Concertreview: “Don’t tell me that you don’t have your own Trumps; I know you do!” – Jeff Tweedy, Wilco

img_8030Begin maart maakte Wilco bekend dat ze een wereld tour gingen doen. Met ook twee stops in Nederland. Op 9 en 10 november speelden ze in TivoliVredenburg. De eerste avond een eigen show, de tweede avond als onderdeel van het festival ‘Le Guess Who’. Mijn keus viel al snel op de eerste avond omdat dit een gewoon concert zou zijn. Dus een volledig concert, later zou blijken dat het concert van 10 november ook van gewone lengte zou zijn. img_8040Dus een kaart besteld voor al weer het derde concert in Tivoli, voor mij dit jaar.

Woensdag 9 november was het dan zover, ’s ochtends al vroeg uit bed om de uitslag van de presidentsverkiezingen in Amerika te bekijken. Donald J. Trump had gewonnen, iets dat ik bijna een week later nog erg bijzonder vind. Want waarom stem je op deze man? Ik was benieuwd hoe Wilco zou reageren op deze uitslag, zelf zou ik het wel gaaf vinden als ze dan het nummer ‘Ashes Of American Flags’ zouden spelen. Na wat gegeten te hebben in het restaurant in TivoliVredenburg besloot ik om net als veel mensen maar bij de trap te gaan staan. Niet veel later ging de trap open en mochten we naar de zaal genaamd Ronda lopen. Al snel had ik een mooi plekje gevonden links vooraan bij het podium. Bij de ingang van de zaal stond een bord met ‘Ashes Of American Flags’ en op het andere bord Wilco. Een hint voor vanavond? Na ongeveer een uurtje wachten kwam William Tyler het podium op voor het voorprogramma. Leuk! Een singer songwriter maar niets bleek minder waar. Tyler maakt instrumentale gitaar muziek en dat doet hij erg goed. img_8078Na een half uurtje was zijn set klaar en kwamen de roadies van Wilco het podium op om alles klaar te maken voor het concert. Tegen 21 uur waren ze klaar met het podium en niet veel later kwam de band het podium op. Geen hello of goodevening maar direct beginnen met, jawel, erg toepasselijk ‘Ashes Of American Flags’. Met gelijk al een mooie solo van meestergitarist Nels Cline, daarna was het de beurt aan ‘Normal American Kids’. Na het vierde nummer ‘Cry All Day’ riep iemand uit de zaal: ‘I’ve been crying all day’.
Waarna Jeff Tweedy van wal stak: ‘”I’ve been crying all day, too,” “We come to you brokenhearted, but we’re on the side of righteousness. We’re on the side of beauty. We’re on the side of creation.”
img_8046Tweedy vervolgde: “We will not waste tears on that motherfucker. I cry because I need to mourn and then prepare for what’s next. Sometimes you don’t want to play music when you feel so bad, but that’s what it’s for.”
Waarna de sfeer in de zaal en op het podium verbeterde. Gedurende het concert zou Tweedy nog een aantal keer terug komen op de gebeurtenissen. Met ‘I Am Trying To Break Your Heart’ pakte de band de spreekwoordelijke draad weer op. Gevolgd door ‘Art Of Almost’ en ‘Pickled Ginger’. Waarna het de beurt was aan een van mijn favoriete Wilco liedjes ‘Via Chicago’. Dat een fijn country/americana geluid had tot dat, net als op de plaat, drummer Glenn Kotche even los ging. En het geluid van het nummer alle kanten op ging. Dit duurde maar even waarna de country feel weer terug kwam. Schitterend nummer! Na dit nummers was het tijd voor ‘Misunderstood’, ‘Someone To Lose’, ‘Reservations’ en een van de vele hoogtepunten van de avond, het eerste nummer dat ik ooit hoorde van Wilco: ‘Impossible Germany’.

Een schitterende solo van Nels Cline, die hij bijna agressief en boos speelde. Na een groot applaus vertelde Tweedy voorafgaand aan ‘We Aren’t The World (Safety Girl)’ het volgende: “Sometimes you write a song and it’s 15 or 20 years later when you realize what it was about”. “And sometimes you write one and it’s only a few months before you do and the latter was the case with this song”. Wederom een verwijzing naar de verkiezing van Trump. Daarna volgde het mooie ‘Say You Miss Me’ en nog een viertal nummers waarna de eerste set werd afgesloten met ‘I’m The Man Who Loves You’. Toen de band het podium weer op kwam riep een man die naast mij stond: “You can stay here if you don’t want to go back to Trumpland.” Hierop reageerde Tweedy: “Don’t tell me that you don’t have your own Trumps; I know you do,” zei hij, gevolgd door: “But then, in a spirit of unity, they will all be defeated. They’ll all die and we’ll rejoice. Until then, we play rock shows and sing to each other.”

img_8070Waarna de band ‘Spiders (Kidsmoke)’, inzette gevolgd door ‘Hummingbird’ en ‘The Late Greats’. Waarna we werden bedankt dat we waren gekomen en de band van het podium liep. Om niet veel later terug te komen. Waarna Tweedy ons wederom bedankte dat we waren gekomen: “You guys made this evening so much better for us”. Waarna hij William Tyler het podium op haalde met de woorden: “Everyone had been consoling one another backstage, and William’s a very good hugger…if anybody wants to hug him.” Waarna het mooie ‘California Stars’ werd gespeeld waarin William Tyler ook even mocht soleren. Gevolgd door ‘Passenger Side’ waarna Tweedy zei: “”There are more of us than (there are) of them. “There always will be. The only way we lose power is to think we have none.” Waarna de band het laatste nummer van de avond in zette ‘A Shot In The Arm’.

Maybe all I need is a shot in the arm
Something in my veins bloodier than blood

Dit werd een aantal keer herhaald, waarbij bassist John Stirratt wat emotioneel werd. Na nog een paar bedankjes aan het eind van het nummer liep de band het podium af. Wat een schitterend, beladen concert. De band had het er behoorlijk moeilijk met wat er in de Verenigde Staten was gebeurt. Waardoor de avond iets surrealistisch had. Een van de beste concerten die ik de afgelopen jaren heb gezien. Was ik al fan van de band, na deze avond ben ik dat nog meer!img_8044

Setlist:
Ashes Of American Flags/Normal American Kids/If I Ever Was A Child/Cry All Day/I Am Trying To Break Your Heart/Art Of Almost/Pickled Ginger/Via Chicago/Misunderstood/Someone To Lose/Reservations/Impossible Germany/We Aren’t The World (Safety Girl)/Say You Miss Me/Random Name Generator/Jesus, etc./Locator/Heavy Metal Drummer/I’m The Man Who Loves You//Spiders (Kidsmoke)/Hummingbird/The Late Greats///California Stars (with William Tyler)/Passenger Side/A Shot in The Arm

Band:
Jeff Tweedy – vocals, guitar
John Stirratt – bass, backing vocals
Nels Cline – guitar
Glenn Kotche – drums
Pat Sansone – guitar, percussion, keyboards
Mikael Jorgensen – keyboards

Gezien:
Wilo
Schmilco World Tour 2016
09-11-2016. Ronda, TivoliVredenburg, Utrecht, NL

Voorprogramma:
William Tyler – guitar

Setlist:
? alle nummers instrumentaal

Concertreview: “I had pancockings this morning” – Sturgill Simpson

img_7690Even terug naar 9 juli van het jaar 2016. Toen ik thuis kwam na afloop van een schitterend concert van Sturgill Simpson, zag ik op internet dat hij in september weer in Nederland zou zijn. Om precies te zijn op de 23ste in het mooie Paradiso in Amsterdam. Dus direct weer een kaartje besteld want hier wilde ik weer bij zijn. Door naar 23 september mooi op tijd naar Amsterdam gegaan om ook nog even te kijken bij mijn favorieten winkel aldaar Concerto. En nog een paar mooie vinyl platen gekocht waaronder het ‘nieuwe’ album van Springsteen ‘Chapter And Verse’. Daarna richting het Hard Rock Café op de spreekwoordelijke steenworp afstand van Paradiso. Waar ik met Matthijs en Anjali had afgesproken. Na een fijne hamburger en een pepsi, want cola hadden ze niet vertelde het meisje van de bediening (?!) liepen we tegen half 8 naar Paradiso. Kaartjes gescand en de zaal in die toen nog behoorlijk leeg was. De meeste mensen zaten al op de balkons van Paradiso. Om half 9 kwamen Simpson en zijn mannen het podium op en werd er afgetrapt met ‘Sitting Here Without You’ gevolgd door ‘Time After All’. Daarna was het tijd voor twee covers die Simpson zich eigenlijk al helemaal eigen heeft gemaakt. ‘I’d Have To Be Crazy’ en ‘I Never Go Around Mirrors’ respectievelijk van Willie Nelson en Lefty Frizzell. Waarna Simpson weer verder ging met nummers van zijn eerste album. Simpson stelde de band voor en vertelde dat hij vanmorgen pancocking’s (oftewel pannenkoeken) had gehad. Wat leidde tot grote hilariteit in de zaal en bij de band. Sowieso was de sfeer in de zaal gedurende het hele concert goed. Ook op het podium had de band het goed naar zijn zin. Er werden onderling veel gelachen. img_7708Na het werk van zijn eerste album was het tweede album aan de beurt en zonder dat ik het door had werd deze in zijn geheel gespeeld met het mooie ‘Turtles All The Way Down’. Tijdens ‘Long White Line’ werd het volgende stukje uit volle borst meegezongen door het publiek:

New York City, old St. Joe, Albuquerque New Mexico
This old rig is humming and rolling she’s a doing fine
If somebody wants to know whats become of this so and so
Tell em I’m somewhere looking for the end of that long white line

Tussen de integrale uitvoering van het album ‘Metamodern Sounds In Country Music’ was er ook nog ruimte voor het nummer ‘When The Levee Breaks’ gevolgd door ‘The Promise’ twee schitterende nummers. Tijdens ‘A Little Light’ kregen de blazers even goed de ruimte om te jammen. Na het laatste nummer van het album ‘It Ain’t All Flowers’ was het tijd voor nog een cover. Eentje van William Bell met als titel ‘You Don’t Miss Your Water’. Zonder pauze ging de band verder met een integrale uitvoering van Simpson’s nieuwste album ‘A Sailor’s Guide To Earth. Na een fantastische uitvoering van ‘Call To Arms’ het laatste nummer van het album en de avond. Bedankte Simpson ons en liep de band van het podium af. Zonder pauze of overgang naar de toegiften gewoon 2 uur spelen punt. Daarna nog even nagepraat met Matthijs, Anjali en aanhang. En toen op naar huis. Briljant mooie avond weer!

In vergelijking met het concert in Nijmegen was de band nog beter op elkaar ingespeeld waardoor het er ook wat ontspannender aan toe ging. Ook waren er meer stukjes voor de blazers toegevoegd bij de verschillende nummers. Bassist Chuck Bartels was toch wel de held van de avond, hij kreeg van Simpson een aantal keer de ruimte om te mogen jammen op de bass. Al met al een veel leuker en beter concert dan in Doornroosje. En die was al geweldig. Top avond!


Bron: rialto1961

Gezien:
Sturgill Simpson
A Sailor’s Guide To Earth
23-09-2016. Paradiso, Amsterdam, NL

img_7712Band:
Sturgill Simpson – Vocals, guitar
Miles Miller – Drums, band leader
Laur Joamet – Guitar, pedalsteel
Chuck Bartels – Bass
Bobby Emmett – Keys
Brad Walker – Sax
Jon Ramm – Trombone
Scott Frock – Trumpet

Setlist:
Sitting Here Without You/Time After All/I’d Have to Be Crazy/I Never Go Around Mirrors/Railroad of Sin/Some Days/Old King Coal/Water in a Well/Turtles All the Way Down/Life of Sin/Living the Dream/Voices/Long White Line/When the Levee Breaks/The Promise/A Little Light/Just Let Go/It Ain’t All Flowers/You Don’t Miss Your Water/Welcome to Earth (Pollywog)/Breakers Roar/Keep It Between the Lines/Sea Stories/In Bloom/Brace for Impact (Live a Little)/All Around You/Oh Sarah/Call to Arms

Concertreview: “I’m not here for pot, I like the goddamn cheese!” – Jason Isbell

14021476_1160427223979793_521822621981451800_nTerug naar 15 januari, iets na half elf. Zojuist had ik een schitterend concert gezien van Jason Isbell & The 400 Unit. Ik wilde meer, ik wilde dit vaker zien en dat kon want een paar dagen na het concert in Paradiso werd er voor 17 augustus een concert aangekondigd in TivoliVredenburg. Zonder na te denken een kaart besteld. Na een schitterende concert zomer met mijn andere muzikale helden, Bruce Springsteen & Sturgill Simpson was het op 17 augustus tijd voor Jason Isbell. Tegen 16 uur reed ik Utrecht binnen, auto geparkeerd en toen het centrum in om een plekje te zoeken om wat te gaan eten. De Italiaan waar mijn oom en ik hadden gegeten voorafgaand aan het concert van Southside Johnny, was jammer genoeg afgeladen vol. Dus na een rondje door de stad viel de keus op ‘Manneken Pis’ uitgeroepen tot beste patat of friet bakker van Nederland in 2015. En inderdaad de friet smaakte goed. Toen dat op was naar Tivoli gegaan om wat te drinken. Toen ik een cola(aaaa) bestelde vroeg het meisje van de bediening of ik uit het oosten kwam. Toen ik zei dat, dat zo was zei ze dat ze dat kon horen omdat ze ook zelf uit het oosten kwam. Na dat de cola op was kwam Matthijs binnen gelopen op het moment dat de zaal net open was. Nog even wat gedronken en het voorprogramma van The Fire Harvest, aan ons IMG_7273voorbij laten gaan. De reacties toen we in de zaal waren in afwachting van Isbell waren niet heel geweldig over bovenstaande band. Omdat ik ze niet heb gezien weet ik niet of dat zo is. Na dat de roadies van Isbell het podium ombouwde was het tegen 21 uur tijd voor Isbell en zijn mannen. Isbell opende de avond met alvast een bedankje ‘thanks for coming to the show!’ ‘We hope you al have a great time tonight’. Waarna ‘Palmetto Rose werd ingezet gevolgd door ’24 Frames’ en het titel nummer van Isbell’s nieuwste album en de gelijknamige tour ‘Something More Than Free’. Voor het volgende nummer ‘Stockholm’ greep Isbell even terug naar zijn vorige album ‘Southeastern’. Voorafgaand aan ‘Decoration Day’, een nummer uit de tijd dat Isbell lid was van de band ‘Drive-By Truckers’, vertelde Isbell: “I like this room. It’s a strange setup, I’ll feel like I should performing surgery in the late 1800’s”. Na dit nummer met schitterende scheurende gitaren van Isbell en Vaden, pakte DeBorja de accordeon voor een bijna ‘Nebraskiaans nummer’ (Nebraska van Bruce Springsteen). DeBorja hield zijn accordeon nog even om voor ‘Codeine’ tijdens het concert in Paradiso in januari was dit nummer nog de afsluiter van de avond. Na het schitterende nummer ‘Traveling Alone’ begon Isbell te vertellen over een ontmoeting met een man bij de Starbucks die middag net IMG_7296naast Tivoli. De man vroeg aan Isbell: “How is you’re band? Have they smoked to much pot?” Isbell’s reactie was: “We’re professionals but what I’ve should have said was we’ve been on tour with Willie f*cking Nelson!” Waarna er luid applaus volgde schitterende opmerking! Want country held Willie Nelson, al dik in de 80, rookt graag een joint op zijn tijd. Wat later vertelde Isbell: “I’m not here for pot, I like the goddamn cheese! And the bicycle’s. Waarna Isbell ons bedankte dat we naar de show waren gekomen. Waarna hij het mooie ‘Alabama Pines’ inzette. Gevolgd door ‘The Life You Choose’ en ‘Speed Trap Town’. Daarna was het de beurt aan een van mijn favoriete Isbell nummers ‘If It Takes A Lifetime’:

I’m learning how to be alone. I fall asleep with the TV on
And I fight the urge to live inside my telephone
I keep my spirits high, find happiness by and by
If it takes a lifetime

Daarna volgde nog zo’n pareltje van Isbell namelijk ‘Cover Me Up’ een biografisch nummer, Isbell was een aantal jaar geleden behoorlijk verslaafd aan alcohol en drugs.

I sobered up
I swore off that stuff
Forever this time

Waarna er luid applaus volgde en Isbell vocaal nog een tandje bijschakelde. Daarna volgde ‘Flying Over Water’ en het altijd fijne stampende ‘Super 8’. Na een paar ‘thank you’s’ liepen Isbell en zijn mannen van het podium. Niet veel later kwam hij terug samen met Berry DeBorja voor een schitterende versie van het nummer ‘Elephant’. Aan het eind van het nummer zei Isbell: “It’s been a great night! Thank you guys so much, we’ve enjoyed the hell out of it’ Waarna Isbell de band weer op het podium haalde en ze nogmaals voorstelde. “Thanks again we’ll see you again real soon!” Waarna het tijd was voor het laatste nummer van de avond wederom een nummer van de Drive-By Truckers. Met op het eind schitterende gitaarsolos van Isbell en Sadler Vaden. Maar daarna zat het er echt op en liepen Isbell & zijn 400 Unit van het podium af.

Nog even nagepraat en toen richting de uitgang nog even bij de merchandise stand gekeken en een t-shirt gekocht. Toen ik buiten kwam was het net 23 uur en een goed uur later was ik alweer thuis.
Wederom een briljant mooi concert van Isbell en zijn mannen. Het speelplezier spat er vanaf tussen de bandleden er werd regelmatig gegeind onderling. Erg mooi om te zien. Kiezen tussen het concert in Paradiso en deze in Tivoli kan ik niet. Ze waren beiden geweldig en bij beide ging ik voldaan naar huis! De volgende keer als Isbell weer naar Nederland komt ben ik daar weer bij!

Setlist:
Palmetto Rose/24 Frames/Something More Than Free/Stockholm/Decoration Day/Hudson Commodore/Codeine/Traveling Alone/Alabama Pines/The Life You Chose/Speed Trap Town/If It Takes a Lifetime/Cover Me Up/Flying Over Water/Super 8//Elephant/Never Gonna Change

Band:
Jason Isbell – vocals, guitars
Sadler Vaden – guitars, background vocals
Jimbo Hart – bass, background vocals
Derry DeBorja – keyboards, accordeon, background vocals
Chad Gamble – drums

Gezien:
Jason Isbell & The 400 Unit
Something More Than Free Tour 2016
17-08-2016: Grote Zaal, TivoliVredenburg, Utrecht, NL

Concertreview: Sturgill Simpson’s A Sailor’s Guide To Doornroosje

FullSizeRenderIneens was daar de aankondiging ergens begin mei dat Sturgill Simpson weer naar Nederland zou komen ter promotie van zijn nieuwste album, tevens grote kanshebber voor plaat van het jaar, ‘A Sailor’s Guide To Earth’. Hij trad niet op in Paradiso, de Melkweg of Tivoli nee, plaats van handeling was dit keer Doornroosje in Nijmegen. Een voor mij nieuwe concertzaal en een hele mooie zaal, met erg goed geluid. Tegen half zeven weggereden en een klein uur later liep ik de Keizer Karelgarage uit, naast het centraal station lag Doornroosje. Het was er al redelijk druk, veel oude countryfans met shirtjes van Johnny Cash en Waylon Jennings. Om 20 uur ging de deur open door een storing in het systeem konden de kaartjes (a4’tjes) niet worden gescand en moesten ze afgegeven worden. Daarna direct de zaal ingelopen maar daar was nog niemand dus eerst maar even wat te drinken gehaald en toen een mooie plek gezocht vooraan het podium. Daarna was het een uurtje wachten maar dat ging snel voorbij doordat ik aan de praat kwam met een man die Simpson ook al een tijdje volgde. Dus even gepraat over zijn IMG_6831muziek en andere artiesten in dit genre. Om iets over negen kwamen de bandleden het podium op inclusief een blazerssectie (!). Die had ik nog niet zo vroeg verwacht, maar wat een geweldige toevoeging! Het deed mij erg denken aan de cd/dvd van het laatste concert dat Waylon Jennings in 2000 gaf met The Waymore Blues Band. Waarbij Jennings ook een blazerssectie mee lieten spelen. Het eerste nummer van de avond was ‘Sitting Here Without You’ waarop de blazers al erg fijn mee deden.

Simpson speelde veel nummers van zijn eerste twee albums het uit 2013 afkomstige ‘High Top Mountain’ en ‘Metamodern Sounds In Country Music’ uit 2014. Evenals drie mooie covers met ‘I’d Have To Be Crazy’ dat ook op zijn album uit 2013 staat maar het origineel is van Willie Nelson. ‘The Promise’ van de band When In Rome en als verassing een soul nummer ‘You Don’t Miss Your Water’ origineel van William Bell maar de bekendste versie komt van Otis Redding. IMG_6813Maar inmiddels was het concert al een dik uur onderweg maar nog geen één nummer van zijn nieuwste plaat. Wel kregen de blazers nog even extra ruimte om te improviseren op het nummer ‘A Little Light Within’. Simpson vertelde na een aantal nummers dat hij ons een stil publiek vond, waarop een Amerikaan uit Ausin, Texas, goed verwoorde wat denk ik iedereen dacht: ‘we’re impressed’. ‘All right then’ was het antwoord van Simpson, later tijdens het concert liep hij richting Bobby Emmett toen Laur Joamet met een mooie solo bezig was. Later vertelde Simpson dat hij de keyboard/Hammond speler even in de gaten moest houden. Waarna hij vertelde over dat het spul uit Amsterdam toch wel erg sterk was. Verwijzend naar cannabis. Simpson zelf is sinds zijn 28ste al geheel onthouder. Het concert was zoals gezegd al even onderweg en nog steeds geen nummer van het nieuwste album, maar na het laatste nummer van de set kwam daar verandering in toen Simpson vertelde dat hij een nieuw album uit had en ze deze gingen spelen. Wat volgde was een complete uitvoering van het album ‘A Sailor’s Guide To Earth’. Vond ik het album al geweldig na deze live uitvoering heb ik de rest van de week dit album gedraaid. Van het rustige ‘Welcome To Earth (Pollywog)’ naar de mooie cover van Nirvana’s ‘In Bloom’ naar het werkelijk stampende einde ‘Call To Arms’ waarop de band helemaal los ging, harder, sneller, nog harder en nog sneller. Schitterend! Is een understatement in deze. Na ‘Call To Arms’ bedankte Simpson ons en liep van het podium gevolgd door zijn band. Geen toegift dit keer maar die heb ik ook niet gemist wat een geweldig concert!

Nog even nagepraat en daarna via de merchandise stand naar huis gegaan. Om 23.15 uur zat ik weer in de auto. Nog na te genieten van het concert. Bij thuiskomst direct weer een kaart gekocht voor het concert op 23 september in Paradiso in Amsterdam. Wat een geweldige muziek van een geweldige songwriter met een geweldige begeleidingsband.


Gezien:

Sturgill Simpson
A Sailor’s Guide To Earth
09-07-2016. Doornroosje, Nijmegen, NL

Band:

Sturgill Simpson – Vocals, guitar
Miles Miller – Drums, band leader
Laur Joamet – Guitar, pedalsteel
Chuck Bartels – Bass
Bobby Emmett – Keys
Brad Walker – Sax
Jon Ramm – Trombone
Scott Frock – Trumpet

Setlist:

Sitting Here Without You/Long White Line/Water in a Well/Life of Sin/I’d Have to Be Crazy/Railroad of Sin/Living the Dream/Some Days/Time After All/The Promise/
A Little Light Within/It Ain’t All Flowers/Turtles All the Way Down/You Don’t Miss Your Water//Welcome to Earth (Pollywog)/Breakers Roar/Keep It Between the Lines/
Sea Stories/In Bloom/Brace for Impact (Live a Little)/All Around You/Oh Sarah/Call to Arms
(niet op volgorde/compleet)

Concertreview: Berlin Backstreets

13466387_1122652421090607_2405717548206529966_nBegin februari waren de kaartjes voor het Malieveld in Den Haag in de pocket. Een paar dagen later werd bekend dat Springsteen ook naar München en Berlijn zou gaan als onderdeel van The River Tour 2016. Na even overlegd te hebben besloten Frank, Wilma en ik naar Berlijn te gaan. Maar daarvoor moesten er eerst kaartjes gekocht worden. Op 27 februari gingen de kaarten in de voor verkoop. Na een kleine 7 minuutjes waren de kaarten binnen. Op 19 juni zouden wij bij het concert in Berlijn zijn met de zogenoemde ‘front of stage’ kaarten of te wel kaarten voor het voorste vak. In eerste instantie wilden we met de auto gaan maar om nou 6 uur in de auto te zitten was ook al zo wat. Dus besloten we met de trein te gaan en er een 2 daagse trip naar Berlijn van te maken. Dus zo gezegd zo gedaan. Treinreis geboekt inclusief een overnachting in het RIU Plaza Berlin Hotel aan de Martin Lutherstraße 1. IMG_6415Na een fenomenaal concert in Den Haag was het vroeg op staan op 19 juni want om 9 uur zou de ICE trein van de Deutsche Bahn vertrekken vanuit Hengelo. Na een klein kwartiertje reden we de Heimat in en via Bad Bentheim reden we via Hannover en Wolfsburg naar Berlijn. De reis ging snel en na een kleine 4,5 uur reden we de hauptbahnhof van Berlijn binnen. Na even gekeken te hebben pakten we de S-bahn naar station Zoologischer Garten. Want daar dichtbij zat ons hotel. Na een stukje wandelen langs de Zoo en de Gedachtnis Kirche, kwamen we aan bij het hotel. Nadat we hadden ingecheckt naar onze kamers gegaan.

Mijn kamer had nummer 805. Dus met de lift naar de 8ste verdieping. Een schitterende kamer met een tof uitzicht op de skyline van Berlijn. Tegen half 4 liepen we de stad in opzoek naar een plek om een hapje te eten. Die vonden we al snel aan de Wittenbergplatz. Daar zit het Italiaans restaurant Nuovo Antica Roma, het eten was erg fijn daar! Lekker buiten zittend en kijken naar alles wat er gebeurde. Na het eten liepen we richting de U-Bahn om met de metro naar het Olympiastadion te gaan. Dat hadden meer mensen zich bedacht en het was dus behoorlijk druk in de metro. Na een ritje van een kleine 20 minuten kwam we aan op het station en liepen we met de meute meer naar het stadion. Een stadion met een erg grote geschiedenis. Zoals je van Duitsers kunt verwachten was alles goed en strak geregeld. Dus liepen we ook zo naar het stadionterrein. Waar de kaartjes werden gecheckt en toen door naar het stadion zelf waar de kaartjes nog een keer werden gecheckt of we wel naar binnen mochten op de plek waar we naar binnen gingen. Ook stonden er opvallend veel special forces van de Duitse polizei. Alleen maar goed. Een maal op het veld konden we helemaal doorlopen naar IMG_6432voren met onze Front Of Stage kaarten, waar voor de pit weer goed werd gecontroleerd of het kaartje wel bestemd was voor het voor vak. Dus Duitse grunlichkeit ten top. Daarna even een bandje gehaald en even een sanitaire stop gemaakt. Ook hier was mooi te zien hoe Duitsers zijn ze wachten allemaal netjes op elkaar bij de wc’s er stond zelfs een rij voor een wc blok. Terwijl er bij het andere toilet blok niets te doen was. Dus Nederlander als ik ben direct naar dat toiletblok gegaan. Toen ik terug kwam en de mensen in de rij zagen dat brak de rij in 2. Daarna even drinken gehaald en toen weer terug de pit in. Waar eerst nog iedereen zat maar tegen half 7 stond iedereen op en namen we onze plek in de pit in ongeveer 6 rijen tot het podium. Niet veel later kwamen onder groot gejuich de mannen van het licht het podium op. Een klein half uur later om tien minuten over zeven kwam de band met als laatste Springsteen het podium op. ‘Hello Berlin, wir haben uns vermisst’. Waarna Springsteen zijn gitaar aansloeg voor het eerste nummer van de avond ‘Adam Raised A Cain’. Omdat het vaderdag was een toepasselijk nummer om de avond mee te openen. En wat een versie scheurende gitaren en mooie solo’s van Springsteen. Daarna was het direct door met het bekende ‘one, two’ van ‘Badlands’ gevolgd door een erg leuke versie van ‘Out In The Street’. Tijdens het iets wat langere outro van ‘Sherry Darling’ zocht Little Steven de rechterkant van de uitlopers op, dichtbij ons, om iedereen daar te begroeten.

Terwijl Springsteen en Jake Clemons dit deden bij de linker uitloper. Daarna was het tijd voor een tourpremiere eentje waar ik even over na moest denken wat voor liedje dat nu ook al weer was. ‘My Lucky Day’ dus een nummer van het album ‘Working On A Dream’ uit 2009. Leuk om deze weer te horen met een fijne gitaar solo van Little Steven. DSCN4300‘Wrecking Ball’ was het volgende nummer op de setlist. Aan het eind van het nummer liep Springsteen langs het publiek om verzoekjes op te halen. Springsteen begon met een verzoekje voor ‘Night’. Zo hoor ik dit nummer nooit en zo twee concerten achter elkaar. ‘It’s Hard To Be A Saint In The City’ was ook een verzoekje en eentje waar ik nog enthousiaster van werd mede door het mooie gitaarduel tussen Bruce en Steve en Max die steeds harder en sneller op zijn drums begon te slaan. Schitterende versie en een persoonlijke première. Met een blik van Springsteen naar Weinberg wist die laatste waarmee hij moest beginnen namelijk ‘Spirit In The Night’. Tijdens dit nummer maakte Springsteen samen met Clemons een rondje achter de pit en de rest van het veld langs. Springsteen riep aan het eind van het nummer een paar keer ‘fantastisch’ met een Duitse tongval. Toen hij weer terug het podium op liep zag hij nog een verzoekje voor ‘Candy’s Room’ en haalde deze op. Springsteen vond dit een mooi gemaakt verzoekje. Een soort kijk doos in ‘Candy’s Room’. ‘Now there is the room itself right there’. Springsteen liep naar een camera zodat het hele stadion het verzoekje kon zien. ‘There is me, Eddie Vedder (Pearl Jam), Dave Grohl (Foo Fighters). Led Zeppelin is there and there’s candy on the top’. ‘How much better can it get’. ‘Very hard working fans, very creative fans’. Waarna hij knikte naar Max Weinberg en deze het nummer ‘Candy’s Room’ inzette gevolgd door ‘She’s The One’ en ‘Hungry Heart’ dat Springsteen weer aankondigde met ‘a little summer song’.

Filmpjes van het concert, 11 stuks, staan in onderstaande afspeellijst:

Na ‘You Can Look (But You Better Not Touch)’ volgde ‘Death To My Hometown’ en ‘My Hometown’. Voor die laatste vond ik erg gaaf om eens live te horen. Dit nummer werd ook luid meegezongen door de mensen om ons heen. Daarna volgde een mooie lange versie van ‘The River’ waarop Springsteen op het eind lang door ging op zijn mondharmonica. Daarna volgde ‘American Skin (41 Shots)’ waarbij de link met de gebeurtenissen in Orlando en de discussie over wapens in Amerika snel te maken was. Bijzonder vond ik het meeklappen aan het begin van het nummer door een groot deel van de mensen in het stadion. Met mij vonden heel veel mensen in de pit dat ook want ze keken allemaal om, om te kijken wie er aan het klappen waren. Maar even later stopte het klappen toen Springsteen en Nils Lofgren weer lekker gingen soleren op hun gitaren. Na ‘American Skin’ volgde ‘The Promised Land’ en het vaste blokje met ‘Working On The DSCN4364Highway’, ‘Darlington County’ en ‘Waitin’ On A Sunny Day’. Bij dat laatste nummer mocht een jongetje meezingen. Hij had een shirt aan met de tekst ‘my 1st boss time with my dad’. Ondanks dat kon hij de tekst goed meezingen, nou ja zingen meer schreeuwen tot groot vermaak van Springsteen zelf. Aan het eind van het nummer bedankte Springsteen het jongetje nog een keer ‘you sung good!’. Waarna en dat was mij nog niet eerder opgevallen Soozie Tyrell, Charles Giordano en Jake Clemons van het podium gingen. Terwijl de rest van de band met ‘I’m On Fire’ begon. Na dit nummer liepen ze het podium weer op en deden ze weer mee met de rest van de band voor ‘Because The Night’, met wederom een tollende Nils Lofgren tijdens zijn solo. Met ‘The Rising’ en ‘Land Of Hope And Dreams’ kwam er een einde aan de eerste set. De toegiften werden geopend met een schitterende kippenvel bezorgende versie van ‘Backstreets’. Halverwege het nummer bleef Springsteen de zin herhalen: ‘untill the end, forever friends, we swore forever friends’. Zo mooi, waarna er een gejuich losbarstte en Springsteen het nummer weer oppakte. Aan het eind riep Springsteen ‘Danke Berlin!!’. Daarna werd ‘Born In The USA’ ingezet gevolgd door ‘Born To Run’ en ‘Seven Nights To Rock’ waarbij zowel Roy, Nils, Jake en Little Steven even mochten soleren. Waarna Springsteen het weer overnam door stapje voor stapje naar de microfoon te lopen en weer verder te gaan met het nummer. Met ‘Dancing In The Dark’ en ‘Tenth Avenue Freeze-Out’ was het concert aanbeland bij ‘Shout’ waarin Springsteen uitgebreid de tijd nam om de band te introduceren.

IMG_6522Zo riep hij bij Nils Lofgren ‘the legend, the miracle of Nils Lofgren on the guitar’. ‘The Mightiest Man in the whole damn land on the drums, the Mighty Max Weinberg’. ‘Roy, professor, eighty eight keys ain’t enough, Bittan on the piano’. ‘Mister Garry W. Tallent on the bass, he’s got a new album out!’. ‘And last but not least the inevitable the one and only king of the underground Little Steven van Zandt on the guitar’. Waarna Springsteen vroeg ‘Can I get a witness’, ‘Berlin!!’. ‘You’ve just seen the heartstoppin’, pants droppin’, earth shocking, hard rocking, booty shaking, earthquaking, love making, viagra taking, history making, legendary E Street Band!!!! Waarna ‘Shout’ weer in werd gezet. Toen ‘Shout’ was afgelopen was het tijd voor de buigingen en bedankjes en werd de band een voor een bedankt door Springsteen, voor ze de trap af liepen achter het podium. Springsteen bleef op het podium en bedankt ons nogmaals: ‘thank you, thank you, you guys we’re a fantastic, fantasties, audience’. Waarna er een schitterende akoestische versie van ‘Thunder Road’ volgde. Na een ‘gutenacht, thank you Berlin’ en ‘the E Street Band loves you’ liep Springsteen ook van het podium af. Inmiddels was het half elf geworden en kwam er een eind aan mijn Springsteen concerten dit jaar. Wat een concert weer, briljant!

Het stadion uitlopen ging vlot, waarna we buiten nog even wat dronken en ik nog even de eventposter had gehaald liepen we terug. Ons eerste plan was om een taxi te regelen maar die waren in geen velden of wegen te zien. Dus liepen we terug naar het U bahn station van het Olympiastadion. Maar daar was het druk, heel druk. Denk aan heel druk en vermenigvuldig dit met tien zo druk dus. Toen plan c de straat uit lopen naar de grote weg, maar ook hier was geen taxi te vinden. Wel een busstation en na even gewacht te hebben kwam er een bus aangereden die terug reed naar de Zoologischer Garten. Het mooie was dat het concertkaartje ook zorgde voor gratis openbaar vervoer. Toen wij bij de Zoologischer Garten waren was het bij de Gedachtnis Kirche groot feest. De hele Albanische gemeenschap in Berlijn had zich verzameld bij de kerk en de Kurfürstendamm, want ze hadden zojuist een wedstrijd gewonnen op het EK. Al snel dachten we Duitsland en dat ze door waren naar de kwart-finales. Maar dat was verre van het geval later las ik dat ze hadden gewonnen van Roemenië maar toch derde waren geworden in de poule en dit niet voldoende was voor de kwartfinales. Maar het gaf wel een leuk sfeertje. De politie had een deel van de straat afgezet zodat de Albaniërs feest konden vieren. Dat doen ze zoals we dat vaak zien op tv bij de Turken. Dus luid toeterend met hun auto’s rondjes rijden. Veel vlaggen en veel zingen. Leuk om te zien. Inmiddels was het half 1 geworden en kwamen we aan bij het hotel. Nog even tv gekeken en daarna gaan slapen. De volgende dag nog even Berlijn in geweest met de U-bahn, Alexanderplatz, nog even de lokale Saturn bezocht en cd’s gekocht daarna terug naar de Gedachtnis Kirche om daar in de buurt een hapje te eten. Dat deden we bij Eiscafé and Bistro La Fontana. Maar naast Italiaanse specialiteiten hadden ze ook pommes mit bratwurst. En dat hoort er toch wel bij als je in Duitsland bent. Daarna nog een sorbetje. Maar toen was het tijd om naar het station te gaan. We wilden met de S-bahn gaan, maar dan gingen we de aansluiting met de trein naar Hengelo niet redden. Dus liepen we naar buiten en daar stond een overvloed aan taxi’s dus met de taxi naar hauptbahnhof Berlin. Om half 3 kwam de trein en stapten we in en zo reden we van een heerlijk zonnig Berlijn met een graadje of 24 naar een bijzonder regenachtig Hengelo met net 14 graden waar we om 19 uur aan kwamen. Waarmee er een eind kwam aan twee geweldige dagen!!

IMG_6526Het concert was wederom fenomenaal! Of zoals de Duitsers het zeggen ‘hammergeil’. Dat kwam vooral door de plaatsen, we stonden ongeveer 5 rijen van het podium. Mooi om de interactie van Springsteen en de band van zo dichtbij te zien. Ook de setlist had weer genoeg nummers die ik graag wilde horen of zelfs nog nooit gehoord had. Het publiek in de pit was erg fijn, niemand die bier gingen halen of voor drong om een betere plek te krijgen. Het ging allemaal heel rustig en gestructureerd. Fijne mensen die Duitsers! En Berlijn zelf is een prachtige stad waar ik zeker nog een keer naar toe wil en met de trein duurt dat maar 4 uurtjes!

Wir sehen uns Berlin!
Hopelijk geldt dat ook voor Bruce Springsteen & The E Street Band!!

Gezien:
Bruce Springsteen & The E Street Band
The River Tour 2016
19-06-2016. Olympiastadion, Berlijn, DE

Band:
Bruce Springsteen – lead vocals, guitar, harmonica
Roy Bittan – piano, keyboards
Nils Lofgren – guitar, backing vocals
Steven Van Zandt – guitar, mandolin, backing vocals
Garry Tallent – bass
Max Weinberg – drums
Soozie Tyrell – violin, backing vocals, acoustic guitar
Charles Giordano – organ, accordion
Jake Clemons – saxophone

Setlist:
Adam Raised a Cain / Badlands / Out in the Street / Sherry Darling / My Lucky Day / Wrecking Ball / Night / It’s Hard to Be a Saint In The City / Spirit in the Night / Candy’s Room / She’s the One / Hungry Heart / You Can Look (But You Better Not Touch) / Death to My Hometown / My Hometown / The River / American Skin (41 Shots) / The Promised Land / Working on the Highway / Waitin’ on a Sunny Day / I’m on Fire / Because the Night / The Rising / Land of Hope And Dreams // Backstreets / Born in the USA / Born to Run / Seven Nights to Rock / Dancing in the Dark / Tenth Avenue Freeze-out / Shout / Thunder Road (solo akoestisch)