Top 5: Lange platen

Vandaag, zondag 21 juni 2020, is het de langste dag van het jaar. NPO Radio 2 vierde dat door alleen maar lange platen te draaien. Maar wat zijn dan lange platen, op de radio draaien ze het liefste liedjes van maximaal 4 minuten. Dus alles wat daarna komt is dus misschien al een lange plaat. Zelf vond ik het een mooie aanleiding voor een Top 5 van lange liedjes. Met als belangrijkste criterium dat ze niet korter mogen duren dan negen minuten.

Allereerst een paar afvallers die deze top 5 net niet haalden. Te beginnen met het 23 minuten en een beetje durende ‘Echoes’ van Pink Floyd, van diezelfde band had ook ‘Shine On You Crazy Diamond’ in dit lijstje kunnen komen met een dikke 11 minuten. Of ‘Bat Out Of Hell’ van Meat Loaf of ‘Murder Most Foul’ het 16 minuten durende nummer van Bob Dylan dat dit jaar verscheen. Voor deze nummers was geen plek in mijn lijstje. Maar welke dan wel? Dat lees je hieronder.

5. Wilco – One Sunday Morning (For Jane Smiley’s Boyfriend) | 12:04 | The Whole Love, 2011
Jeff Tweedy, frontman van de band Wilco, vertelde tijdens een interview ter promotie van dit album dat dit nummer gaat over een ontmoeting die hij had met de vriend van Jane Smiley. Tweedy en de man hadden een indrukwekkend gesprek. Waarin de vriend sprak over zijn zeer religieuze vader en die hem veoordeelde over hoe de man zijn leven vorm gaf en de opluchting die hij had toen zijn vader overleed. Muzikaal is het nummer rustig, perfect passend bij een zondagochtend.


4. Dire Straits – Telegraph Road | 14:20 | Love Over Gold, 1982
‘Telegraph Road’ opent het album en duurt bijna een kwartier, hiermee is het ook direct het langste nummer in deze top 5. Het nummer gaat over een dorpje dat mede door de industrialisatie steeds groter wordt. Van klein industrie stadje veranderd het in een metropool met verschillende buitenwijken/suburbs maar dan als na een tijdje de bedrijven failliet gaan of in andere landen goedkoper kunnen produceren verpaupert de stad en vertrekt iedereen. Hoogtepunt van deze plaat zijn de laatste 4 minuten, met prachtig gitaarwerk van frontman Mark Knopfler.


3. The War On Drugs – Thinking Of A Place | 11:11 | A Deeper Understanding, 2017
Het meest nieuwe nummer in deze lijst komt van de band The War On Drugs onder leiding van Adam Granduciel. In verschillende interviews heeft Granduciel verteld over de paniekaanvallen die hij heeft. Maar hij is ze te boven gekomen. Het nummer zou ook kunnen gaan over een plaats in het verleden waarin alles nog goed was maar naarmate de tijd verstreek er dingen veranderden in iets treurigs. Maar ik zie het vooral als een mijmerend nummer over vervlogen tijden, zo staat dit nummer sinds 2017 in mijn lijstje met zomeravond liedjes.


2. Bruce Springsteen – Jungleland | 9:36 | Born To Run, 1975
Een film in 9 minuten en een beetje, over hoofdrolspeler Magic Rat en de Barefoot Girl. Hij uit een klein stadje langs de Jersey Shore en zij uit de grote stad New York City. Het doet een beetje denken aan West Side Story. Een verhaal zonder een diepere betekenis maar meer een klein in kijkje in het leven van Magic Rat. Naast het mooie en ook trieste verhaal is het absolute hoogtepunt niet de gitaarsolo maar de meer dan twee minuten durende saxofoon solo van The Big Man, Clarence Clemons. In 2009 hoorde ik dit nummer voor het eerst tijdens een concert van Springsteen en het leverde een hoop kippenvel op Afgelopen 18 juni was het alweer 9 jaar geleden dat Clemons overleed. Net als de nummer 3 staat dit nummer ook in mijn lijstje met zomeravond liedjes.


1. Pink Floyd – Pigs (Three Different Ones) | 11:26 | Animals, 1977
De band Pink Floyd is in mijn platenkast de hofleverancier van lange nummers. Zoals met het eerder genoemde ‘Echoes’, ‘Dogs’, ‘Shine On You Crazy Diamond’, ‘Sheep’ en zo kan ik nog wel even door gaan met nummers die minstens 10 minuten duren. Maar van al die lange nummers is het ontheilspellende ‘Pigs (Three Different Ones) op dit moment mijn favoriet. Het nummer stamt uit 1977 maar past perfect in de tijd waar wij nu in leven. Het nummer belicht drie soorten ‘Pigs’ in het eerste couplet de kapitalisten die er alles aan doen om zoveel mogelijk geld te verdienen en aan de top te staan. Het tweede couplet gaat over de toenmalig politicus Margaret Tatcher die halverwege jaren ’70 de Labour partij ging leiden. Het laatste couplet gaat over Mary Whitehouse een advocaat voor muziekcensuur en had een hekel aan Pink Floyd en hun jaren ’60 idealen. In 2016 haalde Roger Waters dit nummer weer van stal voor zijn nieuwe tour Us & Them. Waarbij de thema’s van het nummer goeddeels hetzelfde bleven. Kapitalisten zijn de boosdoeners, sommige regeringsleiders en het couplet over Mary Whitehouse, ging nu over het Amerikaanse Witte Huis en Donald Trump. In onderstaande video wordt dit prachtig weergegeven.

Plaat van de week: Vera Lynn – We’ll Meet Again

Vandaag maakte de BBC bekend dat Dame Vera Lynn is overleden op 103 jarige leeftijd. Met het nummer ‘We’ll Meet Again’ werd ze wereldberoemd. Het nummer stamt uit 1939 en is daarmee direct de oudste plaat van de week op deze website. Het nummer werd tijdens de Tweede Wereldoorlog gezien als een steun in de rug voor de Engelse troepen in Europa. Tot het concert dat Roger Waters gaf in de Gelredome in 2007 had ik nog nooit van Vera Lynn gehoord. Totdat Waters het nummer met de titel ‘Vera’ dat hij opnam voor ‘The Wall’ inzette. Tijdens de concert waarbij hij ‘The Wall’ intergraal speelde kwam het nummer ook weer voorbij in combinatie met ‘Bring The Boys Back Home’.

Hoe mooi de versie van Vera Lynn en de ode van Waters zijn, de definitieve versie is gemaakt door Johnny Cash:

Maar zoals gezegd de plaat van de week is het origineel uit 1939 door Vera Lynn

‘The Forces’ Sweetheart’ werd 103 jaar oud.

Concertreview: Infloyd – Which One is Pink?


Wie is Pink, dat was de vraag die de band Infloyd stelde op het affiche voorafgaand aan het concert op het Dru Industriepark. Een vraag waar zelfs een hele documentaire uit 2007 aan op is gehangen. Met een voor een deel vernieuwde band trapte de band rond 21uur af met het prachtige ‘Hey You’ van het album dat op deze dag, 30 november, alweer 40 jaar geleden uit kwam. Daarna toch wel een verassing in de set met ‘Smell The Roses’ een nummer van Roger Waters’ zijn meest recente album ‘Is This The Life We Really Want?’. Gevolgd door een prachtige versie van ‘Comfortably Numb’ met erg fijn gitaarwerk van Jordy Martin. In het eerste deel van de set was er veel aandacht voor het solo werk van Waters want naast de al eerder genoemde nummers werden ook nog ‘Perfect Sense’ en ‘The Bravery Of Being Out Of Range’ gespeeld van een van de beste albums ooit gemaakt ‘Amused To Death’ uit 1992. Daarna een blokje met nummers van ‘The Wall’. Waarna de eerste set werd afgesloten met ‘Time’ en ‘The Great Gig In The Sky’ waar zangeres Katinka van der Harst haar vocale kwaliteiten liet horen. Na een korte pauze kwamen Lasse Groeneveld (drums) en Serge Dusault (toetsen) het podium opgelopen om te beginnen met het intro van ‘Shine On’. Met op het eind een mooie saxofoon solo van Wouter Kiers. Die ook voor ‘Money’ en ‘Eclipse’ nog even het podium op kwam om ook deze nummers van saxofoon geluid te voorzien. Daarna door naar een schitterende en erg lange versie van ‘Pigs’ gevolgd door ‘Sheep’ en een kippenvel bezorgende ‘Wish You Were Here’. Aan het eind van het nummer zong de hele zaal uit volle borst mee, met alleen een ritmisch getik van frontman Marco Bouwmans op de gitaarkast.

Daarna was het tijd voor nog een verassing in de vorm van ‘5.01 AM (The Pros & Cons Of Hitchhiking)’ dat direct overging in ‘Money’ gevolgd door ‘Brain Damage’ en ‘Eclipse’. Na deze nummers stelde Bouwmans weer de vraag, wie volgens ons Pink was, waarna hij zei dat Syd Barrett Pink was. Daarna nog een kleine ode aan het epos ‘The Wall’ met ‘In The Flesh’ waarna de band even van het podium liep en terugkwam voor het afsluitende nummer van de avond ‘Run Like Hell’.

Iets voor twaalven zat het concert erop. Een prachtige avond met een erg goede band en wat ik al eens schreef in eerder recensies over deze band, zijn en blijven ze wat mij betreft de beste Pink Floyd/Roger Waters cover band die er rond loopt. Oh ja en om antwoord te geven op de vraag wie is Pink? Als in wie is het brein achter de band Pink Floyd. Kan dat er wat mij betreft maar een zijn en dat is Roger Waters.

De tour zit er voorlopig even weer op maar mochten ze in de buurt zijn, gaat dat zien!

Setlist:
Hey You/Smell The Roses/Comfortably Numb/Perfect Sense Pt. 1 & 2/The Bravery Of Being Out Of Range/Another Brick In The Wall Pt.1/Happiest Days Of Our Lives/Another Brick In The Wall Pt. 2/Time/The Great Gig In The Sky//Shine On You Crazy Diamond Pt 1-5/Pigs/Sheep/Wish You Were Here/5.01 AM (The Pros & Cons Of Hitchhiking) /Money/Brain Damage/Eclipse/In The Flesh///Run Like Hell

Band:
Marco Bouwmans – vocals, guitar
Jordy Martin – lead guitar
Erik Jan De Jong – bass guitar, backing vocals
Serge Dusault – keyboards, backing vocals
Lasse Groeneveld – drums, vocals
Katinka van der Harst – backing vocals
Radina Dimcheva – backing vocals
?? – backing vocals
Wouter Kiers – saxophone

Gezien:
Infloyd
Which One Is Pink?
30-11-2019 Dru Industriepark, Ulft, NL

Concertreview: Hey you, Whitehouse Ha ha charade you are – Roger Waters

Na de briljante concerten tijdens The Wall Tour in 2011 en 2013 was Roger Waters even van het concertpodium verdwenen maar in 2016 was hij weer terug voor een drietal concerten in Mexico en stond hij twee dagen op het Desert Trip festival. Tijdens deze concerten speelde Waters een venijnige versie van ‘Pigs (Three Different Ones)’ van het album ‘Animals’ uit 1977. Op de schermen werden grote afbeeldingen van de toen nog presidentskandidaat Donald Trump. Trump als baby en ga zo maar door. Naast deze afbeeldingen toonde Waters ook een aantal quotes van Trump zoals ‘grab ‘em by the pussy’ en meer van dat soort quotes. Waters sloot het nummer in Mexico af met de tekst ‘Trump Eres Un Pendejo’. Deze korte tour werd niet vervolgd maar een paar maanden later kwam ineens het bericht dat Waters bezig was met een nieuwe plaat. De plaat verscheen op 2 juni van het vorige jaar. In september kondigde Waters aan dat hij weer op tour ging, eerst in Amerika, Canada en Australië/Nieuw Zeeland. Maar ook Europa in 2018. In eerste instantie voor 2 concerten in de Ziggo Dome in Amsterdam, uiteindelijk werden het er vier. Het eerste concert was 18 juni.

Een datum die in mijn lijstje met beste concerten aller tijden staat, Bruce Springsteen & The E Street Band maakten op deze dag van de Amsterdam Arena een kroeg ergens aan de New Jersey Shore, dat alles gebeurde in 2008. Tien jaar geleden alweer. Tien jaar later was het dus de beurt aan Roger Waters.

Even na acht uur ging het grote scherm aan waar een vrouw, voor mijn gevoel een vluchteling, op het strand zit te kijken naar de zee. Na een tijdje wordt de bewolking rood en komt onder tussen de band het podium opgelopen (deels een nieuwe band maar daarover later meer), waarna de lucht boven zee rood wordt en het intro van ‘Speak To Me’ gemixt met stukken uit de opening van ‘Is This The Life We Really Want?’ waarna ‘Breath (In The Air)’ volgde. Daarna een zeer fijne versie van ‘One Of These Days’ waarbij Waters en Gus Seyffert met 2 bass gitaren het nummer vorm gaven. Met ‘Time’ en ‘The Great Gig In The Sky’. Op het laatste nummer lieten Jess Wolfe en Holly Laessig horen wat ze konden. Samen namen ze de zangpartij voor hun rekening en dat was prachtig. Na ‘Welcome To The Machine’ was het tijd voor een drieluik aan nieuw werk als eerste ‘Déjà Vu’ gevolgd door ‘The Last Refugee’ en het venijnige ‘Picture That’. Deze drie nieuwe nummers pasten perfect bij de oude nummers van Pink Floyd.

Picture yourself as you lean on the port rail
Tossing away your last cigarette
Picture your finger pushing the doorbell
Picture the skull and crossbones on the doormat
Picture yourself on the streets of Laredo
Picture the Casbah, picture Japan
Picture your kid with his hand on the trigger
Picture prosthetics in Afghanistan
Picture a courthouse with no fucking laws
Picture a cathouse with no fucking whores
Picture a shithouse with no fucking drains
Picture a leader with no fucking brains
No fucking brains, no fucking brains

Daarna volgde een prachtige versie van ‘Wish You Were Here’ waarbij de zaal voluit meezong. Op de schermen werden 2 handen, hand in hand getoond maar in de loop van het nummer brokkelden die handen uiteen. Voor het volgende nummer kwamen er kinderen van een school uit Amsterdam, in oranje uniformen het podium op gelopen dus volgde het tot een nummer gesmede ‘The Happiest Days Of Our Lives’, ‘Another Brick In The Wall Part 2’ en ‘Another Brick In The Wall Part 3’. Tijdens het eerste deel van het nummer zagen de kinderen eruit als gevangenen van Guantanamo Bay, met het al eerder genoemde oranje uniform en een zwarte zak over hun hoofd. Halverwege Part 2 gingen de zwarte zakken af en net voor de gitaarsolo gingen ook de oranje overalls uit en hadden de kinderen een t-shirt aan met Resist. Toen het nummer afgelopen was vertelde Waters dat de kinderen uit Amsterdam kwamen en daarna vertelde hij dat ze even gingen pauzeren voor 20 minuten om daarna terug te komen voor de tweede set.

In de pauze werden er allerlei quotes geprojecteerd rondom het thema ‘resist’ zoals ‘Resist Mark Zuckerberg’. Na nog een aantal quotes kwam er tegen het eind van de break groot ‘Dogs’ op het scherm te staan. Daarna ging er een alarm af en kwamen er 4 dozen in het midden van de zaal met veel kabaal naar beneden. De dozen zorgden ervoor dat er een aantal grote schermen naar beneden kwamen. Daarna kwam de band weer op en werd gestart met ‘Dogs’ gevolgd door ‘Pigs’. Twee nummers van het album ‘Animals’ uit 1977. Maar jammer genoeg nog net zo actueel als toen. Op de schermen die nu in het midden van de zaal hingen werd de Battersea Power Station geprojecteerd. Inclusief klein vliegend varkentje zoals op de album hoes. ‘Dogs’ gaat over de graaiers, de bankiers die een paar jaar geleden de economische crisis hebben veroorzaakt. Daarna volgde ‘Pigs’ waarbij het leidend voorwerp, net als in 2016, Donald Trump was.

Hey you, Whitehouse
Ha ha charade you are
You house proud town mouse
Ha ha charade you are
You’re trying to keep our feelings off the street
You’re nearly a real treat
All tight lips and cold feet
And do you feel abused?
You gotta stem the evil tide
And keep it all on the inside

Trump werd op verschillende manier afgebeeld door Waters, op alle schermen in de zaal werden tegen het eind van het nummer allerlei quotes van Trump geprojecteerd met als uitsmijter aan het eind van het nummer ‘Trump is een varken’. Daarna was het de beurt aan ‘Money’ waarbij wederom Trump werd getoond maar ook andere heren en dames zoals Theresa May, Poetin, Erdogan, Kim Jung Un, Berlusconi en ook Geert Wilders. Na dit meer dan een half uur durende drieluik en wat mij betreft, het absolute hoogtepunt van dit concert, was het tijd voor een prachtige versie van Us & Them. Waarbij net als tijdens ‘Money’, oude bekende Ian Ritchie mee kwam spelen op de saxofoon. Met ‘Smell The Roses’ en het mooie ‘Brain Damage’ was het tijd voor ‘Eclipse’. Waarbij de prisma van de ‘Darkside Of The Moon’ via lichtstralen werd gevormd wat er echt prachtig uitzag.

Na een korte break waarin Waters zijn band voorstelde vertelde hij dat hij nog 3 of 4 nummers ging spelen. De band trapte af met een van de mooiste nummers op ‘Is This The Life We Really Want?’ namelijk ‘Wait For Here’ een prachtige ballad, gevolgd door ‘Oceans Apart’ en ‘Part Of Me Died’.
De afsluiter van de avond was weggelegd voor het schitterende ‘Comfortably Numb’. Tijdens het nummer kwamen de handen die tijdens ‘Wish You Were Here’ nog uit elkaar vielen, weer tot elkaar. Een mooie boodschap voor hoe het eigenlijk zou moeten zijn in de wereld. Niet tegen elkaar maar met elkaar. Niet Us & Them maar Us + Them. Tijdens de prachtige solo van Dave Kilminster werden er allemaal roze papiertjes de zaal ingeblazen met daarop de tekst ‘Resist’. Aan het eind van het nummer werd op het scherm weer het strand getoond met de vrouw maar nu was ze herenigt met haar kind.

Een pracht show, nu al het concert van het jaar wat mij betreft. Net als de concerten van ‘The Wall’ was dit wederom een visueel spektakel, eigenlijk is een keer niet voldoende omdat er op en rondom het podium op de schermen zoveel gebeurt dat je niet alles ziet. Roger Waters inmiddels 74 jaar weet wederom een spectaculaire show neer te zetten, een concert met een politieke boodschap die je aan het denken zet. Prachtig en al eerder gezegd concert van het jaar!

Roger Waters heeft in interviews aangegeven dat dit hoogstwaarschijnlijk zijn laatste tour zou zijn. Hopelijk komt hij nog een keer weer langs met deze tour maar mocht dat niet zo zijn dan is dit concert een waardige afsluiting van een van mijn muzikale helden, Roger Waters.

Gezien:
Roger Waters
Us + Them Tour 2018
18-06-2018. Ziggo Dome, Amsterdam, NL


Setlist:

Speak to Me/Breathe (In The Air)/One of These Days/Time/Breathe (Reprise)/The Great Gig in the Sky/Welcome to the Machine/Déjà Vu/The Last Refugee/Picture That/Wish You Were Here/The Happiest Days of Our Lives/Another Brick in the Wall Part 2/Another Brick in the Wall Part 3//Dogs/Pigs (Three Different Ones)/Money/Us and Them//Smell the Roses/Brain Damage/Eclipse///Wait for Her/Oceans Apart/Part of Me Died///Comfortably Numb

Band:
Roger Waters – bass, lead vocals, guitars
Dave Kilminster – guitars, bass, talk box, backing vocals
Gus Seyffert – guitars, bass, keyboards, backing vocals
Jonathan Wilson – guitars, keyboards, lead and backing vocals
Drew Erickson – piano, keyboards, Hammond organ
Bo Koster – piano, keyboards, Hammond organ
Jon Carin – piano, keyboards, programming, lap steel guitar, guitars, lead and backing vocals
Ian Ritchie – saxophone, additional bass
Joey Waronker – drums, percussion
Jess Wolfe – lead and backing vocals, percussion
Holly Laessig – lead and backing vocals, percussion

Concertreview: Absolutely Floyd

Een concert in mijn hometown, dat komt niet vaak voor maar toen bekend werd gemaakt dat de Pink Floyd, tributeband Absolutely Floyd naar Groenlo zou komen moesten we daar wel heen. Want sinds een aantal maanden heeft Groenlo een nieuw cultureel centrum genaamd ‘De Mattelier’. Rond de klok van kwart over acht kwam de band het podium op, waarna ze begonnen met ‘In The Flesh’. De avond door speelde de band veel Pink Floyd werk, maar ook solo nummers van David Gilmour en Roger Waters. Met respectievelijk ‘The Dogs Of War’ en ‘Red Sky At Night’ van Gilmour en ‘Perfect Sense Pt. 1’ en ‘5.01 AM (The Pros & Cons Of Hitchhiking)’ van Waters. Ook werden er naast de hits wat onbekendere nummers gespeeld zoals ‘One Of These Days’, ‘The Fletcher Memorial Home’ en ‘Summer Of ’68’. Muzikaal was het allemaal prima in orde en toch ontbrak er voor mij iets. Voor mij is Pink Floyd serieuze muziek en er werd ook serieus gemusiceerd maar dingen roepen als ‘we gaan er een feestje van maken’ vind ik er dan niet helemaal bij passen. Nee dan gaat mijn voorkeur toch uit naar die andere band die de muziek van Pink Floyd en Roger Waters speelt namelijk Infloyd. Maar ondanks dat was het een prima avond.

Gezien:
Absolutely Floyd
Signs Of Life Tour Part II
06-04-2018. De Mattelier, Groenlo, NL

Band:
Peter Poell – lead Vocals
Peter Bénard – gitaar/vocals
Marnix Kuipers – gitaar/vocals
Rudo Jockin – bass/vocals
Wil Verhulst – keyboards
Henk Baetsen – keyboards
Michael Henninger – drums
Christiaan Klok – saxofones
Krystle Sarijoen – backing vocals
Ellen de Keyser – backing vocals
Marte Arthumani – backing Vocals

Setlist (niet op volgorde/compleet):
In The Flesh/Welcome To The Machine/Learning To Fly/Money/Shine On You Crazy Diamond/Mother/Perfect Sense Pt 1/One Of These Days/Time/Us And Them/Summer Of ’68/5.01 AM (The Pros & Cons Of Hitchhiking)/Red Sky At Night/The Dogs Of War/The Fletcher Memorial Home/Another Brick In The Wall (Part 2)//Run Like Hell//Wish You Were Here/Comfortably Numb