Concertreview: Where the f*ck is Sturgill Simpson? Amsterdam!

Sturgill Simpson heeft een hekel aan hokjes denken want na het zien van zijn concert op 25 augustus 2015 bestempelde ik en vele anderen Simpson als de ‘future of country music’. Nu vijf jaar later is er van het label country niet veel meer over. Sturgill Simpson doet wat hij wil en met elke muzikale stap die hij zet wordt zijn fan base groter. In Amerika met bijvoorbeeld het concert dat hij gaat geven in Madison Square Garden, ook in Nederland worden de zalen steeds groter, van de kleine zaal in Paradiso naar de grote zaal van de Melkweg waar hij afgelopen zaterdag, 25 januari een concert gaf. Bij concerten in de hoofdstad zijn er altijd wel een aantal buitenlanders/toeristen die toevallig in het land zijn en dan ook maar even een concert meepakken. Zo ook op zaterdagavond in de wachtrij voor de Melkweg was de voertaal Engels, eenmaal binnen bleef dat zo. Zo vooraan het podium werd ik omringd door veel Amerikanen, uit Montana, Alabama, Californië en Indiana. En door een stel uit Columbus, Ohio, genaamd Dan en Amy. Hoe Amerikaans wil je het hebben, ze waren speciaal voor dit concert overgevlogen vanuit Ohio en hadden er een kleine vakantie in Amsterdam om heen gemaakt. Na nog een paar dagen Amsterdam gingen ze nog even kijken in Keulen en dan weer terug naar huis. Een leuk gesprek volgde waaruit maar weer blijkt dat muziek verbindt, waar je ook vandaan komt en wie je ook bent.

Terug naar het concert in tegenstelling tot de eerste 2 concerten van de Europese tour, waar Simpson begon met een integrale uitvoering van zijn nieuwste album ‘Sound & Fury’, startte Simpson en zijn band tegen kwart voor negen, met ‘Welcome To Earth (Pollywog)’ van ‘A Sailor’s Guide To Galaxy’ uit 2016. Pas na een kleine drie kwartier met een prachtige lange versie van ‘Brace For Impact (Live A Little)’ begon de band met werk van de nieuwe plaat. Maar zoals gezegd ook oud werk zoals ‘Some Days’ van zijn eerste plaat ‘High Top Mountain’ uit 2013. En nummers als ‘The Promise’ en ‘Turtles All The Way Down’ van het album ‘Metamodern Sounds Of Country Music’ uit 2014. En ook nog twee covers eentje van Willie Nelson ‘I’d Have To Be Crazy’ en ‘You Don’t Miss Your Water’ van William Bell.

Simpson en zijn band waren op dreef tijdens het concert de vaste setlist zoals die was tijdens de eerste Europese concerten was los gelaten waardoor Simpson regelmatig naar drummer Miles Miller toe liep om het volgende te spelen nummer te roepen. Op zijn beurt gaf Miller dat weer door aan meesterbassist Chuck Bartels en Bobby Emmett. Ook benoemde Simpson dat hij graag in Amsterdam kwam en haalde herinnering op aan de eerste keer dat hij in Amsterdam was (2014 red.). Waarna hij nog vertelde dat je in Amsterdam geen drugs hoefde te gebruiken om rare dingen te zien, waarna hij verwees naar de scheve huizen in Amterdam. Nog een opmerkelijk moment tijdens het concert, Bobby Emmett was al begonnen met het intro voor ‘Best Clockmaker On Mars’ toen Simpson riep dat hij moest stoppen, want dit nummer was bij uitstek het nummer om een joint te roken. Waarna een roadie het podium op kwam lopen om Simpson een joint te geven, die hem op zijn beurt naar Emmett bracht. Na een hijs van Emmett en Simpson werd de joint weer aan de roadie gegeven.

Even na elf uur zat het concert erop, zonder toegiften en het ‘even van het podium lopen en dan toch weer terug komen’ gedoe. Al met al een erg goed concert waarbij de nieuwe muziek moeiteloos werd verweven met het oudere werk. De band was erg goed op elkaar ingespeeld en er was ruimte voor improvisatie vooral Simpson en Bartels hadden een aantal keer leuke improvisatie stukjes waarbij ze elkaar probeerden af te troeven.

Prachtig concert, waarbij ik mij als inwoner van Nederland, een concert bezoekend in Nederland toch in Amerika waande met al die Amerikanen om mij heen.

Setlist:
Welcome to Earth (Pollywog)/It Ain’t All Flowers/Brace for Impact (Live a Little)/I’d Have to Be Crazy/Ronin/Remember to Breathe/Sing Along/A Good Look/The Promise/Some Days/Turtles All the Way Down/Make Art Not Friends/Best Clockmaker on Mars/All Said and Done/Oh Sarah/Mercury in Retrograde/You Don’t Miss Your Water/Just Let Go/Fastest Horse in Town/Last Man Standing/Call to Arms / The Motivator

Band:
Sturgill Simpson – Vocals, guitar
Miles Miller – Drums, band leader
Chuck Bartels – Bass
Bobby Emmett – Keys

Gezien:
Sturgill Simpson
A Good Look’n Tour
25-01-2020. Melkweg, Amsterdam, NL
Linkjes:
Website: sturgillsimpson.com
Luisteren: iTunes of Spotify
Kopen: Platomania

De 25 van 2019: 7. Sturgill Simpson – Sound & Fury

Sturgill Simpson uit Jackson, Kentucky bracht in 2013 zijn debuutplaat ‘High Top Mountain’ uit een countryalbum zoals Waylon Jennings ze ook had gemaakt aldus de lyrische pers. Een jaar later kwam het vervolg ‘Metamodern Sounds in Country Music’ op deze plaat begint Simpson al wat andere stijlen te betrekken bij zijn country geluid. Twee jaar later bracht hij ‘A Sailor’s Guide to Earth’ uit de countrymuziek was nog maar sporadisch aanwezig op deze plaat. In juli van het jaar onthulde Simpson op Comic Con in San Diego zijn nieuwe project getiteld ‘Sound & Fury’. Hij betitelde zijn albums als een “sleazy, steamy rock’n’roll record”. De keuze om op Comic Con zijn nieuwe plaat aan te kondigen had alles te maken met de Japanse tekenfilm of Anime die de release van het album zou gaan vergezellen.

Met de aankondiging verscheen ook de eerste single van de plaat: ‘Sing Along’. Zelf moest ik even wennen aan het nieuwe geluid van Simpson maar na een paar luisterbeurten van de single werd ik toch wel enthousiast. Ook al had het niets meer met countrymuziek te maken. De plaat in samenwerking met de gelijknamige film kwam op 27 september uit. De opener van de plaat ‘Ronin’ begint met een wegrijdende auto gevolgd door een instrumentaal nummer. Waarbij ik direct moest denken aan de muziek van Pink Floyd. Dat geluid hoor je terug op het hele album met hier en daar een klein hintje naar zijn country roots. De wall of sound die Sturgill Simpson met zijn band optrekt wordt op een paar nummers onderbroken zoals op het mooie ‘All Said And Done’ daarna volgt het fijne rock ’n roll nummer ‘Last Man Standing’ vol met Jerry Lee Lewis piano riffjes. Al moet je goed luisteren wil je die door al het gitaargeweld horen. De boodschap van de plaat komt samen op het hoogtepunt van de plaat ‘Mercury Retrogade’.

Living the dream makes a man wanna scream
Light a match and burn it all down
Head back home to the mountain
Far away from all of the pull
Oh, all the journalists and sycophants wielding their brands
And all the traveling trophies and award show stands
And all the haters wishing they was in my band
Sorry, boys, the bus is plumb full

Mercury must be in retrograde again
But at least it’s not just hangin’ around, pretendin’ to be my friend
Oh, the road to Hell is paved with cruel intention
If it’s not nuclear war, it’s gonna be a divine intervention

Simpson heeft het gehad met de muziekindustrie, de bijbehorende journalisten en al die andere fake persoonlijkheden. Daarna volgt nog het zeven minuten durende ‘Fastest Horse In Town’ waarbij zingt: Everybody’s trying to be the next someone/Look at me, I’m trying to be the first something.
Een missie statement wat mij betreft. Simpson doet waar hij zin in heeft op muzikaal gebied. Dit is album nummer 4 en elk album past in een ander muzikaal hokje. Een hokje waar Simpson tegen ageert. Al moest ik erg wennen aan de muziek blijft het voor mij toch Sturgill Simpson. Daarnaast wordt de plaat met de luisterbeurt beter. Ben erg benieuwd wat zijn volgende zet gaat zijn! Maar eerst nog het concert op 25 januari in de bijna uitverkochte Melkweg.

Youtube:

Linkjes:
Website: sturgillsimpson.com
Kopen: iTunes of Platomania
Luisteren: Spotify
Netflix: Sound & Fury

Plaat van de week: Sturgill Simpson – Sing Along

Een paar jaar geleden noemde ik Sturgill Simpson ‘the future of country music’, na een prachtig concert in Paradiso te Amsterdam. Maar nu een aantal jaar later is er van dat label weinig meer over. En is dat erg, nee, is dat jammer, nee. Simpson houdt van het experiment en doet wat hij zelf wil. Wat je dan ook weer kunt bestempelen als outlaw. Een paar weken geleden verscheen er een trailer op YouTube voor zijn nieuwe plaat. Een aankondiging van een Japanse tekenfilm en het daarbij behorende album.

Deze week verscheen de eerste single van die plaat ‘Sing Along’, de plaat getiteld: ‘Sound & Fury’ verschijnt op 27 september. Diezelfde dag verschijnt de tekenfilm op Netflix. Met die tekenfilm heb ik nu niet zoveel maar naar het album ben ik erg benieuwd! Want die single wordt met de luisterbeurt beter.