Plaat van de week: Bruce Springsteen – I’m On Fire

Deze week is het precies 35 jaar geleden dat Bruce Springsteen met drie nummers in de Nederlandse Top 40 stond. Geheel toevallig precies in de week dat ik geboren werd, toeval bestaat niet zeggen ze dan. Springsteen stond zoals gezegd met drie nummers in de Top 40, op nummer 10 ‘Born In The U.S.A’ op 7, ‘Dancing In The Dark’ en op nummer 1: ‘I’m On Fire’, van het album ‘Born In The U.S.A’ in juni stonden Springsteen & The E Street Band, twee uitverkochte avonden in de Kuip in Rotterdam.

De plaat van de week, is ‘I’m On Fire’, Springsteens laatste nummer 1 hit in Nederland volgens de Top 40. In 1984 behaalde ‘Dancing In The Dark’ die plek en kwam dus het jaar erop weer in de Top 40.

De clip is typisch jaren ’80 en de eerste zin van het nummer is in de tegenwoordige tijd misschien wat discutabel te noemen:

In 2009 toen Springsteen op Pinkpop speelde, stond dit nummer ook op de setlist in samenwerking met de ondergaande zon is dit mijn favoriete versie van het nummer:

Concertreview: Solo’s en krakers

In juli van dit jaar (2011) kreeg ik een newsletter van Mark Knopfler met het bericht daarin dat hij samen met Bob Dylan zou gaan touren in Europa. Dus Frank gesms’t of hij zin had om mee te gaan, en zoals zo vaak had Frank daar wel zin in. Dus 3 kaarten besteld, 1 kaart was voor Frank’s moeder die als verassing voor haar ook mee ging.

Door naar 20 oktober, rond half 4 reed ik thuis weg om Frank en Wilma op te halen om daarna richting Rotterdam te gaan. Na paar keer in de file te hebben gestaan reden we rond 18.00 uur de havenstad binnen. Daarna naar de parkeerplaats waar we 11 euro (!) konden aftikken om de auto te parkeren… Het was al erg druk bij de ingang van Ahoy’. Maar aangezien wij zitplaatsen hadden hadden we geen haast en dus hoefden we ook niet in de rij te staan.

Read more “Concertreview: Solo’s en krakers”

Concertreview: Gelukkkig was het erg gezellig

In November 2008 kreeg ik een mailtje van Nikki met de vraag of Frank en ik belangstelling hadden om 2 kaarten voor UB40 over te kopen. Het concert zou plaatsvinden op 1 december 2009. Het leek ons wel leuk om daar heen te gaan met een groep.
Dus zo gezegd zo gedaan.
Na meer dan een jaar was het dan dinsdag 1 december 2009 na ’s morgens en een gedeelte van de middag nog even stage te hebben gelopen op CBS Julianaschool in Eibergen ging ik rond 14.15 uur richting Groenlo.
Ik had met Frank afgesproken dat ik tegen 14.30/14.45 uur bij hem zou zijn. We hadden met z’n allen afgesproken dat we een busje gingen huren. Het busje had Frank s’middags opgehaald bij Engelbarts in Lichtenvoorde. Dus toen ik bij Frank kwam zijn we direct doorgereden richting Winterswijk om Mitch, Anne en Nikki op te halen.
Om gezamenlijk richting Rotterdam te gaan.

Rond 15.15 uur reden we weg uit Winterswijk. De reis verliep erg voorspoedig en rond 17.00 uur waren we in Rotterdam. We besloten om eerst maar is wat te gaan eten (hadden we onderweg nog niet gedaan…..toch?). We wilden eerst naast de Ahoy’ gaan eten maar dat was erg duur dus besloten we om buiten naar de snackbar te gaan en dan de friet etc. binnen op te gaan eten onder het genot van een drankje. Toen we weer naar buiten liepen kwamen we nog een bekend EO gezicht tegen namelijk Bert van Leeuwen die met een grote bos bloemen naar buiten liep.

Tegen 18.30 uur zagen we dat de mensen die stonden te wachten bij de ingang naar binnen mochten. Dus wij dronken ons drinken op en gingen ook naar de ingang.
Binnen werden de kaarten gescand en konden we richting de zaal. Maar bij de ingang stond een verkoopster van een live opname. Die je direct na de show kon ophalen. Dat vond ik wel een gave bijkomstigheid. Omdat je thuis dan nog kunt nagenieten van het concert.

Eenmaal in de zaal hadden we een mooie plek gevonden ongeveer 12 rijen van het podium. Tegen 19.30 uur begon het voorprogramma dat werd verzorgd door Eddy Grant. Hij is bekend van de hits ‘Gimme Hope Jo’ anna’, ‘I Don’t Wanna Dance’ en ‘Electric Avenue’.
Na dat Eddy Grant klaar was met zijn set, dat was rond 20.30 uur, werd het podium opgebouwd voor de heren van UB40. Ondertussen besloten we om wat te gaan drinken en een sanitaire stop te maken.

Tegen 21.00 uur begon het concert van UB40 met het nummer ‘The Train Is Coming’ wat best een leuk nummer was. Het 2de nummer van de avond was ‘Here I Am (Come And Take Me)’. Wat ook nog goed te pruimen was. Daarna vond ik het niet meer zo interessant. We verlieten onze plek ook omdat we het te warm vonden worden en liever op een rustiger plek stonden.
Misschien dat dat ook een van de redenen was dat het concert minder werd. Want na de 2 openingsnummers werd er naar mijn mening te veel de zelfde muziek gespeeld. Ook de interactie met het publiek vond ik niet echt geweldig. Dat deed Eddy Grant toch beter naar mijn mening.

Halverwege de set werd er zelfs een soort van rap nummer ten gehore gebracht met de inspirerende titel ‘Wicked Music’. Na het nummer ‘Baby’ werd er voor mij bekend nummer gespeeld namelijk ‘Kingston Town’. Dit nummer werd ook door veel meer mensen meegezongen dan de nummers daarvoor. Daarna volgde nog een leuk nummer getiteld ‘Johnny Too Bad’. Dat nummer werd weer gevolgd door ‘Red Red Wine’.
Dit nummer kon op veel publieks participatie rekenen.

Daarna werd het publiek bedankt en liep de band van het podium. Om even later weer terug te komen voor nog eens drie nummers. Met als hoogtepunt het laatste nummer van de avond ‘Can’t Help Falling In Love’. Dat ook meteen het laatste nummer van de avond was. Daarna snel naar boven gelopen om mijn bootleg cd te kopen. Waar ik nu toch wel een klein beetje spijt van heb.
Maar ja het blijft een leuk aandenken aan een gezellige dag.

Daarna naar het busje gelopen om weer richting de Achterhoek te gaan. De terugweg nam ik voor mijn rekening. Rond 1.30 uur waren we in Winterswijk waar we Anne, Nikki en Mitch naar huis brachten. Om daarna door te rijden naar Lichtenvoorde. Om de bus af te tanken en weer naar Engelbarts te brengen. Daarna terug naar Groenlo en tegen 2.30 uur lag ik in mijn bed.

Normaal gesproken met een euforisch gevoel maar dat was er nu helemaal niet. Het was een erg leuke dag. Maar het concert vond ik niet echt geweldig. De bass stond erg erg hard halverwege de avond kreeg ik zelfs hoofdpijn. Iets dat ik maar zeer zelden heb en al helemaal niet bij een concert.

Ook de muziek sprak mij niet echt aan. Het is toch een ander kopje thee dan de concerten waar ik normaal gesproken naar toe ga. Dat is meer in de sferen van de Rock ’N Roll/rock/country. Maar toch was het een gezellige avond. Nog een keer naar UB40 daar moet ik over na denken maar ik denk het niet. Daarvoor viel het me toch iets te veel tegen.

Setlist:

The Train Is Coming/Here I Am (Come And Take Me)/Wear You To The Ball/One In Ten/Homely Girl/Bring It On Home To Me/Dreamboat/Impossible Love/Cherry Oh Baby/Come Back Baby/Rainbow Nation/Sweet Sensation/Higher Ground/Get Along With You/Boom Shaka Laka/Dance Until The Morining Light/Wicked Music/Baby/Kingston Town/Johnny Too Bad/Red Red Wine/Please Don’t Make Me Cry/Snapping/Can’t Help Falling In Love

Band:
Astro: vocals, percusion
Duncan Campbell: vocals
Robin Campbell: vocals, guitar
James Brown: drums
Earl Falconer: bass, vocals
Brian Tavers: saxophone, wx5, keyboards
Norman Lamont Hassan: percussion, vocals
Martin Meredith: alto saxophone, keyboards
Tony Mullings: keyboards
Laurence Perry: trumpet, trombone, flugal horn

Concertreview: So Incredible uut Twente

In oktober van het jaar 2008 kwam de nieuwe cd van Ilse DeLange uit, wat ik een erg goed album vind/vond. Mede door het nummer So Incredible dat een beetje een country invloed heeft wat ik erg mooi vind. Dus de cd maar besteld bij bol.com waar je kans maakte op een gesigneerde versie van het album. 17 Oktober kwam het album uit en toen ik de cd uit de verpakking haalde was hij inderdaad voorzien van een handtekening.

Een paar weken later om precies te zijn op 17 november werd bekend dat ze in Ahoy’ ging optreden, daar had ik wel oren naar. Mijn oom gebeld en hij wilde wel mee. Kaarten besteld via Livenation.nl en een aantal dagen later vielen ze door de bus.
Nu was het zoals zo vaak wachten tot de 21ste van maart.

Maar de tijd vliegt en het was dus zo 21 maart 2009. Na een drukke stage week waren mijn oom en zijn vriendin tegen 16.00 uur bij mij. Om samen richting het altijd gezellige en die dag ook zonnige maar toch koude Rotterdam te gaan. Tegen 18.00 uur kwamen we aan bij de Ahoy’, het was al best druk. Dus besloten we om maar meteen aan te sluiten. Het zonnetje scheen lekker, maar door de wind was het toch best wel fris. We hoefden maar een half uur te wachten want om 18.30 uur gingen de deuren open. Kaartje ingescand en de zaal in, maar de aandacht werd getrokken door de lekkerste worst van Nederland (nee niet van de Hema) namelijk die van Unox met een lekker broodje. Toen de zaal in we wilden eerst bij het einde van de catwalk gaan staan, maar besloten toch even de hoek om te gaan om dichter naar het podium te gaan. Hier was nog een zee van ruimte. Dus besloten we om hier te blijven staan. Na nog wat gedronken te hebben was het tegen 20.00 uur showtime, maar die vlieger ging niet op het werd algauw half negen. Om de tijd te doden werd er tegenover ons op de tribune een wave ingezet, na dat de wave een paar keer niet verder kwam dan het 2de vak op de tribune ging het wat later wel goed en ging de wave door de hele zaal heen. Wat een erg gaaf gezicht was. Door al die waves was het 20.45 uur geworden en gingen de lichten uit.

De band leden kwamen het podium op en begon een nummer te spelen, even later gevolgd door Ilse DeLange. Die ongeveer in het midden van de 30 meter lange catwalk ging staan. Ze openden met het nummer Broken Girl wat direct gevolgd werd door We’re Alright een van mijn favorieten van het album Incredible. Dit nummer heeft een lekkere country feel in zich. Daarna het nummer waar het allemaal mee begon voor DeLange namelijk World Of Hurt. Daarna was het de beurt aan Arnold van Dongen om een klein stukje te jammen wat het intro van Livin’ On Love zou zijn. Daarna was het tijd voor I Still Cry, dat zelfs mij kippenvel bezorgde. Na dit nummer was het tijd voor nog een ingetogen nummer namelijk When We Don’t Talk en hier even eens weer kippenvel.

Dus na 4 iets stevigere nummers en 2 rustige nummers was het tijd voor een erg gaaf drieluik namelijk Flying Blind direct gevolgd door Sister Goldenhair wat een duet werd met gitarist Martijn van Agt. Na dit duet was het tijd voor I’d Be Yours.
Daarna liet Ilse DeLange zich van een kant zien die ik nog niet kende maar wel erg gaaf was, want het nummer Heavenless werd gespeeld met muziek die doet denken aan de hoogtij dagen van Pink Floyd. Na dit nummer werd het even doodstil in Ahoy’ omdat Ilse solo akoestisch het nummer Fall bracht en voor de derde keer deze avond mij kippenvel bezorgde. Geweldig!!

Hierna liep toetsenist Will Maas samen met Ilse naar het einde van de catwalk. Ilse bedankt het publiek en vertelde dat er een dvd opgenomen zou worden en wij dus goed mee moesten zingen. Voeg hier een beetje Twents accent aan toe, en je weet hoe Ahoy’ reageerde. In het verleden heeft ze een album gemaakt met alleen maar nummers van John Hiatt waaronder ook het bekende Have A Little Faith In Me. Erg mooi gebracht. Daarna kwam de rest van de band ook naar de catwalk gelopen voor het nummer Stuck In The Middle With You dat overgoten werd met een Blue-grass sausje. Orgineel is het nummer van Bob Dylan (ga ik op 11 april heen). Maar Ilse kon er ook wat van een erg leuke uitvoering.

De hele band liep weer terug naar het podium, waar Ilse een Les Paul kreeg omgehangen (voor de leken dat is een gitaarmerk net zoals Fender etc.) Ze liep een stukje de catwalk op en probeerde wat te spelen. Maar helaas de gitaar stond nog niet aan. Na wat gepruts kwam er geluid uit en werd het nummer Sharp Dressed Man van de mannen met de lange baarden van ZZ-Top ingezet. Erg gaaf!

Hierna was het gedaan met de ‘covers’ en was het terug naar eigen materiaal met het nummer Love Won’t Hide, gevolgd door een left-over van het album Incredible Pirate Of Your Soul, waarom dit niet op de plaat is gekomen is voor mij een raadsel want het was/is een erg gaaf nummer. Daarna was het tijd voor het vrolijke Puzzle Me tijdens dit nummer kwamen de 2 achtergrondzangeressen ook de catwalk op om lekker vrolijk mee te zingen. Dit nummer werd gevolgd door The Other Side. Hierna was het tijd voor een rustpuntje in de show met misschien wel het mooiste nummer van de avond Miracle (zie filmpje). Voor de 4de keer kippenvel (alleen Bruce ‘The Boss’ Springsteen kon dit tot nog toe voor elkaar krijgen).

Daarna was het tijd voor The Great Escape en I’m Not So Tough waarin het publiek bedankt werd. Na dit nummer liepen Ilse en de band van het podium af, veel mensen dachten dat het afgelopen was. Maar dan gaan meestal direct de lichten aan in Ahoy’. Na een paar minuten luid gejuich kwam de band weer het podium op voor de toegift die begonnen werd met I Love You (we love you to Ilse, haha wat een stem geweldig!!)

Na dit ingetogen nummer was het tijd voor So Incredible waarmee Ahoy’ voor de laatste keer uit zijn dak ging. Om beurten mocht een kant van de zaal het refrein zingen. En Ilse maar heen en weer lopen met een big smile, erg mooi om te zien. Maar met So Incredible was het toch echt afgelopen. De lampen gingen rong 22.30/22.45 uur aan en toen was het file lopen naar de uitgang en op naar de auto en richting het altijd gezellige Groenlo waar we tegen 01.15 uur aan kwamen.

Wat een mooi optreden was het, Ilse DeLange maakte wel mooie muziek vond ik voor dit concert, maar kan nu wel zeggen dat ik fan ben geworden van haar.

Setlist:
Broken Girl/We’re Alright/World Of Hurt/Livin’n On Love/I Still Cry/When We Don’t Talk/Flying Blind/Sister Goldenhair/I’d Be Yours /Heavenless/Fall/Have A Little Faith In Me/Stuck In The Middle/Sharp Dressed Man/Love Won’t Hide/Pirate Of Your Soul/Puzzle Me/The Other Side/Miracle /The Great Escape/I’m Not So Tough/I Love You/So Incredible

Band:
Ilse DeLange: vocals, acoustic & electric guitar
Arnold van Dongen: guitars, mandolin
Martijn van Agt: guitars, banjo, backing vocals
Rene van Barneveld: acoustic guitar, steel guitar
Wil Maas: keyboards
Aram Kersbergen: bass
Bart Vergoosen: drums
Dedre Twiss: backing vocals
Jasmin Tusjadia: backing vocals

Concertreview: Het was A Kind Of Magic

Eind maart zag ik op internet de aankondiging van een nieuwe cd van Queen met hun nieuwe frontman Paul Rodgers (Bad Company) en een daarbij behorende tour. Frank had ook wel zin om hier heen te gaan dus was het op zaterdag 5 april naar het altijd gezellige Winterswijk voor het postkantoor al daar, en wat was het druk. Niet normaal.
Ik was nummer 2 van de 2. Anne en Nikki waren er ook (zij waren nr. 1). Om de tijd van 7.00 uur tot 10.00 uur door te komen hebben we veel gepraat over allerlei dingen zoals Bruce Springsteen, goede muziek en natuurlijk Queen.
Tegen 10.00 waren we nog steeds de enige bij het postkantoor, dus niks geen gestress, van kan ik kaarten krijgen etc. Het enige wat ons parten kon spelen was een defecte printmachine, maar zoals gewoonlijk in Winterswijk ging het super. Iedereen had de gewenste kaarten maar dat was ook logisch want we waren er maar met zijn drieën.

Read more “Concertreview: Het was A Kind Of Magic”