Concertreview: Take Root Festival 2019

Afgelopen zaterdag 2 november 2019, was het tijd voor de 22ste editie van het Take Root Festival in de Oosterpoort in Groningen. Voor Real Roots Cafe mocht ik hier verslag van doen.
Dat verslag is hier te lezen op de site van Real Roots Cafe. Het verslag heb ik samen met een collega-recensent geschreven. Hieronder volgt mijn eigen versie met nadruk op de muzikanten die ik die avond heb zien spelen.

Op zes podia stonden in totaal 22 verschillende bands/artiesten. In eerste instantie zou Brandi Carlile een van de headliners zijn. Helaas kwam begin oktober het bericht dat ze niet zou komen, door onvoorziene omstandigheden, aldus het persbericht. Maar de ruimte die door het wegblijven van Carlile ontstond werd al snel ingevuld door de Drive-By Truckers.

Bij binnenkomst van de Oosterpoort was het al gezellig druk op het zo goed als uitverkochte festival. Waarbij er tevens een mooie mengeling was van oudere mensen en jongeren. Vanuit de foyer klonk de eerste muziek al, op het podium speelden het duo The Rails. Waarna om 17 uur Josh Ritter een solo concert gaf in de grote zaal. Ritter kwam met een grote glimlach het podium op, hij had er zin in. Hij begon zijn set met ‘Thunderbolt Goodnight’ en sloot hem na een uur af met ‘The Curse’. Ook speelde hij een aantal nummers van zijn dit jaar verschenen album ‘Fever Breaks’.

Daarna was het door naar de Kleine Zaal voor het concert van The Delines. Toen ik de zaal betrad was de band net aan het soundchecken in een zaal die steeds voller werd. Na een kort moment dat ze van het podium afgingen kwamen ze het podium al weer op gelopen. Waarbij Boone door de gevolgen van haar ongeluk, nog met een wandelstok liep. Daarna werd begonnen met een nieuw nummer, een verwijzing naar Boone’s tijd in het ziekenhuis, getiteld: ‘Eight Floors Up’. Na ‘The Imperial’ volgde nog een nieuw nummer met ‘Lately I’ve Been Going Down’. Net als de concerten in de lente van dit jaar lag de nadruk op het album ‘The Imperial’. Een prachtig show, waarbij veel mensen in de zaal onder de indruk waren van de vocale kwaliteiten van Boone en de teksten van Willy Vlautin.

Toen naar de grote zaal voor Son Volt, de band van Jay Farrar die hij oprichtte nadat Uncle Tupelo uit elkaar viel in enerzijds, Wilco van Jeff Tweedy en Son Volt. Voor mij misschien wel de verassing van het festival. Ik had wel eens van deze band gehoord maar verder dan dat was ik nog niet gekomen maar na dit concert ga ik hun discografie uitpluizen. Son Volt zette een erg sterke set neer met veel gitaren. Persoonlijk hoogtepunt vond ik ‘The Picture’ met mooi mondharmonica spel van Farrar en het aanzwengelende hammond orgel geluid gespeeld door Mark Spencer (op een keyboard gespeeld, dat dan weer wel).

Waarbij ik dacht dat het niet beter kon na het concert van Son Volt legden de Drive-By Truckers de lat nog iets hoger. Speciaal voor dit festival waren ze overgekomen uit de Verenigde Staten. De Truckers met 2 gitaren, bass en drums zetten in de anderhalf uur die ze kregen een pracht show neer. Waarbij Mike Cooly en Patterson Hood elkaar afwisselden met het zingen van de nummers. Opvallend vond ik dat ze niets speelden van hun laatste album uit 2016 ‘American Band’. Daarentegen speelde de band een mooie dwarsdoorsnede van hun discografie. Voor het nummer ‘My Sweet Annette’ werd Lilly Hiatt het podium opgeroepen door Hood om mee te spelen, want dat was het mooie van op een festival spelen zo vertelde Hood. Je kwomt bekenden tegen waar je normaal nooit zo snel mee kunt spelen omdat de agenda’s niet overeenkomen. Maar op een festival dus wel. Met ‘Marry Me’, ‘The Living Bubba’ en ‘3 Dimes Down’ kwam er een eind aan het concert van de Truckers. Hood vertelde dat ze in de lente terug kwamen, met een tour en een nieuw album.

Daarna nog even wat rond gelopen en toen terug naar huis. Zoals gezegd was ik nog niet eerder bij Take Root geweest, maar na deze avond zeker niet voor het laatst. Het festival en de mensen waren erg gemoedelijk, geen gedrang, respect voor de muzikanten dus al met al een erg fijn festival. Ik ga zeker vaker!

Setlist Josh Ritter:
Thunderbolt’s Goodnight/Feels Like Lightning/Wolves/Old Black Magic/On the Water/Henrietta, Indiana/(Unknown)(cowboy song)/Monster Ballads/Dreams/Change of Time/Our Father’s War/The Torch Committee/Oh Lord (Part 3)/The Curse

Band:
Josh Ritter – vocals, guitar

Setlist The Delines:
Eight Floors Up/The Imperial/Lately/The Oil Rigs At Night/Waiting On The Blue/That Old Haunted Place/Holly The Hustle/Instrumental/Where Are You Sonny?/Room On The Tenth Floor/Eddie & Polly/Cheer Up Charley/Let’s Be Us Again

Band:
Amy Boone – vocals, keyboard
Willy Vlautin – guitar, background vocals
Sean Oldham – drums, background vocals
Cory Gray – keyboards, trumpet
Dave Little – bass, background vocals

Setlist Son Volt:
The 99/Lost Souls/Sinking Down/The Picture/The Reason/Union/Cherokee Street/Bandages/Caryatid/Route/Drown/Afterglow 61/Tear Stained Eye/Windfall/Back Against The Wall/Chickamauga/Stones

Band:
Jay Farrar – vocals, guitar, harmonica
Mark Patterson – drums
Chris Frame – guitar
Mark Spencer – keyboards, steel guitar, background vocals
Andrew Duplantis – bass, background vocals

Setlist Drive-By Truckers:
The Righteous Path/A Ghost to Most/Heathens/Shit Shots Count/Sink Hole/Uncle Frank/This Fucking Job/Gravity’s Gone/Tornadoes/Women Without Whiskey/The Deeper In/Where the Devil Don’t Stay/Dead, Drunk, and Naked/Guitar Man Upstairs/My Sweet Annette (with Lilly Hiatt)/Marry Me/The Living Bubba/3 Dimes Down

Band:
Patterson Hood – lead vocals, guitar
Mike Cooley – lead vocals, guitar
Brad Morgan – drums
Matt Patton – bass

Gezien:
Take Root Festival
02-11-2019. Spot/De Oosterpoort, Groningen, NL

Concertreview: An American Friday Night met Brad Paisley

Countrymuziek en Nederland dat was lange tijd geen gelukkige combinatie maar dat is de laatste jaren aan het veranderen. Steeds meer country artiesten weten Nederland te vinden en begin dit jaar was er zelfs een tweedaags festival Country To Country in de AFAS met vele grote namen.
Een mooie ontwikkeling. Ware het niet dat ik lang niet alles goed vind, wat uit Nashville komt tegenwoordig. De meeste artiesten van nu klinken niet meer country maar hebben het over bier drinken, met een pick-up door het land rijden en meisjes versieren. Diezelfde artiesten lopen ook netjes in de pas van de muziekproducers. Deze muziek vind ik dan ook lang niet zo interessant.

Maar toen begin dit jaar bekend werd dat Brad Paisley naar Nederland zou komen moest ik daar heen. In 2009 ontdekte ik Paisley door het nummer ‘American Saturday Night’, sindsdien ben ik hem blijven volgen. Later nummers zoals ‘Beat This Summer’ uit 2013 horen bij de soundtrack van verschillende zomers. Dus hier moest ik heen, twijfelen kon ook niet lang want het concert was snel uitverkocht.

Mijn eerste concert in 013 een zaal met een capaciteit voor 3000 man en toen ik rond half 7 naar de ingang liep leken die 3000 mensen er allemaal al te zijn, de rij was lang, zeg maar gerust erg lang. Maar het naar binnen gaan verliep goed en als dan het merendeel van de mensen eerst nog de jas op gaan hangen, biertjes gaan drinken en t-shirts gaan kopen dan zijn er in de zaal nog genoeg mooie plekken.

Al snel was het 20u en begon Chris Lane met zijn voorprogramma. In de States een nieuwe ster aan het firmament en ook in de zaal genoeg fans en niet alleen uit Nederland, maar ook onze oosterburen en zuiderburen waren goed vertegenwoordigd. Zelf vond ik het niet heel geweldig, Chris Lane past in de categorie ‘Bro country’ dus met je maten bier drinken, vissen, auto rijden en liedjes zingen over je meisje. Er is markt voor en men vond het leuk en ik sommige liedjes ook wel zoals ‘Fishin’ en het nummer waarmee hij zijn toekomstige echtgenoot ten huwelijk vroeg: ‘Big Big Plans’. Tijdens het nummer ‘For Here’ haalde hij een jong meisje uit het publiek en zong dat nummer voor haar. Het meisje was duidelijk onder de indruk. Daarna vroeg hij aan de mensen op de voorste rij of hij van iemand een cowboy hoed mocht lenen (die waren er in overvloed!). Waarna hij begon met een erg leuke medley met oude 90’s country nummers zoals ‘Boot Scootin’ Boogie’ van Brooks & Dunn, George Straits ‘Check Yes Or No’ en ‘Friends In Low Places’ van Garth Brooks. Als afsluiter van zijn set speelde hij ‘Take Back Home Girl’. De medley was leuk maar de rest vond ik te bombastisch en te elektronisch met rare loopjes etc. Niet mijn smaak, Chris Lane zelf was erg enthousiast en nam alle tijd voor zijn fans op de voorste rij om van alles te voorzien van handtekeningen.

Na een kleine 20 minuten waarin het podium werd omgebouwd kwamen The Drama Kings, de begeleidingsband van Paisley het podium opgelopen. Waarna ze begonnen te spelen en niet veel later waren de kenmerkende gitaarnoten van Paisley’s ‘Southern Comfort Zone’. De eerste paar nummers werden aan een stuk doorgespeeld. Na een paar nummers vertelde Paisley: “It`s nice to finally play in the Netherlands. Waarna hij vervolgde met: “Tonight is the first night we have no jetlag, so this will be the best show yet”. Tijdens het nummer ‘I’m Still A Guy’ kwam Chris Lane weer het podium oplopen om mee te zingen. Halverwege het nummer kreeg Lane een mobieltje aangereikt door iemand op de voorste rij en samen met Paisley maakte hij een selfie. Waarna Paisley die direct op de instagram pagina van diegene zette. Wat leuke vragen opleverde van Paisley zoals ‘What is folgen?’ en wat is ‘delen’. Tijdens het daarop volgende nummer ‘This Is Country Music’ speelde Paisley het eerste couplet, waarna hij de gitaar uitplugde, een stift kreeg, de gitaar voor zag van een handtekening en de gitaar gaf aan een jongen op de eerste rij. Daarna introduceerde Paisley het volgende nummer op de setlist met de volgende woorden:
“Maybe you are having a bad day, or week at work or with your boss, well according to my watch: It’s the weekend”. Waarna ‘American Saturday Night’ werd gespeeld.

You know everywhere has somethin’ they’re known for
Although usually it washes up on our shores
Little Italy, Chinatown, sittin’ there side by side
Live from TILBURG, It’s Saturday Night!

Tijdens ‘She’s Everything’ werd op het scherm achter de band de zaal getoond en de kiss cam geïntroduceerd. Zoals je die ook ziet bij Amerikaanse sportwedstrijden. Daarna volgde misschien wel het mooiste nummer van de avond ‘Last Time For Everything’ waarin Paisley onder andere zingt over het laatste concert van de Eagles met Glenn Frey (inclusief beelden op het scherm) maar ook over de laatste keer dat hij Prince ‘Purple Rain’ hoorde zingen, waarna Paisley ook een couplet van dat nummer zong om vervolgens direct door te gaan met ‘Old Alabama’ een ode aan de band Alabama die via het scherm ook nog even meezongen. Prachtig!

Daarna was het tijd voor een tweetal akoestische nummers met ‘Letter To Me’ en ‘Whiskey Lullaby’. Tijdens het instrumentale ‘The Nervous Breakdown’ lieten de band even zien hoe snel ze hun instrument konden bespelen, mooi om te zien. Ook leuk was de combi ‘I’m Gonna Miss Her’, ‘River Bank’ en een cover van Alan Jackson’s ‘Chattahoochee’. Het prachtige ‘Today’ sloot de hoofdset af, Paisley en de band liepen kort van het podium af. De toegiften werden geopend met ‘The Mona Lisa’ en afgesloten met ‘Alcohol’. Daarna bedankte Paisley ons nogmaals en vertelde snel weer terug te willen komen naar Nederland. En dat schijnt ook te gaan gebeuren, want volgens geruchten zou hij in de zomer van 2020 weer terug komen.

Daar ben ik denk ik wel weer bij, want ik vond het een erg goed concert! Muzikaal was het meer dan goed, Paisley heeft een erg goede begeleidingsband om zich heen staan en ook zijn eigen gitaarspel is geweldig. Al met al een zeer fijn concert van Brad Paisley en zijn mannen!

Setlist:
Southern Comfort Zone/Ticks/The World/Perfect Storm/Water/Then/Waitin’ On a Woman/Celebrity/I’m Still a Guy(with Chris Lane)/This Is Country Music/American Saturday Night/She’s Everything/Last Time For Everything (with Purple Rain outro)/Old Alabama/Letter to Me*/Whiskey Lullaby*/Me Neither/The Nervous Breakdown/I’m Gonna Miss Her/River Bank/Chattahoochee/Mud on the Tires/Today//The Mona Lisa/Alcohol
*akoestisch

Band:
Brad Paisley – lead vocals, lead guitar
Gary Hooker – rhythm guitar
Randle Currie – steel guitar
Kendal Marcy – keyboards, banjo, mandolin
Justin Williamson – fiddle, mandolin
Kenny Lewis – bass guitar
Ben Sesar – drums

Gezien:
Brad Paisley
World Tour 2019
Voorprogramma: Chris Lane
11-10-2019. Poppodium 013, Tilburg, NL

Concertreview: Wilco – “It’s good to be back for the Galactic Council once again”

Nog voor het magistrale concert van de band Wilco in Paradiso op 16 juni van dit jaar werd er een concert aangekondigd op 23 september in Utrecht. Later werd bekend dat Wilco op 4 oktober een album uit gaat brengen getiteld: ‘Ode To Joy’. De verwachting was dus, dat er veel nieuwe nummers gespeeld zouden gaan worden.

De band OHMME bestaande uit 2 gitaristen en een drummer verzorgden het voorprogramma. Dromerige nummers werden afgewisseld met wat ruiger werk van dit trio bestaande uit twee vrouwen die de gitaren verzorgden en een mannelijke drummer. Na dit half uurtje werd het podium in orde gemaakt voor de heren van Wilco. Een naam die de afgelopen week menig wenkbrauw deed fronsen. Dus voor diegenen een klein geschiedenislesje naar deze opvallende bandnaam. In 1987 werd de band Uncle Tupelo opgericht met o.a. Jeff Tweedy en John Stirratt in de gelederen. In 1994 houdt deze band op te bestaan. Tweedy en Stirratt willen de naam Uncle Tupelo in eerste instantie blijven gebruiken maar besluiten toch een andere naam te kiezen. Dat werd Wilco, afgeleid van een militaire kreet “will comply”. Volgens Tweedy een ironische naam voor een rock band.

Terug naar het concert, rond de klok van kwart voor negen kwamen de heren het podium opgelopen om te beginnen met twee nieuwe nummers: ‘Bright Leaves’ en ‘Before Us’. De avond door werden de nieuwe nummers afgewisseld met een fantastische setlist vol met persoonlijke favorieten. Zoals ‘Handshake Drugs’, ‘Hummingbird’ en ‘Via Chicago’. Een rustig nummer maar tot 2 keer toe ging drummer Glenn Kotche behoorlijk te keer achter het drumstel. Terwijl de band het countryachtige nummer rustig doorspeelde.

In het eerste gedeelte van het concert werd er weinig gezegd door frontman Jeff Tweedy maar in het tweede gedeelte veranderde dat. Als eerste grapte hij over de Grote Zaal waar de band stond te spelen: ‘It’s good to be back for the Galactic Council once again’. Voor het nummer ‘I’m Always In Love’ vertelde Tweedy dat hij en de band al erg vaak in Nederland had gespeeld. En elke keer wilde hij vertellen hoe goed hij de Haagse band Q65 vond. “Well, please give them a message from me and Wilco that they f*cking rule”. Waarna hij eraan toevoegde dat het nummer ‘I’m Always In Love’ is geinspireerd op de muziek die Q65 maakte. Toch wel bijzonder dat iemand uit Chicago deze band kent, want toen Tweedy vier jaar was stopte deze band er mee.

De nummers aan het eind van de eerste set, was een groot hoogtepunt te beginnen met ‘Impossible Germany’ met een hoofdrol voor meestergitarist Nels Cline. Waarna Tweedy vertelde: “Sometimes he plays so good that we have to hand him a guitar from Sears” waarna de band het mooie ‘California Stars’ speelde gevolgd door het rockende ‘Box Full Of Letters’. Waarna het tijd was voor een nieuw nummer ‘Everyone Hides’ en ‘Random Name Generator’, van het album ‘Star Wars’. Na ‘Jesus Etc.’, het fijne ‘Heavy Metal Drummer’ en als afsluiter van de hoofdset werd ‘I’m The Man Who Loves You’. De band liep even kort van het podium er werden wat kabels verschoven door de roadies waarna de band weer terug kwam voor de toegiften. Als eerste werd het nieuwe nummer ‘Hold Me Anyway’ gespeeld. Gevolgd door het aparte ‘Misunderstood’ en de korte rocker ‘The Late Greats’.

You’ll never hear it on the radio
Can’t hear it on the radio

Behalve in IJsland waar het nieuwe nummer ‘Love Is Everywhere (Beware)’ veel wordt gedraaid aldus Tweedy. Maar met dat nummer kwam er jammer genoeg een eind aan weer een magistraal concert van Wilco. Ben benieuwd naar de studioversies van de gespeelde nieuwe nummers en als ze weer naar Nederland komen ben ik daar zeker weer bij.

Setlist:
Bright Leaves/Before Us/I Am Trying to Break Your Heart/One Wing/One and a Half Stars/If I Ever Was a Child/Handshake Drugs/At Least That’s What You Said/Hummingbird/Either Way/White Wooden Cross/Via Chicago/How to Fight Loneliness/Bull Black Nova/I’m Always in Love/Reservations/Love Is Everywhere (Beware)/Impossible Germany/California Stars/Box Full of Letters/Everyone Hides/Random Name Generator/Jesus, Etc./Heavy Metal Drummer/I’m the Man Who Loves You//Hold Me Anyway/Misunderstood/The Late Greats

Band:
Jeff Tweedy – vocals, guitar
John Stirratt – bass, backing vocals
Nels Cline – guitar
Glenn Kotche – drums
Pat Sansone – guitar, percussion, keyboards
Mikael Jorgensen – keyboards

Gezien:
Wilco
Ode To Joy Tour 2019
Voorprogramma: OHMME
23-09-2019. Grote Zaal, TivoliVredenburg, Utrecht, NL

Real Roots Cafe: RJ Chesney – Amateur Revolution

RJ Chesney, geen familie van pop country artiest Kenny Chesney, heeft zijn roots in het zuiden van de Verenigde Staten. Chesney groeide op in Macon, Georgia en later in Biloxi, Mississipi. In 2010 bracht hij zijn debuutplaat uit ‘Prayers Of A Wayward Son’. In 2015 volgde ‘Angels Falling’ uit. Dit jaar verscheen dan het derde album ‘Amateur Revolution’.

RJ Chesney nam de plaat op in zowel Los Angeles, Californië als in Bergen, Noorwegen. In L.A. schakelde Chesney de hulp in van producer Jason Hiller en in Noorwegen stond HP Gundersen hem bij, tijdens de opnames van de plaat. LEES VERDER

Concertreview: “I need light for my lantern”- Josh Ritter

Josh Ritter is terug na een prima plaat in 2017 met ‘Gathering’ dook Ritter vorig jaar de studio in met Jason Isbell & The 400 Unit wat een van de beste platen van 2019 op heeft geleverd getiteld: ‘Fever Breaks’ met de aankondiging van het album werd ook een Europese tour aangekondigd. Na een geweldig concert in 2017 in Nijmegen, twijfelde ik geen moment hier moest ik weer bij zijn. Op 19 juli stonden Ritter en zijn band in Paradiso, Amsterdam. Na een prima voorprogramma van Emil Landman (onthoud deze naam!) kwamen Ritter en zijn band iets na half 9 het podium op. Net als in Nijmegen in 2017 was Ritter ook nu weer zeer uitgelaten. De band begon met ‘Monster Ballads’ gevolgd door ‘Good Man’ beide nummers verschenen op het in 2006 uitgebrachte ‘The Animal Years’. Daarna was het tijd voor nieuw werk van het meest recente album met het mooie ‘On The Water’ en het rockende ‘Old Black Magic’. Wat later in de set speelde Ritte ‘The Torch Committee’ een politiek nummer over de huidige tijden in de Verenigde Staten. Het daaropvolgende nummer ‘Lantern’ kreeg ineens een hoopvolle betekenis.

And the living is desperate
Precarious and mean
And getting by is so hard
That even the rocks are picked clean
And the bones of small contention
Are the only food the hungry find

I need light for my lantern
Light in my lantern tonight
Light in my lantern
Light in my lantern tonight

Aan het eind van ‘Lantern’ liep de band van het podium en speelde Ritter drie nummers solo. Hij opende met een nieuw nummer ‘Sheriff McGiven’, waarbij Ritter de tekst zo snel zong dat hij tijdens het nummer zich even moest herpakken omdat hij de tekst even leek te zijn vergeten. Daarna volgde ‘The Temptation Of Adam’ en weer een nieuw nummer, althans een nog niet eerder uitgebracht nummer ‘The Gospel Of Mary’. Voor het nummer ‘Girl In The War’ kwam de band weer het podium op. Na een prachtige versie van ‘Homecoming’ en ‘Where The Night Goes’ legde de band hun versterkte instrumenten aan de kant en kwamen aan de rechterkant van het podium staan voor drie nummers die ze semi akoestisch gingen spelen. Recht voor mij, prachtig! Ze begonnen met ‘Long Shadows’ gevolgde door het net uitgebrachte nummer ‘Old Old Fashioned’. Van de band Frightened Rabbit, de zanger van de band Scott Hutchison overleed vorig jaar mei. Daarna volgde nog een prachtige uitvoering van ‘Kathleen’. Waar Ritter halverwege de zaal bedankte voor een amazing night.

Het laatste gedeelte van de set werd weer elektrisch gespeeld met een prachtige versie van ‘Blazing Highway Home’, gevolgd door twee rockende nummers met ‘Losing Battles’, inclusief mooie gitaar solo en ‘Getting Ready To Get Down’. Als afsluiter van de set werd ‘The Curse’ gespeeld. Waarna de zaal werd bedankt voor hun komst, de bandleden werden voorgesteld en daarna iedereen van het podium liep. Maar niet veel later kwam Ritter terug voor nog een nummer. Ritter speelde akoestisch het nummer ‘All Some Kind Of Dream’, het beste nummer op ‘Fever Breaks’ en een kippenvel bezorgende afsluiter van het concert.

I saw the children in the holding pens
I saw the families ripped apart
And though I try I cannot begin
To know what it did inside their hearts
There was a time when we held them close
And weren’t so cruel, low, and mean
And we did good unto the least of those
Or was it all some kind of dream?

Zonder dat Ritter het benoemde was de toestand in de Verenigde Staten verweven door de setlist.

Een geweldig concert met een zeer opgewekte Josh Ritter, een geweldige band en prachtige nummers. Maakt dit concert tot een van de beste concerten van 2019.

Setlist:
Monster Ballads/Good Man/On the Water/Old Black Magic/Henrietta, Indiana/Thunderbolt’s Goodnight/The Torch Committee/Lantern/Sheriff McGiven(Josh solo)/The Temptation of Adam (Josh solo)/The Gospel of Mary(Josh solo)/Girl in the War/Homecoming/Where the Night Goes/Long Shadows*/Old Old Fashioned*/Kathleen*/Blazing Highway Home/Losing Battles/Getting Ready to Get Down/The Curse//All Some Kind of Dream(Josh solo)

*band acoustic

Band:
Josh Ritter – guitar, vocals
Zack Hickman – Bass, guitar, tuba, strings, vocals
? – Piano, keyboards, organ, accordion
? – Guitar, vocals
Ray Rizzo – Drums, percussion, vocals

Gezien:
Josh Ritter & The Royal City Band
Fever Breaks Tour 2019
Voorprogramma: Emil Landman
19-07-2019. Paradiso, Amsterdam, NL