaal nummer. Waarbij ik direct moest denken aan de muziek van Pink Floyd. Dat geluid hoor je terug op het hele album met hier en daar een klein hintje naar zijn country roots. De wall of sound die Sturgill Simpson met zijn band optrekt wordt op een paar nummers onderbroken zoals op het mooie ‘All Said And Done’ daarna volgt het fijne rock ’n roll nummer ‘Last Man Standing’ vol met Jerry Lee Lewis piano riffjes. Al moet je goed luisteren wil je die door al het gitaargeweld horen. De boodschap van de plaat komt samen op het hoogtepunt van de plaat ‘Mercury Retrogade’.

Living the dream makes a man wanna scream
Light a match and burn it all down
Head back home to the mountain
Far away from all of the pull
Oh, all the journalists and sycophants wielding their brands
And all the traveling trophies and award show stands
And all the haters wishing they was in my band
Sorry, boys, the bus is plumb full

Mercury must be in retrograde again
But at least it’s not just hangin’ around, pretendin’ to be my friend
Oh, the road to Hell is paved with cruel intention
If it’s not nuclear war, it’s gonna be a divine intervention

Simpson heeft het gehad met de muziekindustrie, de bijbehorende journalisten en al die andere fake persoonlijkheden. Daarna volgt nog het zeven minuten durende ‘Fastest Horse In Town’ waarbij zingt: Everybody’s trying to be the next someone/Look at me, I’m trying to be the first something.
Een missie statement wat mij betreft. Simpson doet waar hij zin in heeft op muzikaal gebied. Dit is album nummer 4 en elk album past in een ander muzikaal hokje. Een hokje waar Simpson tegen ageert. Al moest ik erg wennen aan de muziek blijft het voor mij toch Sturgill Simpson. Daarnaast wordt de plaat met de luisterbeurt beter. Ben erg benieuwd wat zijn volgende zet gaat zijn! Maar eerst nog het concert op 25 januari in de bijna uitverkochte Melkweg.

Youtube:

Linkjes:
Website: sturgillsimpson.com
Kopen: iTunes of Platomania
Luisteren: Spotify
Netflix: Sound & Fury

De 25 van 2019: 18. Tyler Childers – Country Squire

Na zijn fijne doorbraakplaat ‘Purgatory’ uit 2017, kwam dit jaar opvolger ‘Country Squire’ van de in Kentucky geboren Tyler Childers uit. Een plaat waar ik erg naar uitkeek. Net als op zijn vorige plaat heeft hij Sturgill Simpson weer gevraagd om de producer van de plaat zijn. De titeltrack van de plaat is direct ook de opener van de plaat. Het nummer gaat over het optreden en het geld sparen om zijn stacaravan of trailer te kunnen vernieuwen voor zijn vrouw en hemzelf. Op ‘Busroute’ gaat Childers terug naar zijn schooltijd waar hij verliefd was op een meisje maar het meisje zag hem niet staan.

This is where we dropped off the prettiest little girl
Same grade as me
Tried to kiss her once in the aisle of the bus
And she walked right over me
Face-down in the gum on the floor
I was hopin’ that she’d change her mind
But I swear as she walked down the stairs
She didn’t even wave goodbye
Didn’t even wave goodbye

Wat later op de plaat volgt het nummer ‘Gemini’ een honky tonk nummer waar bij het lastig is om niet mee te deinen op de muziek. Met een prachtige tekst in het nummer:
Back when I was younger, didn’t have a clue
Come to think of it, I still doubt I do

‘Everlovin’ Hand’ is een grappig maar bitterzoet nummer over mastrubatie, tijdens het leven on the road. Ook mooi is het nummer ‘Al Your’n’, wat tevens de eerste single van de plaat was, gaat over een nieuwe liefde en Childers wil voor altijd bij haar blijven totdat zijn longen ermee op houden. Met het mooie nummer getiteld ‘Matthew’, een song over de spreekwoordelijke eindjes aan elkaar knopen, zit de plaat er na een klein half uurtje op. En wat een plaat, de man uit Kentucky levert weer een erg sterke plaat af met mooie traditionele country songs. De viool, banjo en pedalsteel zijn in de nummers nooit ver weg. Deze man heeft een grote toekomst en ik ben benieuwd naar zijn volgende zet.

Youtube:

Linkjes:
Website: tylerchildersmusic.com
Kopen: iTunes of Platomania
Luisteren: Spotify

Plaat van de week: Sturgill Simpson – Sing Along

Een paar jaar geleden noemde ik Sturgill Simpson ‘the future of country music’, na een prachtig concert in Paradiso te Amsterdam. Maar nu een aantal jaar later is er van dat label weinig meer over. En is dat erg, nee, is dat jammer, nee. Simpson houdt van het experiment en doet wat hij zelf wil. Wat je dan ook weer kunt bestempelen als outlaw. Een paar weken geleden verscheen er een trailer op YouTube voor zijn nieuwe plaat. Een aankondiging van een Japanse tekenfilm en het daarbij behorende album.

Deze week verscheen de eerste single van die plaat ‘Sing Along’, de plaat getiteld: ‘Sound & Fury’ verschijnt op 27 september. Diezelfde dag verschijnt de tekenfilm op Netflix. Met die tekenfilm heb ik nu niet zoveel maar naar het album ben ik erg benieuwd! Want die single wordt met de luisterbeurt beter.

De 25 van 2018: 2 John Prine – The Tree Of Forgiveness

De afgelopen jaren kwam John Prine, inmiddels 72 jaar, een paar keer voorbij in mijn iTunes speellijsten bijvoorbeeld doordat Bruce Springsteen mee zong op het nummer ‘Take A Look At My Heart’ van het album ‘The Missing Years’ uit 1991. Of doordat Miranda Lambert het nummer ‘That’s The Way The World Goes ‘Round’ coverde voor haar album ‘Revolution’ uit 2009. Maar verder dan dat kwam ik de afgelopen jaren niet. Tot begin 2018, toen onder andere Jason Isbell, Amanda Shires en Margo Price via hun social media kanalen de nieuwe single van John Prine deelden, getiteld ‘Summer’s End’ en ik was verkocht. ‘Summer’s End’ is wat mij betreft niet alleen het mooiste nummer op deze plaat, maar wat mij betreft het mooiste nummer van het jaar. Mede door de prachtige, tranentrekkende videoclip met een boodschap over de stille crisis in de Verenigde Staten namelijk dat er veel mensen overlijden aan een verslaving aan pijnstillers.

The moon and stars hang out in bars just talkin’
I still love that picture of us walkin’
Just like that ol’ house we thought was haunted
Summer’s end came faster than we wanted

Come on home
Come on home
No you don’t have to
Be alone
Just come on home

Het daarop volgende nummer is ‘Caravan Of Fools’ dat wat mij betreft gaat over de opkomst van Trump. Maar er is ook ruimte voor wat grapperige nummers zoals ‘Egg & Daughter Night, Lincoln Nebraska, 1967 (Crazy Bone)’ en afsluiter van de plaat ‘When I Get To Heaven. Zet daar nog twee liefdesliedjes bij met ‘No Ordinary Blue’ en ‘Boundless Love’. Prine levert een pracht album af, met prachtige teksten, fijne muziek, geproduceerd door held Dave Cobb en dan mag je ook nog Jason Isbell, Amanda Shires en Brandi Carlile tot je achtergrondzangers rekenen. Hoe veel mooier kan het nog worden?

Op deze videoclip van het openingsnummer van de plaat ‘Knockin’ On Your Screendoor’ komen naast de al eerder genoemde Cobb, Isbell en Shires ook nog Sturgill Simpson en Margo Price voorbij.

John Prine komt op 30 augustus 2019 weer naar Nederland te komen voor een concert in Paradiso! Er zijn nog kaarten!

Linkjes:
Website: johnprine.com
Kopen: iTunes of Platomania.eu
Luisteren: Spotify