Concertreview: The War On Drugs: bigger and better!

In 2017 zag ik The War On Drugs voor het eerst, op 2 november om precies te zijn. Tijdens een van hun twee uitverkochte concerten in de AFAS Live. In augustus van dit jaar werd bekend dat de band na een concert op Lowlands in december terug zou komen naar Nederland. Nu voor een concert in de Ziggo Dome. Een logische stap als je 2 keer de naastgelegen zaal weet uit te verkopen. Dus op 8 december concert nummer 2 van The War On Drugs en (spoiler alert) zeker niet mijn laatste. De Ziggo Dome was op een paar plekken op de 2de ring zo goed als uitverkocht. Een mooi prestatie van een band die het niet moet hebben van veel gedraaid worden op de radio. Tegen 20 uur kwam de band (Sandy) Alex G het podium op om het voorprogramma te verzorgen. En dat begon nog wel redelijk maar naarmate hun set vorderde zakte het weg, helemaal na een grunge nummer, haakte ik helemaal af. En de muziek stond bij het eerste nummer wel heel hard, als zelfs op de tribune je broekspijpen trillen van de bass, mag dat wel gesteld worden. Na een goed half uur zat het voorprogramma erop en kwamen de roadies het podium op, om alles klaar te zetten voor de hoofdact.

Opvallend vond ik de hoeveelheid gitaarpedalen rondom de microfoon van frontman, Adam Granduciel, mooi om te zien. Rond 21 uur kwam de band het podium op en werd er afgetrapt met ‘Holding On’ van hun meest recente album ‘A Deeper Understanding’ uit 2017. Daarna werd het nummer ‘Babby Missiles’ gespeeld van het album ‘Slave Ambient’ uit 2011. Gevolgd door ‘Pain’ en ‘An Ocean Between Waves’ dat nummer is dan weer van hun doorbraak plaat ‘Lost In The Dream’ uit 2014. Zo meanderde de band deze avond door deze 3 albums. Een van de hoogtepunten vond ik ‘Eyes To The Wind’ dat akoestisch begon met alleen Adam Granduciel op akoestische gitaar en Robbie Bennet op de toetsen. Na een tijdje kwam de band er steeds meer bij en dan afsluiten met een mooie mondharmonica solo. Het kippenvel stond hoog op mijn armen. Prachtig! Een ander hoogtepunt was ‘Under The Pressure’ waarbij drummer Charlie Hall tot het uiterste werd gedreven tijdens een tussenstukje van het nummer. Na het nummer moest hij ook zichtbaar bijkomen. Dat we konden zien op de schermen die naast het podium hingen. Met mijn favoriete The War On Drugs nummer ‘Thinking Of A Place’ en ‘Burning’ kwam er een eind aan het concert.

Een werkelijk waar prachtig concert, werd er vorig jaar nog wat neerbuigend gedaan over de sound van de band, er waren vergelijkingen met de Dire Straits, liet The War On Drugs afgelopen zaterdagavond zien wat ze in huis hadden in een bijna uitverkochte Ziggo Dome. Het geluid was erg goed, was het in de AFAS soms nog een brei aan geluid, kon je nu elk individueel instrument goed horen. Daarnaast was de lichtshow er om heen ook erg goed. Ik ben er van overtuigd als ze een nieuw album hadden uitgebracht voorafgaand aan deze tour de Ziggo Dome compleet was uitverkocht.

Setlist:
Holding On/Baby Missiles/Pain/An Ocean in Between the Waves/Strangest Thing/Nothing to Find/Brothers/Eyes to the Wind/Red Eyes/In Reverse/Under the Pressure/In Chains//Thinking of a Place/Burning

Band:
Adam Granduciel – vocals, guitar, harmonica, sampler
Robbie Bennet – keyboards
Jon Natchez – saxophone, keyboards
Charlie Hall – drums
Dave Hartley – bass, vocals
Anthony LaMarca – guitar

Gezien:

The War On Drugs
A Deeper Understanding Tour
Voorprogramma: (Sandy) Alex G
08-12-2018. Ziggo Dome, Amsterdam, NL

Concertreview: #fokkingKACEYMUSGRAVES

In de week van 16 tot en met 21 oktober vond het Amsterdam Dance Event plaats. Door een van de bezoekers werd de hashtag #fokkingade geïntroduceerd en zoals zo vaak ging die hashtag viral. Het meisje dat hier mee was begonnen had zich in Paradiso geïrriteerd aan 2 oudere mensen. Deze ouderen hadden gevraagd of zij met haar vrienden wat stiller kon zijn tijdens het concert waarna ze had gezegd: “het is fokking ADE”. Sowieso een ergerlijk iets mensen die alleen maar aan het praten zijn tijdens concerten. Dus ADE, maar daarnaast ook de marathon van Amsterdam en het concert van Kacey Musgraves in de Melkweg.

In 2015 stond Kacey Musgraves nog in de oude zaal maar 3 jaar later stond ze in de grote zaal ‘Max’ van de Melkweg. En dan ook nog erg snel uitverkocht. Je hoort Musgraves niet op de radio of via andere kanalen in Nederland, maar toch weet ze dus veel mensen te bereiken. Het voorprogramma werd verzorgd door Soccer Mommy de band rondom Sophie Allison, uit Nashville, TN. In de 100+ concerten die ik heb gezien was dit voorprogramma niet heel best om het voorzichtig uit te drukken. Iets dat we rondom ons heen ook hoorden, het kabbelde teveel voort. Allison speelde solo en gebruikte hiervoor een elektrische gitaar. Misschien als ze haar nummers akoestisch had gespeeld dat het dan beter was. Wel leuk dat ze een cover van Bruce Springsteen speelde met ‘I’m On Fire’. Maar ook dat nummer beklijfde niet en waardoor halverwege mijn aandacht al weer weg was. Dat was ook te merken aan de zaal want op het eind van haar set werd er veel gepraat.

Toen haar set voorbij was werd het podium omgebouwd en klaargemaakt voor Kacey Musgraves en haar mannen. Na ‘Dancing Queen’ van Abba en ‘Stayin’ Alive’ van de Bee Gees kwamen de bandleden op om ‘Slow Burn’ in te leiden waarna Musgraves onder luid gejuich het podium op kwam lopen. Na het openingsnummer volgden nog drie nummers van het nieuwe album en kanshebber voor album van het jaar, ‘Golden Hour’. Met een schitterende versie van ‘Keep It To Yourself’ en daaropvolgend ‘Merry Go ‘Round’ maakte ze een uitstapje naar haar doorbraak album ‘Same Trailer, Different Park’ uit 2013. Tussendoor vertelde Musgraves dat ze erg blij was dat het concert was uitverkocht: ‘we sold this f*cking place out’. Daarna was het de beurt aan 2 nummers van ‘Pageant Material’ met ‘High Time’ inclusief de lucht van een joint die werd opgestoken door iemand en het mooie ‘Die Fun’. Daar tussen in speelde Musgraves ‘Golden Hour’ de titeltrack van haar laatste plaat. Tijdens het outro van ‘Die Fun’ werden er wat instrumenten aan de voorkant van het podium gezet. Waarna de band in een akoestische setting verder ging. Te beginnen met ‘Mother’ en ‘Oh, What A World’. Voor het volgende nummer vroeg Musgraves of mensen wisten uit welk klein Texaans plaatsje ze kwam, waarop ene Jessica riep ‘Mineola’ dit klopte vertelde Musgraves maar toen ze keek wie dat zei herkende ze deze Jessica. Ze was jaren terug vanuit Duitsland als exchange student naar de woonplaats van Musgraves gekomen. Met de nodige ‘oh my god’ en ‘how are you’s’, ging Musgraves iets wat van haar stuk gebracht verder met ‘Family Is Family’. Het laatste nummer in de akoestische setting compleet met stand up bass en cello speler Nat Smith, was ‘Love Is A Wild Thing’ dat eerst akoestisch begon waarna de band hun elektrische instrumenten weer op pakten. Na ‘Velvet Elvis’ was het tijd voor een klassieker uit 1997 van de jongensgroep *NSYNC in de vorm van ‘Tearin’ Up My Heart’. Musgraves zei na afloop van dit nummer ‘sorry, not sorry for playing this one’. Daarna volgde mijn favoriete nummer van de avond met ‘Happy & Sad’ gevolgd door ‘Space Cowboy’. Voorafgaand aan het laatste nummer ‘Follow Your Arrow’, benoemde Musgraves nog even hoe fijn ze het vond om in Amsterdam te zijn. En kreeg ze een regenboog vlag toegeworpen. Na de laatste noten van ‘Follow..’ liep de band van het podium af maar zoals zo vaak kwam de band alweer snel terug. Of nou ja alleen Musgraves en Kai Welch die haar begeleidde voor het piano nummer ‘Rainbow’. Prachtig en hoe simpel de tekst ook is, klopt het helemaal.

But you’re stuck out in the same old storm again
Let go of your umbrella, darlin’ I’m just tryin’ to tell ya
That there’s always been a rainbow hangin’ over your head
Yeah there’s always been a rainbow hangin’ over your head
It all be alright

Daarna volgde voor mij toch wel de verassing van de avond door ‘Neon Moon’ te spelen van het country duo Brooks & Dunn. Schitterend. Daarna was het tijd voor het laatste nummer van de avond ‘High Horse’ een prachtige afsluiter van een fantastische avond.

In drie jaar tijd van de oude zaal naar de grote zaal laat het momentum zien waarin Musgraves zit. Sinds het uitbrengen van haar plaat ‘Golden Hour’ is ze met Harry Styles op tour geweest en is ze te zien geweest in bijna elke talkshow in de Verenigde Staten. Commercieel gezien is ze dus erg goed bezig met zelfs een korte tour door Japan en nu dan Europa. Ik vind het mooi om die groei zo te zien want als ze in dit tempo door gaat staat ze een volgende tour misschien wel in de Afas Live. Dit jaar is met recht Musgraves haar ‘Golden Hour’ en hopelijk blijft het niet bij dit ene jaar!

Met dank aan Tipi’s taarten.

Setlist:
Slow Burn/Wonder Woman/Butterflies/Lonely Weekend/Keep It to Yourself/Merry Go ‘Round/High Time/Golden Hour/Die Fun/Mother*/Oh, What a World*/Family Is Family/It Is What It Is/Love Is a Wild Thing/Velvet Elvis/Tearin’ Up My Heart(*NSYNC cover)/Happy & Sad/Space Cowboy/Follow Your Arrow//Rainbow/Neon Moon(Brooks & Dunn cover)/High Horse

*(full band acoustic performance)

Band:
Kacey Musgraves
Kyle Ryan – Guitar, Banjo
Adam Keafer – bass, stand up bass
Kai Welch – keys, guitar, background vocals
Nat Smith – chello, keys
Brett Resnick – pedal steel guitar
Scott Quintana – drums

Gezien:
Kacey Musgraves
Oh What A World Tour 2018
Voorprogramma: Soccer Mommy
21-10-2018. Melkweg, Amsterdam, NL

Concertreview: Lohues Elektrisch

Tijdens zijn afgelopen theatertournee vertelde Lohues dat hij voorlopig even ging stoppen met het touren langs de Nederlandse theaters. Dat vond hij nog steeds het mooiste om te doen maar zo vertelde hij, wilde hij wel weer in popzalen staan met elektrische gitaren. Of zoals Lohues het zelf vertelde in het persbericht voor de aankondiging van de Daniël Lohues Elektrisch tour: “Het wordt dampen, een popconcert, rock and roll, of hoe het ook heet. Fender om de hals. Gitaarversterker voluit. Zweet voor de kop”.

Daniël Lohues met gitaren, drums, bas en keyboards. Daar moest ik bij zijn, na de vele solo tours en met trio Hout Moet, wilde ik Lohues graag zien met een band. Iets waar ik al een poosje op hoopte. De eerste aanzet werd al gegeven met het album ‘Vlier’ dat in maart verscheen. Een album net als ‘Ericana’ met een band geluid. In de zomer werden dan de data bekend gemaakt waar Lohues zou gaan optreden. Kick off van de tour was op 5 oktober in Hengelo. Lisette gevraagd of ze mee wilde en toen de kaartjes gehaald voor het concert in Hengelo.

Na het mooie voorprogramma van Marlene Bakker, met Bernard Gepken op begeleidende gitaar en als hoogtepunt ‘Waarkhanden’ was er helaas ook een minpunt want een deel van het publiek dacht dat ze in de lokale kroeg stonden. Maar Bakker liet zich daardoor niet van de wijs brengen. Ze eindigde haar set met het leuke ‘Hai Hai’ waarbij ook de grootste praters meezongen.

Rond de klok van kwart over negen kwamen Lohues en zijn mannen het podium op, nadat de gitaren waren ingeplugd telde Lohues af voor het eerste nummer van de avond: ‘Volle Maone’ en van meet af aan knalde de band er in. Na ‘Volle Maone’ volgden nog twee nummers van ‘Vlier’ met ‘Kwelt’ en ‘Weg Van Alles’. Daarna volgde een van de hoogtepunten van de avond namelijk ‘Prachtig Mooie Dag’ op de plaat en in de theaters al een fijn nummer maar deze versie was geweldig. Mooie gitaren, een ploegende bas en opzwepende drums. Schitterend! Na ‘A28’ nam Lohues even het woord en vertelde dat het volgende nummer een van de eerste nummers was die hij had geschreven in het dialect getiteld: ‘Noar Huus’. Dit nummer verscheen op het eerste album van Skik uit 1995. En zo werden er de avond door nog meerdere nummers van Lohues zijn Skik tijd gespeeld. Maar er was ook ruimte op de setlist voor twee nummers van de albums die hij opnam met de Louisiana Blues Club zoals ‘Ja Boeh’, dat gespeeld werd na het blues nummer van de laatste plaat ‘Gao Weg’. Daarna was het tijd voor een klein rustpuntje met een jazz achtige versie van ‘Hoe Kan Dat Nou?’ Gevolgd weer door volle bak gitaren tijdens ’T Giet Zoas ’T Giet’. Voor ‘A’j Joe Verkleden As Schaop’ vertelde Lohues over het bezoek van de Koning aan Drenthe waarbij hij eigenlijk dit liedje wilde spelen toen de Koning op 27 september jongstleden de grootste schaapskooi van Nederland kwam openen in het Bargerveen. Na de bandintro’s werd ‘Hier Kom Ik Weg’ gespeeld een prachtige versie. Met ‘Allennig Moe’j ’T Ok Kunnen’ en misschien wel het beste nummer van de nieuwe plaat, ‘Ondergrondse Hutte’ (doet mij denken aan de muziek van Tom Petty) en ‘Nie Veur Spek En Bonen’ kwam er een eind aan de eerste set van de avond. Na een korte pauze kwam de band terug voor de toegiften die werd afgetrapt met het nummer ‘Anja De Vreemdgangster’ van ‘Allennig I’ uit 2006. Gevolgd door het nummer waardoor ik fan werd van Skik en dus ook Lohues ‘Op Fietse’.

Met ‘Ze Ben Benauwder…’ en een zeer uitgelaten versie van ’T Ien Of ’T Ander’. Kwam er na bijna 2 uur een eind aan een fantastisch concert van Daniël Lohues. Het speelplezier spatte er vanaf evenals het zweet van Daniël Lohues. Als ik nog geen kaartje had voor een van de komende concerten had ik na dit concert nog zeker een gekocht. Want dit wil ik nog een keer zien. Om precies te zijn op 18 oktober in Nijmegen en hopelijk maakt Lohues na afloop van deze tour een mooi livealbum want dit smaakt naar meer. Om te beginnen dus op 18 oktober!

Gezien:

Daniël Lohues
Elektrisch 2018
05-10-2018. Poppodium Metropool, Hengelo, NL

Setlist:
Volle Maone/Kwelt/Weg Van Alles/Prachtig Mooie Dag/Ik Haal Mij ‘N Hond Op/Van Hier Tot Tokyo/A28/Naor Huus/Let Mar Niet Op Mij/Gao Weg/Ja Boeh/Hoe Kan Dat Nou?/’T Giet Zoas ‘T Giet/A’j Joe Verkleden As Schaop/Hier Kom Ik Weg/Allennig Moe’j ‘T Ok Kunnen/Ondergrondse Hutte/Nie Veur Spek En Bonen//Anja De Vreemdgangster/Op Fietse/Ze Benn Benauwder Veur Joe As Ie Veur Heur/’T Ien Of ’T Ander

Band:
Daniël Lohues – lead vocals, guitar, harmonica
Bernard Gepken – guitar, background vocals
Reyer Zwart – bass, background vocals
Bram Hakkens – drums, background vocals
Ferry Lagendijk – piano, keyboard, Hammond organ, background vocals

Voorprogramma:
Marlene Bakker

Setlist:
Sloaplaidje/Doe Waist Beter/Golven/Astoe ‘t Zain Haarst/Waarkhanden/Hai Hai

Band:

Marlene Bakker – lead vocals
Bernard Gepken – guitar, background vocals

Concertreview: “Don’t tell me that you don’t have your own Trumps; I know you do!” – Jeff Tweedy, Wilco

img_8030Begin maart maakte Wilco bekend dat ze een wereld tour gingen doen. Met ook twee stops in Nederland. Op 9 en 10 november speelden ze in TivoliVredenburg. De eerste avond een eigen show, de tweede avond als onderdeel van het festival ‘Le Guess Who’. Mijn keus viel al snel op de eerste avond omdat dit een gewoon concert zou zijn. Dus een volledig concert, later zou blijken dat het concert van 10 november ook van gewone lengte zou zijn. img_8040Dus een kaart besteld voor al weer het derde concert in Tivoli, voor mij dit jaar.

Woensdag 9 november was het dan zover, ’s ochtends al vroeg uit bed om de uitslag van de presidentsverkiezingen in Amerika te bekijken. Donald J. Trump had gewonnen, iets dat ik bijna een week later nog erg bijzonder vind. Want waarom stem je op deze man? Ik was benieuwd hoe Wilco zou reageren op deze uitslag, zelf zou ik het wel gaaf vinden als ze dan het nummer ‘Ashes Of American Flags’ zouden spelen. Na wat gegeten te hebben in het restaurant in TivoliVredenburg besloot ik om net als veel mensen maar bij de trap te gaan staan. Niet veel later ging de trap open en mochten we naar de zaal genaamd Ronda lopen. Al snel had ik een mooi plekje gevonden links vooraan bij het podium. Bij de ingang van de zaal stond een bord met ‘Ashes Of American Flags’ en op het andere bord Wilco. Een hint voor vanavond? Na ongeveer een uurtje wachten kwam William Tyler het podium op voor het voorprogramma. Leuk! Een singer songwriter maar niets bleek minder waar. Tyler maakt instrumentale gitaar muziek en dat doet hij erg goed. img_8078Na een half uurtje was zijn set klaar en kwamen de roadies van Wilco het podium op om alles klaar te maken voor het concert. Tegen 21 uur waren ze klaar met het podium en niet veel later kwam de band het podium op. Geen hello of goodevening maar direct beginnen met, jawel, erg toepasselijk ‘Ashes Of American Flags’. Met gelijk al een mooie solo van meestergitarist Nels Cline, daarna was het de beurt aan ‘Normal American Kids’. Na het vierde nummer ‘Cry All Day’ riep iemand uit de zaal: ‘I’ve been crying all day’.
Waarna Jeff Tweedy van wal stak: ‘”I’ve been crying all day, too,” “We come to you brokenhearted, but we’re on the side of righteousness. We’re on the side of beauty. We’re on the side of creation.”
img_8046Tweedy vervolgde: “We will not waste tears on that motherfucker. I cry because I need to mourn and then prepare for what’s next. Sometimes you don’t want to play music when you feel so bad, but that’s what it’s for.”
Waarna de sfeer in de zaal en op het podium verbeterde. Gedurende het concert zou Tweedy nog een aantal keer terug komen op de gebeurtenissen. Met ‘I Am Trying To Break Your Heart’ pakte de band de spreekwoordelijke draad weer op. Gevolgd door ‘Art Of Almost’ en ‘Pickled Ginger’. Waarna het de beurt was aan een van mijn favoriete Wilco liedjes ‘Via Chicago’. Dat een fijn country/americana geluid had tot dat, net als op de plaat, drummer Glenn Kotche even los ging. En het geluid van het nummer alle kanten op ging. Dit duurde maar even waarna de country feel weer terug kwam. Schitterend nummer! Na dit nummers was het tijd voor ‘Misunderstood’, ‘Someone To Lose’, ‘Reservations’ en een van de vele hoogtepunten van de avond, het eerste nummer dat ik ooit hoorde van Wilco: ‘Impossible Germany’.

Een schitterende solo van Nels Cline, die hij bijna agressief en boos speelde. Na een groot applaus vertelde Tweedy voorafgaand aan ‘We Aren’t The World (Safety Girl)’ het volgende: “Sometimes you write a song and it’s 15 or 20 years later when you realize what it was about”. “And sometimes you write one and it’s only a few months before you do and the latter was the case with this song”. Wederom een verwijzing naar de verkiezing van Trump. Daarna volgde het mooie ‘Say You Miss Me’ en nog een viertal nummers waarna de eerste set werd afgesloten met ‘I’m The Man Who Loves You’. Toen de band het podium weer op kwam riep een man die naast mij stond: “You can stay here if you don’t want to go back to Trumpland.” Hierop reageerde Tweedy: “Don’t tell me that you don’t have your own Trumps; I know you do,” zei hij, gevolgd door: “But then, in a spirit of unity, they will all be defeated. They’ll all die and we’ll rejoice. Until then, we play rock shows and sing to each other.”

img_8070Waarna de band ‘Spiders (Kidsmoke)’, inzette gevolgd door ‘Hummingbird’ en ‘The Late Greats’. Waarna we werden bedankt dat we waren gekomen en de band van het podium liep. Om niet veel later terug te komen. Waarna Tweedy ons wederom bedankte dat we waren gekomen: “You guys made this evening so much better for us”. Waarna hij William Tyler het podium op haalde met de woorden: “Everyone had been consoling one another backstage, and William’s a very good hugger…if anybody wants to hug him.” Waarna het mooie ‘California Stars’ werd gespeeld waarin William Tyler ook even mocht soleren. Gevolgd door ‘Passenger Side’ waarna Tweedy zei: “”There are more of us than (there are) of them. “There always will be. The only way we lose power is to think we have none.” Waarna de band het laatste nummer van de avond in zette ‘A Shot In The Arm’.

Maybe all I need is a shot in the arm
Something in my veins bloodier than blood

Dit werd een aantal keer herhaald, waarbij bassist John Stirratt wat emotioneel werd. Na nog een paar bedankjes aan het eind van het nummer liep de band het podium af. Wat een schitterend, beladen concert. De band had het er behoorlijk moeilijk met wat er in de Verenigde Staten was gebeurt. Waardoor de avond iets surrealistisch had. Een van de beste concerten die ik de afgelopen jaren heb gezien. Was ik al fan van de band, na deze avond ben ik dat nog meer!img_8044

Setlist:
Ashes Of American Flags/Normal American Kids/If I Ever Was A Child/Cry All Day/I Am Trying To Break Your Heart/Art Of Almost/Pickled Ginger/Via Chicago/Misunderstood/Someone To Lose/Reservations/Impossible Germany/We Aren’t The World (Safety Girl)/Say You Miss Me/Random Name Generator/Jesus, etc./Locator/Heavy Metal Drummer/I’m The Man Who Loves You//Spiders (Kidsmoke)/Hummingbird/The Late Greats///California Stars (with William Tyler)/Passenger Side/A Shot in The Arm

Band:
Jeff Tweedy – vocals, guitar
John Stirratt – bass, backing vocals
Nels Cline – guitar
Glenn Kotche – drums
Pat Sansone – guitar, percussion, keyboards
Mikael Jorgensen – keyboards

Gezien:
Wilo
Schmilco World Tour 2016
09-11-2016. Ronda, TivoliVredenburg, Utrecht, NL

Voorprogramma:
William Tyler – guitar

Setlist:
? alle nummers instrumentaal

Concertreview: “I had pancockings this morning” – Sturgill Simpson

img_7690Even terug naar 9 juli van het jaar 2016. Toen ik thuis kwam na afloop van een schitterend concert van Sturgill Simpson, zag ik op internet dat hij in september weer in Nederland zou zijn. Om precies te zijn op de 23ste in het mooie Paradiso in Amsterdam. Dus direct weer een kaartje besteld want hier wilde ik weer bij zijn. Door naar 23 september mooi op tijd naar Amsterdam gegaan om ook nog even te kijken bij mijn favorieten winkel aldaar Concerto. En nog een paar mooie vinyl platen gekocht waaronder het ‘nieuwe’ album van Springsteen ‘Chapter And Verse’. Daarna richting het Hard Rock Café op de spreekwoordelijke steenworp afstand van Paradiso. Waar ik met Matthijs en Anjali had afgesproken. Na een fijne hamburger en een pepsi, want cola hadden ze niet vertelde het meisje van de bediening (?!) liepen we tegen half 8 naar Paradiso. Kaartjes gescand en de zaal in die toen nog behoorlijk leeg was. De meeste mensen zaten al op de balkons van Paradiso. Om half 9 kwamen Simpson en zijn mannen het podium op en werd er afgetrapt met ‘Sitting Here Without You’ gevolgd door ‘Time After All’. Daarna was het tijd voor twee covers die Simpson zich eigenlijk al helemaal eigen heeft gemaakt. ‘I’d Have To Be Crazy’ en ‘I Never Go Around Mirrors’ respectievelijk van Willie Nelson en Lefty Frizzell. Waarna Simpson weer verder ging met nummers van zijn eerste album. Simpson stelde de band voor en vertelde dat hij vanmorgen pancocking’s (oftewel pannenkoeken) had gehad. Wat leidde tot grote hilariteit in de zaal en bij de band. Sowieso was de sfeer in de zaal gedurende het hele concert goed. Ook op het podium had de band het goed naar zijn zin. Er werden onderling veel gelachen. img_7708Na het werk van zijn eerste album was het tweede album aan de beurt en zonder dat ik het door had werd deze in zijn geheel gespeeld met het mooie ‘Turtles All The Way Down’. Tijdens ‘Long White Line’ werd het volgende stukje uit volle borst meegezongen door het publiek:

New York City, old St. Joe, Albuquerque New Mexico
This old rig is humming and rolling she’s a doing fine
If somebody wants to know whats become of this so and so
Tell em I’m somewhere looking for the end of that long white line

Tussen de integrale uitvoering van het album ‘Metamodern Sounds In Country Music’ was er ook nog ruimte voor het nummer ‘When The Levee Breaks’ gevolgd door ‘The Promise’ twee schitterende nummers. Tijdens ‘A Little Light’ kregen de blazers even goed de ruimte om te jammen. Na het laatste nummer van het album ‘It Ain’t All Flowers’ was het tijd voor nog een cover. Eentje van William Bell met als titel ‘You Don’t Miss Your Water’. Zonder pauze ging de band verder met een integrale uitvoering van Simpson’s nieuwste album ‘A Sailor’s Guide To Earth. Na een fantastische uitvoering van ‘Call To Arms’ het laatste nummer van het album en de avond. Bedankte Simpson ons en liep de band van het podium af. Zonder pauze of overgang naar de toegiften gewoon 2 uur spelen punt. Daarna nog even nagepraat met Matthijs, Anjali en aanhang. En toen op naar huis. Briljant mooie avond weer!

In vergelijking met het concert in Nijmegen was de band nog beter op elkaar ingespeeld waardoor het er ook wat ontspannender aan toe ging. Ook waren er meer stukjes voor de blazers toegevoegd bij de verschillende nummers. Bassist Chuck Bartels was toch wel de held van de avond, hij kreeg van Simpson een aantal keer de ruimte om te mogen jammen op de bass. Al met al een veel leuker en beter concert dan in Doornroosje. En die was al geweldig. Top avond!


Bron: rialto1961

Gezien:
Sturgill Simpson
A Sailor’s Guide To Earth
23-09-2016. Paradiso, Amsterdam, NL

img_7712Band:
Sturgill Simpson – Vocals, guitar
Miles Miller – Drums, band leader
Laur Joamet – Guitar, pedalsteel
Chuck Bartels – Bass
Bobby Emmett – Keys
Brad Walker – Sax
Jon Ramm – Trombone
Scott Frock – Trumpet

Setlist:
Sitting Here Without You/Time After All/I’d Have to Be Crazy/I Never Go Around Mirrors/Railroad of Sin/Some Days/Old King Coal/Water in a Well/Turtles All the Way Down/Life of Sin/Living the Dream/Voices/Long White Line/When the Levee Breaks/The Promise/A Little Light/Just Let Go/It Ain’t All Flowers/You Don’t Miss Your Water/Welcome to Earth (Pollywog)/Breakers Roar/Keep It Between the Lines/Sea Stories/In Bloom/Brace for Impact (Live a Little)/All Around You/Oh Sarah/Call to Arms