Concertreview: “I need light for my lantern”- Josh Ritter

Josh Ritter is terug na een prima plaat in 2017 met ‘Gathering’ dook Ritter vorig jaar de studio in met Jason Isbell & The 400 Unit wat een van de beste platen van 2019 op heeft geleverd getiteld: ‘Fever Breaks’ met de aankondiging van het album werd ook een Europese tour aangekondigd. Na een geweldig concert in 2017 in Nijmegen, twijfelde ik geen moment hier moest ik weer bij zijn. Op 19 juli stonden Ritter en zijn band in Paradiso, Amsterdam. Na een prima voorprogramma van Emil Landman (onthoud deze naam!) kwamen Ritter en zijn band iets na half 9 het podium op. Net als in Nijmegen in 2017 was Ritter ook nu weer zeer uitgelaten. De band begon met ‘Monster Ballads’ gevolgd door ‘Good Man’ beide nummers verschenen op het in 2006 uitgebrachte ‘The Animal Years’. Daarna was het tijd voor nieuw werk van het meest recente album met het mooie ‘On The Water’ en het rockende ‘Old Black Magic’. Wat later in de set speelde Ritte ‘The Torch Committee’ een politiek nummer over de huidige tijden in de Verenigde Staten. Het daaropvolgende nummer ‘Lantern’ kreeg ineens een hoopvolle betekenis.

And the living is desperate
Precarious and mean
And getting by is so hard
That even the rocks are picked clean
And the bones of small contention
Are the only food the hungry find

I need light for my lantern
Light in my lantern tonight
Light in my lantern
Light in my lantern tonight

Aan het eind van ‘Lantern’ liep de band van het podium en speelde Ritter drie nummers solo. Hij opende met een nieuw nummer ‘Sheriff McGiven’, waarbij Ritter de tekst zo snel zong dat hij tijdens het nummer zich even moest herpakken omdat hij de tekst even leek te zijn vergeten. Daarna volgde ‘The Temptation Of Adam’ en weer een nieuw nummer, althans een nog niet eerder uitgebracht nummer ‘The Gospel Of Mary’. Voor het nummer ‘Girl In The War’ kwam de band weer het podium op. Na een prachtige versie van ‘Homecoming’ en ‘Where The Night Goes’ legde de band hun versterkte instrumenten aan de kant en kwamen aan de rechterkant van het podium staan voor drie nummers die ze semi akoestisch gingen spelen. Recht voor mij, prachtig! Ze begonnen met ‘Long Shadows’ gevolgde door het net uitgebrachte nummer ‘Old Old Fashioned’. Van de band Frightened Rabbit, de zanger van de band Scott Hutchison overleed vorig jaar mei. Daarna volgde nog een prachtige uitvoering van ‘Kathleen’. Waar Ritter halverwege de zaal bedankte voor een amazing night.

Het laatste gedeelte van de set werd weer elektrisch gespeeld met een prachtige versie van ‘Blazing Highway Home’, gevolgd door twee rockende nummers met ‘Losing Battles’, inclusief mooie gitaar solo en ‘Getting Ready To Get Down’. Als afsluiter van de set werd ‘The Curse’ gespeeld. Waarna de zaal werd bedankt voor hun komst, de bandleden werden voorgesteld en daarna iedereen van het podium liep. Maar niet veel later kwam Ritter terug voor nog een nummer. Ritter speelde akoestisch het nummer ‘All Some Kind Of Dream’, het beste nummer op ‘Fever Breaks’ en een kippenvel bezorgende afsluiter van het concert.

I saw the children in the holding pens
I saw the families ripped apart
And though I try I cannot begin
To know what it did inside their hearts
There was a time when we held them close
And weren’t so cruel, low, and mean
And we did good unto the least of those
Or was it all some kind of dream?

Zonder dat Ritter het benoemde was de toestand in de Verenigde Staten verweven door de setlist.

Een geweldig concert met een zeer opgewekte Josh Ritter, een geweldige band en prachtige nummers. Maakt dit concert tot een van de beste concerten van 2019.

Setlist:
Monster Ballads/Good Man/On the Water/Old Black Magic/Henrietta, Indiana/Thunderbolt’s Goodnight/The Torch Committee/Lantern/Sheriff McGiven(Josh solo)/The Temptation of Adam (Josh solo)/The Gospel of Mary(Josh solo)/Girl in the War/Homecoming/Where the Night Goes/Long Shadows*/Old Old Fashioned*/Kathleen*/Blazing Highway Home/Losing Battles/Getting Ready to Get Down/The Curse//All Some Kind of Dream(Josh solo)

*band acoustic

Band:
Josh Ritter – guitar, vocals
Zack Hickman – Bass, guitar, tuba, strings, vocals
? – Piano, keyboards, organ, accordion
? – Guitar, vocals
Ray Rizzo – Drums, percussion, vocals

Gezien:
Josh Ritter & The Royal City Band
Fever Breaks Tour 2019
Voorprogramma: Emil Landman
19-07-2019. Paradiso, Amsterdam, NL

Concertreview: Mighty Max Weinberg

Bruce Springsteen was druk bezig met zijn shows op Broadway en met zijn op 14 juni verschenen plaat ‘Western Stars’. Dus de rest van de band had vrij om te doen en laten wat ze willen. Dus zijn ze zo’n beetje allemaal op tour gegaan. Waaronder ook drummer van de E Street Band, Max Weinberg. Bij Springsteen concerten nemen fans vaak bordjes mee met verzoekjes daarop en dat insprireerde Weinberg voor een eigen tour. Hij vroeg 3 leden van de Weeklings om hem te helpen. Na concerten in de Verenigde Staten was het nu de beurt aan Europa. Op 18 juli werd er ook een concert in Paradiso geboekt. Bij binnenkomst van Paradiso was de vloer voorzien van zitjes en tafeltjes waardoor het geheel wat weg had van een café.

Op het podium hing ook een groot doek waar liedjes op verschenen die de band zou kunnen spelen vanavond. De te kiezen nummers waren onder andere van The Beatles, The Rolling Stones, Led Zeppelin, David Bowie, Neil Young, Eagles, Creedence Clearwater Revival, Cream en natuurlijk een aantal nummers uit het oeuvre van Bruce Springsteen. Tegen half 9 kwam de band onder leiding van Max Weinberg het podium op. Na eerst een heel verhaal in fonetisch Nederlands van de drummer was het tijd voor het eerste nummer van de avond, ‘White Room’ van Cream, gevolgd door ‘Fortunate Son’ van CCR en het eerste Springsteen nummer van de avond ‘She’s The One’. Daarna kwam Weinberg achter het drumstel vandaan om de zaal rond te gaan om verzoekjes te gaan vragen. Wat zeer mooie nummers op leverde met onder andere ‘Drift Away’ van Dobie Gray en ‘Night Moves’ van Bob Seger.

Zo vervolgde het concert de avond door, als afsluiters werden een prachtige versie van Springsteen’s ‘Thunder Road’ gespeeld met een mooie gitaarsolo op het eind en ‘Glory Days’ waarbij men het podium op mocht. Waarmee er een eind kwam aan een verrassend concert, niet alleen door de gespeelde nummers maar door de opzet waar ik eerst wat twijfels over had. Maar die twijfel werd na de eerste nummers direct weggenomen. Persoonlijk hoogtepuntje was ‘American Girl’ van Tom Petty & The Heartbreakers. Dat Weinberg goed kan drummen is bekend maar ook de band die hij mee had genomen zijn stuk voor stuk uitstekende muzikanten. Een mooie avond! Maar een volgende keer zie ik hem liever weer drummen met Bruce Springsteen voor zich.



Setlist:

White Room/Fortunate Son/Rebel Rebel/She’s the One/Drift Away /Lola/Night Moves/Open My Eyes/Anything at All/Mother’s Little Helper/Rocky Mountain Way/I Walk the Line/Tenth Avenue Freeze-out/Start Me Up/All Right Now/Helplessly Hoping/Good Times Bad Times/Take It Easy/American Girl/Cinnamon Girl/I Can See For Miles// Thunder Road/Glory Days

Band:

Max Weinberg – drums
Glen Burtnik – bass, vocals
Bob Burger – guitar, harmonica, vocals
John Merjave – guitar, vocals

Gezien:
Max Weinberg’s Jukebox
18-07-2019. Paradiso, Amsterdam, NL

Plaat van de week: Wilco – Heavy Metal Drummer

Afgelopen zondag 16 juni was ik bij het concert van Wilco in Paradiso. En dat was een zeer goed concert. Dus de afgelopen dagen veel naar deze band geluisterd. Een van mijn favoriete nummers van de band van Jeff Tweedy is ‘Heavy Metal Drummer’ van het album ‘Yankee Hotel Foxtrot’ uit 2002. Tweedy vertelde over het nummer dat het ging over: “the sweet yearning for an innocence that has passed”.

Concertreview: Wilco in Paradiso: Magistraal

Even na de klok van half negen kwamen de heren van Wilco het podium opgelopen, als laatste frontman Jeff Tweedy. Een knikje naar de zaal waarna de band aftrapte met ‘Ashes Of American Flags’. Dezelfde opener als tijdens dat gedenkwaardige concert in 2016 (!) een dag na de verkiezing van Donald Trump tot de president van Amerika. Een memorabele avond waarbij de band het nodig had om muziek te maken. Hoe dat concert verder verliep lees je hier.
Terug naar het heden. Voordat de heren van Wilco het podium betraden verzorgde Ken Stringfellow het voorprogramma. Op de laatste paar nummers kreeg hij hulp van de Nederlandse Judy Blank die op dit moment een hitje heeft met het nummer ‘Mary Jane’.

Na dat het voorprogramma was afgelopen werd het podium vlot in orde gebracht voor het concert van Wilco. Er zat ook een beetje tijdsdruk achter aangezien het hele concert zou worden gestreamd via YouTube en Facebook. Na ‘Ashes..’ ging de band verder met ‘Whole Love’. Daarna volgden nog 25 ander nummers. De een nog mooier dan de ander. Hoogtepunten waren er genoeg zoals het experimentele ‘Bull Black Nova’. Maar ook was er ruimte voor wat rustigere country achtige nummers zoals ‘Either Way’ en het jazz achtige ‘Sky Blue Sky. Voor dat de band met ‘Reservations’ begint schreeuwt een man hard ‘Yeah!!’ door de zaal. Waarop Tweedy zei: ‘I like him, he is an aggressively, sensitive guy’. Waarop Tweedy zelf ook een keer hard ‘Yeah!’ door zijn microfoon riep gevolgd door met een overdreven ‘Everybody be quiet!!’. Waarna hij grappend vervolgd: ‘just that, is gonna be on the internet…just that’. Waarna de band verder ging met een prachtige versie van ‘Reservations’ gevolgd door ‘Impossible Germany’ waar meestergitarist Nels Cline een weergaloze solo gaf! Na ‘I’m Always In Love’ zou de band van het podium horen te gaan maar Tweedy vond dat nu niet nodig en melde dat met ‘Random Name Generator’ de toegiften waren begonnen. In de toegiften speelde de band een van mijn favoriete nummers namelijk ‘Heavy Metal Drummer’ waarbij drummer Glenn Kotche tijdens de tekstregel: ‘He twirled his sticks’ een van zijn drumsticks ook liet draaien (zie hier). In tegenstelling tot de opening van de toegiften liep de band nu wel even van het podium af. De roadies legden alles weer goed, stemden nog wat gitaren waarna als eerste Mikael Jorgensen het podium weer op kwam onder luid gejuich, waarna hij de rest van zijn bandleden terug het podium op wenkte. Voor de laatste drie nummer van de avond. Na deze nummers volgde een ‘thank you again’ en nam Tweedy even zijn hoed af waarna de band het podium afliep.

 

 

 

 

 

 

 

 

Een geweldig goed concert! Met een band die super strak speelde en uit een grote discografie kan putten en dat bleek wel kijkend naar de setlisten van de twee avonden in Amsterdam. Op zaterdag 15 juni speelde de band ook 27 nummers en alleen ‘Impossible Germany’ en ‘Reservations’ zijn op beide avonden gespeeld. De emotie van dat concert in 2016 kan moeilijk overtroffen worden waardoor dat concert altijd wel mijn favoriete concert van Wilco zal blijven. Maar misschien komt daar op 23 september verandering in. Want dan staat de band in TivoliVredenburg.

Met dank aan Nugs.net is het hele concert terug te bekijken:

Setlist:
Ashes of American Flags/Whole Love/I Am Trying to Break Your Heart/Kamera/I’ll Fight/The Joke Explained/Handshake Drugs/How to Fight Loneliness/Shouldn’t Be Ashamed/Either Way/Company in My Back/Sky Blue Sky/Bull Black Nova/Laminated Cat(Loose Fur cover)/Forget the Flowers/Box Full of Letters/Reservations/Impossible Germany/I’m Always in Love//Random Name Generator/At Least That’s What You Said/Theologians/Heavy Metal Drummer/I’m the Man Who Loves You/// Misunderstood/Outtasite (Outta Mind)/I’m a Wheel

Band:
Jeff Tweedy – vocals, guitar
John Stirratt – bass, backing vocals
Nels Cline – guitar
Glenn Kotche – drums
Pat Sansone – guitar, percussion, keyboards
Mikael Jorgensen – keyboards

Gezien:
Wilco
Tour 2019
Voorprogramma: Ken Stringfellow ft. Judy Blank
16-06-2019. Paradiso, Amsterdam, NL

Concertreview: Prime Prine

De afgelopen jaren kwam John Prine een paar keer voorbij in mijn iTunes speellijsten bijvoorbeeld doordat Bruce Springsteen mee zong op het nummer ‘Take A Look At My Heart’ van het album ‘The Missing Years’ uit 1991. Of doordat Miranda Lambert het nummer ‘That’s The Way The World Goes ‘Round’ coverde voor haar album ‘Revolution’ uit 2009. Maar verder dan dat kwam ik de afgelopen jaren niet. Tot begin dit jaar, toen onder andere Jason Isbell en Margo Price via de social media kanalen de nieuwe single van John Prine deelden, getiteld ‘Summer’s End’ en ik was verkocht. Niet veel later werd het album ‘The Tree Of Forgiveness’ aangekondigd en een bijbehorende wereldtour. Dus daar moest ik bij zijn om precies te zijn op vrijdag 10 augustus in Paradiso. Toen ik aan kwam lopen stond er al een lange rij voor Paradiso en vertelde de aanwezigen dat het een zit concert was. Iets wat ik in Paradiso nog niet had meegemaakt. Even na 19 uur gingen de deuren open, kaartje gescand en de zaal in. Ik vond een mooie plek rechts van het podium op de 2de rij waar ik een perfect uitzicht had op het podium. Na een klein half uurtje wachten kwam de Ierse, Tanya McCole het podium op, spijkerbroekje, t-shirtje en een gitaar. Voor haar optreden had ze pannenkoeken gegeten en bitterballs daar had ze wat last van dus mocht ze een oprisping krijgen bood ze daar alvast haar excuus voor aan. Een mooi voorprogramma met veel eigen werk zoals ‘Why’ dat over haar overleden zus ging maar ook mooie covers van Chris Stapleton’s, ‘Tennessee Whiskey’ en ‘Forever Young’ van Bob Dylan. Bij het laatste nummer zong de zaal mee. Tijdens voorprogramma’s wordt er vaak nog veel gepraat of bier gehaald, maar tijdens de set van Tanya McCole was het doodstil. Prachtig.

Na de laatste akkoorden van ‘Forever Young’ liep McCole van het podium en kwamen de roadies van John Prine het podium op om alles klaar te zetten. Tegen half 9 kwam Prine het podium opgelopen onder een oorverdovend applaus. Prine met zijn hoofd wat naar links gebogen door een operatie waarbij een kanker gezwel in zijn nek werd verwijderd, begon het concert met ‘Six O’Clock News’. Gevolgd door ‘Knockin’ On Your Screen Door’ van zijn laatste plaat. Hierna kondigde hij het volgende nummer aan met de woorden, ‘when I wrote this song we had a jerk of a President then, and look now’. Waarna Prine en de band begonnen met ‘Bruised Orange (Chain Of Sorrow), waarna er nog twee politiek gekleurde nummers volgden. Prine had er zin zo vertelde hij want hij was al lang niet meer geweest in ‘The Paradiso’. Voor het volgende nummer begon Prine de oorsprong van het nummer te vertellen, waarbij er veel afgelachen werd. Zo vertelde dat Prine wel eens gaat vissen met een paar vrienden, ergens op een meer, waarbij zijn vrouw vaak moet zeggen dat hij zijn vishengel mee moet nemen. En hij met zijn vrienden het vissen zagen als een onderbreking in de sterke verhalen die ze elkaar vertelden. Daarna speelde Prine: ‘Egg & Daughter Nite, Lincoln Nebraska, 1967 (Crazy Bone)’. Gevolgd door een fijne stampende barburner met ‘Grandpa Was A Carpenter’. Waarna een prachtig liedje volgde met ‘Hello In There’ en nummer over eenzame ouderen dat Prine schreef toen hij nog postbode was in Chicago. Na ‘Boundless Love’ volgde een kippenvel bezorgende versie van ‘Summer’s End’.

Summer’s end’s around the bend just flyin’
The swimmin’ suits are on the line just dryin’
I’ll meet you there for our conversation
I hope I didn’t ruin your whole vacation

Well you never know how far from home you’re feelin’
Until you’ve watched the shadows cross the ceilin’
Well I don’t know, but I can see it snowin’
In your car the windows are wide open

Just come on home
Come on home
No you don’t have to
Be alone
Just come on home

Na nog drie nummers liep de band van het podium en speelde Prine een aantal nummers solo, ‘All The Best’ en ‘Speed Of Sound Of Loneliness’ waren voor mij hoogtepunten. Daarna volgden twee duetten ‘In Spite Of Ourselves’ en ‘Unwed Fathers’ waarbij Tanya McCole weer op het podium kwam om met Prine mee te zingen. ‘Souvenirs’ was een verzoekje uit de zaal gevolgd door het prachtige ‘Sam Stone’ een nummer over een Vietnam veteraan die verslaafd raakt aan de drugs.

There’s a hole in daddy’s arm where all the money goes,
Jesus Christ died for nothin I suppose.

Tijdens dit nummer kwamen Dave Jacques en Jason Wilber het podium op om mee te spelen in de tweede helft van het nummer. Daarna kwamen Fats Kaplin en Kenneth Blevins ook het podium weer op voor ‘God Only Knows’, ‘Saddle In The Rain’ en een van mijn favoriete John Prine nummers ‘Lake Marie’. Die ik voor het eerst hoorde toen ik in het vliegtuig naar Los Angeles zat waar ik luisterde naar een podcast waar dit nummer voorbij kwam. Aan het eind van het nummer ging Prine dansend van het podium af. Wat hem wederom een staande ovatie opleverde.

Nadat de band ‘Lake Marie’ tot een einde bracht liepen ook hun even van het podium af. Maar al snel kwamen Prine en zijn mannen terug voor de toegiften met ‘When I Get To Heaven’ en ‘Paradise’ bij het laatste nummer kwam Tanya McCole ook weer het podium op maar ook de vrouw van John Prine, Fiona om mee te zingen.
Na het nummer bedankte Prine het publiek en liep van het podium af ondersteunt door zijn vrouw.

Een fabelachtig mooi concert van de 71 jarige John Prine. Gijsbert Kramer van de Volkskrant vatte mijn gevoel mooi samen in zijn recensie met als titel: “Zo mooi, zo puur en zo troostrijk als John Prine hoor je het maar zelden.” En daar kan ik niks meer aan toe voegen. Prachtig, prachtig, prachtig!

Gezien:
John Prine
The Tree Of Forgiveness Tour
Voorprogramma: Tanya McCole
10-08-2018: Paradiso, Amsterdam, NL

Setlist:
Six O’Clock News/Knockin’ on Your Screen Door/Bruised Orange (Chain of Sorrow)/Your Flag Decal Won’t Get You Into Heaven Anymore/Caravan of Fools/Egg & Daughter Nite, Lincoln Nebraska, 1967 (Crazy Bone)/Grandpa Was a Carpenter/Hello in There/Boundless Love/Summer’s End/I Have Met My Love Today/Ain’t Hurtin’ Nobody/Angel From Montgomery//All the Best (solo)/Speed of the Sound of Loneliness (solo)/In Spite of Ourselves (with Tanya McCole)/Unwed Fathers(with Tanya McCole)/No Ordinary Blue (solo)/Souvenirs (solo)/Sam Stone(started solo, ended with guitarist and bassplayer)/God Only Knows/Saddle in the Rain/Lake Marie//When I Get to Heaven/Paradise (with Tanya McCole and Fiona Whelan Prine)

Band:
John Prine – vocals, guitar
Jason Wilber – vocals, guitar, harmonica
Dave Jacques – vocals, electric and acoustic bass
Fats Kaplin – vocals, guitar, mandolin, pedal steel, fiddle
Kenneth Blevins – drums