Concertreview: Hey you, Whitehouse Ha ha charade you are – Roger Waters

Na de briljante concerten tijdens The Wall Tour in 2011 en 2013 was Roger Waters even van het concertpodium verdwenen maar in 2016 was hij weer terug voor een drietal concerten in Mexico en stond hij twee dagen op het Desert Trip festival. Tijdens deze concerten speelde Waters een venijnige versie van ‘Pigs (Three Different Ones)’ van het album ‘Animals’ uit 1977. Op de schermen werden grote afbeeldingen van de toen nog presidentskandidaat Donald Trump. Trump als baby en ga zo maar door. Naast deze afbeeldingen toonde Waters ook een aantal quotes van Trump zoals ‘grab ‘em by the pussy’ en meer van dat soort quotes. Waters sloot het nummer in Mexico af met de tekst ‘Trump Eres Un Pendejo’. Deze korte tour werd niet vervolgd maar een paar maanden later kwam ineens het bericht dat Waters bezig was met een nieuwe plaat. De plaat verscheen op 2 juni van het vorige jaar. In september kondigde Waters aan dat hij weer op tour ging, eerst in Amerika, Canada en Australië/Nieuw Zeeland. Maar ook Europa in 2018. In eerste instantie voor 2 concerten in de Ziggo Dome in Amsterdam, uiteindelijk werden het er vier. Het eerste concert was 18 juni.

Een datum die in mijn lijstje met beste concerten aller tijden staat, Bruce Springsteen & The E Street Band maakten op deze dag van de Amsterdam Arena een kroeg ergens aan de New Jersey Shore, dat alles gebeurde in 2008. Tien jaar geleden alweer. Tien jaar later was het dus de beurt aan Roger Waters.

Even na acht uur ging het grote scherm aan waar een vrouw, voor mijn gevoel een vluchteling, op het strand zit te kijken naar de zee. Na een tijdje wordt de bewolking rood en komt onder tussen de band het podium opgelopen (deels een nieuwe band maar daarover later meer), waarna de lucht boven zee rood wordt en het intro van ‘Speak To Me’ gemixt met stukken uit de opening van ‘Is This The Life We Really Want?’ waarna ‘Breath (In The Air)’ volgde. Daarna een zeer fijne versie van ‘One Of These Days’ waarbij Waters en Gus Seyffert met 2 bass gitaren het nummer vorm gaven. Met ‘Time’ en ‘The Great Gig In The Sky’. Op het laatste nummer lieten Jess Wolfe en Holly Laessig horen wat ze konden. Samen namen ze de zangpartij voor hun rekening en dat was prachtig. Na ‘Welcome To The Machine’ was het tijd voor een drieluik aan nieuw werk als eerste ‘Déjà Vu’ gevolgd door ‘The Last Refugee’ en het venijnige ‘Picture That’. Deze drie nieuwe nummers pasten perfect bij de oude nummers van Pink Floyd.

Picture yourself as you lean on the port rail
Tossing away your last cigarette
Picture your finger pushing the doorbell
Picture the skull and crossbones on the doormat
Picture yourself on the streets of Laredo
Picture the Casbah, picture Japan
Picture your kid with his hand on the trigger
Picture prosthetics in Afghanistan
Picture a courthouse with no fucking laws
Picture a cathouse with no fucking whores
Picture a shithouse with no fucking drains
Picture a leader with no fucking brains
No fucking brains, no fucking brains

Daarna volgde een prachtige versie van ‘Wish You Were Here’ waarbij de zaal voluit meezong. Op de schermen werden 2 handen, hand in hand getoond maar in de loop van het nummer brokkelden die handen uiteen. Voor het volgende nummer kwamen er kinderen van een school uit Amsterdam, in oranje uniformen het podium op gelopen dus volgde het tot een nummer gesmede ‘The Happiest Days Of Our Lives’, ‘Another Brick In The Wall Part 2’ en ‘Another Brick In The Wall Part 3’. Tijdens het eerste deel van het nummer zagen de kinderen eruit als gevangenen van Guantanamo Bay, met het al eerder genoemde oranje uniform en een zwarte zak over hun hoofd. Halverwege Part 2 gingen de zwarte zakken af en net voor de gitaarsolo gingen ook de oranje overalls uit en hadden de kinderen een t-shirt aan met Resist. Toen het nummer afgelopen was vertelde Waters dat de kinderen uit Amsterdam kwamen en daarna vertelde hij dat ze even gingen pauzeren voor 20 minuten om daarna terug te komen voor de tweede set.

In de pauze werden er allerlei quotes geprojecteerd rondom het thema ‘resist’ zoals ‘Resist Mark Zuckerberg’. Na nog een aantal quotes kwam er tegen het eind van de break groot ‘Dogs’ op het scherm te staan. Daarna ging er een alarm af en kwamen er 4 dozen in het midden van de zaal met veel kabaal naar beneden. De dozen zorgden ervoor dat er een aantal grote schermen naar beneden kwamen. Daarna kwam de band weer op en werd gestart met ‘Dogs’ gevolgd door ‘Pigs’. Twee nummers van het album ‘Animals’ uit 1977. Maar jammer genoeg nog net zo actueel als toen. Op de schermen die nu in het midden van de zaal hingen werd de Battersea Power Station geprojecteerd. Inclusief klein vliegend varkentje zoals op de album hoes. ‘Dogs’ gaat over de graaiers, de bankiers die een paar jaar geleden de economische crisis hebben veroorzaakt. Daarna volgde ‘Pigs’ waarbij het leidend voorwerp, net als in 2016, Donald Trump was.

Hey you, Whitehouse
Ha ha charade you are
You house proud town mouse
Ha ha charade you are
You’re trying to keep our feelings off the street
You’re nearly a real treat
All tight lips and cold feet
And do you feel abused?
You gotta stem the evil tide
And keep it all on the inside

Trump werd op verschillende manier afgebeeld door Waters, op alle schermen in de zaal werden tegen het eind van het nummer allerlei quotes van Trump geprojecteerd met als uitsmijter aan het eind van het nummer ‘Trump is een varken’. Daarna was het de beurt aan ‘Money’ waarbij wederom Trump werd getoond maar ook andere heren en dames zoals Theresa May, Poetin, Erdogan, Kim Jung Un, Berlusconi en ook Geert Wilders. Na dit meer dan een half uur durende drieluik en wat mij betreft, het absolute hoogtepunt van dit concert, was het tijd voor een prachtige versie van Us & Them. Waarbij net als tijdens ‘Money’, oude bekende Ian Ritchie mee kwam spelen op de saxofoon. Met ‘Smell The Roses’ en het mooie ‘Brain Damage’ was het tijd voor ‘Eclipse’. Waarbij de prisma van de ‘Darkside Of The Moon’ via lichtstralen werd gevormd wat er echt prachtig uitzag.

Na een korte break waarin Waters zijn band voorstelde vertelde hij dat hij nog 3 of 4 nummers ging spelen. De band trapte af met een van de mooiste nummers op ‘Is This The Life We Really Want?’ namelijk ‘Wait For Here’ een prachtige ballad, gevolgd door ‘Oceans Apart’ en ‘Part Of Me Died’.
De afsluiter van de avond was weggelegd voor het schitterende ‘Comfortably Numb’. Tijdens het nummer kwamen de handen die tijdens ‘Wish You Were Here’ nog uit elkaar vielen, weer tot elkaar. Een mooie boodschap voor hoe het eigenlijk zou moeten zijn in de wereld. Niet tegen elkaar maar met elkaar. Niet Us & Them maar Us + Them. Tijdens de prachtige solo van Dave Kilminster werden er allemaal roze papiertjes de zaal ingeblazen met daarop de tekst ‘Resist’. Aan het eind van het nummer werd op het scherm weer het strand getoond met de vrouw maar nu was ze herenigt met haar kind.

Een pracht show, nu al het concert van het jaar wat mij betreft. Net als de concerten van ‘The Wall’ was dit wederom een visueel spektakel, eigenlijk is een keer niet voldoende omdat er op en rondom het podium op de schermen zoveel gebeurt dat je niet alles ziet. Roger Waters inmiddels 74 jaar weet wederom een spectaculaire show neer te zetten, een concert met een politieke boodschap die je aan het denken zet. Prachtig en al eerder gezegd concert van het jaar!

Roger Waters heeft in interviews aangegeven dat dit hoogstwaarschijnlijk zijn laatste tour zou zijn. Hopelijk komt hij nog een keer weer langs met deze tour maar mocht dat niet zo zijn dan is dit concert een waardige afsluiting van een van mijn muzikale helden, Roger Waters.

Gezien:
Roger Waters
Us + Them Tour 2018
18-06-2018. Ziggo Dome, Amsterdam, NL


Setlist:

Speak to Me/Breathe (In The Air)/One of These Days/Time/Breathe (Reprise)/The Great Gig in the Sky/Welcome to the Machine/Déjà Vu/The Last Refugee/Picture That/Wish You Were Here/The Happiest Days of Our Lives/Another Brick in the Wall Part 2/Another Brick in the Wall Part 3//Dogs/Pigs (Three Different Ones)/Money/Us and Them//Smell the Roses/Brain Damage/Eclipse///Wait for Her/Oceans Apart/Part of Me Died///Comfortably Numb

Band:
Roger Waters – bass, lead vocals, guitars
Dave Kilminster – guitars, bass, talk box, backing vocals
Gus Seyffert – guitars, bass, keyboards, backing vocals
Jonathan Wilson – guitars, keyboards, lead and backing vocals
Drew Erickson – piano, keyboards, Hammond organ
Bo Koster – piano, keyboards, Hammond organ
Jon Carin – piano, keyboards, programming, lap steel guitar, guitars, lead and backing vocals
Ian Ritchie – saxophone, additional bass
Joey Waronker – drums, percussion
Jess Wolfe – lead and backing vocals, percussion
Holly Laessig – lead and backing vocals, percussion

Concertreview: Absolutely Floyd

Een concert in mijn hometown, dat komt niet vaak voor maar toen bekend werd gemaakt dat de Pink Floyd, tributeband Absolutely Floyd naar Groenlo zou komen moesten we daar wel heen. Want sinds een aantal maanden heeft Groenlo een nieuw cultureel centrum genaamd ‘De Mattelier’. Rond de klok van kwart over acht kwam de band het podium op, waarna ze begonnen met ‘In The Flesh’. De avond door speelde de band veel Pink Floyd werk, maar ook solo nummers van David Gilmour en Roger Waters. Met respectievelijk ‘The Dogs Of War’ en ‘Red Sky At Night’ van Gilmour en ‘Perfect Sense Pt. 1’ en ‘5.01 AM (The Pros & Cons Of Hitchhiking)’ van Waters. Ook werden er naast de hits wat onbekendere nummers gespeeld zoals ‘One Of These Days’, ‘The Fletcher Memorial Home’ en ‘Summer Of ’68’. Muzikaal was het allemaal prima in orde en toch ontbrak er voor mij iets. Voor mij is Pink Floyd serieuze muziek en er werd ook serieus gemusiceerd maar dingen roepen als ‘we gaan er een feestje van maken’ vind ik er dan niet helemaal bij passen. Nee dan gaat mijn voorkeur toch uit naar die andere band die de muziek van Pink Floyd en Roger Waters speelt namelijk Infloyd. Maar ondanks dat was het een prima avond.

Gezien:
Absolutely Floyd
Signs Of Life Tour Part II
06-04-2018. De Mattelier, Groenlo, NL

Band:
Peter Poell – lead Vocals
Peter Bénard – gitaar/vocals
Marnix Kuipers – gitaar/vocals
Rudo Jockin – bass/vocals
Wil Verhulst – keyboards
Henk Baetsen – keyboards
Michael Henninger – drums
Christiaan Klok – saxofones
Krystle Sarijoen – backing vocals
Ellen de Keyser – backing vocals
Marte Arthumani – backing Vocals

Setlist (niet op volgorde/compleet):
In The Flesh/Welcome To The Machine/Learning To Fly/Money/Shine On You Crazy Diamond/Mother/Perfect Sense Pt 1/One Of These Days/Time/Us And Them/Summer Of ’68/5.01 AM (The Pros & Cons Of Hitchhiking)/Red Sky At Night/The Dogs Of War/The Fletcher Memorial Home/Another Brick In The Wall (Part 2)//Run Like Hell//Wish You Were Here/Comfortably Numb

 

De 25 van 2017: 2 Roger Waters – Is This The Life We Really Want?

Het heeft even geduurd, het heeft heel lang geduurd, maar liefst 25 jaar voor dat Roger Waters zijn vierde soloplaat uitbracht. In 1992 verscheen het meesterwerk ‘Amused To Death’ waarna Waters vooral veel getourd heeft. Met de live uitvoering van ‘The Wall’ uit 1979 als absoluut hoogtepunt. Waters is boos op hoe het er de afgelopen jaren aan toe is gegaan met als dieptepunt de verkiezing van Trump:

Picture a shithouse with no fucking drains
Picture a leader with no fucking brains
No fucking brains, no fucking brains

De toon is dus gezet, ook de bankiers moeten het ontgelden, de mensen die bang zijn voor vluchtelingen en presidenten waar je niks aan hebt. Het is een zwaar album qua thematiek, maar Waters zet de luisteraar aan het denken, in ieder geval mij, want waar is het gezonde verstand, medemenselijkheid en je dus kunnen verplaatsen in de situatie van de ander. Roger Waters inmiddels 74 jaar kan dat als geen ander. Vandaar ook de titel van de plaat ‘Is This The Life We Really Want?’. Waters behandeld de thema’s waar hij het vanaf ‘The Wall’ al over heeft. Oorlog, hebzucht maar ook de thema’s die nu spelen zoals de vluchtelingencrisis en aanvallen op onschuldige burgers met drones.

And if I were a drone
Patrolling foreign skies
With my electronic eyes for guidance
And the element of surprise
I would be afraid to find someone home
Maybe a woman at a stove
Baking bread, making rice, or just boiling down some bones
If I were a drone

Op de titeltrack ‘Is This The Life We Really Want’ is er aan het begin een sample te horen van Donald Trump over CNN.

So, as an example, you’re CNN. I mean it’s story, after story, after story is bad. I won. I won. And the other thing, chaos. There’s zero chaos. We are running. This is a fine-tuned mach-

Waarna Waters begint over de bankiers, presidenten etc. het laatste couplet beschrijft de huidige wereldproblematiek:

And every time a student is run over by a tank
And every time a pirate’s dog is forced to walk the plank
Every time a Russian bride is advertised for sale
And every time a journalist is left to rot in jail
Every time a young girl’s life is casually spent
And every time a nincompoop becomes the president
Every time somebody dies reaching for their keys
And every time that Greenland falls in the fucking sea is because
All of us, the blacks and whites
Chicanos, Asians, every type of ethnic group
Even folks from Guadeloupe, the old, the young
Toothless hags, super models, actors, fags, bleeding hearts
Football stars, men in bars, washerwomen, tailors, tarts
Grandmas, grandpas, uncles, aunts
Friends, relations, homeless tramps
Clerics, truckers, cleaning ladies
Ants – maybe not ants
Why not ants?
Well because its true
The ants don’t have enough IQ to differentiate between
The pain that other people feel
And well, for instance, cutting leaves
Or crawling across windowsills in search of open treacle tins
So, like the ants, are we just dumb?
Is that why we don’t feel or see?
Or are we all just numbed out on reality TV?

Schitterend! Naast de zorgen die Waters heeft op de machthebbers in de wereld, zijn er ook een aantal rustpunten op het album. Zoals het mooie ‘Wait For Here’, dit is een gedicht van de Palestijn Mahmoud Darwish. ‘The Most Beautiful Girl’ is een liefdesballad tussen een man en een vrouw, waarbij de vrouw omkomt door een bom, van een aanslag of een drone.

Afsluiter van het album is ‘Part Of Me Died’ dat gaat over een man die in een depressie zit door alles wat er gebeurt in de wereld om hem heen. In dit laatste nummer benoemd Waters alle zaken die de wereld verzieken.

The part that is envious
Cold hearted and devious
Greedy, mischievous
Global, colonial
Bloodthirsty, blind
Mindless and cheap
Focused on borders
And slaughter and sheep
Burning of books
Bulldozing of homes
Given to targeted killing
With drones
Lethal injections
Arrest without trial

Monocular vision
Gangrene and slime
Unction, sarcasm
Common assault
Self-satisfied heroic killers
Lifted on high

Piracy adverts, acid attacks
On women by bullies and perverts and hacks
The rigging of ballots and the buying of power

Lies from the pulpit
Rape in the shower
Mute, indifferent
Feeling no shame

Portly, important
Leering, deranged

Sat in the corner watching TV
Deaf to the cries of children in pain

Dead to the world
Just watching the game

Watching endless repeats –
Out of sight, out of mind
Silence, indifference:
The ultimate crime

But when I met you, that part of me died

Bring me a bowl
To bathe her feet in
Bring me my final cigarette

It would be better by far to die in her arms
Than to linger
In a lifetime of regret

Maar gelukkig is de protagnost niet alleen en heeft hij een liefdevolle man/vrouw naast zich. Is dit het leven wat we willen met zijn allen? Nee we zijn met de meesten dus hopelijk komt het ergens toch weer goed met ons, de wereld.

Muzikaal gezien is het ook een ode aan zijn werk met Pink Floyd, zoals ‘Smell The Roses’ dat lijkt op ‘Welcome To The Machine’ maar ook zijn er bij andere nummers flarden van ‘Wish You Were Here’ te horen. Maar ook de samples zoals de tikkende klok, de nieuwsberichten, meeuwen, een huilende wolf en een quote van Donald Trump, zijn weer van de partij.

Een album dat nergens vernieuwd is maar wel weer zo prachtig in elkaar is gezet dat het een album is dat ik nog vaak ga luisteren de komende jaren. Maar zo goed als ‘Amused To Death’, nee daar komt deze plaat niet bij in de buurt. Deze plaat zal over een paar jaar een mooi tijdsbeeld geven van de jaren ’10. Net als ‘Amused To Death’ dat deed van de jaren ’90, maar het bizarre is, dat die plaat nu nog net zo actueel aandoet als toen de plaat uitkwam in 1992.

In 2017 is Waters weer begonnen met een wereldtournee getiteld ‘Us + Them’. Half juni staat hij een aantal avonden in de Ziggo Dome. Een concert waar ik erg naar uitkijk mede door de thematiek en mijn ervaringen met de concerten van ‘The Wall’. Dus ga er heen als je een van de beste concerten uit je leven wil je zien, zoveel kan ik al wel zeggen!

Linkjes:
Website: rogerwaters.com
Kopen: iTunes of Platomania.eu
Luisteren: Spotify

Muziekjaar 2017 – De 25 beste platen van 2017

Het muziekjaar 2017, een jaar met veel hoogtepunten en een groot dieptepunt. Eerst de hoogtepunten. Het jaar 2017 bracht veel mooie platen en een record aantal concerten, maar liefst 17 stuks in kleine zaaltjes, openlucht theaters en de grote poppodia. Hoogtepunten waren de concerten van Jason Isbell & The 400 Unit, maar ook van zijn collega’s de Drive-By Truckers. Maar ook oude helden zoals Kris Kristofferson, John Fogerty, Little Steven en The Rolling Stones. Nieuwe helden zoals Margo Price, Miranda Lambert en The War On Drugs. Andere hoogtepunten

Tom Petty (20 Oktober 1950 – 2 Oktober 2017)

waren Dave Matthews & Tim Reynolds en Josh Ritter. Eigenlijk geen slecht concert gezien dit jaar en de allerbeste kan ik ook niet benoemen. Maar absolute hoogtepunten waren de Drive-By Truckers, Margo Price en Jason Isbell & The 400 Unit.

Het absolute dieptepunt dit jaar was het overlijden van grote held Tom Petty. Hier was ik echt even van ontdaan en de dagen na zijn overlijden alleen maar naar zijn muziek geluisterd. Zowel zijn solo werk als het werk met The Heartbreakers. Naast Petty overleden ook nog Chuck Berry, Glen Campbell, Don Williams, Jimmy LaFave en Fats Domino. Het overlijden van Petty had ook invloed op mijn stemlijst voor de top 2000. De stembussen zijn inmiddels gesloten en dit is mijn ingestuurde lijst:

Top 2000 stemlijst Eigen toevoegingen
Chuck Berry – Johnny B. Goode
Tom Petty – I Won’t Back Down
Tom Petty – Free Fallin’
Tom Petty & The Heartbreakers – American Girl
Bob Dylan – Like A Rollin’ Stone
Bruce Springsteen – Thunder Road
Bruce Springsteen – The Rising
Pink Floyd – Comfortably Numb
The Rolling Stones – Tumbling Dice
2Pac – Changes
Daniel Lohues – Hier Kom Ik Weg
Skik – Op Fietse
Eagles – Hotel California
Little Steven – Bitter Fruit
The War On Drugs – Under The Pressure
Dire Straits – Walk Of Life
Johnny Cash – Hurt
De Dijk – We Beginnen Pas
The Beach Boys – God Only Knows
Klein Orkest – Over De Muur
Josh Ritter – Right Moves
Jason Isbell – If It Takes A Lifetime
Dave Matthews Band – Ants Marching
Margo Price – Hands Of Time
Wilco – Impossible Germany
Glen Campbell – Rhinestone Cowboy
The War On Drugs – Thinking Of A Place
Roger Waters – Amused To Death
Drive-By Truckers – What It Means
John Moreland – You Don’t Care for Me Enough to Cry
The Wallflowers – One Headlight
Sturgill Simpson – Call To Arms
Miranda Lambert – Tin Man
Brian Wilson – Love & Mercy
Kacey Musgraves – Follow Your Arrow

Op naar 2017 dat alles in zich heeft om weer een heel goed muziek jaar te worden met een nieuwe plaat van Ryan Adams en Daniël Lohues, Bruce Springsteen schijnt een nieuwe plaat op de plank te hebben liggen. Maar hopelijk ook nieuw werk van Jason Isbell, Kacey Musgraves en ook Roger Waters schijnt bezig te zijn in de studio. Volgend jaar om deze tijd weten we het allemaal weer!

Zo begon ik een jaar geleden de Top 25 beste platen van 2016. Deels is het uitgekomen met de nieuwe platen van Lohues, Ryan Adams, Jason Isbell en Roger Waters. De plaat van Springsteen ligt nog steeds op de plank terwijl Springsteen 5 avonden in de week op Broadway staat met een show over zijn leven en de bijbehorende muziek. Kacey Musgraves is nog steeds druk bezig in de studio dus daar verwacht ik in 2018 wel een nieuwe plaat van. Maar hopelijk komt er ook weer nieuw werk van Sturgill Simpson, Dave Matthews Band en The Delines aan. Van de Dave Matthews Band is al bekend dat ze de studio zijn ingedoken dus ben erg benieuwd wat daaruit voortkomt. Op het gebied van concerten hoop ik dat Chris Stapleton eindelijk eens naar Nederland komt.

De vooruitzichten voor het concertjaar 2018 zien er al weer mooi uit, sowieso al concerten van Daniël Lohues, Jason Isbell & The 400 Unit en Roger Waters.

De komende weken verschijnt mijn Top 25 van de beste albums van dit jaar.

Concertreview: Infloyd’s Final Cut

Vorig jaar speelde de band Infloyd het legendarische album ‘Amused To Death’ en dat was erg goed. Begin dit jaar werd bekend dat Infloyd met een nieuwe tour kwam, nu met ‘The Final Cut’. Het laatste Pink Floyd album waar Roger Waters aan mee werkte. Nu is ‘The Final Cut’ eigenlijk niet echt meer een band album zoals ‘Darkside Of The Moon’ wel was. ‘The Final Cut’ is eigenlijk meer een solo project van Waters. Rick Wright zat sinds ‘The Wall’ niet meer in de band. Nick Mason en David Gilmour mochten nog wel meespelen op de plaat. Het begin van het einde van Pink Floyd. De eerste tekenen waren er al tijdens het maken van ‘The Wall’. Met het verschijnen van ‘The Final Cut’ gingen de bandleden ieder hun eigen weg en is het album nooit in zijn geheel gespeeld. Een paar jaar later gingen Gilmour, Mason en Wright weer touren met de naam Pink Floyd. Wat weer wat rechtzaken opleverde tussen aan de ene kant Waters en aan de andere kant Gilmour, Mason en Wright. Maar terug naar het album ‘The Final Cut’. De plaat is een mijn inziens een vervolg op ‘The Wall’. Waters bezingt hier wederom zijn frustraties over zijn overleden vader en de Falklandoorlog van toen. Genoeg over de geschiedenis terug naar het heden.

Na eerst lekker gegeten te hebben bij de Dru liepen we richting de zaal en na nog wat gedronken te hebben kwam de band tegen half 9 het podium op. De band startte direct met de intergrale uitvoering van ‘The Final Cut’. Minus ‘The Tigers Broke Free’ want die stond niet op de originele plaat. Het nummer is later pas toegevoegd aan de tracklist. Hoogtepunt was ‘The Final Cut’ met een prachtige solo van Armand Gabeler. Met ‘Not Now John’ (met beeldentissen van Trump en verschillende andere niet zulke goede wereldleiders) en ‘Two Suns In The Sunset kwam er een einde aan de eerste set. Na een korte pauze werd het album ‘Animals’ gespeeld. Een aantal nummers van dat album speelt Waters ook tijdens zijn huidige tour ‘Us And Them’ vooral het nummer ‘Pigs (Three Different Ones)’ is een heel toepasselijk nummer sinds de laatste verkiezingen in de Verenigde Staten. Na een dikke 3 kwartier met veel solo geweld van Gijs van der Bent op de keyboards, Armand Gabeler en Marco Bouwmans op de gitaar was het tijd voor de toegiften. Die geopend werden met het nummer ‘Time’ daarna mocht Katinka van der Horst haar vocale kwaliteiten laten horen op ‘The Great Gig In The Sky’. Daarna volgden nog ‘In The Flesh’ en ‘Money’ met een mooi instrumentaal middenstuk. Daarna volgden er nog drie geweldige nummers met ‘Shine On Crazy Diamond’, ‘Wish You Were Here’ en een schitterende versie van ‘One Of These Days’. Als allerlaatste toegift werd ‘Comfortably Numb’ gespeeld met wederom een hele fijne gitaar solo van Armand Gabeler. Daarna werden we bedankt door frontman Marco Bouwmans en de rest van de band en kwam het concert na iets meer dan 3 uur ten einde.

Infloyd is een tribute band op papier, maar naar mijn idee zijn ze beter dan dat. Infloyd maakt het werk van Pink Floyd eigen. Nergens had ik ook het idee dat ik naar een kunstje zat te kijken. Hoogtepunt vond ik het in zijn geheel spelen van ‘The Final Cut’ toch wel een van mijn favoriete Pink Floyd albums.
Gaat dat zien! Bijvoorbeeld volgend jaar in AFAS Live in Amsterdam.

Setlist:
The Post War Dream/Your Possible Pasts/One of the Few/The Hero’s Return/The Gunner’s Dream/Paranoid Eyes/Get Your Filthy Hands Off My Desert/The Fletcher Memorial Home/Southampton Dock/The Final Cut/Not Now John/Two Suns in the Sunset//Pigs on the Wing, Pt. 1/Dogs/Pigs (Three Different Ones)/Sheep/Pigs on the Wing, Pt. 2//Time/The Great Gig In The Sky/In The Flesh Pt. 2/Money/Shine On You Crazy Diamond/Wish You Were Here/One Of These Days///Comfortably Numb

Band:
Marco Bouwmans – vocals, guitar
Armand Gabeler – lead guitar
Erik Jan De Jong – bass guitar, backing vocals
Gijs van der Bent – keyboards, backing vocals
Lasse Groeneveld – drums
Katinka van der Harst – backing vocals
Lisette van den Berg – backing vocals
?? – saxofoon

Gezien:
Infloyd
The Final Cut
04-11-2017. Dru Cultuurfabriek, Ulft, NL

Plaat van de week: Roger Waters – The Tide Is Turning (After Live Aid)

Deze week gingen de kaarten voor de concerten van Roger Waters in de verkoop. Op 18, 19 en 22 juni speelt Waters in de Ziggo Dome in Amsterdam. Dus deze week veel Waters geluisterd. De plaat van de week is ‘The Tide Is Turning (After Live Aid)’ van het album ‘Radio KAOS’ uit 1987. ‘The Tide’ is het beste nummer van deze plaat die naar mijn idee wat onder wordt gewaardeerd.