Concertreview: Famous In Small Town Bloemendaal – Miranda Lambert

Terug naar 3 maart 2010, in het oude Amphion theater in Doetinchem. Tijdens het theater concert van Daniël Lohues, vertelde hij over een nummer van ene Miranda Lambert. Dit was het nummer ‘Famous In A Small Town’, hij had dit nummer gehoord in Amerika toen hij daar aan het reizen was. Lohues vond dit nummer zo treffend, voor zijn eigen woonplaats Erica in Drenthe, dat hij het nummer vertaalde naar Op ‘N Dorp Is Iederene ‘n Beroemdheid. De dag na het concert van Lohues ben ik gaan googlen naar het origineel, die had ik al snel gevonden en de rest is geschiedenis.

Begin dit jaar werd bekend dat Miranda Lambert voor de ‘Highway Vagabond Tour’ voor het eerst naar Nederland zou komen. Daar moest ik bij zijn, snel even geappt met Louise of ze zin had om mee te gaan. En dus reden we 16 augustus naar Bloemendaal of all places. Het concert vond plaats in het prachtige Caprera Openlucht Theater op het kopje van Bloemendaal. Toen we er tegen 16 uur alvast even langs reden stond er al een man of 20 te wachten om naar binnen te mogen. Wij hadden al besloten om eerst nog even een hapje te eten in Bloemendaal Aan Zee. Om precies te zijn bij de bekende strandtent ‘Bloomingdale’s’. Na een hapje, drankje, ijsje en een fijn zonnetje op het strand, reden we terug naar Caprera. Inmiddels was het aantal mensen dat stond te wachten zeker verdrievoudigd. Iets verderop de auto geparkeerd waarna we twee mensen tegen kwamen die zich verbaasden over de drukte die er nu al was. Dat hadden ze nog niet eerder meegemaakt, eerst gingen ze nog even eten voordat ze naar Miranda Lambért gingen (de man sprak Lambert uit met een Franse tongval). Niet veel later sloten wij achter aan in de rij waar we nog een uur moesten wachten totdat de poorten open gingen.

Ward Thomas

Inmiddels waren aan beide hoeken van de straat rijen ontstaan toen de poort open gingen. Snel kaartjes gescand en na een kleine heuvelbeklimming kwam we boven aan het theater uit, een mooie plek uitgezocht op de 5de rij. Perfecte plekken en wat een schitterende omgeving! Om 20 uur terwijl het al iets begon te schemeren kwamen de dames van Ward Thomas het podium opgelopen. Een tweeling die zoals ze het zelf zeggen Engelse country muziek maken. Ze speelden een mooie set met goede samenzang en dat zie ik niet vaak bij een voorprogramma ze kregen het hele theater al vroeg in hun set enthousiast. Na een liedje of 6 liep de tweeling Ward Thomas het podium af. Snel werden er wat microfoons neergezet een paar monitoren en tegen 21 uur kwam de band van Lambert het podium opgelopen. De band begon te spelen met het intro van ‘Fastest Girl In Town’ waarna Lambert het podium op kwam lopen. Waarmee het concert echt begon. Na het stevige ‘Fastest Girl…’ werd ‘Kerosene’ gespeeld gevolgd door het mooie ‘Heart Like Mine’. Tussendoor vertelde Lambert dat ze behoorlijk zenuwachtig was voor haar eerste optreden in Nederland. Met ‘Highway Vagabond’ en ‘Vice’ speelde Lambert twee nummers van haar laatste album ‘The Weight Of These Wings’ de nummer 3 in mijn top 25 van de beste platen van 2016. Later in de set zou ze nog een aantal nummers van dit album spelen. Een van de hoogtepunten vroeg in de set was ‘The House That Built Me’. Prachtig en herkenbaar. Daarna volgde een leuke versie van ‘Pink Sunglasses’, waarna Lambert de zonnebril die ze op had gezet het publiek in gooide. Na ‘Ugly Lights’ volgde ‘Mama’s Broken Heart’ een nummer geschreven door Kacey Musgraves.

Voor het volgende nummer zette Lambert Gwen Sebastian in het zonnetje. Sebastian had een nieuwe single uit ‘Cadillac’ en die mocht ze gaan zingen. Waarna Lambert naar de zijkant van het podium liep en Sebastian de microfoon van Lambert overnam. Na dit nummer kwam Lambert weer het podium op om de rest van de band voor te stellen. Waarna het tijd was voor een cover van het nummer ‘Everytime I Roll The Dice’ van Delbert McClinton (ik kende hem niet). McClinton is een Amerikaanse blues/rock gitarist en zanger. Erg fijne cover! Met ‘Automatic’ keerde Lambert terug naar eigen werk. Waarna ook nog ‘Little Red Wagon’, ‘White Lair’ en ‘Gunpowder & Lead werden gespeeld. Waarbij het laatste nummer Lambert zong met een luchtbuks als microfoon standaard.
Tegen het eind van het nummer liep Lambert van het podium af met de woorden ‘God bless y’all’. De band speelde nog even door maar liep daarna ook van het podium af. Al snel kwam Lambert terug om solo het nummer ‘Tin Man’ te spelen voorafgaand aan dit nummer vertelde ze dat ze nog steeds wat zenuwachtig was. Maar dat ze zeker terug zou komen en dan, zo beloofde ze, iets minder zenuwachtig zou zijn. ‘Tin Man’ was schitterend waarna er een daverend applaus volgde. Het laatste nummer van de avond was een mooie cover van U2. Lambert had hun begin dit jaar zien optreden in de States en vond ‘I Still Haven’t Found What I’m Looking For’ een mooie afsluiter van een prachtige avond!

Daarna nog even langs de merchandise stand waar Louise een t-shirt kocht en ik een toffe pet. De terugweg verliep vlot alleen bij het uitrijden van Haarlem wat file maar daarna konden we goed doorrijden. Nog even een korte stop voor een ACM* in Breukelen en toen door naar huis.

Het was een schitterend concert op een van de mooiste concertlocaties die Nederland rijk is. Lambert zette een erg goed concert neer wel wat zenuwachtig maar tijdens ‘Pink Sunglasses’ leek ze de zenuwen helemaal kwijt te zijn. ‘Famous in Small Town Bloemendaal’. De volgende keer dat Lambert naar Nederland komt ben ik daar zeker weer bij!

Gezien:
Miranda Lambert
Highway Vagabond Tour
16-08-2017. Caprera Openlucht Theater, Bloemendaal, NL

Setlist:
Fastest Girl In Town/Kerosene/Heart Like Mine/Highway Vagabond/Vice/Baggage Claim/We Should Be Friends/Over You/All Kinds Of Kinds/The House That Built Me/Pink Sunglasses/Ugly Lights/Mama’s Broken Heart/Caddilac (Gwen Sebastian on main vocals)/Everytime I Roll The Dice/Automatic/Little Red Wagon/White Lair/Gunpowder & Lead//Tin Man/I Still Haven’t Found What I’m Looking For

Band:
Miranda Lambert – vocals, guitar
Aden Bubeck – bass guitar
Spencer Cullum Jr. – pedal steel, mandolin, banjo
Gwen Sebastian – backing vocals
Danny Mitchell – keyboard
Chris Kline – keyboard, hammond organ, percussion
Alex Weeden – lead guitar
Boo Massey – lead guitar
Scotty Wray – lead guitar, rhythm guitar
Keith Zebroski – drums

Setlist:
Dirt And Gold/Boomerang/Guilty Flowers/Proof/Cartwheels/Carry You Home

Band:
Catherine Ward Thomas – vocals
Lizzy Ward Thomas – vocals
….. – guitar
….. – percussion

Concertreview: “Don’t tell me that you don’t have your own Trumps; I know you do!” – Jeff Tweedy, Wilco

img_8030Begin maart maakte Wilco bekend dat ze een wereld tour gingen doen. Met ook twee stops in Nederland. Op 9 en 10 november speelden ze in TivoliVredenburg. De eerste avond een eigen show, de tweede avond als onderdeel van het festival ‘Le Guess Who’. Mijn keus viel al snel op de eerste avond omdat dit een gewoon concert zou zijn. Dus een volledig concert, later zou blijken dat het concert van 10 november ook van gewone lengte zou zijn. img_8040Dus een kaart besteld voor al weer het derde concert in Tivoli, voor mij dit jaar.

Woensdag 9 november was het dan zover, ’s ochtends al vroeg uit bed om de uitslag van de presidentsverkiezingen in Amerika te bekijken. Donald J. Trump had gewonnen, iets dat ik bijna een week later nog erg bijzonder vind. Want waarom stem je op deze man? Ik was benieuwd hoe Wilco zou reageren op deze uitslag, zelf zou ik het wel gaaf vinden als ze dan het nummer ‘Ashes Of American Flags’ zouden spelen. Na wat gegeten te hebben in het restaurant in TivoliVredenburg besloot ik om net als veel mensen maar bij de trap te gaan staan. Niet veel later ging de trap open en mochten we naar de zaal genaamd Ronda lopen. Al snel had ik een mooi plekje gevonden links vooraan bij het podium. Bij de ingang van de zaal stond een bord met ‘Ashes Of American Flags’ en op het andere bord Wilco. Een hint voor vanavond? Na ongeveer een uurtje wachten kwam William Tyler het podium op voor het voorprogramma. Leuk! Een singer songwriter maar niets bleek minder waar. Tyler maakt instrumentale gitaar muziek en dat doet hij erg goed. img_8078Na een half uurtje was zijn set klaar en kwamen de roadies van Wilco het podium op om alles klaar te maken voor het concert. Tegen 21 uur waren ze klaar met het podium en niet veel later kwam de band het podium op. Geen hello of goodevening maar direct beginnen met, jawel, erg toepasselijk ‘Ashes Of American Flags’. Met gelijk al een mooie solo van meestergitarist Nels Cline, daarna was het de beurt aan ‘Normal American Kids’. Na het vierde nummer ‘Cry All Day’ riep iemand uit de zaal: ‘I’ve been crying all day’.
Waarna Jeff Tweedy van wal stak: ‘”I’ve been crying all day, too,” “We come to you brokenhearted, but we’re on the side of righteousness. We’re on the side of beauty. We’re on the side of creation.”
img_8046Tweedy vervolgde: “We will not waste tears on that motherfucker. I cry because I need to mourn and then prepare for what’s next. Sometimes you don’t want to play music when you feel so bad, but that’s what it’s for.”
Waarna de sfeer in de zaal en op het podium verbeterde. Gedurende het concert zou Tweedy nog een aantal keer terug komen op de gebeurtenissen. Met ‘I Am Trying To Break Your Heart’ pakte de band de spreekwoordelijke draad weer op. Gevolgd door ‘Art Of Almost’ en ‘Pickled Ginger’. Waarna het de beurt was aan een van mijn favoriete Wilco liedjes ‘Via Chicago’. Dat een fijn country/americana geluid had tot dat, net als op de plaat, drummer Glenn Kotche even los ging. En het geluid van het nummer alle kanten op ging. Dit duurde maar even waarna de country feel weer terug kwam. Schitterend nummer! Na dit nummers was het tijd voor ‘Misunderstood’, ‘Someone To Lose’, ‘Reservations’ en een van de vele hoogtepunten van de avond, het eerste nummer dat ik ooit hoorde van Wilco: ‘Impossible Germany’.

Een schitterende solo van Nels Cline, die hij bijna agressief en boos speelde. Na een groot applaus vertelde Tweedy voorafgaand aan ‘We Aren’t The World (Safety Girl)’ het volgende: “Sometimes you write a song and it’s 15 or 20 years later when you realize what it was about”. “And sometimes you write one and it’s only a few months before you do and the latter was the case with this song”. Wederom een verwijzing naar de verkiezing van Trump. Daarna volgde het mooie ‘Say You Miss Me’ en nog een viertal nummers waarna de eerste set werd afgesloten met ‘I’m The Man Who Loves You’. Toen de band het podium weer op kwam riep een man die naast mij stond: “You can stay here if you don’t want to go back to Trumpland.” Hierop reageerde Tweedy: “Don’t tell me that you don’t have your own Trumps; I know you do,” zei hij, gevolgd door: “But then, in a spirit of unity, they will all be defeated. They’ll all die and we’ll rejoice. Until then, we play rock shows and sing to each other.”

img_8070Waarna de band ‘Spiders (Kidsmoke)’, inzette gevolgd door ‘Hummingbird’ en ‘The Late Greats’. Waarna we werden bedankt dat we waren gekomen en de band van het podium liep. Om niet veel later terug te komen. Waarna Tweedy ons wederom bedankte dat we waren gekomen: “You guys made this evening so much better for us”. Waarna hij William Tyler het podium op haalde met de woorden: “Everyone had been consoling one another backstage, and William’s a very good hugger…if anybody wants to hug him.” Waarna het mooie ‘California Stars’ werd gespeeld waarin William Tyler ook even mocht soleren. Gevolgd door ‘Passenger Side’ waarna Tweedy zei: “”There are more of us than (there are) of them. “There always will be. The only way we lose power is to think we have none.” Waarna de band het laatste nummer van de avond in zette ‘A Shot In The Arm’.

Maybe all I need is a shot in the arm
Something in my veins bloodier than blood

Dit werd een aantal keer herhaald, waarbij bassist John Stirratt wat emotioneel werd. Na nog een paar bedankjes aan het eind van het nummer liep de band het podium af. Wat een schitterend, beladen concert. De band had het er behoorlijk moeilijk met wat er in de Verenigde Staten was gebeurt. Waardoor de avond iets surrealistisch had. Een van de beste concerten die ik de afgelopen jaren heb gezien. Was ik al fan van de band, na deze avond ben ik dat nog meer!img_8044

Setlist:
Ashes Of American Flags/Normal American Kids/If I Ever Was A Child/Cry All Day/I Am Trying To Break Your Heart/Art Of Almost/Pickled Ginger/Via Chicago/Misunderstood/Someone To Lose/Reservations/Impossible Germany/We Aren’t The World (Safety Girl)/Say You Miss Me/Random Name Generator/Jesus, etc./Locator/Heavy Metal Drummer/I’m The Man Who Loves You//Spiders (Kidsmoke)/Hummingbird/The Late Greats///California Stars (with William Tyler)/Passenger Side/A Shot in The Arm

Band:
Jeff Tweedy – vocals, guitar
John Stirratt – bass, backing vocals
Nels Cline – guitar
Glenn Kotche – drums
Pat Sansone – guitar, percussion, keyboards
Mikael Jorgensen – keyboards

Gezien:
Wilo
Schmilco World Tour 2016
09-11-2016. Ronda, TivoliVredenburg, Utrecht, NL

Voorprogramma:
William Tyler – guitar

Setlist:
? alle nummers instrumentaal

Concertreview: “I had pancockings this morning” – Sturgill Simpson

img_7690Even terug naar 9 juli van het jaar 2016. Toen ik thuis kwam na afloop van een schitterend concert van Sturgill Simpson, zag ik op internet dat hij in september weer in Nederland zou zijn. Om precies te zijn op de 23ste in het mooie Paradiso in Amsterdam. Dus direct weer een kaartje besteld want hier wilde ik weer bij zijn. Door naar 23 september mooi op tijd naar Amsterdam gegaan om ook nog even te kijken bij mijn favorieten winkel aldaar Concerto. En nog een paar mooie vinyl platen gekocht waaronder het ‘nieuwe’ album van Springsteen ‘Chapter And Verse’. Daarna richting het Hard Rock Café op de spreekwoordelijke steenworp afstand van Paradiso. Waar ik met Matthijs en Anjali had afgesproken. Na een fijne hamburger en een pepsi, want cola hadden ze niet vertelde het meisje van de bediening (?!) liepen we tegen half 8 naar Paradiso. Kaartjes gescand en de zaal in die toen nog behoorlijk leeg was. De meeste mensen zaten al op de balkons van Paradiso. Om half 9 kwamen Simpson en zijn mannen het podium op en werd er afgetrapt met ‘Sitting Here Without You’ gevolgd door ‘Time After All’. Daarna was het tijd voor twee covers die Simpson zich eigenlijk al helemaal eigen heeft gemaakt. ‘I’d Have To Be Crazy’ en ‘I Never Go Around Mirrors’ respectievelijk van Willie Nelson en Lefty Frizzell. Waarna Simpson weer verder ging met nummers van zijn eerste album. Simpson stelde de band voor en vertelde dat hij vanmorgen pancocking’s (oftewel pannenkoeken) had gehad. Wat leidde tot grote hilariteit in de zaal en bij de band. Sowieso was de sfeer in de zaal gedurende het hele concert goed. Ook op het podium had de band het goed naar zijn zin. Er werden onderling veel gelachen. img_7708Na het werk van zijn eerste album was het tweede album aan de beurt en zonder dat ik het door had werd deze in zijn geheel gespeeld met het mooie ‘Turtles All The Way Down’. Tijdens ‘Long White Line’ werd het volgende stukje uit volle borst meegezongen door het publiek:

New York City, old St. Joe, Albuquerque New Mexico
This old rig is humming and rolling she’s a doing fine
If somebody wants to know whats become of this so and so
Tell em I’m somewhere looking for the end of that long white line

Tussen de integrale uitvoering van het album ‘Metamodern Sounds In Country Music’ was er ook nog ruimte voor het nummer ‘When The Levee Breaks’ gevolgd door ‘The Promise’ twee schitterende nummers. Tijdens ‘A Little Light’ kregen de blazers even goed de ruimte om te jammen. Na het laatste nummer van het album ‘It Ain’t All Flowers’ was het tijd voor nog een cover. Eentje van William Bell met als titel ‘You Don’t Miss Your Water’. Zonder pauze ging de band verder met een integrale uitvoering van Simpson’s nieuwste album ‘A Sailor’s Guide To Earth. Na een fantastische uitvoering van ‘Call To Arms’ het laatste nummer van het album en de avond. Bedankte Simpson ons en liep de band van het podium af. Zonder pauze of overgang naar de toegiften gewoon 2 uur spelen punt. Daarna nog even nagepraat met Matthijs, Anjali en aanhang. En toen op naar huis. Briljant mooie avond weer!

In vergelijking met het concert in Nijmegen was de band nog beter op elkaar ingespeeld waardoor het er ook wat ontspannender aan toe ging. Ook waren er meer stukjes voor de blazers toegevoegd bij de verschillende nummers. Bassist Chuck Bartels was toch wel de held van de avond, hij kreeg van Simpson een aantal keer de ruimte om te mogen jammen op de bass. Al met al een veel leuker en beter concert dan in Doornroosje. En die was al geweldig. Top avond!


Bron: rialto1961

Gezien:
Sturgill Simpson
A Sailor’s Guide To Earth
23-09-2016. Paradiso, Amsterdam, NL

img_7712Band:
Sturgill Simpson – Vocals, guitar
Miles Miller – Drums, band leader
Laur Joamet – Guitar, pedalsteel
Chuck Bartels – Bass
Bobby Emmett – Keys
Brad Walker – Sax
Jon Ramm – Trombone
Scott Frock – Trumpet

Setlist:
Sitting Here Without You/Time After All/I’d Have to Be Crazy/I Never Go Around Mirrors/Railroad of Sin/Some Days/Old King Coal/Water in a Well/Turtles All the Way Down/Life of Sin/Living the Dream/Voices/Long White Line/When the Levee Breaks/The Promise/A Little Light/Just Let Go/It Ain’t All Flowers/You Don’t Miss Your Water/Welcome to Earth (Pollywog)/Breakers Roar/Keep It Between the Lines/Sea Stories/In Bloom/Brace for Impact (Live a Little)/All Around You/Oh Sarah/Call to Arms

Concertreview: “I’m not here for pot, I like the goddamn cheese!” – Jason Isbell

14021476_1160427223979793_521822621981451800_nTerug naar 15 januari, iets na half elf. Zojuist had ik een schitterend concert gezien van Jason Isbell & The 400 Unit. Ik wilde meer, ik wilde dit vaker zien en dat kon want een paar dagen na het concert in Paradiso werd er voor 17 augustus een concert aangekondigd in TivoliVredenburg. Zonder na te denken een kaart besteld. Na een schitterende concert zomer met mijn andere muzikale helden, Bruce Springsteen & Sturgill Simpson was het op 17 augustus tijd voor Jason Isbell. Tegen 16 uur reed ik Utrecht binnen, auto geparkeerd en toen het centrum in om een plekje te zoeken om wat te gaan eten. De Italiaan waar mijn oom en ik hadden gegeten voorafgaand aan het concert van Southside Johnny, was jammer genoeg afgeladen vol. Dus na een rondje door de stad viel de keus op ‘Manneken Pis’ uitgeroepen tot beste patat of friet bakker van Nederland in 2015. En inderdaad de friet smaakte goed. Toen dat op was naar Tivoli gegaan om wat te drinken. Toen ik een cola(aaaa) bestelde vroeg het meisje van de bediening of ik uit het oosten kwam. Toen ik zei dat, dat zo was zei ze dat ze dat kon horen omdat ze ook zelf uit het oosten kwam. Na dat de cola op was kwam Matthijs binnen gelopen op het moment dat de zaal net open was. Nog even wat gedronken en het voorprogramma van The Fire Harvest, aan ons IMG_7273voorbij laten gaan. De reacties toen we in de zaal waren in afwachting van Isbell waren niet heel geweldig over bovenstaande band. Omdat ik ze niet heb gezien weet ik niet of dat zo is. Na dat de roadies van Isbell het podium ombouwde was het tegen 21 uur tijd voor Isbell en zijn mannen. Isbell opende de avond met alvast een bedankje ‘thanks for coming to the show!’ ‘We hope you al have a great time tonight’. Waarna ‘Palmetto Rose werd ingezet gevolgd door ’24 Frames’ en het titel nummer van Isbell’s nieuwste album en de gelijknamige tour ‘Something More Than Free’. Voor het volgende nummer ‘Stockholm’ greep Isbell even terug naar zijn vorige album ‘Southeastern’. Voorafgaand aan ‘Decoration Day’, een nummer uit de tijd dat Isbell lid was van de band ‘Drive-By Truckers’, vertelde Isbell: “I like this room. It’s a strange setup, I’ll feel like I should performing surgery in the late 1800’s”. Na dit nummer met schitterende scheurende gitaren van Isbell en Vaden, pakte DeBorja de accordeon voor een bijna ‘Nebraskiaans nummer’ (Nebraska van Bruce Springsteen). DeBorja hield zijn accordeon nog even om voor ‘Codeine’ tijdens het concert in Paradiso in januari was dit nummer nog de afsluiter van de avond. Na het schitterende nummer ‘Traveling Alone’ begon Isbell te vertellen over een ontmoeting met een man bij de Starbucks die middag net IMG_7296naast Tivoli. De man vroeg aan Isbell: “How is you’re band? Have they smoked to much pot?” Isbell’s reactie was: “We’re professionals but what I’ve should have said was we’ve been on tour with Willie f*cking Nelson!” Waarna er luid applaus volgde schitterende opmerking! Want country held Willie Nelson, al dik in de 80, rookt graag een joint op zijn tijd. Wat later vertelde Isbell: “I’m not here for pot, I like the goddamn cheese! And the bicycle’s. Waarna Isbell ons bedankte dat we naar de show waren gekomen. Waarna hij het mooie ‘Alabama Pines’ inzette. Gevolgd door ‘The Life You Choose’ en ‘Speed Trap Town’. Daarna was het de beurt aan een van mijn favoriete Isbell nummers ‘If It Takes A Lifetime’:

I’m learning how to be alone. I fall asleep with the TV on
And I fight the urge to live inside my telephone
I keep my spirits high, find happiness by and by
If it takes a lifetime

Daarna volgde nog zo’n pareltje van Isbell namelijk ‘Cover Me Up’ een biografisch nummer, Isbell was een aantal jaar geleden behoorlijk verslaafd aan alcohol en drugs.

I sobered up
I swore off that stuff
Forever this time

Waarna er luid applaus volgde en Isbell vocaal nog een tandje bijschakelde. Daarna volgde ‘Flying Over Water’ en het altijd fijne stampende ‘Super 8’. Na een paar ‘thank you’s’ liepen Isbell en zijn mannen van het podium. Niet veel later kwam hij terug samen met Berry DeBorja voor een schitterende versie van het nummer ‘Elephant’. Aan het eind van het nummer zei Isbell: “It’s been a great night! Thank you guys so much, we’ve enjoyed the hell out of it’ Waarna Isbell de band weer op het podium haalde en ze nogmaals voorstelde. “Thanks again we’ll see you again real soon!” Waarna het tijd was voor het laatste nummer van de avond wederom een nummer van de Drive-By Truckers. Met op het eind schitterende gitaarsolos van Isbell en Sadler Vaden. Maar daarna zat het er echt op en liepen Isbell & zijn 400 Unit van het podium af.

Nog even nagepraat en toen richting de uitgang nog even bij de merchandise stand gekeken en een t-shirt gekocht. Toen ik buiten kwam was het net 23 uur en een goed uur later was ik alweer thuis.
Wederom een briljant mooi concert van Isbell en zijn mannen. Het speelplezier spat er vanaf tussen de bandleden er werd regelmatig gegeind onderling. Erg mooi om te zien. Kiezen tussen het concert in Paradiso en deze in Tivoli kan ik niet. Ze waren beiden geweldig en bij beide ging ik voldaan naar huis! De volgende keer als Isbell weer naar Nederland komt ben ik daar weer bij!

Setlist:
Palmetto Rose/24 Frames/Something More Than Free/Stockholm/Decoration Day/Hudson Commodore/Codeine/Traveling Alone/Alabama Pines/The Life You Chose/Speed Trap Town/If It Takes a Lifetime/Cover Me Up/Flying Over Water/Super 8//Elephant/Never Gonna Change

Band:
Jason Isbell – vocals, guitars
Sadler Vaden – guitars, background vocals
Jimbo Hart – bass, background vocals
Derry DeBorja – keyboards, accordeon, background vocals
Chad Gamble – drums

Gezien:
Jason Isbell & The 400 Unit
Something More Than Free Tour 2016
17-08-2016: Grote Zaal, TivoliVredenburg, Utrecht, NL

Concertreview: Sturgill Simpson’s A Sailor’s Guide To Doornroosje

FullSizeRenderIneens was daar de aankondiging ergens begin mei dat Sturgill Simpson weer naar Nederland zou komen ter promotie van zijn nieuwste album, tevens grote kanshebber voor plaat van het jaar, ‘A Sailor’s Guide To Earth’. Hij trad niet op in Paradiso, de Melkweg of Tivoli nee, plaats van handeling was dit keer Doornroosje in Nijmegen. Een voor mij nieuwe concertzaal en een hele mooie zaal, met erg goed geluid. Tegen half zeven weggereden en een klein uur later liep ik de Keizer Karelgarage uit, naast het centraal station lag Doornroosje. Het was er al redelijk druk, veel oude countryfans met shirtjes van Johnny Cash en Waylon Jennings. Om 20 uur ging de deur open door een storing in het systeem konden de kaartjes (a4’tjes) niet worden gescand en moesten ze afgegeven worden. Daarna direct de zaal ingelopen maar daar was nog niemand dus eerst maar even wat te drinken gehaald en toen een mooie plek gezocht vooraan het podium. Daarna was het een uurtje wachten maar dat ging snel voorbij doordat ik aan de praat kwam met een man die Simpson ook al een tijdje volgde. Dus even gepraat over zijn IMG_6831muziek en andere artiesten in dit genre. Om iets over negen kwamen de bandleden het podium op inclusief een blazerssectie (!). Die had ik nog niet zo vroeg verwacht, maar wat een geweldige toevoeging! Het deed mij erg denken aan de cd/dvd van het laatste concert dat Waylon Jennings in 2000 gaf met The Waymore Blues Band. Waarbij Jennings ook een blazerssectie mee lieten spelen. Het eerste nummer van de avond was ‘Sitting Here Without You’ waarop de blazers al erg fijn mee deden.

Simpson speelde veel nummers van zijn eerste twee albums het uit 2013 afkomstige ‘High Top Mountain’ en ‘Metamodern Sounds In Country Music’ uit 2014. Evenals drie mooie covers met ‘I’d Have To Be Crazy’ dat ook op zijn album uit 2013 staat maar het origineel is van Willie Nelson. ‘The Promise’ van de band When In Rome en als verassing een soul nummer ‘You Don’t Miss Your Water’ origineel van William Bell maar de bekendste versie komt van Otis Redding. IMG_6813Maar inmiddels was het concert al een dik uur onderweg maar nog geen één nummer van zijn nieuwste plaat. Wel kregen de blazers nog even extra ruimte om te improviseren op het nummer ‘A Little Light Within’. Simpson vertelde na een aantal nummers dat hij ons een stil publiek vond, waarop een Amerikaan uit Ausin, Texas, goed verwoorde wat denk ik iedereen dacht: ‘we’re impressed’. ‘All right then’ was het antwoord van Simpson, later tijdens het concert liep hij richting Bobby Emmett toen Laur Joamet met een mooie solo bezig was. Later vertelde Simpson dat hij de keyboard/Hammond speler even in de gaten moest houden. Waarna hij vertelde over dat het spul uit Amsterdam toch wel erg sterk was. Verwijzend naar cannabis. Simpson zelf is sinds zijn 28ste al geheel onthouder. Het concert was zoals gezegd al even onderweg en nog steeds geen nummer van het nieuwste album, maar na het laatste nummer van de set kwam daar verandering in toen Simpson vertelde dat hij een nieuw album uit had en ze deze gingen spelen. Wat volgde was een complete uitvoering van het album ‘A Sailor’s Guide To Earth’. Vond ik het album al geweldig na deze live uitvoering heb ik de rest van de week dit album gedraaid. Van het rustige ‘Welcome To Earth (Pollywog)’ naar de mooie cover van Nirvana’s ‘In Bloom’ naar het werkelijk stampende einde ‘Call To Arms’ waarop de band helemaal los ging, harder, sneller, nog harder en nog sneller. Schitterend! Is een understatement in deze. Na ‘Call To Arms’ bedankte Simpson ons en liep van het podium gevolgd door zijn band. Geen toegift dit keer maar die heb ik ook niet gemist wat een geweldig concert!

Nog even nagepraat en daarna via de merchandise stand naar huis gegaan. Om 23.15 uur zat ik weer in de auto. Nog na te genieten van het concert. Bij thuiskomst direct weer een kaart gekocht voor het concert op 23 september in Paradiso in Amsterdam. Wat een geweldige muziek van een geweldige songwriter met een geweldige begeleidingsband.


Gezien:

Sturgill Simpson
A Sailor’s Guide To Earth
09-07-2016. Doornroosje, Nijmegen, NL

Band:

Sturgill Simpson – Vocals, guitar
Miles Miller – Drums, band leader
Laur Joamet – Guitar, pedalsteel
Chuck Bartels – Bass
Bobby Emmett – Keys
Brad Walker – Sax
Jon Ramm – Trombone
Scott Frock – Trumpet

Setlist:

Sitting Here Without You/Long White Line/Water in a Well/Life of Sin/I’d Have to Be Crazy/Railroad of Sin/Living the Dream/Some Days/Time After All/The Promise/
A Little Light Within/It Ain’t All Flowers/Turtles All the Way Down/You Don’t Miss Your Water//Welcome to Earth (Pollywog)/Breakers Roar/Keep It Between the Lines/
Sea Stories/In Bloom/Brace for Impact (Live a Little)/All Around You/Oh Sarah/Call to Arms
(niet op volgorde/compleet)