Plaat van de week: Chris Stapleton – Hard Livin’ ft. Sturgill Simpson

Het was al bekend dat Chris Stapleton afgelopen weekend zou spelen bij het programma ‘Saturday Night Live’, oftewel SNL. Maar dat Sturgill Simpson hem zou vergezellen werd net voor de show bekend. En ik vind het prachtig, de reacties de 2018 versie van Willie Nelson & Waylon Jennings en sommigen gingen zelfs zover om dit de start van de Highwaymen 2.0 te noemen. De vorige Highwaymen groep bestond uit Johnny Cash, Waylon Jennings, Kris Kristofferson en Willie Nelson. Nadenkend daarover hoop ik dat zoiets in de toekomst gaat gebeuren. Simpson, Stapleton en voeg daar Jason Isbell en Margo Price aan toe en je hebt het beste van wat er nu rond loopt in de Americana/country music scene.

De 25 van 2017: 12 Tyler Childers – Purgatory

Tyler Childers 26 jaar oud, uit Lawrence County, Kentucky leerde zingen in de plaatselijke kerk op zijn 13de leerde hij gitaar spelen en liedjes te schrijven en nu is daar dan het debuut album ‘Purgatory’. Via drummer Miles Miller, kwam Childers in contact met Sturgill Simpson. Simpson bood Childers aan om zijn album te produceren. Daarnaast kwam David Ferguson (sound engineer voor o.a. Johnny Cash) nog mee helpen. En zo verscheen halverwege 2017 een van de beste country platen van dit jaar, ‘Purgatory’.

Een album met een coming of age thema, maar dan wel met veel tegenslagen en misstappen. En dat levert een prachtig album op. Waarbij Childers zich bij kan schrijven in het lijstje met Jason Isbell, Chris Stapleton, Margo Price en de al eerder genoemde Sturgill Simpson. Muzikanten die niet veel te maken willen hebben met het Nashville dat bol staat van de pop country maar hun eigen weg kiezen en daar succes mee hebben.

Terug naar de plaat, zoals gezegd een plaat over de weg naar volwassenheid vol met tegenslagen. Hoogtepunt van het album vind ik ‘Feathered Indians’ maar ook ‘Born Again’ over reïncarnatie door de ogen van een Redneck en het prachtige ‘White House Road’.

I got people try to tell me, Red
Keep this livin’ and you’ll wind up dead
Cast your troubles on the Lord of Lord’s
Or wind up laying on a coolin’ board
But I got buddies up White House Road
And they keep me strutting when my feet hang low
Rotgut whiskey gonna ease my pain
‘N all this runnin’s gonna keep me sane

Childers is een nieuwe ster aan firmament en hopelijk gaan we in de komende jaren nog veel van hem horen! Want dit album smaakt naar meer, veel meer!
Wat opvallend is dat ik het album al sinds juli heb, maar het album pas 5 januari officieel in Nederland wordt uitgebracht.

Linkjes:
Website: tylerchildersmusic.com
Kopen: iTunes of Platomania.eu
Luisteren: Spotify

Muziekjaar 2017 – De 25 beste platen van 2017

Het muziekjaar 2017, een jaar met veel hoogtepunten en een groot dieptepunt. Eerst de hoogtepunten. Het jaar 2017 bracht veel mooie platen en een record aantal concerten, maar liefst 17 stuks in kleine zaaltjes, openlucht theaters en de grote poppodia. Hoogtepunten waren de concerten van Jason Isbell & The 400 Unit, maar ook van zijn collega’s de Drive-By Truckers. Maar ook oude helden zoals Kris Kristofferson, John Fogerty, Little Steven en The Rolling Stones. Nieuwe helden zoals Margo Price, Miranda Lambert en The War On Drugs. Andere hoogtepunten

Tom Petty (20 Oktober 1950 – 2 Oktober 2017)

waren Dave Matthews & Tim Reynolds en Josh Ritter. Eigenlijk geen slecht concert gezien dit jaar en de allerbeste kan ik ook niet benoemen. Maar absolute hoogtepunten waren de Drive-By Truckers, Margo Price en Jason Isbell & The 400 Unit.

Het absolute dieptepunt dit jaar was het overlijden van grote held Tom Petty. Hier was ik echt even van ontdaan en de dagen na zijn overlijden alleen maar naar zijn muziek geluisterd. Zowel zijn solo werk als het werk met The Heartbreakers. Naast Petty overleden ook nog Chuck Berry, Glen Campbell, Don Williams, Jimmy LaFave en Fats Domino. Het overlijden van Petty had ook invloed op mijn stemlijst voor de top 2000. De stembussen zijn inmiddels gesloten en dit is mijn ingestuurde lijst:

Top 2000 stemlijst Eigen toevoegingen
Chuck Berry – Johnny B. Goode
Tom Petty – I Won’t Back Down
Tom Petty – Free Fallin’
Tom Petty & The Heartbreakers – American Girl
Bob Dylan – Like A Rollin’ Stone
Bruce Springsteen – Thunder Road
Bruce Springsteen – The Rising
Pink Floyd – Comfortably Numb
The Rolling Stones – Tumbling Dice
2Pac – Changes
Daniel Lohues – Hier Kom Ik Weg
Skik – Op Fietse
Eagles – Hotel California
Little Steven – Bitter Fruit
The War On Drugs – Under The Pressure
Dire Straits – Walk Of Life
Johnny Cash – Hurt
De Dijk – We Beginnen Pas
The Beach Boys – God Only Knows
Klein Orkest – Over De Muur
Josh Ritter – Right Moves
Jason Isbell – If It Takes A Lifetime
Dave Matthews Band – Ants Marching
Margo Price – Hands Of Time
Wilco – Impossible Germany
Glen Campbell – Rhinestone Cowboy
The War On Drugs – Thinking Of A Place
Roger Waters – Amused To Death
Drive-By Truckers – What It Means
John Moreland – You Don’t Care for Me Enough to Cry
The Wallflowers – One Headlight
Sturgill Simpson – Call To Arms
Miranda Lambert – Tin Man
Brian Wilson – Love & Mercy
Kacey Musgraves – Follow Your Arrow

Op naar 2017 dat alles in zich heeft om weer een heel goed muziek jaar te worden met een nieuwe plaat van Ryan Adams en Daniël Lohues, Bruce Springsteen schijnt een nieuwe plaat op de plank te hebben liggen. Maar hopelijk ook nieuw werk van Jason Isbell, Kacey Musgraves en ook Roger Waters schijnt bezig te zijn in de studio. Volgend jaar om deze tijd weten we het allemaal weer!

Zo begon ik een jaar geleden de Top 25 beste platen van 2016. Deels is het uitgekomen met de nieuwe platen van Lohues, Ryan Adams, Jason Isbell en Roger Waters. De plaat van Springsteen ligt nog steeds op de plank terwijl Springsteen 5 avonden in de week op Broadway staat met een show over zijn leven en de bijbehorende muziek. Kacey Musgraves is nog steeds druk bezig in de studio dus daar verwacht ik in 2018 wel een nieuwe plaat van. Maar hopelijk komt er ook weer nieuw werk van Sturgill Simpson, Dave Matthews Band en The Delines aan. Van de Dave Matthews Band is al bekend dat ze de studio zijn ingedoken dus ben erg benieuwd wat daaruit voortkomt. Op het gebied van concerten hoop ik dat Chris Stapleton eindelijk eens naar Nederland komt.

De vooruitzichten voor het concertjaar 2018 zien er al weer mooi uit, sowieso al concerten van Daniël Lohues, Jason Isbell & The 400 Unit en Roger Waters.

De komende weken verschijnt mijn Top 25 van de beste albums van dit jaar.

Plaat van de week: Tyler Childers – Whitehouse Road

Rolling Stone is deze man behoorlijk aan het hypen. En misschien ook wel terecht. Tyler Childers is al een tijdje bezig in de muziekscene, maar dat bleef allemaal onder de radar. Voor zijn nieuwe plaat kreeg hij de hulp van Sturgill Simpson. Het album ‘Purgatory’ verschijnt op 4 augustus. En afgaande op de plaat van deze week, ben ik daar toch wel erg benieuwd naar!

De 25 van 2016: 2 Sturgill Simpson – A Sailor’s Guide To Galaxy

Plaat nummer drie van Sturgill Simpson. Na twee fijne country platen is ‘A Sailor’s Guide To Galaxy’ een stapje in een andere richting. Op de plaat is zeker nog country te horen, maar ook zijn er soul, blues en funk invloeden te vinden op deze plaat. Op de plaat staan negen nummers die een geheel vormen, een conceptplaat dus. Het concept van deze plaat is een brief aan zijn pasgeboren zoon. Het nautische thema komt weer voort uit de drie jaar dat Simpson bij de Amerikaanse marine staat. De plaat opent met ‘Hello, my son/Welcome to earth’ waarna Simpson door de nummers heen goede raad geeft aan zijn zoon. Net als op zijn vorige plaat staat hier ook een cover op die Simpson zich weer helemaal eigen heeft gemaakt. Want ‘In Bloom‘ van Nirvana klinkt op deze plaat heel anders, en mooier, dan het origineel. Het laatste nummer ‘Call To Arms’ is een van de hoogtepunten van de plaat. Naar mijn idee is het een aanklacht tegen de huidige samenleving en cultuur.

I done Syria, Afganistan, Iraq, and Iran
North Korea tell me where does it end
Well the bodies keep piling up with every day
How many more of em they gonna send

Well they send their sons and daughters off to die
For some oil
To control the heroin
Well son I hope you don’t grow up
Believing that you’ve got to be a puppet to be a man

Well they cut off your hair and put a badge on your arm
Strip you of your identity
Tell you to keep your mouth shut boy and get in the line
Meet your maker over seas

Wearing that Kim Jong-il hat
While your grandma’s selling pills stat
Meanwhile, I’m wearing my ‘can’t pay my fucking bills’ hat

Nobody’s looking up to care about a drone
All too busy looking down at our phone
Our ego’s begging for food like a dog from our feed
Refreshing obsessively until our eyes start to bleed
They serve up distractions and we eat them with fries
Until the bombs fall out of our fucking skies

Turn off the TV
Turn off the news
Nothing to see here
They’re serving the blues
Bullshit on my TV
Bullshit on my radio
Hollywood telling me how to be me
The bullshit’s got to go

Schitterend, dit soort politiek getinte muziek vind ik geweldig en helemaal in tijden zoals deze erg belangrijk. In tegenstelling tot vorige plaat waarbij Simpson van de diensten van Dave Cobb gebruik maakte heeft hij deze plaat zelf geproduceerd. Voeg daarbij nog de toevoeging van de Dap-Kings. Die je weer kunt kennen van Sharon Jones (die in 2016 overleed) & The Dap Kings. ‘A Sailor’s Guide To Earth’ was voor de Grammy’s genomineerd voor ‘Album Of The Year’ de hoofd categorie van de Grammy’s. Simpson was dus genomineerd samen met Adele, Beyonce, Drake en Justin Bieber. Simpson won niet, die eer was voor Adele. Wel won Simpson de Grammy voor ‘Best Country Album’.

Al met al een plaat die mij erg dierbaar is mede doordat ik het afgelopen jaar, twee keer de intergrale uitvoering van dit album heb gezien. Hier kun je de integrale uitvoering van de plaat luisteren en bekijken.

Linkjes:
Website: sturgillsimpson.com
Kopen: iTunes of Platomania.eu
Luisteren: Spotify

De 25 van 2016: de beste platen van 2016

December is al weer bijna op de helft en dat betekend bijna al traditie getrouw een lijstje met mijn favoriete platen van dit jaar. Het jaar 2016 is ook het jaar dat een aantal grote muzikanten overleed. Zo was daar op 10 januari ineens het bericht dat David Bowie was overleden. Net nadat zijn album ‘Blackstar’ was uitgekomen. Amper een week later maakten de Eagles bekend dat Glenn Frey was overleden. Ook april was niet echt een fijne maand voor de muziek met het overlijden op 6 april van country held, Merle Haggard en op 21 april Prince.
Tijdens ‘The River Tour’ van Bruce Springsteen bracht Springsteen aan Bowie die nog een aantal nummers van Springsteen op zijn eigen platen zette. Maar ook Glenn Frey werd herdacht met een mooie uitvoering van ‘Take It Easy‘. Voor Prince speelde Springsteen zelfs 3 keer een cover van ‘Purple Rain’ in een schitterende versie zoals deze die Springsteen speelde op 23 april, twee dagen na het overlijden van Prince:

In 2016 zag ik maar liefst 14 concerten. De concerten van Springsteen, Jason Isbell, Sturgill Simpson en Wilco sprongen eruit hier kun je alle concert verslagen na lezen. Dan het muziekjaar 2016, dat was een hele mooie, er zijn weer veel mooie platen uitgekomen. De komende weken komen een voor een mijn 25 favoriete platen op deze site te staan. Morgen begint het met nummer 25.

Op naar 2017 dat alles in zich heeft om weer een heel goed muziek jaar te worden met een nieuwe plaat van Ryan Adams en Daniël Lohues, Bruce Springsteen schijnt een nieuwe plaat op de plank te hebben liggen. Maar hopelijk ook nieuw werk van Jason Isbell, Kacey Musgraves en ook Roger Waters schijnt bezig te zijn in de studio. Volgend jaar om deze tijd weten we het allemaal weer!

Concertreview: “I had pancockings this morning” – Sturgill Simpson

img_7690Even terug naar 9 juli van het jaar 2016. Toen ik thuis kwam na afloop van een schitterend concert van Sturgill Simpson, zag ik op internet dat hij in september weer in Nederland zou zijn. Om precies te zijn op de 23ste in het mooie Paradiso in Amsterdam. Dus direct weer een kaartje besteld want hier wilde ik weer bij zijn. Door naar 23 september mooi op tijd naar Amsterdam gegaan om ook nog even te kijken bij mijn favorieten winkel aldaar Concerto. En nog een paar mooie vinyl platen gekocht waaronder het ‘nieuwe’ album van Springsteen ‘Chapter And Verse’. Daarna richting het Hard Rock Café op de spreekwoordelijke steenworp afstand van Paradiso. Waar ik met Matthijs en Anjali had afgesproken. Na een fijne hamburger en een pepsi, want cola hadden ze niet vertelde het meisje van de bediening (?!) liepen we tegen half 8 naar Paradiso. Kaartjes gescand en de zaal in die toen nog behoorlijk leeg was. De meeste mensen zaten al op de balkons van Paradiso. Om half 9 kwamen Simpson en zijn mannen het podium op en werd er afgetrapt met ‘Sitting Here Without You’ gevolgd door ‘Time After All’. Daarna was het tijd voor twee covers die Simpson zich eigenlijk al helemaal eigen heeft gemaakt. ‘I’d Have To Be Crazy’ en ‘I Never Go Around Mirrors’ respectievelijk van Willie Nelson en Lefty Frizzell. Waarna Simpson weer verder ging met nummers van zijn eerste album. Simpson stelde de band voor en vertelde dat hij vanmorgen pancocking’s (oftewel pannenkoeken) had gehad. Wat leidde tot grote hilariteit in de zaal en bij de band. Sowieso was de sfeer in de zaal gedurende het hele concert goed. Ook op het podium had de band het goed naar zijn zin. Er werden onderling veel gelachen. img_7708Na het werk van zijn eerste album was het tweede album aan de beurt en zonder dat ik het door had werd deze in zijn geheel gespeeld met het mooie ‘Turtles All The Way Down’. Tijdens ‘Long White Line’ werd het volgende stukje uit volle borst meegezongen door het publiek:

New York City, old St. Joe, Albuquerque New Mexico
This old rig is humming and rolling she’s a doing fine
If somebody wants to know whats become of this so and so
Tell em I’m somewhere looking for the end of that long white line

Tussen de integrale uitvoering van het album ‘Metamodern Sounds In Country Music’ was er ook nog ruimte voor het nummer ‘When The Levee Breaks’ gevolgd door ‘The Promise’ twee schitterende nummers. Tijdens ‘A Little Light’ kregen de blazers even goed de ruimte om te jammen. Na het laatste nummer van het album ‘It Ain’t All Flowers’ was het tijd voor nog een cover. Eentje van William Bell met als titel ‘You Don’t Miss Your Water’. Zonder pauze ging de band verder met een integrale uitvoering van Simpson’s nieuwste album ‘A Sailor’s Guide To Earth. Na een fantastische uitvoering van ‘Call To Arms’ het laatste nummer van het album en de avond. Bedankte Simpson ons en liep de band van het podium af. Zonder pauze of overgang naar de toegiften gewoon 2 uur spelen punt. Daarna nog even nagepraat met Matthijs, Anjali en aanhang. En toen op naar huis. Briljant mooie avond weer!

In vergelijking met het concert in Nijmegen was de band nog beter op elkaar ingespeeld waardoor het er ook wat ontspannender aan toe ging. Ook waren er meer stukjes voor de blazers toegevoegd bij de verschillende nummers. Bassist Chuck Bartels was toch wel de held van de avond, hij kreeg van Simpson een aantal keer de ruimte om te mogen jammen op de bass. Al met al een veel leuker en beter concert dan in Doornroosje. En die was al geweldig. Top avond!


Bron: rialto1961

Gezien:
Sturgill Simpson
A Sailor’s Guide To Earth
23-09-2016. Paradiso, Amsterdam, NL

img_7712Band:
Sturgill Simpson – Vocals, guitar
Miles Miller – Drums, band leader
Laur Joamet – Guitar, pedalsteel
Chuck Bartels – Bass
Bobby Emmett – Keys
Brad Walker – Sax
Jon Ramm – Trombone
Scott Frock – Trumpet

Setlist:
Sitting Here Without You/Time After All/I’d Have to Be Crazy/I Never Go Around Mirrors/Railroad of Sin/Some Days/Old King Coal/Water in a Well/Turtles All the Way Down/Life of Sin/Living the Dream/Voices/Long White Line/When the Levee Breaks/The Promise/A Little Light/Just Let Go/It Ain’t All Flowers/You Don’t Miss Your Water/Welcome to Earth (Pollywog)/Breakers Roar/Keep It Between the Lines/Sea Stories/In Bloom/Brace for Impact (Live a Little)/All Around You/Oh Sarah/Call to Arms

Concertreview: Sturgill Simpson’s A Sailor’s Guide To Doornroosje

FullSizeRenderIneens was daar de aankondiging ergens begin mei dat Sturgill Simpson weer naar Nederland zou komen ter promotie van zijn nieuwste album, tevens grote kanshebber voor plaat van het jaar, ‘A Sailor’s Guide To Earth’. Hij trad niet op in Paradiso, de Melkweg of Tivoli nee, plaats van handeling was dit keer Doornroosje in Nijmegen. Een voor mij nieuwe concertzaal en een hele mooie zaal, met erg goed geluid. Tegen half zeven weggereden en een klein uur later liep ik de Keizer Karelgarage uit, naast het centraal station lag Doornroosje. Het was er al redelijk druk, veel oude countryfans met shirtjes van Johnny Cash en Waylon Jennings. Om 20 uur ging de deur open door een storing in het systeem konden de kaartjes (a4’tjes) niet worden gescand en moesten ze afgegeven worden. Daarna direct de zaal ingelopen maar daar was nog niemand dus eerst maar even wat te drinken gehaald en toen een mooie plek gezocht vooraan het podium. Daarna was het een uurtje wachten maar dat ging snel voorbij doordat ik aan de praat kwam met een man die Simpson ook al een tijdje volgde. Dus even gepraat over zijn IMG_6831muziek en andere artiesten in dit genre. Om iets over negen kwamen de bandleden het podium op inclusief een blazerssectie (!). Die had ik nog niet zo vroeg verwacht, maar wat een geweldige toevoeging! Het deed mij erg denken aan de cd/dvd van het laatste concert dat Waylon Jennings in 2000 gaf met The Waymore Blues Band. Waarbij Jennings ook een blazerssectie mee lieten spelen. Het eerste nummer van de avond was ‘Sitting Here Without You’ waarop de blazers al erg fijn mee deden.

Simpson speelde veel nummers van zijn eerste twee albums het uit 2013 afkomstige ‘High Top Mountain’ en ‘Metamodern Sounds In Country Music’ uit 2014. Evenals drie mooie covers met ‘I’d Have To Be Crazy’ dat ook op zijn album uit 2013 staat maar het origineel is van Willie Nelson. ‘The Promise’ van de band When In Rome en als verassing een soul nummer ‘You Don’t Miss Your Water’ origineel van William Bell maar de bekendste versie komt van Otis Redding. IMG_6813Maar inmiddels was het concert al een dik uur onderweg maar nog geen één nummer van zijn nieuwste plaat. Wel kregen de blazers nog even extra ruimte om te improviseren op het nummer ‘A Little Light Within’. Simpson vertelde na een aantal nummers dat hij ons een stil publiek vond, waarop een Amerikaan uit Ausin, Texas, goed verwoorde wat denk ik iedereen dacht: ‘we’re impressed’. ‘All right then’ was het antwoord van Simpson, later tijdens het concert liep hij richting Bobby Emmett toen Laur Joamet met een mooie solo bezig was. Later vertelde Simpson dat hij de keyboard/Hammond speler even in de gaten moest houden. Waarna hij vertelde over dat het spul uit Amsterdam toch wel erg sterk was. Verwijzend naar cannabis. Simpson zelf is sinds zijn 28ste al geheel onthouder. Het concert was zoals gezegd al even onderweg en nog steeds geen nummer van het nieuwste album, maar na het laatste nummer van de set kwam daar verandering in toen Simpson vertelde dat hij een nieuw album uit had en ze deze gingen spelen. Wat volgde was een complete uitvoering van het album ‘A Sailor’s Guide To Earth’. Vond ik het album al geweldig na deze live uitvoering heb ik de rest van de week dit album gedraaid. Van het rustige ‘Welcome To Earth (Pollywog)’ naar de mooie cover van Nirvana’s ‘In Bloom’ naar het werkelijk stampende einde ‘Call To Arms’ waarop de band helemaal los ging, harder, sneller, nog harder en nog sneller. Schitterend! Is een understatement in deze. Na ‘Call To Arms’ bedankte Simpson ons en liep van het podium gevolgd door zijn band. Geen toegift dit keer maar die heb ik ook niet gemist wat een geweldig concert!

Nog even nagepraat en daarna via de merchandise stand naar huis gegaan. Om 23.15 uur zat ik weer in de auto. Nog na te genieten van het concert. Bij thuiskomst direct weer een kaart gekocht voor het concert op 23 september in Paradiso in Amsterdam. Wat een geweldige muziek van een geweldige songwriter met een geweldige begeleidingsband.


Gezien:

Sturgill Simpson
A Sailor’s Guide To Earth
09-07-2016. Doornroosje, Nijmegen, NL

Band:

Sturgill Simpson – Vocals, guitar
Miles Miller – Drums, band leader
Laur Joamet – Guitar, pedalsteel
Chuck Bartels – Bass
Bobby Emmett – Keys
Brad Walker – Sax
Jon Ramm – Trombone
Scott Frock – Trumpet

Setlist:

Sitting Here Without You/Long White Line/Water in a Well/Life of Sin/I’d Have to Be Crazy/Railroad of Sin/Living the Dream/Some Days/Time After All/The Promise/
A Little Light Within/It Ain’t All Flowers/Turtles All the Way Down/You Don’t Miss Your Water//Welcome to Earth (Pollywog)/Breakers Roar/Keep It Between the Lines/
Sea Stories/In Bloom/Brace for Impact (Live a Little)/All Around You/Oh Sarah/Call to Arms
(niet op volgorde/compleet)