Concertreview: “I need light for my lantern”- Josh Ritter

Josh Ritter is terug na een prima plaat in 2017 met ‘Gathering’ dook Ritter vorig jaar de studio in met Jason Isbell & The 400 Unit wat een van de beste platen van 2019 op heeft geleverd getiteld: ‘Fever Breaks’ met de aankondiging van het album werd ook een Europese tour aangekondigd. Na een geweldig concert in 2017 in Nijmegen, twijfelde ik geen moment hier moest ik weer bij zijn. Op 19 juli stonden Ritter en zijn band in Paradiso, Amsterdam. Na een prima voorprogramma van Emil Landman (onthoud deze naam!) kwamen Ritter en zijn band iets na half 9 het podium op. Net als in Nijmegen in 2017 was Ritter ook nu weer zeer uitgelaten. De band begon met ‘Monster Ballads’ gevolgd door ‘Good Man’ beide nummers verschenen op het in 2006 uitgebrachte ‘The Animal Years’. Daarna was het tijd voor nieuw werk van het meest recente album met het mooie ‘On The Water’ en het rockende ‘Old Black Magic’. Wat later in de set speelde Ritte ‘The Torch Committee’ een politiek nummer over de huidige tijden in de Verenigde Staten. Het daaropvolgende nummer ‘Lantern’ kreeg ineens een hoopvolle betekenis.

And the living is desperate
Precarious and mean
And getting by is so hard
That even the rocks are picked clean
And the bones of small contention
Are the only food the hungry find

I need light for my lantern
Light in my lantern tonight
Light in my lantern
Light in my lantern tonight

Aan het eind van ‘Lantern’ liep de band van het podium en speelde Ritter drie nummers solo. Hij opende met een nieuw nummer ‘Sheriff McGiven’, waarbij Ritter de tekst zo snel zong dat hij tijdens het nummer zich even moest herpakken omdat hij de tekst even leek te zijn vergeten. Daarna volgde ‘The Temptation Of Adam’ en weer een nieuw nummer, althans een nog niet eerder uitgebracht nummer ‘The Gospel Of Mary’. Voor het nummer ‘Girl In The War’ kwam de band weer het podium op. Na een prachtige versie van ‘Homecoming’ en ‘Where The Night Goes’ legde de band hun versterkte instrumenten aan de kant en kwamen aan de rechterkant van het podium staan voor drie nummers die ze semi akoestisch gingen spelen. Recht voor mij, prachtig! Ze begonnen met ‘Long Shadows’ gevolgde door het net uitgebrachte nummer ‘Old Old Fashioned’. Van de band Frightened Rabbit, de zanger van de band Scott Hutchison overleed vorig jaar mei. Daarna volgde nog een prachtige uitvoering van ‘Kathleen’. Waar Ritter halverwege de zaal bedankte voor een amazing night.

Het laatste gedeelte van de set werd weer elektrisch gespeeld met een prachtige versie van ‘Blazing Highway Home’, gevolgd door twee rockende nummers met ‘Losing Battles’, inclusief mooie gitaar solo en ‘Getting Ready To Get Down’. Als afsluiter van de set werd ‘The Curse’ gespeeld. Waarna de zaal werd bedankt voor hun komst, de bandleden werden voorgesteld en daarna iedereen van het podium liep. Maar niet veel later kwam Ritter terug voor nog een nummer. Ritter speelde akoestisch het nummer ‘All Some Kind Of Dream’, het beste nummer op ‘Fever Breaks’ en een kippenvel bezorgende afsluiter van het concert.

I saw the children in the holding pens
I saw the families ripped apart
And though I try I cannot begin
To know what it did inside their hearts
There was a time when we held them close
And weren’t so cruel, low, and mean
And we did good unto the least of those
Or was it all some kind of dream?

Zonder dat Ritter het benoemde was de toestand in de Verenigde Staten verweven door de setlist.

Een geweldig concert met een zeer opgewekte Josh Ritter, een geweldige band en prachtige nummers. Maakt dit concert tot een van de beste concerten van 2019.

Setlist:
Monster Ballads/Good Man/On the Water/Old Black Magic/Henrietta, Indiana/Thunderbolt’s Goodnight/The Torch Committee/Lantern/Sheriff McGiven(Josh solo)/The Temptation of Adam (Josh solo)/The Gospel of Mary(Josh solo)/Girl in the War/Homecoming/Where the Night Goes/Long Shadows*/Old Old Fashioned*/Kathleen*/Blazing Highway Home/Losing Battles/Getting Ready to Get Down/The Curse//All Some Kind of Dream(Josh solo)

*band acoustic

Band:
Josh Ritter – guitar, vocals
Zack Hickman – Bass, guitar, tuba, strings, vocals
? – Piano, keyboards, organ, accordion
? – Guitar, vocals
Ray Rizzo – Drums, percussion, vocals

Gezien:
Josh Ritter & The Royal City Band
Fever Breaks Tour 2019
Voorprogramma: Emil Landman
19-07-2019. Paradiso, Amsterdam, NL

Concertreview: Mighty Max Weinberg

Bruce Springsteen was druk bezig met zijn shows op Broadway en met zijn op 14 juni verschenen plaat ‘Western Stars’. Dus de rest van de band had vrij om te doen en laten wat ze willen. Dus zijn ze zo’n beetje allemaal op tour gegaan. Waaronder ook drummer van de E Street Band, Max Weinberg. Bij Springsteen concerten nemen fans vaak bordjes mee met verzoekjes daarop en dat insprireerde Weinberg voor een eigen tour. Hij vroeg 3 leden van de Weeklings om hem te helpen. Na concerten in de Verenigde Staten was het nu de beurt aan Europa. Op 18 juli werd er ook een concert in Paradiso geboekt. Bij binnenkomst van Paradiso was de vloer voorzien van zitjes en tafeltjes waardoor het geheel wat weg had van een café.

Op het podium hing ook een groot doek waar liedjes op verschenen die de band zou kunnen spelen vanavond. De te kiezen nummers waren onder andere van The Beatles, The Rolling Stones, Led Zeppelin, David Bowie, Neil Young, Eagles, Creedence Clearwater Revival, Cream en natuurlijk een aantal nummers uit het oeuvre van Bruce Springsteen. Tegen half 9 kwam de band onder leiding van Max Weinberg het podium op. Na eerst een heel verhaal in fonetisch Nederlands van de drummer was het tijd voor het eerste nummer van de avond, ‘White Room’ van Cream, gevolgd door ‘Fortunate Son’ van CCR en het eerste Springsteen nummer van de avond ‘She’s The One’. Daarna kwam Weinberg achter het drumstel vandaan om de zaal rond te gaan om verzoekjes te gaan vragen. Wat zeer mooie nummers op leverde met onder andere ‘Drift Away’ van Dobie Gray en ‘Night Moves’ van Bob Seger.

Zo vervolgde het concert de avond door, als afsluiters werden een prachtige versie van Springsteen’s ‘Thunder Road’ gespeeld met een mooie gitaarsolo op het eind en ‘Glory Days’ waarbij men het podium op mocht. Waarmee er een eind kwam aan een verrassend concert, niet alleen door de gespeelde nummers maar door de opzet waar ik eerst wat twijfels over had. Maar die twijfel werd na de eerste nummers direct weggenomen. Persoonlijk hoogtepuntje was ‘American Girl’ van Tom Petty & The Heartbreakers. Dat Weinberg goed kan drummen is bekend maar ook de band die hij mee had genomen zijn stuk voor stuk uitstekende muzikanten. Een mooie avond! Maar een volgende keer zie ik hem liever weer drummen met Bruce Springsteen voor zich.



Setlist:

White Room/Fortunate Son/Rebel Rebel/She’s the One/Drift Away /Lola/Night Moves/Open My Eyes/Anything at All/Mother’s Little Helper/Rocky Mountain Way/I Walk the Line/Tenth Avenue Freeze-out/Start Me Up/All Right Now/Helplessly Hoping/Good Times Bad Times/Take It Easy/American Girl/Cinnamon Girl/I Can See For Miles// Thunder Road/Glory Days

Band:

Max Weinberg – drums
Glen Burtnik – bass, vocals
Bob Burger – guitar, harmonica, vocals
John Merjave – guitar, vocals

Gezien:
Max Weinberg’s Jukebox
18-07-2019. Paradiso, Amsterdam, NL

Concertreview: “Of nie dan!” Lohues @ Hedon

De voorlopige laatste clubshow van de Elektrische tour, speelde Daniël Lohues en zijn band vrijdag 31 mei in Hedon, Zwolle. Van de vier concerten die ik heb gezien deze tour was deze de beste. Oftewel 1+1= 3. Een metafoor geïntroduceerd door Bruce Springsteen en een metafoor die ik vaak gebruik. Als iets wat ik heb meegemaakt lastig in woorden is uit te drukken. Zo ook dit concert, een vergelijking met het concert in Arnhem is, met uitzondering van de setlist want die was hetzelfde, niet te maken. Na een goed voorprogramma wederom van Fokko. Kwamen iets over negen, Lohues en zijn bandleden het podium opgelopen. Opener van de avond was net als in Arnhem ‘Nie Veur Spek En Bonen’ en vanaf toen zat de sfeer er al direct in. De nummers werden uit volle borst meegezongen dat voor een grote glimlach zorgde bij de heren op het podium. De sfeer zowel op het podium als in de zaal was geweldig, het zweet stond Lohues al snel op zijn voorhoofd. De nummers werden met volle overtuiging gebracht, prachtige piano partijen, snaarstrak drum werk, een fijne groovende bass en natuurlijk 2 fijne gitaren. Dus een avond zoals Springsteen het ooit al eens vertelde: “When the world is at its best, when we are at our best, when life feels fullest, one and one equals three.”

Dit was zoals gezegd de voorlopig laatste clubshow, de komende tijd staan Lohues en zijn band op verschillende festivals in het land. In 2020 gaat Lohues weer op de solo tour langs de theaters. Hopelijk gaat Lohues weer eens met deze band op pad en tot die tijd moeten we het doen met de prachtige live cd. Of nie dan!

Setlist:
Nie Veur Spek En Bonen/Volle Maone/Prachtig Mooie Dag/Kwelt/Ik Haal Mij ’n Hond Op/Ik Ben Zo Bliede/A28/Let Maar Niet Op Mij/Naor Huus/Slof/Hier Kom Ik Weg/’t Giet Zoas ’t Giet/Van Hier Tot Tokyo/Gao Weg/Wachten Op ’n Hittegolf/Ja Boeh/Hoe Kan Dat Nou?/Weg Van Alles/Allennig Moe’j ’t Ok Kunnen/Op Fietse//Ondergrondse Hutte/Ze Benn Benauwder Veur Joe As Ie Veur Heur/’t Ien Of ’t Ander

Band:
Daniël Lohues – lead vocals, guitar, harmonica
Bernard Gepken – guitar, background vocals
Reyer Zwart – bass, background vocals
Bram Hakkens – drums, background vocals
Ferry Lagendijk – piano, keyboard, Hammond organ, background vocals

Gezien:
Daniël Lohues
Voorprogramma: Fokko
Elektrisch 2019
31-05-2019. Hedon, Zwolle, NL

Concertreview: The War On Drugs: bigger and better!

In 2017 zag ik The War On Drugs voor het eerst, op 2 november om precies te zijn. Tijdens een van hun twee uitverkochte concerten in de AFAS Live. In augustus van dit jaar werd bekend dat de band na een concert op Lowlands in december terug zou komen naar Nederland. Nu voor een concert in de Ziggo Dome. Een logische stap als je 2 keer de naastgelegen zaal weet uit te verkopen. Dus op 8 december concert nummer 2 van The War On Drugs en (spoiler alert) zeker niet mijn laatste. De Ziggo Dome was op een paar plekken op de 2de ring zo goed als uitverkocht. Een mooi prestatie van een band die het niet moet hebben van veel gedraaid worden op de radio. Tegen 20 uur kwam de band (Sandy) Alex G het podium op om het voorprogramma te verzorgen. En dat begon nog wel redelijk maar naarmate hun set vorderde zakte het weg, helemaal na een grunge nummer, haakte ik helemaal af. En de muziek stond bij het eerste nummer wel heel hard, als zelfs op de tribune je broekspijpen trillen van de bass, mag dat wel gesteld worden. Na een goed half uur zat het voorprogramma erop en kwamen de roadies het podium op, om alles klaar te zetten voor de hoofdact.

Opvallend vond ik de hoeveelheid gitaarpedalen rondom de microfoon van frontman, Adam Granduciel, mooi om te zien. Rond 21 uur kwam de band het podium op en werd er afgetrapt met ‘Holding On’ van hun meest recente album ‘A Deeper Understanding’ uit 2017. Daarna werd het nummer ‘Babby Missiles’ gespeeld van het album ‘Slave Ambient’ uit 2011. Gevolgd door ‘Pain’ en ‘An Ocean Between Waves’ dat nummer is dan weer van hun doorbraak plaat ‘Lost In The Dream’ uit 2014. Zo meanderde de band deze avond door deze 3 albums. Een van de hoogtepunten vond ik ‘Eyes To The Wind’ dat akoestisch begon met alleen Adam Granduciel op akoestische gitaar en Robbie Bennet op de toetsen. Na een tijdje kwam de band er steeds meer bij en dan afsluiten met een mooie mondharmonica solo. Het kippenvel stond hoog op mijn armen. Prachtig! Een ander hoogtepunt was ‘Under The Pressure’ waarbij drummer Charlie Hall tot het uiterste werd gedreven tijdens een tussenstukje van het nummer. Na het nummer moest hij ook zichtbaar bijkomen. Dat we konden zien op de schermen die naast het podium hingen. Met mijn favoriete The War On Drugs nummer ‘Thinking Of A Place’ en ‘Burning’ kwam er een eind aan het concert.

Een werkelijk waar prachtig concert, werd er vorig jaar nog wat neerbuigend gedaan over de sound van de band, er waren vergelijkingen met de Dire Straits, liet The War On Drugs afgelopen zaterdagavond zien wat ze in huis hadden in een bijna uitverkochte Ziggo Dome. Het geluid was erg goed, was het in de AFAS soms nog een brei aan geluid, kon je nu elk individueel instrument goed horen. Daarnaast was de lichtshow er om heen ook erg goed. Ik ben er van overtuigd als ze een nieuw album hadden uitgebracht voorafgaand aan deze tour de Ziggo Dome compleet was uitverkocht.

Setlist:
Holding On/Baby Missiles/Pain/An Ocean in Between the Waves/Strangest Thing/Nothing to Find/Brothers/Eyes to the Wind/Red Eyes/In Reverse/Under the Pressure/In Chains//Thinking of a Place/Burning

Band:
Adam Granduciel – vocals, guitar, harmonica, sampler
Robbie Bennet – keyboards
Jon Natchez – saxophone, keyboards
Charlie Hall – drums
Dave Hartley – bass, vocals
Anthony LaMarca – guitar

Gezien:

The War On Drugs
A Deeper Understanding Tour
Voorprogramma: (Sandy) Alex G
08-12-2018. Ziggo Dome, Amsterdam, NL

Concertreview: #fokkingKACEYMUSGRAVES

In de week van 16 tot en met 21 oktober vond het Amsterdam Dance Event plaats. Door een van de bezoekers werd de hashtag #fokkingade geïntroduceerd en zoals zo vaak ging die hashtag viral. Het meisje dat hier mee was begonnen had zich in Paradiso geïrriteerd aan 2 oudere mensen. Deze ouderen hadden gevraagd of zij met haar vrienden wat stiller kon zijn tijdens het concert waarna ze had gezegd: “het is fokking ADE”. Sowieso een ergerlijk iets mensen die alleen maar aan het praten zijn tijdens concerten. Dus ADE, maar daarnaast ook de marathon van Amsterdam en het concert van Kacey Musgraves in de Melkweg.

In 2015 stond Kacey Musgraves nog in de oude zaal maar 3 jaar later stond ze in de grote zaal ‘Max’ van de Melkweg. En dan ook nog erg snel uitverkocht. Je hoort Musgraves niet op de radio of via andere kanalen in Nederland, maar toch weet ze dus veel mensen te bereiken. Het voorprogramma werd verzorgd door Soccer Mommy de band rondom Sophie Allison, uit Nashville, TN. In de 100+ concerten die ik heb gezien was dit voorprogramma niet heel best om het voorzichtig uit te drukken. Iets dat we rondom ons heen ook hoorden, het kabbelde teveel voort. Allison speelde solo en gebruikte hiervoor een elektrische gitaar. Misschien als ze haar nummers akoestisch had gespeeld dat het dan beter was. Wel leuk dat ze een cover van Bruce Springsteen speelde met ‘I’m On Fire’. Maar ook dat nummer beklijfde niet en waardoor halverwege mijn aandacht al weer weg was. Dat was ook te merken aan de zaal want op het eind van haar set werd er veel gepraat.

Toen haar set voorbij was werd het podium omgebouwd en klaargemaakt voor Kacey Musgraves en haar mannen. Na ‘Dancing Queen’ van Abba en ‘Stayin’ Alive’ van de Bee Gees kwamen de bandleden op om ‘Slow Burn’ in te leiden waarna Musgraves onder luid gejuich het podium op kwam lopen. Na het openingsnummer volgden nog drie nummers van het nieuwe album en kanshebber voor album van het jaar, ‘Golden Hour’. Met een schitterende versie van ‘Keep It To Yourself’ en daaropvolgend ‘Merry Go ‘Round’ maakte ze een uitstapje naar haar doorbraak album ‘Same Trailer, Different Park’ uit 2013. Tussendoor vertelde Musgraves dat ze erg blij was dat het concert was uitverkocht: ‘we sold this f*cking place out’. Daarna was het de beurt aan 2 nummers van ‘Pageant Material’ met ‘High Time’ inclusief de lucht van een joint die werd opgestoken door iemand en het mooie ‘Die Fun’. Daar tussen in speelde Musgraves ‘Golden Hour’ de titeltrack van haar laatste plaat. Tijdens het outro van ‘Die Fun’ werden er wat instrumenten aan de voorkant van het podium gezet. Waarna de band in een akoestische setting verder ging. Te beginnen met ‘Mother’ en ‘Oh, What A World’. Voor het volgende nummer vroeg Musgraves of mensen wisten uit welk klein Texaans plaatsje ze kwam, waarop ene Jessica riep ‘Mineola’ dit klopte vertelde Musgraves maar toen ze keek wie dat zei herkende ze deze Jessica. Ze was jaren terug vanuit Duitsland als exchange student naar de woonplaats van Musgraves gekomen. Met de nodige ‘oh my god’ en ‘how are you’s’, ging Musgraves iets wat van haar stuk gebracht verder met ‘Family Is Family’. Het laatste nummer in de akoestische setting compleet met stand up bass en cello speler Nat Smith, was ‘Love Is A Wild Thing’ dat eerst akoestisch begon waarna de band hun elektrische instrumenten weer op pakten. Na ‘Velvet Elvis’ was het tijd voor een klassieker uit 1997 van de jongensgroep *NSYNC in de vorm van ‘Tearin’ Up My Heart’. Musgraves zei na afloop van dit nummer ‘sorry, not sorry for playing this one’. Daarna volgde mijn favoriete nummer van de avond met ‘Happy & Sad’ gevolgd door ‘Space Cowboy’. Voorafgaand aan het laatste nummer ‘Follow Your Arrow’, benoemde Musgraves nog even hoe fijn ze het vond om in Amsterdam te zijn. En kreeg ze een regenboog vlag toegeworpen. Na de laatste noten van ‘Follow..’ liep de band van het podium af maar zoals zo vaak kwam de band alweer snel terug. Of nou ja alleen Musgraves en Kai Welch die haar begeleidde voor het piano nummer ‘Rainbow’. Prachtig en hoe simpel de tekst ook is, klopt het helemaal.

But you’re stuck out in the same old storm again
Let go of your umbrella, darlin’ I’m just tryin’ to tell ya
That there’s always been a rainbow hangin’ over your head
Yeah there’s always been a rainbow hangin’ over your head
It all be alright

Daarna volgde voor mij toch wel de verassing van de avond door ‘Neon Moon’ te spelen van het country duo Brooks & Dunn. Schitterend. Daarna was het tijd voor het laatste nummer van de avond ‘High Horse’ een prachtige afsluiter van een fantastische avond.

In drie jaar tijd van de oude zaal naar de grote zaal laat het momentum zien waarin Musgraves zit. Sinds het uitbrengen van haar plaat ‘Golden Hour’ is ze met Harry Styles op tour geweest en is ze te zien geweest in bijna elke talkshow in de Verenigde Staten. Commercieel gezien is ze dus erg goed bezig met zelfs een korte tour door Japan en nu dan Europa. Ik vind het mooi om die groei zo te zien want als ze in dit tempo door gaat staat ze een volgende tour misschien wel in de Afas Live. Dit jaar is met recht Musgraves haar ‘Golden Hour’ en hopelijk blijft het niet bij dit ene jaar!

Met dank aan Tipi’s taarten.

Setlist:
Slow Burn/Wonder Woman/Butterflies/Lonely Weekend/Keep It to Yourself/Merry Go ‘Round/High Time/Golden Hour/Die Fun/Mother*/Oh, What a World*/Family Is Family/It Is What It Is/Love Is a Wild Thing/Velvet Elvis/Tearin’ Up My Heart(*NSYNC cover)/Happy & Sad/Space Cowboy/Follow Your Arrow//Rainbow/Neon Moon(Brooks & Dunn cover)/High Horse

*(full band acoustic performance)

Band:
Kacey Musgraves
Kyle Ryan – Guitar, Banjo
Adam Keafer – bass, stand up bass
Kai Welch – keys, guitar, background vocals
Nat Smith – chello, keys
Brett Resnick – pedal steel guitar
Scott Quintana – drums

Gezien:
Kacey Musgraves
Oh What A World Tour 2018
Voorprogramma: Soccer Mommy
21-10-2018. Melkweg, Amsterdam, NL