De 25 van 2019: 16. Wilco – Ode To Joy

Drie jaar na het verschijnen van ‘Schmilco’ was daar in de lente de aankondiging van nieuw werk. Het nieuwe Wilco album is getiteld: ‘Ode To Joy’ en werd opgenomen in de Loft, Wilco’s eigen studio in Chicago. In een interview vertelde Wilco frontman Jeff Tweedy het volgende over dit album.

“The record is, in a weird way, an ode; this terrible stuff is happening, this deepening sense of creeping authoritarianism that weighs on everybody’s psyche on a daily basis, and you’re allowed to feel a lot of things at once. And one thing that is worth feeling, that is worth fighting for, is your freedom to still have joy even though things are going to shit.”

‘Ode To Joy’ is een ingetogen plaat in de lijn van Jeff Tweedy’s solo werk van de afgelopen jaren en ‘Schmilco’ uit 2016. Maar dit album is veel beter dan zijn voorganger. Aan de oppervlakte hoor je een zoals gezegd ingetogen plaat, maar als je iets meer focust dan hoor je waarom deze plaat beter is dan zijn voorgangers. Zoals in het mooie ‘Quiet Amplifier’ waar drummer Glenn Kotche een rustige beat drumt en meester gitarist Nels Cline er op subtiele wijze allerlei gitaarriffjes door heen weeft. Dit zelfde doet hij ook op ‘We Were Lucky’. ‘Love Is Everywhere (Beware)’ is een nummer dat Tweedy schreef om niet te vergeten dat hij meer moet reageren met liefde en moed dan met boosheid en angst. Een mooie boodschap in de tijden waarin we nu leven, wat mij betreft. Instrumentaal is het nummer ook een van de betere met mooi gitaarspel van Cline.

Wilco levert met ‘Ode To Joy’ weer een fijne plaat af die gelukkig weer een stuk beter is dan ‘Schmilco’ maar het kan niet tippen aan het werk dat de band uitbracht tussen 1996 en 2007. Maar dat hoeft ook niet. Tweedy zit nu goed in zijn vel in tegenstelling tot de begin jaren van de band en dat is te horen op deze plaat. Een plaat die het best tot zijn recht komt met de koptelefoon op zodat je alle subtiele geluiden goed kunt horen. Aan de oppervlakte is het een rustig kabbelende plaat maar bij de laagjes daaronder wordt het interessant. Het spreekwoord ‘stille wateren hebben diepe gronden’ past perfect op deze plaat.

Youtube:

Linkjes:
Website: wilcoworld.net
Kopen: iTunes of Platomania
Luisteren: Spotify

Concertreview: Wilco – “It’s good to be back for the Galactic Council once again”

Nog voor het magistrale concert van de band Wilco in Paradiso op 16 juni van dit jaar werd er een concert aangekondigd op 23 september in Utrecht. Later werd bekend dat Wilco op 4 oktober een album uit gaat brengen getiteld: ‘Ode To Joy’. De verwachting was dus, dat er veel nieuwe nummers gespeeld zouden gaan worden.

De band OHMME bestaande uit 2 gitaristen en een drummer verzorgden het voorprogramma. Dromerige nummers werden afgewisseld met wat ruiger werk van dit trio bestaande uit twee vrouwen die de gitaren verzorgden en een mannelijke drummer. Na dit half uurtje werd het podium in orde gemaakt voor de heren van Wilco. Een naam die de afgelopen week menig wenkbrauw deed fronsen. Dus voor diegenen een klein geschiedenislesje naar deze opvallende bandnaam. In 1987 werd de band Uncle Tupelo opgericht met o.a. Jeff Tweedy en John Stirratt in de gelederen. In 1994 houdt deze band op te bestaan. Tweedy en Stirratt willen de naam Uncle Tupelo in eerste instantie blijven gebruiken maar besluiten toch een andere naam te kiezen. Dat werd Wilco, afgeleid van een militaire kreet “will comply”. Volgens Tweedy een ironische naam voor een rock band.

Terug naar het concert, rond de klok van kwart voor negen kwamen de heren het podium opgelopen om te beginnen met twee nieuwe nummers: ‘Bright Leaves’ en ‘Before Us’. De avond door werden de nieuwe nummers afgewisseld met een fantastische setlist vol met persoonlijke favorieten. Zoals ‘Handshake Drugs’, ‘Hummingbird’ en ‘Via Chicago’. Een rustig nummer maar tot 2 keer toe ging drummer Glenn Kotche behoorlijk te keer achter het drumstel. Terwijl de band het countryachtige nummer rustig doorspeelde.

In het eerste gedeelte van het concert werd er weinig gezegd door frontman Jeff Tweedy maar in het tweede gedeelte veranderde dat. Als eerste grapte hij over de Grote Zaal waar de band stond te spelen: ‘It’s good to be back for the Galactic Council once again’. Voor het nummer ‘I’m Always In Love’ vertelde Tweedy dat hij en de band al erg vaak in Nederland had gespeeld. En elke keer wilde hij vertellen hoe goed hij de Haagse band Q65 vond. “Well, please give them a message from me and Wilco that they f*cking rule”. Waarna hij eraan toevoegde dat het nummer ‘I’m Always In Love’ is geinspireerd op de muziek die Q65 maakte. Toch wel bijzonder dat iemand uit Chicago deze band kent, want toen Tweedy vier jaar was stopte deze band er mee.

De nummers aan het eind van de eerste set, was een groot hoogtepunt te beginnen met ‘Impossible Germany’ met een hoofdrol voor meestergitarist Nels Cline. Waarna Tweedy vertelde: “Sometimes he plays so good that we have to hand him a guitar from Sears” waarna de band het mooie ‘California Stars’ speelde gevolgd door het rockende ‘Box Full Of Letters’. Waarna het tijd was voor een nieuw nummer ‘Everyone Hides’ en ‘Random Name Generator’, van het album ‘Star Wars’. Na ‘Jesus Etc.’, het fijne ‘Heavy Metal Drummer’ en als afsluiter van de hoofdset werd ‘I’m The Man Who Loves You’. De band liep even kort van het podium er werden wat kabels verschoven door de roadies waarna de band weer terug kwam voor de toegiften. Als eerste werd het nieuwe nummer ‘Hold Me Anyway’ gespeeld. Gevolgd door het aparte ‘Misunderstood’ en de korte rocker ‘The Late Greats’.

You’ll never hear it on the radio
Can’t hear it on the radio

Behalve in IJsland waar het nieuwe nummer ‘Love Is Everywhere (Beware)’ veel wordt gedraaid aldus Tweedy. Maar met dat nummer kwam er jammer genoeg een eind aan weer een magistraal concert van Wilco. Ben benieuwd naar de studioversies van de gespeelde nieuwe nummers en als ze weer naar Nederland komen ben ik daar zeker weer bij.

Setlist:
Bright Leaves/Before Us/I Am Trying to Break Your Heart/One Wing/One and a Half Stars/If I Ever Was a Child/Handshake Drugs/At Least That’s What You Said/Hummingbird/Either Way/White Wooden Cross/Via Chicago/How to Fight Loneliness/Bull Black Nova/I’m Always in Love/Reservations/Love Is Everywhere (Beware)/Impossible Germany/California Stars/Box Full of Letters/Everyone Hides/Random Name Generator/Jesus, Etc./Heavy Metal Drummer/I’m the Man Who Loves You//Hold Me Anyway/Misunderstood/The Late Greats

Band:
Jeff Tweedy – vocals, guitar
John Stirratt – bass, backing vocals
Nels Cline – guitar
Glenn Kotche – drums
Pat Sansone – guitar, percussion, keyboards
Mikael Jorgensen – keyboards

Gezien:
Wilco
Ode To Joy Tour 2019
Voorprogramma: OHMME
23-09-2019. Grote Zaal, TivoliVredenburg, Utrecht, NL

Plaat van de week: Wilco – Everyone Hides

Op vrijdag 4 oktober verschijnt het nieuwe album ‘Ode To Joy’ van Wilco. Na een fijne eerste single verscheen deze week single twee. Getiteld: ‘Everyone Hides’, in de videoclip verstoppen de bandleden zich ook. Tot op het eind van de clip de band weer compleet is en op een dak speelt. Komende maandag 23 september ga ik de band zien in de uitverkochte, grote zaal van TivoliVredenburg.