Concertreview: Prime Prine

De afgelopen jaren kwam John Prine een paar keer voorbij in mijn iTunes speellijsten bijvoorbeeld doordat Bruce Springsteen mee zong op het nummer ‘Take A Look At My Heart’ van het album ‘The Missing Years’ uit 1991. Of doordat Miranda Lambert het nummer ‘That’s The Way The World Goes ‘Round’ coverde voor haar album ‘Revolution’ uit 2009. Maar verder dan dat kwam ik de afgelopen jaren niet. Tot begin dit jaar, toen onder andere Jason Isbell en Margo Price via de social media kanalen de nieuwe single van John Prine deelden, getiteld ‘Summer’s End’ en ik was verkocht. Niet veel later werd het album ‘The Tree Of Forgiveness’ aangekondigd en een bijbehorende wereldtour. Dus daar moest ik bij zijn om precies te zijn op vrijdag 10 augustus in Paradiso. Toen ik aan kwam lopen stond er al een lange rij voor Paradiso en vertelde de aanwezigen dat het een zit concert was. Iets wat ik in Paradiso nog niet had meegemaakt. Even na 19 uur gingen de deuren open, kaartje gescand en de zaal in. Ik vond een mooie plek rechts van het podium op de 2de rij waar ik een perfect uitzicht had op het podium. Na een klein half uurtje wachten kwam de Ierse, Tanya McCole het podium op, spijkerbroekje, t-shirtje en een gitaar. Voor haar optreden had ze pannenkoeken gegeten en bitterballs daar had ze wat last van dus mocht ze een oprisping krijgen bood ze daar alvast haar excuus voor aan. Een mooi voorprogramma met veel eigen werk zoals ‘Why’ dat over haar overleden zus ging maar ook mooie covers van Chris Stapleton’s, ‘Tennessee Whiskey’ en ‘Forever Young’ van Bob Dylan. Bij het laatste nummer zong de zaal mee. Tijdens voorprogramma’s wordt er vaak nog veel gepraat of bier gehaald, maar tijdens de set van Tanya McCole was het doodstil. Prachtig.

Na de laatste akkoorden van ‘Forever Young’ liep McCole van het podium en kwamen de roadies van John Prine het podium op om alles klaar te zetten. Tegen half 9 kwam Prine het podium opgelopen onder een oorverdovend applaus. Prine met zijn hoofd wat naar links gebogen door een operatie waarbij een kanker gezwel in zijn nek werd verwijderd, begon het concert met ‘Six O’Clock News’. Gevolgd door ‘Knockin’ On Your Screen Door’ van zijn laatste plaat. Hierna kondigde hij het volgende nummer aan met de woorden, ‘when I wrote this song we had a jerk of a President then, and look now’. Waarna Prine en de band begonnen met ‘Bruised Orange (Chain Of Sorrow), waarna er nog twee politiek gekleurde nummers volgden. Prine had er zin zo vertelde hij want hij was al lang niet meer geweest in ‘The Paradiso’. Voor het volgende nummer begon Prine de oorsprong van het nummer te vertellen, waarbij er veel afgelachen werd. Zo vertelde dat Prine wel eens gaat vissen met een paar vrienden, ergens op een meer, waarbij zijn vrouw vaak moet zeggen dat hij zijn vishengel mee moet nemen. En hij met zijn vrienden het vissen zagen als een onderbreking in de sterke verhalen die ze elkaar vertelden. Daarna speelde Prine: ‘Egg & Daughter Nite, Lincoln Nebraska, 1967 (Crazy Bone)’. Gevolgd door een fijne stampende barburner met ‘Grandpa Was A Carpenter’. Waarna een prachtig liedje volgde met ‘Hello In There’ en nummer over eenzame ouderen dat Prine schreef toen hij nog postbode was in Chicago. Na ‘Boundless Love’ volgde een kippenvel bezorgende versie van ‘Summer’s End’.

Summer’s end’s around the bend just flyin’
The swimmin’ suits are on the line just dryin’
I’ll meet you there for our conversation
I hope I didn’t ruin your whole vacation

Well you never know how far from home you’re feelin’
Until you’ve watched the shadows cross the ceilin’
Well I don’t know, but I can see it snowin’
In your car the windows are wide open

Just come on home
Come on home
No you don’t have to
Be alone
Just come on home

Na nog drie nummers liep de band van het podium en speelde Prine een aantal nummers solo, ‘All The Best’ en ‘Speed Of Sound Of Loneliness’ waren voor mij hoogtepunten. Daarna volgden twee duetten ‘In Spite Of Ourselves’ en ‘Unwed Fathers’ waarbij Tanya McCole weer op het podium kwam om met Prine mee te zingen. ‘Souvenirs’ was een verzoekje uit de zaal gevolgd door het prachtige ‘Sam Stone’ een nummer over een Vietnam veteraan die verslaafd raakt aan de drugs.

There’s a hole in daddy’s arm where all the money goes,
Jesus Christ died for nothin I suppose.

Tijdens dit nummer kwamen Dave Jacques en Jason Wilber het podium op om mee te spelen in de tweede helft van het nummer. Daarna kwamen Fats Kaplin en Kenneth Blevins ook het podium weer op voor ‘God Only Knows’, ‘Saddle In The Rain’ en een van mijn favoriete John Prine nummers ‘Lake Marie’. Die ik voor het eerst hoorde toen ik in het vliegtuig naar Los Angeles zat waar ik luisterde naar een podcast waar dit nummer voorbij kwam. Aan het eind van het nummer ging Prine dansend van het podium af. Wat hem wederom een staande ovatie opleverde.

Nadat de band ‘Lake Marie’ tot een einde bracht liepen ook hun even van het podium af. Maar al snel kwamen Prine en zijn mannen terug voor de toegiften met ‘When I Get To Heaven’ en ‘Paradise’ bij het laatste nummer kwam Tanya McCole ook weer het podium op maar ook de vrouw van John Prine, Fiona om mee te zingen.
Na het nummer bedankte Prine het publiek en liep van het podium af ondersteunt door zijn vrouw.

Een fabelachtig mooi concert van de 71 jarige John Prine. Gijsbert Kramer van de Volkskrant vatte mijn gevoel mooi samen in zijn recensie met als titel: “Zo mooi, zo puur en zo troostrijk als John Prine hoor je het maar zelden.” En daar kan ik niks meer aan toe voegen. Prachtig, prachtig, prachtig!

Gezien:
John Prine
The Tree Of Forgiveness Tour
Voorprogramma: Tanya McCole
10-08-2018: Paradiso, Amsterdam, NL

Setlist:
Six O’Clock News/Knockin’ on Your Screen Door/Bruised Orange (Chain of Sorrow)/Your Flag Decal Won’t Get You Into Heaven Anymore/Caravan of Fools/Egg & Daughter Nite, Lincoln Nebraska, 1967 (Crazy Bone)/Grandpa Was a Carpenter/Hello in There/Boundless Love/Summer’s End/I Have Met My Love Today/Ain’t Hurtin’ Nobody/Angel From Montgomery//All the Best (solo)/Speed of the Sound of Loneliness (solo)/In Spite of Ourselves (with Tanya McCole)/Unwed Fathers(with Tanya McCole)/No Ordinary Blue (solo)/Souvenirs (solo)/Sam Stone(started solo, ended with guitarist and bassplayer)/God Only Knows/Saddle in the Rain/Lake Marie//When I Get to Heaven/Paradise (with Tanya McCole and Fiona Whelan Prine)

Band:
John Prine – vocals, guitar
Jason Wilber – vocals, guitar, harmonica
Dave Jacques – vocals, electric and acoustic bass
Fats Kaplin – vocals, guitar, mandolin, pedal steel, fiddle
Kenneth Blevins – drums

Concertreview: “First off, I want to appologise for my f*cking President” – Steve Earle

Steve Earle, ik leerde hem kennen via een cdtje dat ik kocht ergens begin jaren ’00 toen ik bij de Free Record Shop ‘The Essential Steve Earle’ zag liggen. Hierop stonden ook 2 covers van Bruce Springsteen dus moest ik die cd hebben, inderdaad voor die 2 covers. Daarna verdween Earle weer even onder de radar. Totdat ik de schitterende HBO serie ‘The Wire’ ging kijken, omdat saxofonist Clarence Clemons van The E Street Band er een gastrol in had. Net als Clemons had Steve Earle ook een gastrol in deze serie, zijn karakter heette Walon een persoon die afgekickt is van een drugs verslaving, iets wat Earle zelf ook heeft ondergaan. Naast acteren verzorgde Earle ook het afsluitende nummer van seizoen 2 getiteld ‘I Feel Alright’. Dat vond ik een mooi nummer dus dat album gedownload maar daarna verdween Earle weer van de radar totdat vorig jaar (2017) het bericht naar buiten kwam dat Steve Earle weer een nieuwe plaat ging uitbrengen met als titel ‘So You Wanna Be An Outlaw’ een ode aan het tijdperk van Waylon Jennings en Willie Nelson. Vooral door dat laatste was mijn interesse gewekt en toen ook nog bekend werd gemaakt dat Earle op 15 juli 2018 naar Paradiso kwam moest ik daar bij zijn.

Dus was het zondag 15 juli zover, na kort in de rij te hebben gestaan ging om 19 uur de deur open. Al snel had ik weer een mooi plekje gevonden die mij de vorige keren ook goed bevallen was. Om 19.30 uur kwam Steve Earle al het podium op maar niet om zelf op te treden maar om het voorprogramma te introduceren. Het voorprogramma werd verzorgd door Eleanor Whitmore en Chris Masterson. Samen vormen ze The Mastersons en daarnaast zijn ze ook nog onderdeel van The Dukes, de begeleidingsband van Steve Earle. Na een goed half uur zat hun mooie set erop en kwamen de roadies het podium op om alles klaar te zetten voor Steve Earle & The Dukes. Toen Earle en de band het podium op kwamen werd het prachtige ‘Rusty Cage’ van Johnny Cash gedraaid waarna Earle aftelde en begon met ‘So You Wannabe An Outlaw’. Het eerste gedeelte van het concert werden er alleen maar nummers van het gelijknamige album gespeeld met als hoogtepunten ‘Walkin In LA’.

Maar ook het prachtige ‘News From Colorado’ moet even genoemd worden. Daarna was het tijd voor ouder werk dat ik nog niet kende. Zoals ‘Someday’, ‘Guitar Town’ (die ik al wel kende van mijn cd) en ‘I Ain’t Ever Satisfied’, vooral die eerste vond ik erg mooi.

Now my brother went to college ’cause he played football
I’m still hangin’ round cause I’m a little bit small
I got me a 67 Chevy, she’s low and sleek and black
Someday I’ll put her on that interstate and never look back

Someday I’m finally gonna let go
‘Cause I know there’s a better way
And I wanna know what’s over that rainbow
I’m gonna get out of here someday

Het stukje over de 67 Chevy werd luidkeels door het publiek meegezongen. Een ander hoogtepunt vond ik ‘Jerusalem’, over het conflict tussen de Israeliërs en de Palestijnen maar ook breder getrokken kan worden naar alle conflicten in de wereld. Het mondharmonica spel bij dit nummer was ook erg mooi. Na nog een aantal nummers was ‘Hey Joe’ de afsluiter van de hoofdset. ‘Hey Joe’ kun je kennen in de versie van Jimmy Hendrix of van The Leaves. Na een paar bedankjes liep de band van het podium af om erg snel weer terug te komen voor de toegiften. Die werden afgetrapt met ‘Dixieland’ en ‘Ben McCulloch’. Voor het laatste nummer van de avond vertelde Earle het volgende:

First off I want to appologise for my fucking president.
He is my president we elected him. These are weird times we’re going through not just on my side of the pond. I”ll probably, i’ve seen Europe changed a lot, since i’ve been coming over some 30 years now.
And maybe in some ways, i’ve seen more things happen, I tought I never see in The Netherlands
And probably any place else.

Music can change the world, but you will never change the world just by listening to music that is not enough. If you want to change the world it’s necessary that you sing and it’s necessary that we all sing together and it’s necessary that we sing really f*cking loud.

Prachtig en raak! En dat luid meezingen deden we met ‘Christmas In Washington’. Waar Earle zingt dat Woody Guthrie moet terug komen, evenals andere revolutionairen zoals Emma Goldman, Martin Luther King, Malcolm X en Joe Hill.

I followed in your footsteps once
Back in my travelin’ days
Somewhere I failed to find your trail
Now I’m stumblin’ through the haze
But there’s killers on the highway now
And a man can’t get around
So I sold my soul for wheels that roll
Now I’m stuck here in this town

Come back Woody Guthrie
Come back to us now
Tear your eyes from paradise
And rise again somehow
If you run into Jesus
Maybe he can help us out
Come back Woody Guthrie to us now

There’s foxes in the hen house
Cows out in the corn
The unions have been busted
Their proud red banners torn
To listen to the radio
You’d think that all was well
But you and me and Cisco know
It’s going straight to hell

Schitterend!
Met dit nummer kwam er helaas wel een einde aan een prachtig concert!

Wat een plezier straalde Earle uit en wat een hoop goede nummers. De komende tijd ga ik mij verdiepen in de discografie van Earle want dit smaakt naar meer, veel meer! Niet alleen door zijn muziek maar ook zijn (politieke) kijk op de wereld.

Gezien:
Steve Earle & The Dukes
So You Wannabe An Outlaw Tour 2018
Voorprogramma: The Mastersons
15-07-2018: Paradiso, Amsterdam, NL

Setlist The Mastersons:
You Could Be Wrong/Transient Lullaby/Fight/ The Last Laugh (dedicated to Chris Porter)/
Don’t Tell Me To Smile/Sorry You’re Sick

Band:
Chris Masterson – guitar, vocals
Eleanor Whitmore – fiddle, mandolin, guitar

Setlist Steve Earle & The Dukes:
So You Wannabe an Outlaw/Lookin’ for a Woman/The Firebreak Line//Walkin’ in LA/
Sunset Highway/News From Colorado/My Old Friend the Blues/Someday/Guitar Town/
I Ain’t Ever Satisfied/I’m Still in Love With You/You’re the Best Lover That I Ever Had/
Jerusalem/Johnny Come Lately/The Galway Girl/Little Emperor/Acquainted With the Wind/
Copperhead Road/Taneytown/Hard Core Troubadour/The Week Of Living Dangerously/If Mama Coulda Seen Me/Fixin’ to Die/Hey Joe//Dixieland/Ben McCulloch/Christmas in Washington

Band:
Steve Earle – guitar, mandolin, harmonica, lead vocals
Brad Pemberton – drums
Kelly Looney – bass
Ricky Ray Jackson – Peddle Steel, Squeezebox
Chris Masterson – guitars, vocals
Eleanor Whitmore – fiddle, mandolin, tenor guitar, keys, vocals

Concertreview: Jason Isbell: ‘Nice meeting you and enjoy the night’

In de zomer bracht Jason Isbell het album ‘The Nashville Sound’ uit. In tegenstelling tot zijn vorige albums ‘Southeastern’ en ‘Something More Than Free’ werd de band The 400 Unit niet genoemd, wel speelden ze mee op beide albums. Bij ‘The Nashville Sound’ wordt de band wel genoemd als Jason Isbell & The 400 Unit. Na de aankondiging van het album volgde al snel het nieuws van een nieuwe tour die op 6 november 2017 Amsterdam aan zou doen. Om preciezer te zijn het altijd mooie Paradiso. Besloten om mooi op tijd naar Amsterdam te gaan om ook nog even een kijkje te kunnen nemen bij Concerto. Het walhalla voor de muziekfanaat in Nederland. Onderweg daar naar toe, zag ik iemand mij tegemoet lopen. Iemand die ik snel herkende als Jason Isbell. Die op dat moment door een winkel ruit keek. Dillema! Ga ik de man storen op zijn vrije middag in Amsterdam of laat ik hem fijn doorlopen. Normaal gesproken ben ik een groot voorstander van het tweede. Maar toch besloot ik hem aan te spreken. Dus na eventjes gepraat te hebben over het concert van die avond besloot ik mijn geluk nog wat meer te beproeven door te vragen of hij een selfie wilde maken (….) dat wilde hij, dus snel een foto gemaakt en met de woorden ‘nice meeting you, and enjoy the night’ en een ‘thank you, you to’ van mijn kant gingen we ieder onze eigen weg.

Na een poosje rond te hebben gekeken bij Concerto besloot ik om maar wat te gaan eten bij het Hard Rock Café aan het Max Euweplein volgens de kenners een van de lelijkste pleinen van Nederland. Euwe was een schaakgrootmeester en dus is er een groot schaakbord op het plein waar men kan schaken met grote stukken. Leuk om te zien, dus even gaan kijken daar toen ik wat later op keek zag ik naast mij Derry Deborja en Jimbo Hart staan. Isbell ontmoeten vond ik al bizar genoeg voor vandaag dus besloot ik net als Deborja en Hart om wat te gaan eten. Dus bij het Hard Rock Café naar binnen en in mijn beste Engels alles doorgegeven wat ik wilde. Want dat is de voertaal bij die café’s. Na een fijne hamburger met friet richting Paradiso gelopen. Waar inmiddels, het was half 7, al een groepje mensen stonden te wachten door de deur. Om 19 uur ging de deur open en mochten we naar binnen. Direct mijn plekje opgezocht die ik bij de Drive-by Truckers (Isbell heeft jaren in deze band gespeeld) in maart van dit jaar, had gevonden. Rechts van het podium op de verhoging. Perfecte plek.

Niet veel later kwam Tift Merritt het podium oplopen voor het voorprogramma. Ik kende haar nog niet maar haar muziek had wat weg van de muziek van Emmylou Harris. Ondanks wat problemen met de microfoon en een valse gitaar speelde ze een mooi voorprogramma. De zaal zat er goed in, want bij de rustige nummers was de zaal mooi stil. Dat wil nog wel eens anders zijn. Ondertussen was men het podium aan het aanpassen en werd er een korte soundcheck gedaan door de roadies. Tegen half 9 gingen de zaal lichten uit en kwamen Isbell en zijn mannen het podium op. ‘Hello folks, thank you for coming to the show tonight’. ‘I’m Jason Isbell and we are The 400 Unit and we’re from Muscle Shoals, Alabama, for the most part’. We’ll hope you all have a great time this evening’. Waarna de band begon met ‘Anxiety’ direct gevolgd door ’24 Frames’ en ‘Hope The High Road’. Gevolgd door toch wel een wat controversieel nummer in de States namelijk ‘White Man’s World’. In een interview over het album ‘The Nashville Sound’ stond Isbell even stil bij dit nummer dat hij schreef met zijn dochter in zijn achterhoofd en zei er het volgende over:

‘Thank God she’s an infant, because I don’t have to explain any of this to her”. “She’ll figure it out as she grows up, but if she was a couple of years older I would have to be like, ‘OK, honey here’s what happened today and this is why your father doesn’t really know anything about human people in this country anymore.’

Het nummer gaat verder over de rechten van vrouwen:
Momma wants to change that Nashville sound
But they’re never gonna let her

Momma is in dit nummer de vrouw van Jason Isbell, Amanda Shires Isbell. Ook onderdeel van The 400 Unit maar ze was niet aanwezig tijdens de Europese Tour. Shires is zelf ook behoorlijk bekend met haar eigen muziek. Maar het stukje mama wil de Nashville Sound veranderen heeft ook betrekking op de vrouwelijke country artiesten zoals Miranda Lambert, Margo Price, Kacey Musgraves etc. die door de radiozenders bijna niet worden gedraaid. Omdat Nashville meer geld kan verdienen aan de mannelijke pop country artiesten. Of nou ja country mag je het niet noemen wat mij betreft. Dus een mooi politiekbeladen nummer en daar hou ik van!

Terug naar het concert voor het nummer ‘Decoration Day’ dat Isbell schreef toen hij nog onderdeel was van de Drive-by Truckers. Het nummer zat vol met mooie gitaar solo’s van Isbell en Sadler Vaden. Aan het eind van de hoofdset speelde Isbell nog een Drive-by Truckers nummer die hij schreef namelijk ‘Never Gonna Change’ met wederom scheurende gitaren en een behoorlijk bezweette Chad Gamble op de drums. Tussen deze twee nummers speelde Isbell veel van zijn laatste drie albums. Tussendoor vertelde Isbell dat hij het fijn vond om in Paradiso te mogen spelen, ‘it’s a beautiful place’. ‘I like the city to, I don’t even smoke pot. ‘I can turn down the marihuana, I can’t do a damn thing about the cheese and I’m powerless against the karaoke’. Waarna Isbell vertelde dat hij samen met zijn band naar een karaoke bar was gegaan. Na ‘Different Days’ haalde Isbell herinneringen op aan de keer dat hij akoestisch een concert gaf ten tijde van het verschijnen van ‘Southeastern’. Hij wist het niet precies meer wanneer hij dat concert had gegeven. Wel wist hij nog dat hij het concert had gespeeld in Paradiso op de avond dat Michael Jackson overleed. ‘There was a danceparty going on after our show. And I was down here somewhere and I was dancing and then i started hearing whispers Michael Jackson died. And sure enough Michael Jackson had died. And they’ll play Michael Jackson music all night. ‘And we danced, and didn’t stop till we got enough’. Waarna de zaal moest lachen want ‘Don’t stop till you got Enough’ is ook een songtitel van Michael Jackson. Isbell vertelde ‘Shit that was probably six or seven years ago in this very same place’. Isbell vroeg of er vanavond ook een dance party was, maar dat was niet zo. Waarop hij antwoorde ‘I’m having a dance party here, I don’t care’.
Isbell en de band speelden aansluitend ‘Last Of My Kind’ met een minuten durend outro. Gevolgd door ‘Stockholm’, ‘Flying Over Water’ en het prachtige ‘Cover Me Up’. Daarna werd mijn lijflied gespeeld ‘If It Takes A Lifetime’. Schitterend.

I’ve been working here, Monday, it’ll be a year
And I can’t recall a day when I didn’t wanna disappear
But I keep on showing up, hell-bent on growing up
If it takes a lifetime

I’m learning how to be alone, fall asleep with the TV on
And I fight the urge to live inside my telephone
I keep my spirits high, find happiness by and by
If it takes a life time

I got too far from my raising, I forgot where I come from
And the line between right and wrong was so fine
Well I thought the highway loved me
But she beat me like a drum

My day will come, if it takes a lifetime
I don’t keep liquor here, never cared for wine or beer
And working for the county keeps me busy and clear
The nights are dry as dust, but I’m letting my eyes adjust
If it takes a lifetime

Het laatste nummer van de set was zoals gezegd ‘Never Gonna Change’. Waarna we werden bedankt en de band even het podium afliep. Waarna de band niet veel later terug kwam voor een prachtige ingetogen versie van ‘If We Were Vampires’ gevolgd door ‘Refugee’ een cover van Tom Petty & The Heartbreakers.

Petty overleed op 2 oktober. Sindsdien speelde Isbell elke avond een nummer van Tom Petty als eerbetoon. Maar met ‘Refugee’ kwam er helaas wel een eind aan een fenomenaal concert van Isbell en The 400 Unit. En met de woorden ‘We’ll see you soon’ nam de band afscheid.

Een fenomenaal concert! De beste die ik tot nu toe van Jason Isbell en zijn 400 Unit heb gezien. Hopelijk gaan er in de toekomst nog heel veel meer volgen!

Setlist:
Anxiety/24 Frames/Hope the High Road/White Man’s World/Decoration Day/Something More Than Free/Chaos and Clothes/Cumberland Gap/Tupelo/Different Days/Last of My Kind/Stockholm/Flying Over Water/Cover Me Up/If It Takes a Lifetime/Never Gonna Change//If We Were Vampires/Refugee

Band:
Jason Isbell – vocals, guitars
Sadler Vaden – guitars, background vocals
Jimbo Hart – bass, background vocals
Derry DeBorja – keyboards, accordeon, background vocals
Chad Gamble – drums

Voorprogramma:
Setlist:
Wait for Me/Stray Paper/Dusty Old Man/Small Talk Relations/Proclamation Bones/Traveling Alone/Icarus

Band:
Tift Merritt – vocals, guitar, piano
?? – pedal steel, guitar

Gezien:
Jason Isbell & The 400 Unit
The Nashville Sound Tour 2017
Voorprogramma:
06-11-2017. Paradiso, Amsterdam, NL

Concertreview: Drive-By Truckers: ‘We’ll play ‘till the f*cking curfew’ – Patterson Hood

Ergens in september 2016 maakten de Drive-By Truckers bekend dat ze zouden gaan touren. Om hun laatste album ‘American Band’ te gaan promoten. En aangezien dat album de beste plaat van 2016 is geworden, tenminste dat vind ik, moest ik hier bij zijn. Dinsdag 7 maart was het dan zo ver lekker op tijd vertrokken richting de hoofdstad dit om de files voor te blijven. Na een rondje door de hoofdstad te hebben gelopen besloot ik een hapje te eten. Op het plein achter Paradiso bij restaurant MaxiMus Steakhouse. Lekkere ossenhaas gegeten en toen in de rij aangesloten voor Paradiso. Om 19 uur gingen de deuren open en liep iedereen rustig naar binnen kaartje gescand, t-shirt gekocht en toen op zoek naar een mooie plek. Paradiso had weer een hoog podium neer gezet. Staand voor het podium besloot ik om een andere plek te zoeken want een hele avond tegen monitoren aan kijken leek mij ook niks. Dus een plek gevonden op de verhoging aan de rechterkant van de zaal. Hier had ik een mooi overzicht op het podium. Tegen half 8 kwam de band van het voorprogramma het podium op lopen. De gitaren werden ingeplugd en de band Eyelids OR begonnen te spelen. De OR staat voor Oregon, de staat in Amerika waar deze band vandaan komt. Leuke muziek een combi van Green Day en de Barenaked Ladies. Korte pop liedjes met veel gitaren. Op een van de liedjes kwam Jay Gonzalez ook nog even meespelen op het hammond orgel. Eyelids OR stonden een aantal concerten van de Europese tour van de Drive-By Truckers in het voorprogramma. Dit was hun laatste avond waarbij ze openden voor de Truckers. Na ‘Say It’s Alright’ was hun concert afgelopen, want zo kun je het wel noemen als je 14 liedjes in een kleine drie kwartier kunt proppen. Daarna hielp de band de roadies mee om hun spullen weg te halen zodat het podium omgebouwd kon worden voor het Truckers concert. Tegen 20:45 uur was dat gelukt en niet veel later kwamen Patterson Hood, Mike Cooley en hun mannen het podium op. Na een paar keer zwaaien werden de gitaren omgedaan en knalde ‘Ramon Casiano’ door Paradiso. Gevolgd door ‘Darkened Flags On The Cusp Of Dawn’. Twee nummers van hun laatste album ‘American Band’. Daarna werden er een aantal oudere nummers gespeeld zoals ‘Uncle Frank’ en ‘The Living Bubba’. Waarna er weer twee nummers van hun laatste album werden gespeeld: ‘Surrender Under Protest’ en ‘Ever South’. Zo ging de afwisseling tussen nieuw werk van het album ‘American Band’ en oud werk door. Hoogtepunt was het blokje ‘Gimme Some Truth’ een cover van John Lennon. Gevolgd door een van de mooiste nummers op de nieuwe plaat ‘Once They Banned Imagine’. ‘Imagine’ is misschien wel het bekendste liedje van John Lennon. Daarna volgde een mooie versie van ‘What It Means’. Misschien wel het beste liedje dat gemaakt is in 2016:

Then I guess there was protesting
And some looting in some stores
And someone was reminded that
They ain’t called colored folks no more
I mean we try to be politically
Correct when we call names
But what’s the point of post-racial
When old prejudice remains?
And that guy who killed that kid
Down in Florida standing ground
Is free to beat up on his girlfriend
And wave his brand new gun around
While some kid is dead and buried
And laying in the ground
With a pocket full of skittles

Daarna volgden nog een aantal nummers. Vanaf ‘Let There Be Rock’ kwam de toch wat tamme zaal goed los. Helemaal toen Patterson op het eind van het nummer riep ‘we don’t go off stage before the encores we’ll play ‘till the f*cking curfew’. Wat natuurlijk veel gejuich opleverde. Maar met ‘Shut Your Mouth And Get Your Ass On The Plane’ werden de toegiften toch ingezet gevolgd door ‘Hell No, I Ain’t Happy’ waarbij Patterson op zijn knieën zat te zingen en op het eind nog even zijn gitaar tegen de gitaar van Gonzalez aansloeg als zwaarden. Wat dan ook weer een erg gaaf geluid opleverde. Daarna kwamen de heren van Eyelids OR het podium op om mee te zingen, te gitaren en John Moen besloot met een blikje Heineken te schudden, op het nummer ‘Keep On Rockin’ In The Free World’. De tweede en laatste cover van de avond van Neil Young. En een erg toepasselijke afsluiter van een toch wel politiek geladen avond. Daarna was het tijd voor de napraat terwijl de roadies ondertussen het podium in no-time opruimden.

Wat een avond, wat een concert, volle bak gitaren een dikke twee uur hebben de Truckers gespeeld. Er werd weinig gepraat door de heren op het podium af en toe een bedankje en ook zeker een drankje want er stonden een aantal flessen whisky op het podium. Een politiek concert met maarliefst 10 nummers van hun laatste album ‘American Band’ over de stand van hun land, de Verenigde Staten. Een concert dus met een verhaal, dat vind ik mooi! Pracht avond en was ik al een sluimerende fan nu ben ik volle bak fan!

Gezien:
Drive-By Truckers
Darkened Flags Tour
07-03-2017. Paradiso, Amsterdam, NL

Band:
Patterson Hood – lead vocals, guitar
Mike Cooley – lead vocals, guitar
Brad Morgan – drums
Jay Gonzalez – backing vocals, guitars, keyboards, hammond organ
Matt Patton – bass

Setlist:
Ramon Casiano/Darkened Flags on the Cusp of Dawn/Uncle Frank/The Living Bubba/Where the Devil Don’t Stay/Sink Hole/Surrender Under Protest/Ever South/Gravity’s Gone/Ronnie and Neil/Women Without Whiskey/Guns of Umpqua/A Ghost to Most/Goode’s Field Road/Shit Shots Count/Gimme Some Truth/Once They Banned Imagine/What It Means/Filthy and Fried/The Righteous Path/Kinky Hypocrite/Let There Be Rock/Shut Up and Get on the Plane/Hell No, I Ain’t Happy/Rockin’ in the Free World

Voorprogramma:
Eyelids OR

Band:
John Moen – lead vocals, guitar
Chris Slusarenko – lead vocals, guitar
Jonathan Drews – guitar
Jim Talstra – bass
Paul Pulvirenti – drums

Setlist:

Everybody/I Can’t Be Told/Seagulls Into Submission/Psych #1/Forget About Tomorrow/Camelot/Furthest Blue/Bound To Let You Down/Broken Continue/Abbey’s Friends/Slow It Goes/Don’t (Please) Come Around Here/Say It’s Alright

Concertreview: “I had pancockings this morning” – Sturgill Simpson

img_7690Even terug naar 9 juli van het jaar 2016. Toen ik thuis kwam na afloop van een schitterend concert van Sturgill Simpson, zag ik op internet dat hij in september weer in Nederland zou zijn. Om precies te zijn op de 23ste in het mooie Paradiso in Amsterdam. Dus direct weer een kaartje besteld want hier wilde ik weer bij zijn. Door naar 23 september mooi op tijd naar Amsterdam gegaan om ook nog even te kijken bij mijn favorieten winkel aldaar Concerto. En nog een paar mooie vinyl platen gekocht waaronder het ‘nieuwe’ album van Springsteen ‘Chapter And Verse’. Daarna richting het Hard Rock Café op de spreekwoordelijke steenworp afstand van Paradiso. Waar ik met Matthijs en Anjali had afgesproken. Na een fijne hamburger en een pepsi, want cola hadden ze niet vertelde het meisje van de bediening (?!) liepen we tegen half 8 naar Paradiso. Kaartjes gescand en de zaal in die toen nog behoorlijk leeg was. De meeste mensen zaten al op de balkons van Paradiso. Om half 9 kwamen Simpson en zijn mannen het podium op en werd er afgetrapt met ‘Sitting Here Without You’ gevolgd door ‘Time After All’. Daarna was het tijd voor twee covers die Simpson zich eigenlijk al helemaal eigen heeft gemaakt. ‘I’d Have To Be Crazy’ en ‘I Never Go Around Mirrors’ respectievelijk van Willie Nelson en Lefty Frizzell. Waarna Simpson weer verder ging met nummers van zijn eerste album. Simpson stelde de band voor en vertelde dat hij vanmorgen pancocking’s (oftewel pannenkoeken) had gehad. Wat leidde tot grote hilariteit in de zaal en bij de band. Sowieso was de sfeer in de zaal gedurende het hele concert goed. Ook op het podium had de band het goed naar zijn zin. Er werden onderling veel gelachen. img_7708Na het werk van zijn eerste album was het tweede album aan de beurt en zonder dat ik het door had werd deze in zijn geheel gespeeld met het mooie ‘Turtles All The Way Down’. Tijdens ‘Long White Line’ werd het volgende stukje uit volle borst meegezongen door het publiek:

New York City, old St. Joe, Albuquerque New Mexico
This old rig is humming and rolling she’s a doing fine
If somebody wants to know whats become of this so and so
Tell em I’m somewhere looking for the end of that long white line

Tussen de integrale uitvoering van het album ‘Metamodern Sounds In Country Music’ was er ook nog ruimte voor het nummer ‘When The Levee Breaks’ gevolgd door ‘The Promise’ twee schitterende nummers. Tijdens ‘A Little Light’ kregen de blazers even goed de ruimte om te jammen. Na het laatste nummer van het album ‘It Ain’t All Flowers’ was het tijd voor nog een cover. Eentje van William Bell met als titel ‘You Don’t Miss Your Water’. Zonder pauze ging de band verder met een integrale uitvoering van Simpson’s nieuwste album ‘A Sailor’s Guide To Earth. Na een fantastische uitvoering van ‘Call To Arms’ het laatste nummer van het album en de avond. Bedankte Simpson ons en liep de band van het podium af. Zonder pauze of overgang naar de toegiften gewoon 2 uur spelen punt. Daarna nog even nagepraat met Matthijs, Anjali en aanhang. En toen op naar huis. Briljant mooie avond weer!

In vergelijking met het concert in Nijmegen was de band nog beter op elkaar ingespeeld waardoor het er ook wat ontspannender aan toe ging. Ook waren er meer stukjes voor de blazers toegevoegd bij de verschillende nummers. Bassist Chuck Bartels was toch wel de held van de avond, hij kreeg van Simpson een aantal keer de ruimte om te mogen jammen op de bass. Al met al een veel leuker en beter concert dan in Doornroosje. En die was al geweldig. Top avond!


Bron: rialto1961

Gezien:
Sturgill Simpson
A Sailor’s Guide To Earth
23-09-2016. Paradiso, Amsterdam, NL

img_7712Band:
Sturgill Simpson – Vocals, guitar
Miles Miller – Drums, band leader
Laur Joamet – Guitar, pedalsteel
Chuck Bartels – Bass
Bobby Emmett – Keys
Brad Walker – Sax
Jon Ramm – Trombone
Scott Frock – Trumpet

Setlist:
Sitting Here Without You/Time After All/I’d Have to Be Crazy/I Never Go Around Mirrors/Railroad of Sin/Some Days/Old King Coal/Water in a Well/Turtles All the Way Down/Life of Sin/Living the Dream/Voices/Long White Line/When the Levee Breaks/The Promise/A Little Light/Just Let Go/It Ain’t All Flowers/You Don’t Miss Your Water/Welcome to Earth (Pollywog)/Breakers Roar/Keep It Between the Lines/Sea Stories/In Bloom/Brace for Impact (Live a Little)/All Around You/Oh Sarah/Call to Arms

Concertreview: ‘We’ve had a f*ckin’ blast!!’

12501681_1055015141207028_62651957_nEind juli (2015 toen nog) zag ik dat Jason Isbell naar Nederland zou komen voor een concert. Sinds zijn album ‘Southeastern’ uit 2013 ben ik fan en ook zijn nieuwste album ‘Something More Than Free’ uit 2015 werd dat nog eens verstevigd. Dus ik hoefde niet na te denken dus direct kaartjes besteld voor het concert op vrijdag 15 januari in eerste instantie zou het concert plaatsvinden in een dependance van Paradiso namelijk de Tolhuistuin. Maar door een heel grote vraag naar kaartjes werd het concert verplaatst naar het altijd mooie Paradiso. Na een hapje eten met Matthijs zijn we in de rij gaan staan die al behoorlijk lang was. Maar toch stonden we vooraan het podium, perfecte plekken. Al was het podium wel wat verhoogd dan toen ik er was voor het concert van Sturgill Simpson in augustus van het vorige jaar. Na even gewacht te hebben kwam iets voor half 8 John Moreland de trap op lopen achter de gordijnen en niet veel later liep hij het podium op. Moreland is een imposante verschijning. Hij ging zitten op zijn kruk legde zijn gitaar op zijn buik, stemde de gitaar even en met een kort ‘hey my name is John Moreland’. Begon hij aan het eerste nummer van de avond ‘Hang Me In The Tulsa County Stars’. Tijdens de eerste twee nummers was er nog wat geroezemoes in de zaal maar halverwege het tweede nummer ‘Blacklist’ riep iemand in de zaal tegen het geroezemoes ‘shut up’ en vanaf dat moment was het stil in Paradiso. Wat erg goed werkte voor de muziek van Moreland. Helemaal voor het volgende nummer ‘You Don’t Care Enough For Me To Cry’ een van de mooiste nummers van Moreland en misschien wel ooit gemaakt. IMG_4967Voor dat dit nummer begon was Moreland nog wel even aan het prutsen met zijn microfoonstandaard. Deze bleef niet staan zoals hij graag wilde. Daarna speelde Moreland nog ‘I Need You To Tell Me Who I Am’ en ‘Break My Heart Sweetly’. Het een na laatste nummer van zijn set was het nummer ‘Nobody Gives A Damn About Songs Anymore’. Een heel mooi nummer over de commerciële muziek business.

One for the money, four on the floor
You were born last week with your foot in the door
I heard truth is what songs are for
Nobody gives a damn about songs anymore

Met het nummer ‘3:59’ kwam er een eind aan de set van Moreland. Na een wat zacht ‘Thank you’ liep Moreland, met de broek bijna afgezakt van het podium af. Waarna de roadies van Jason Isbell & The 400 Unit het podium op kwamen om wat kabels anders te leggen. Ondertussen gepraat met Jan en Matthijs. Tegen half 9 kwamen Isbell en zijn mannen onder luid applaus het podium op. ‘Hey folks thanks for coming tot he show’. ‘I’m Jason Isbell with The 400 Unit we’re from Muscle Shoals, Alabama’. ‘We’re happy to be in Amsterdam’. ‘In this beautiful room, with all you beatiful people, and we hope that you have a great time tonight!’. Waarna Isbell en de 400 Unit begonnen met ‘Palmetto Rose’ dit werd gevolgd door ‘Stockholm’. Aan het eind van het nummer stelde hij bassist Jimbo Hart voor. Waarna de band verder ging met ’24 Frames’. Aan het eind van dit nummer werd gitarist, Sadler Vaden, voorgesteld daarna ging Isbell verder met de introductie voor het volgende nummer van de band waar hij in had gezeten The Drive-By Truckers. Maar hij wist niet meer zeker of het nu The Drive-By Truckers waren of de Drive-By Truckers. Daarna vertelde hij over hoe hij de inspiratie kreeg voor veel van zijn nummers. Veel van zijn vroegere nummers gaan over verhalen die familieleden aan hem vertelden maar waarvan hij moest zweren ze nooit door te vertellen. ‘This is one of those songs’ waarna ‘Decoration Day’ werd gespeeld. Met op het eind een mooie gitaarsolo van Vaden. Daarna was het weer tijd voor eigen werk met het schitterende ‘Something More Than Free’ met dit soort nummers doet Isbell mij erg denken aan de muziek van Springsteen over de ‘working class’.

And the day will come. When I’ll find a reason
And somebody proud to love a man like me
My back is numb, my hands are freezing
What I’m working for is something more than free

And I don’t think on why I’m here or where it hurts
I’m just lucky to have the work
Sunday morning I’m too tired to go to church
But I thank God for the work

IMG_4977Aan het eind van ‘Something More Than Free’ werd Derry Deborja voorgesteld. Het enige bandlid dat niet uit Alabama komt maar uit Baltimore, Maryland. Daarna wisselde Isbell zijn elektrische gitaar om voor een akoestisch variant om het nummer ‘Different Days’ te spelen. Waarna de drummer werd voorgesteld, Chad Gamble. Waarna de band verder ging met het mooie ‘Alabama Pines’, gevolgd door een mooie versie van ‘Traveling Alone’ en ‘How To Forget’. Daarna hing Isbell zijn elektrische gitaar weer. ‘I wrote this song for my dad, a long time ago for Fathers Day’. Waarna hij wederom een nummer speelde van de Drive-By Truckers getiteld ‘Outfit’. Daarna was het tijd voor scheurende gitaren in het schitterende ‘Super 8’. Voor het volgende nummer bleven alleen Isbell en Deborja op het podium voor een kippenvel bezorgende versie van ‘Cover Me Up’ tijdens het nummer kwamen de andere bandleden het podium weer op om mee te spelen op dit nummer.

Put your faith to the test when I tore off your dress in Richmond on high
But I sobered up and I swore off that stuff forever, this time

Een heel persoonlijk nummer omdat Isbell in het verleden een alcohol/drugs probleem had. Maar nu is hij alweer een aantal jaar ‘sobered up’. Daarna volgde ‘Relatively Easy’ met wederom mooi gitaarspel van Sadler Vaden. Toen was het tijd om de stemming in de zaal wat op te vrolijken met het opgewekte ‘If It Takes A Lifetime’. Een het duurt misschien nog even maar het komt goed liedje. Na dit nummer werd John Moreland bedankt voor het openen van de avond. Isbell vertelde Moreland erg te waarderen voor zijn songwriter kwaliteiten. IMG_4987Waarna ‘Speed Trap Town’ werd gespeeld. Met ‘Never Gonna Change’ wederom een cover van de Drive-By Truckers, inclusief een schitterend gitaar duel tussen Isbell en Vaden, was het tijd voor het laatste nummer van de eerste set ‘Children Of Children’. Daarna liep de band van het podium. Niet veel later kwamen Deborja en Isbell het podium weer om het nummer ‘Elephant’. Na dit nummer werd de rest van de band het podium weer opgeroepen en nogmaals voorgesteld. Daarna werden we bedankt ‘Thank you so much guys, we’ve had a fuckin’ blast tonight, it’s been incredible’. ‘We’ve had a really really wonderful evening for us’. ‘I hope that you had a great time to’. Inmiddels stond Deborja al klaar met zijn accordeon en begonnen Isbell en The 400 Unit aan het laatste nummer van de avond ‘Codeine’. Na een paar buigingen verlieten Isbell en de rest van de band het podium. Waarna de roadies het podium op kwamen om een aantal setlisten uit te delen en de boel op te ruimen. Nog even nagepraat met Matthijs en Jan, nog even langs de merchandise stand om de vinyl versies te halen van ‘Southeastern’ en ‘Something More Than Free’ en daarna richting Byzantium om de auto te pakken en naar huis te gaan.

Schitterende avond met geweldige muziek van zowel John Moreland en Jason Isbell & The 400 Unit. Op 17 augustus komt Isbell weer naar Nederland daarvoor zijn de kaartjes al weer besteld.

‘Super 8’

Band:
John Moreland – vocals, guitar

Setlist:
Hang Me in the Tulsa County Stars/Blacklist/You Don’t Care Enough for Me to Cry/I Need You To Tell Me Who I Am/Break My Heart Sweetly/Nobody Gives A Damn About Songs Anymore/3:59am

Setlist:
Palmetto Rose/Stockholm/24 Frames/Decoration Day/Something More Than Free/Different Days/Alabama Pines/Traveling Alone/How to Forget/Outfit/Super 8/Cover Me Up/Relatively Easy/If It Takes a Lifetime/Speed Trap Town/Never Gonna Change/Children of Children//Elephant/Codeine

Band:
Jason Isbell – vocals, guitars
Sadler Vaden – guitars, background vocals
Jimbo Hart – bass, background vocals
Derry DeBorja – keyboards, accordeon, background vocals
Chad Gamble – drums

Gezien:
Jason Isbell & The 400 Unit
Something More Than Free Tour 2016
15-01-2016: Paradiso, Amsterdam, NL

Concertreview: I’ve seen the future of country music and his name is Sturgill Simpson

IMG_4208En zijn naam is Sturgill Simpson. Een paar jaar terug zag ik Simpson’s naam voorbij komen op Twitter. Nadat ik zijn meest recente album ‘Metamodern Sounds In Country Music’ had gedownload was ik om. Dus al snel kwam het origineel in de kast. Maar net als mijn andere (outlaw) country helden komen die zelden richting Europa. Dus ik hoefde ook niet lang na te denken toen ik de aankondiging zag dat Simpson in augustus van dit jaar naar ’s lands hoofdstad zou komen. Plaats van handeling het mooie Paradiso. Na een leuke dag in Amsterdam met Anouk. Liep ik rond 19 uur in de stromende regen (want ja tradities moeten blijven, volgens mij heeft het elke keer wel geregend als ik naar Amsterdam ging voor een concert in Paradiso) naar de zaal. Eenmaal binnen kaartje gescand en de zaal in daar was het rond kwart over zeven nog erg leeg. Dus maar even terug naar de merchandise stand voor een mooi t-shirt om daarna een plekje te gaan zoeken. Helemaal vooraan aan de rechterkant van het podium. Om half 8 kwamen de dame en heer van de Nederlandse band ‘Belle Of Louisville’ het podium op. Alleen met akoestische gitaar zetten ze een mooie set neer. Met een mix van Americana en country muziek. Na een klein half uurtje zat het voorprogramma erop en kwamen er een aantal roadies het podium op om wat aanpassingen te doen voordat Sturgill Simpson en zijn mannen het podium op kwamen. Maar rond half 9 was het zover, de zaal was op dat moment helemaal vol gelopen met fans. Rondom mij vooral Amerikanen maar ook fans met petjes, shirtjes van Waylon Jennings, Willie Nelson, Johnny Cash en noem al die oude helden van de country muziek maar op. De lichten gingen uit en de band kwam op met Simpson als laatste, nadat er nog even wat gitaren werden gestemd trapte Simpson af met ‘Sitting Here Without You’. Na dit up tempo nummer was het tijd voor het mooie rustige nummer ‘Water In A Well’. Tijdens dit nummer liet Laur Joamets op zijn gitaar zien wat hij allemaal met dit instrument kon. Wat een geweldige gitarist! Na de twee openingsnummers van zijn eerste album, ‘High Top Mountain’, was het tijd voor nieuwer werk van het album ‘Metamodern Sounds In Country Music’ werd ‘Long White Line’ gespeeld. Het nummer werd afgesloten met een schitterend outro waarin vooral Simpson en Joamets soleerden op hun respectievelijk akoestische en elektrische gitaar. Daarna wederom twee nummers van ‘High Top Mountain’, namelijk het schitterende ‘Time After All’ gevolgd door ‘Poor Rambler’ en ‘Voices’. Met ‘Medicine Springs’ werd de eerste cover van de avond gespeeld. Dit nummer is origineel van The Stanley Brothers. Toen was het volgens Simpson tijd voor een beetje bluegrass met ‘A Little Light’. Gevolgd door ‘Living The Dream’, ‘Life Of Sin’ en ‘Some Days’ en de single van zijn laatste plaat ‘Turtles All The Way Down’.

Every time I take a look inside inside that old and fabled book
I’m blinded and reminded of the pain caused by some old man in the sky
Marijuana, LSD, Psilocybin, and DMT
They all changed the way I see
But love’s the only thing that ever saved my life

Opgroeien met de bijbel, dan verslaafd raken en er dan achter komen dat het enige wat hem kan redden de liefde is. Mooi!IMG_4223
Daarna was het tijd voor ‘It Ain’t All Flowers’, met een prachtig einde ronkend en stompend. Waarbij zelfs een deel van het drumstel van het podiumpje viel. Van het een op het andere moment was dat nummer afgelopen en was het tijd voor de ballad ‘The Promise’. Origineel is van de band ‘When In Rome’. Het origineel is totaal anders een soort van europop versie. Het origineel vind ik verschrikkelijk. Nee doe mij maar de rustige voor zien van een country snik versie van Simpson. Wil je toch het origineel luisteren? Dat kan hier. Toen was het tijd voor eigen werk met ‘Railroad Of Sin’. Het volgende nummer ‘Sometimes Wine’ heeft Simpson geschreven voor zijn toenmalige bandje ‘Sunday Valley’. Daarna wederom een cover ditmaal van Lefty Frizzell, ‘I Never Go Around Mirrors’. ‘Just Let Go’ was het laatste eigen nummer van de avond en met ‘Amarillo Highway’ van Terry Allen kwam er een eind aan de hoofdset. We werden bedankt en Simpson herinnerde het publiek nog even dat hij een jaar geleden nog in de kleine zaal stond van Paradiso en nu in een zo op het oog bijna uitverkochte grote zaal. Waar hij trots op was en ons voor bedankte. Simpson zette ‘Have To Be Crazy’ in als eerste nummer van de toegiften. Maar na een paar akkoorden bedacht hij zich. Voor hem stonden de hele avond al twee grote Waylon Jennings fans compleet met jasje en petjes. Waarop hij zei dat hij het volgende nummer voor hun ging spelen. Namelijk ‘Waymore’s Blues’, het origineel natuurlijk van diezelfde Waylon Jennings.

Schitterende versie! Als afsluiter van het concert speelde Simpson nog een cover van The Osborne Brothers, getiteld ‘Listening To The Rain’. Waarop de band en Simpson zelf nog even helemaal los gingen. Met dit nummer kwam helaas wel een eind aan een schitterend concert. Na nog een ‘thank you’ liepen Simpson en zijn mannen van het podium af.

Na het concert nog even nagepraat met mede Springsteen en zeker ook outlaw country muziek fan Matthijs. Nog even langs de merchandise stand om de 2 lp’s mee te nemen en daarna richting de parkeergarage Bysantium. In een van mijn vorige concertverslagen haal ik een boze Duitse vrouw aan toen ze de parkeerrekening zag. Ik moest ook even slikken omdat ik 46 euro mocht aftikken maar na zo’n schitterend concert was dat peanuts. Daarna op naar huis, nog even gestopt bij de grote gele M in Veenendaal voor het welbekende ACMetje (after concert meal). Rond middennacht was ik weer thuis.

Man wat een goed concert. De band was super goed ingespeeld op elkaar. Simpson zelf had er veel zin in en was soms erg onder de indruk van het applaus dat hij kreeg. Mooi om te zien. Was ik al fan van de man na dit concert kan ik niet wachten op zijn nieuwe cd die toch snel een keer moet gaan komen. Zoals de manager van Bruce Springsteen schreef toen hij Springsteen voor het eerst zag optreden: I’ve seen the future of rock ’n roll and his name is Bruce Springsteen. Heb ik en nog 400 anderen de toekomst van de country muziek gezien. Sturgill Simpson.

Setlist:
Sitting Here Without You/Water in a Well/Long White Line/Time After All/Poor Rambler/Voices/Medicine Springs/ Sharecropper’s Son/A Little Light/Living the Dream/Life of Sin/Some Days/Turtles All the Way Down/It Ain’t All Flowers/The Promise/Railroad of Sin/Sometimes Wine/I Never Go Around Mirrors/Just Let Go/Amarillo Highway//Waymore’s Blues/Listening To The Rain

Band:
Sturgill Simpson – vocals, guitar
Laur Joamets – electric & slide guitar
Kevin Black – bass guitar
Jeff Crow – keyboards
Miles Miller – drums, percussion, backing vocals

Gezien:
Sturgill Simpson
Living The Dream Tour 2015
25-08-2015. Paradiso, Amsterdam, NL