Concertreview: An American Friday Night met Brad Paisley

Countrymuziek en Nederland dat was lange tijd geen gelukkige combinatie maar dat is de laatste jaren aan het veranderen. Steeds meer country artiesten weten Nederland te vinden en begin dit jaar was er zelfs een tweedaags festival Country To Country in de AFAS met vele grote namen.
Een mooie ontwikkeling. Ware het niet dat ik lang niet alles goed vind, wat uit Nashville komt tegenwoordig. De meeste artiesten van nu klinken niet meer country maar hebben het over bier drinken, met een pick-up door het land rijden en meisjes versieren. Diezelfde artiesten lopen ook netjes in de pas van de muziekproducers. Deze muziek vind ik dan ook lang niet zo interessant.

Maar toen begin dit jaar bekend werd dat Brad Paisley naar Nederland zou komen moest ik daar heen. In 2009 ontdekte ik Paisley door het nummer ‘American Saturday Night’, sindsdien ben ik hem blijven volgen. Later nummers zoals ‘Beat This Summer’ uit 2013 horen bij de soundtrack van verschillende zomers. Dus hier moest ik heen, twijfelen kon ook niet lang want het concert was snel uitverkocht.

Mijn eerste concert in 013 een zaal met een capaciteit voor 3000 man en toen ik rond half 7 naar de ingang liep leken die 3000 mensen er allemaal al te zijn, de rij was lang, zeg maar gerust erg lang. Maar het naar binnen gaan verliep goed en als dan het merendeel van de mensen eerst nog de jas op gaan hangen, biertjes gaan drinken en t-shirts gaan kopen dan zijn er in de zaal nog genoeg mooie plekken.

Al snel was het 20u en begon Chris Lane met zijn voorprogramma. In de States een nieuwe ster aan het firmament en ook in de zaal genoeg fans en niet alleen uit Nederland, maar ook onze oosterburen en zuiderburen waren goed vertegenwoordigd. Zelf vond ik het niet heel geweldig, Chris Lane past in de categorie ‘Bro country’ dus met je maten bier drinken, vissen, auto rijden en liedjes zingen over je meisje. Er is markt voor en men vond het leuk en ik sommige liedjes ook wel zoals ‘Fishin’ en het nummer waarmee hij zijn toekomstige echtgenoot ten huwelijk vroeg: ‘Big Big Plans’. Tijdens het nummer ‘For Here’ haalde hij een jong meisje uit het publiek en zong dat nummer voor haar. Het meisje was duidelijk onder de indruk. Daarna vroeg hij aan de mensen op de voorste rij of hij van iemand een cowboy hoed mocht lenen (die waren er in overvloed!). Waarna hij begon met een erg leuke medley met oude 90’s country nummers zoals ‘Boot Scootin’ Boogie’ van Brooks & Dunn, George Straits ‘Check Yes Or No’ en ‘Friends In Low Places’ van Garth Brooks. Als afsluiter van zijn set speelde hij ‘Take Back Home Girl’. De medley was leuk maar de rest vond ik te bombastisch en te elektronisch met rare loopjes etc. Niet mijn smaak, Chris Lane zelf was erg enthousiast en nam alle tijd voor zijn fans op de voorste rij om van alles te voorzien van handtekeningen.

Na een kleine 20 minuten waarin het podium werd omgebouwd kwamen The Drama Kings, de begeleidingsband van Paisley het podium opgelopen. Waarna ze begonnen te spelen en niet veel later waren de kenmerkende gitaarnoten van Paisley’s ‘Southern Comfort Zone’. De eerste paar nummers werden aan een stuk doorgespeeld. Na een paar nummers vertelde Paisley: “It`s nice to finally play in the Netherlands. Waarna hij vervolgde met: “Tonight is the first night we have no jetlag, so this will be the best show yet”. Tijdens het nummer ‘I’m Still A Guy’ kwam Chris Lane weer het podium oplopen om mee te zingen. Halverwege het nummer kreeg Lane een mobieltje aangereikt door iemand op de voorste rij en samen met Paisley maakte hij een selfie. Waarna Paisley die direct op de instagram pagina van diegene zette. Wat leuke vragen opleverde van Paisley zoals ‘What is folgen?’ en wat is ‘delen’. Tijdens het daarop volgende nummer ‘This Is Country Music’ speelde Paisley het eerste couplet, waarna hij de gitaar uitplugde, een stift kreeg, de gitaar voor zag van een handtekening en de gitaar gaf aan een jongen op de eerste rij. Daarna introduceerde Paisley het volgende nummer op de setlist met de volgende woorden:
“Maybe you are having a bad day, or week at work or with your boss, well according to my watch: It’s the weekend”. Waarna ‘American Saturday Night’ werd gespeeld.

You know everywhere has somethin’ they’re known for
Although usually it washes up on our shores
Little Italy, Chinatown, sittin’ there side by side
Live from TILBURG, It’s Saturday Night!

Tijdens ‘She’s Everything’ werd op het scherm achter de band de zaal getoond en de kiss cam geïntroduceerd. Zoals je die ook ziet bij Amerikaanse sportwedstrijden. Daarna volgde misschien wel het mooiste nummer van de avond ‘Last Time For Everything’ waarin Paisley onder andere zingt over het laatste concert van de Eagles met Glenn Frey (inclusief beelden op het scherm) maar ook over de laatste keer dat hij Prince ‘Purple Rain’ hoorde zingen, waarna Paisley ook een couplet van dat nummer zong om vervolgens direct door te gaan met ‘Old Alabama’ een ode aan de band Alabama die via het scherm ook nog even meezongen. Prachtig!

Daarna was het tijd voor een tweetal akoestische nummers met ‘Letter To Me’ en ‘Whiskey Lullaby’. Tijdens het instrumentale ‘The Nervous Breakdown’ lieten de band even zien hoe snel ze hun instrument konden bespelen, mooi om te zien. Ook leuk was de combi ‘I’m Gonna Miss Her’, ‘River Bank’ en een cover van Alan Jackson’s ‘Chattahoochee’. Het prachtige ‘Today’ sloot de hoofdset af, Paisley en de band liepen kort van het podium af. De toegiften werden geopend met ‘The Mona Lisa’ en afgesloten met ‘Alcohol’. Daarna bedankte Paisley ons nogmaals en vertelde snel weer terug te willen komen naar Nederland. En dat schijnt ook te gaan gebeuren, want volgens geruchten zou hij in de zomer van 2020 weer terug komen.

Daar ben ik denk ik wel weer bij, want ik vond het een erg goed concert! Muzikaal was het meer dan goed, Paisley heeft een erg goede begeleidingsband om zich heen staan en ook zijn eigen gitaarspel is geweldig. Al met al een zeer fijn concert van Brad Paisley en zijn mannen!

Setlist:
Southern Comfort Zone/Ticks/The World/Perfect Storm/Water/Then/Waitin’ On a Woman/Celebrity/I’m Still a Guy(with Chris Lane)/This Is Country Music/American Saturday Night/She’s Everything/Last Time For Everything (with Purple Rain outro)/Old Alabama/Letter to Me*/Whiskey Lullaby*/Me Neither/The Nervous Breakdown/I’m Gonna Miss Her/River Bank/Chattahoochee/Mud on the Tires/Today//The Mona Lisa/Alcohol
*akoestisch

Band:
Brad Paisley – lead vocals, lead guitar
Gary Hooker – rhythm guitar
Randle Currie – steel guitar
Kendal Marcy – keyboards, banjo, mandolin
Justin Williamson – fiddle, mandolin
Kenny Lewis – bass guitar
Ben Sesar – drums

Gezien:
Brad Paisley
World Tour 2019
Voorprogramma: Chris Lane
11-10-2019. Poppodium 013, Tilburg, NL

Real Roots Cafe: Jesse Malin – Sunset Kids

Aan het begin van de jaren ‘00 ontmoette Jesse Malin, nu 51 jaar uit New York, Lucinda Williams in een jazz club in de West Village, New York City. Al snel raakten ze bevriend wat onder andere resulteerde in het nummer ‘Lucinda’, een ode aan Williams dat op het album ‘Glitter In The Gutter’ uit 2007 verscheen. Maar toch, zou het nog tot 2017 duren voordat Malin aan Williams vroeg of zij, zijn nieuwe album wilde produceren. Malin was uitgenodigd door Williams om naar de Hollywood Bowl te komen in Los Angeles, waar zij het voorprogramma verzorgde voor, wat later bleek, het laatste concert van Tom Petty & The Heartbreakers. Nu twee jaar later is het album er, opgenomen in verschillende studio’s, aan zowel de oost als de westkust van de Verenigde Staten, getiteld ‘Sunset Kids’. LEES VERDER.

Concertreview: “I need light for my lantern”- Josh Ritter

Josh Ritter is terug na een prima plaat in 2017 met ‘Gathering’ dook Ritter vorig jaar de studio in met Jason Isbell & The 400 Unit wat een van de beste platen van 2019 op heeft geleverd getiteld: ‘Fever Breaks’ met de aankondiging van het album werd ook een Europese tour aangekondigd. Na een geweldig concert in 2017 in Nijmegen, twijfelde ik geen moment hier moest ik weer bij zijn. Op 19 juli stonden Ritter en zijn band in Paradiso, Amsterdam. Na een prima voorprogramma van Emil Landman (onthoud deze naam!) kwamen Ritter en zijn band iets na half 9 het podium op. Net als in Nijmegen in 2017 was Ritter ook nu weer zeer uitgelaten. De band begon met ‘Monster Ballads’ gevolgd door ‘Good Man’ beide nummers verschenen op het in 2006 uitgebrachte ‘The Animal Years’. Daarna was het tijd voor nieuw werk van het meest recente album met het mooie ‘On The Water’ en het rockende ‘Old Black Magic’. Wat later in de set speelde Ritte ‘The Torch Committee’ een politiek nummer over de huidige tijden in de Verenigde Staten. Het daaropvolgende nummer ‘Lantern’ kreeg ineens een hoopvolle betekenis.

And the living is desperate
Precarious and mean
And getting by is so hard
That even the rocks are picked clean
And the bones of small contention
Are the only food the hungry find

I need light for my lantern
Light in my lantern tonight
Light in my lantern
Light in my lantern tonight

Aan het eind van ‘Lantern’ liep de band van het podium en speelde Ritter drie nummers solo. Hij opende met een nieuw nummer ‘Sheriff McGiven’, waarbij Ritter de tekst zo snel zong dat hij tijdens het nummer zich even moest herpakken omdat hij de tekst even leek te zijn vergeten. Daarna volgde ‘The Temptation Of Adam’ en weer een nieuw nummer, althans een nog niet eerder uitgebracht nummer ‘The Gospel Of Mary’. Voor het nummer ‘Girl In The War’ kwam de band weer het podium op. Na een prachtige versie van ‘Homecoming’ en ‘Where The Night Goes’ legde de band hun versterkte instrumenten aan de kant en kwamen aan de rechterkant van het podium staan voor drie nummers die ze semi akoestisch gingen spelen. Recht voor mij, prachtig! Ze begonnen met ‘Long Shadows’ gevolgde door het net uitgebrachte nummer ‘Old Old Fashioned’. Van de band Frightened Rabbit, de zanger van de band Scott Hutchison overleed vorig jaar mei. Daarna volgde nog een prachtige uitvoering van ‘Kathleen’. Waar Ritter halverwege de zaal bedankte voor een amazing night.

Het laatste gedeelte van de set werd weer elektrisch gespeeld met een prachtige versie van ‘Blazing Highway Home’, gevolgd door twee rockende nummers met ‘Losing Battles’, inclusief mooie gitaar solo en ‘Getting Ready To Get Down’. Als afsluiter van de set werd ‘The Curse’ gespeeld. Waarna de zaal werd bedankt voor hun komst, de bandleden werden voorgesteld en daarna iedereen van het podium liep. Maar niet veel later kwam Ritter terug voor nog een nummer. Ritter speelde akoestisch het nummer ‘All Some Kind Of Dream’, het beste nummer op ‘Fever Breaks’ en een kippenvel bezorgende afsluiter van het concert.

I saw the children in the holding pens
I saw the families ripped apart
And though I try I cannot begin
To know what it did inside their hearts
There was a time when we held them close
And weren’t so cruel, low, and mean
And we did good unto the least of those
Or was it all some kind of dream?

Zonder dat Ritter het benoemde was de toestand in de Verenigde Staten verweven door de setlist.

Een geweldig concert met een zeer opgewekte Josh Ritter, een geweldige band en prachtige nummers. Maakt dit concert tot een van de beste concerten van 2019.

Setlist:
Monster Ballads/Good Man/On the Water/Old Black Magic/Henrietta, Indiana/Thunderbolt’s Goodnight/The Torch Committee/Lantern/Sheriff McGiven(Josh solo)/The Temptation of Adam (Josh solo)/The Gospel of Mary(Josh solo)/Girl in the War/Homecoming/Where the Night Goes/Long Shadows*/Old Old Fashioned*/Kathleen*/Blazing Highway Home/Losing Battles/Getting Ready to Get Down/The Curse//All Some Kind of Dream(Josh solo)

*band acoustic

Band:
Josh Ritter – guitar, vocals
Zack Hickman – Bass, guitar, tuba, strings, vocals
? – Piano, keyboards, organ, accordion
? – Guitar, vocals
Ray Rizzo – Drums, percussion, vocals

Gezien:
Josh Ritter & The Royal City Band
Fever Breaks Tour 2019
Voorprogramma: Emil Landman
19-07-2019. Paradiso, Amsterdam, NL

Concertreview: Mighty Max Weinberg

Bruce Springsteen was druk bezig met zijn shows op Broadway en met zijn op 14 juni verschenen plaat ‘Western Stars’. Dus de rest van de band had vrij om te doen en laten wat ze willen. Dus zijn ze zo’n beetje allemaal op tour gegaan. Waaronder ook drummer van de E Street Band, Max Weinberg. Bij Springsteen concerten nemen fans vaak bordjes mee met verzoekjes daarop en dat insprireerde Weinberg voor een eigen tour. Hij vroeg 3 leden van de Weeklings om hem te helpen. Na concerten in de Verenigde Staten was het nu de beurt aan Europa. Op 18 juli werd er ook een concert in Paradiso geboekt. Bij binnenkomst van Paradiso was de vloer voorzien van zitjes en tafeltjes waardoor het geheel wat weg had van een café.

Op het podium hing ook een groot doek waar liedjes op verschenen die de band zou kunnen spelen vanavond. De te kiezen nummers waren onder andere van The Beatles, The Rolling Stones, Led Zeppelin, David Bowie, Neil Young, Eagles, Creedence Clearwater Revival, Cream en natuurlijk een aantal nummers uit het oeuvre van Bruce Springsteen. Tegen half 9 kwam de band onder leiding van Max Weinberg het podium op. Na eerst een heel verhaal in fonetisch Nederlands van de drummer was het tijd voor het eerste nummer van de avond, ‘White Room’ van Cream, gevolgd door ‘Fortunate Son’ van CCR en het eerste Springsteen nummer van de avond ‘She’s The One’. Daarna kwam Weinberg achter het drumstel vandaan om de zaal rond te gaan om verzoekjes te gaan vragen. Wat zeer mooie nummers op leverde met onder andere ‘Drift Away’ van Dobie Gray en ‘Night Moves’ van Bob Seger.

Zo vervolgde het concert de avond door, als afsluiters werden een prachtige versie van Springsteen’s ‘Thunder Road’ gespeeld met een mooie gitaarsolo op het eind en ‘Glory Days’ waarbij men het podium op mocht. Waarmee er een eind kwam aan een verrassend concert, niet alleen door de gespeelde nummers maar door de opzet waar ik eerst wat twijfels over had. Maar die twijfel werd na de eerste nummers direct weggenomen. Persoonlijk hoogtepuntje was ‘American Girl’ van Tom Petty & The Heartbreakers. Dat Weinberg goed kan drummen is bekend maar ook de band die hij mee had genomen zijn stuk voor stuk uitstekende muzikanten. Een mooie avond! Maar een volgende keer zie ik hem liever weer drummen met Bruce Springsteen voor zich.



Setlist:

White Room/Fortunate Son/Rebel Rebel/She’s the One/Drift Away /Lola/Night Moves/Open My Eyes/Anything at All/Mother’s Little Helper/Rocky Mountain Way/I Walk the Line/Tenth Avenue Freeze-out/Start Me Up/All Right Now/Helplessly Hoping/Good Times Bad Times/Take It Easy/American Girl/Cinnamon Girl/I Can See For Miles// Thunder Road/Glory Days

Band:

Max Weinberg – drums
Glen Burtnik – bass, vocals
Bob Burger – guitar, harmonica, vocals
John Merjave – guitar, vocals

Gezien:
Max Weinberg’s Jukebox
18-07-2019. Paradiso, Amsterdam, NL

Concertreview: “Of nie dan!” Lohues @ Hedon

De voorlopige laatste clubshow van de Elektrische tour, speelde Daniël Lohues en zijn band vrijdag 31 mei in Hedon, Zwolle. Van de vier concerten die ik heb gezien deze tour was deze de beste. Oftewel 1+1= 3. Een metafoor geïntroduceerd door Bruce Springsteen en een metafoor die ik vaak gebruik. Als iets wat ik heb meegemaakt lastig in woorden is uit te drukken. Zo ook dit concert, een vergelijking met het concert in Arnhem is, met uitzondering van de setlist want die was hetzelfde, niet te maken. Na een goed voorprogramma wederom van Fokko. Kwamen iets over negen, Lohues en zijn bandleden het podium opgelopen. Opener van de avond was net als in Arnhem ‘Nie Veur Spek En Bonen’ en vanaf toen zat de sfeer er al direct in. De nummers werden uit volle borst meegezongen dat voor een grote glimlach zorgde bij de heren op het podium. De sfeer zowel op het podium als in de zaal was geweldig, het zweet stond Lohues al snel op zijn voorhoofd. De nummers werden met volle overtuiging gebracht, prachtige piano partijen, snaarstrak drum werk, een fijne groovende bass en natuurlijk 2 fijne gitaren. Dus een avond zoals Springsteen het ooit al eens vertelde: “When the world is at its best, when we are at our best, when life feels fullest, one and one equals three.”

Dit was zoals gezegd de voorlopig laatste clubshow, de komende tijd staan Lohues en zijn band op verschillende festivals in het land. In 2020 gaat Lohues weer op de solo tour langs de theaters. Hopelijk gaat Lohues weer eens met deze band op pad en tot die tijd moeten we het doen met de prachtige live cd. Of nie dan!

Setlist:
Nie Veur Spek En Bonen/Volle Maone/Prachtig Mooie Dag/Kwelt/Ik Haal Mij ’n Hond Op/Ik Ben Zo Bliede/A28/Let Maar Niet Op Mij/Naor Huus/Slof/Hier Kom Ik Weg/’t Giet Zoas ’t Giet/Van Hier Tot Tokyo/Gao Weg/Wachten Op ’n Hittegolf/Ja Boeh/Hoe Kan Dat Nou?/Weg Van Alles/Allennig Moe’j ’t Ok Kunnen/Op Fietse//Ondergrondse Hutte/Ze Benn Benauwder Veur Joe As Ie Veur Heur/’t Ien Of ’t Ander

Band:
Daniël Lohues – lead vocals, guitar, harmonica
Bernard Gepken – guitar, background vocals
Reyer Zwart – bass, background vocals
Bram Hakkens – drums, background vocals
Ferry Lagendijk – piano, keyboard, Hammond organ, background vocals

Gezien:
Daniël Lohues
Voorprogramma: Fokko
Elektrisch 2019
31-05-2019. Hedon, Zwolle, NL