Concertreview: Lohues: “Wat hebben we het mooi hè!”

Na het geweldige concert in Hengelo op 5 oktober van Daniël Lohues en zijn band, wilde ik het concert nog een keer mee maken. In de voorverkoop had ik alvast een kaartje gekocht voor het concert in Nijmegen. En na afloop van het concert in Hengelo was dat het eerste waar ik aan moest denken. Ik ga gewoon nog een keer!

De 18de van oktober was het dan weer zover, na concerten in Den Haag en in Utrecht was Nijmegen aan de beurt. En net als in Hengelo opende Marlene Bakker de avond. De liedjes waren hetzelfde als in Hengelo maar de sfeer in de zaal was totaal anders. Het was doodstil toen Bakker aan het zingen was. Terwijl in Hengelo men rustig doorpraatte soms zelfs zo hard dat het de muziek overstemde. Bakker was zelf ook onder de indruk van de stilte: ‘wat zijn jullie stil!’ zei ze voor dat ze begon met het laatste nummer van haar set ‘Hai Hai’ dat door bijna iedereen in de zaal werd meegezongen.

Iets na negenen, kwamen Lohues en zijn mannen het podium op en de sfeer zat er direct in. Grappend met zijn bandleden ging Lohues van het ene nummer naar het andere nummer. In vergelijking met het concert in Hengelo was de setlist op een aantal plekken gewijzigd. Geen andere liedjes maar een veranderingen van de plekken waar het nummer tijdens het concert werd gespeeld. Sommige nummers werden ook wat langer uitgesponnen met mooie solo’s van Lohues op gitaar en Ferry Lagendijk op de toetsen. Al met al een beter concert dan het eerste concert van de tour in Hengelo. Niet alleen was de band goed op elkaar ingespeeld maar werd er ook door het publiek volop meegedaan. Zoals Lohues een aantal maal tijdens het concert zei: ‘wat hebben we het mooi hè!’. Stil als het moest en vol meedoen als het kon. Tijdens ‘Op Fietse’ kwam dit het mooist naar voren toen het publiek uit volle borst mee zong.

Een prachtig concert! Toen ik de deur uitliep had ik weer dezelfde gedachte: ‘ik wil nog een keer’!
Maar mocht dat niet lukken was dit een fantastische afsluiter van deze elektrische tour voor mij. Hopelijk komt er snel weer zo’n tour, dan ben ik daar zeker bij! Misschien wel vaker als 2 keer.

Gezien:
Daniël Lohues
Elektrisch 2018
18-10-2018. Doornroosje, Nijmegen, NL

Setlist:
Volle Maone/Kwelt/Weg Van Alles/Prachtig Mooie Dag/Ik Haal Mij ‘n Hond Op/A’j Joe Verkleden As Schaop/Van Hier Tot Tokyo/A28/Allennig Moe’j ‘t Ok Kunnen/Hier Kom Ik Weg/’t Giet Zoas ‘t Giet/Naor Huus/Gao Weg/Ja Boeh/Hoe Kan Dat Nou//Let Mar Niet Op Mij/Ondergrondse Hutte/Nie Veur Spek En Bonen//Anja De Vreemdgangster/Op Fietse/Ze Benn Benauwder Veur Joe As Ie Veur Heur/’t Ien Of ’t Ander

Band:
Daniël Lohues – lead vocals, guitar, harmonica
Bernard Gepken – guitar, background vocals
Reyer Zwart – bass, background vocals
Bram Hakkens – drums, background vocals
Ferry Lagendijk – piano, keyboard, Hammond organ, background vocals

Voorprogramma:
Marlene Bakker
Setlist:
Sloaplaidje/Doe Waist Beter/Golven/Astoe ‘t Zain Haarst/Waarkhanden/Hai Hai

Band:
Marlene Bakker – lead vocals
Bernard Gepken – guitar, background vocals

Concertreview: Josh Ritter “I’m incredibly lucky from the moment I woke up this morning, so I’m gonna play a murder song!”

Het was maart 2008 toen ik voor het eerst van Josh Ritter hoorde. Op de website Backstreets.com was een opname verschenen van ‘The River’ van Bruce Springsteen. Dit nummer werd gecoverd door Josh Ritter. Een jaar later verscheen dit nummer ook op Springsteen’s eigen site in het kader van ‘Hangin’ Out On E Street’. Waar artiesten een nummer van Springsteen speelden en vertelden wat Springsteen voor hun betekend. Ook hier zong Ritter weer ‘The River’. Door het mp3tje op de site van Backstreets was ik verkocht. En direct alle cd’s die hij tot dan toe had uitgebracht, blind gekocht. In de jaren daarna ben ik hem ook blijven volgen. Maar het zou tot 3 december 2017 duren (dus bijna 10 jaar!) voordat ik hem live zou gaan zien.

Hij was tussendoor wel een aantal keer in Nederland, maar toen kon ik niet of was ik met andere dingen bezig. Maar toen dit jaar bekend werd dat er weer nieuw werk zat aan te komen getiteld ‘Gathering’ en een Europese tour moest ik daarbij zijn. Ritter zou op 3 december in Nijmegen optreden en de dag er op in Paradiso in Amsterdam. Dus de keuze was snel gemaakt voor Nijmegen.

Na een erg goed voorprogramma van Anaïs Mitchell en een doodstille zaal (het kan dus wel!) was het de beurt aan Josh Ritter en zijn mannen. Na dat ‘Shaker Love Song (Leah)’ over de speakers was te horen kwam de band het podium op gelopen. Met als laatste een uitermate enthousiaste Josh Ritter. Waarna het concert begon met drie nummers van Ritter’s laatste album ‘Gaterhing’ met ‘Feels Like Lightning’, ‘Showboat’ en ‘Friendamine’. Tussendoor was Ritter veel aan het springen en blij aan het zijn, hier ging de band in mee en zoals ze dan in het Engels zo mooi kunnen zagen ‘he was electrify the room’. Vlak voor ‘Henrietta, Indiana’ verwoorde Ritter zijn gevoel. Hij vertelde dat hij sinds hij opstond vanmorgen al in een zeer goed humeur was, maar nu dan toch een nummer ging zingen over een moord. Maar daarna was het weer tijd voor wat vrolijkheid met ‘Lillian, Egypt’. Gevolgd door een schitterend nummer ‘Dreams’ en ‘Train Go By’ beiden van het album ‘Gaterhing’. Een ander hoogtepunt was ‘Kathleen’ dat wat later volgde. Een van Ritter’s mooiste liedjes. Dat begint al bij de eerste zin van het nummer:

All the other girls here are stars – you are the northern lights
They try to shine in through your curtains – you’re too close and too bright
They try and they try but everything that they do
Is the ghost of a trace of a pale imitation of you
I’ll be the one to drive you back home Kathleen

Het nummer was niet alleen mooi, maar ook zeker de uitvoering hiervan. De hele band verzamelde zich om 1 microfoon om het nummer semi akoestisch te spelen. Prachtig.
De mooie liedjes bleven komen met bijvoorbeeld nog een persoonlijke favoriet ‘Right Moves’ en twee nieuwe favorieten ‘Strangers’ in een mooie country uitvoering en ‘When Will I Be Changed’. Op de plaat ‘Gaterhing’ zingt Ritter dit nummer samen met Bob Weir tijdens het concert zong hij het nummer samen met bassist Zack Hickman. Daarna nog een mooie uitvoering van ‘Homecoming’.

The air’s getting colder now
The nights are getting crisp

‘Homecoming’ ging naadloos over in het rockende ‘Getting Ready To Get Down’ waarna er een eind kwam aan de hoofdset van de avond. Maar niet voor we uitgebreid werden bedankt en de Royal City Band werd voorgesteld. Toen Ritter en zijn mannen weer het podium op kwamen voor de toegiften kwam Anaïs Mitchell ook mee zingen op het mooie ‘Roll On’. Waarna de band weer van het podium liep en Ritter het mooie ‘Girl In The War’ solo speelde, waarmee er een eind kwam aan het concert. Op de setlist stond ook nog ‘Good Man’ maar die speelden ze helaas niet meer. Tijdens het Amerikaanse gedeelte werd dit nummer gespeeld met een mooi uitgesponnen outro met een stukje ‘Walk Of Life’ van de Dire Straits er in verwerkt. Maar dat was dan ook het enige kleine minpuntje van de avond.

Josh Ritter en zijn band hebben op het podium ongekend veel plezier. Was ik al fan van de man, ben ik dat nu nog meer. Ga die man zien! Achteraf vind ik het jammer dat ik ook niet naar het concert in Paradiso ben geweest.

Het concertjaar 2017 had zich geen betere afsluiter kunnen wensen. Het was een prachtig jaar!

Setlist:
Shaker Love Song (Leah)/Feels Like Lightning/Showboat/Friendamine/New Lover/Thunderbolt’s Goodnight/Henrietta, Indiana/Lillian, Egypt/Dreams/Train Go By/Folk Bloodbath (solo)/Hopeful (with Zack Hickman)/Kathleen/Me And Jiggs/Young Moses/Right Moves/Strangers/When Will I Be Changed/Homecoming/Getting Ready To Get Down/Roll On (with Anais Mitchell)/Girl In The War (solo)

Band:
Josh Ritter – Lead vocals, guitar
Zack Hickman – Bass, guitar, vocals
Sam Kassirer – Piano, keyboards, organ, accordion
Josh Kaufman– Guitar, lap steel, vocals
Ray Rizzo – Drums, percussion, vocals

Gezien:

Josh Ritter & The Royal City Band
Gathering Tour 2017
Voorprogramma: Anaïs Mitchell
03-12-2017. Doornroosje, Nijmegen, NL

Concertreview: I’ve seen the future of country music and her name is Margo Price

De titel gebruikte ik twee jaar geleden na afloop van mijn eerste Sturgill Simpson concert. En nu schoten na afloop van het concert van Margo Price, deze woorden weer door mijn hoofd. Want het was goed, heel goed. Leuk weetje is dat Margo Price en Sturgill Simpson een tijdje samen in een bandje zaten, voordat ze beiden doorbraken. Margo Price bracht in 2016 het album ‘Midwest Farmers Daughter’ uit, een van de beste platen van dat jaar. Dus toen ik de aankondiging zag dat ze naar Nederland kwam had ik al snel besloten om daar bij te zijn. Helaas trad ze op 25 juni op in Paradiso in Amsterdam. Hier kon ik niet bij zijn omdat ik die dag bij de TT van Assen zou zijn. Maar niet veel later werd bekend dat Price ook naar Nijmegen zou komen voor een concert op dinsdag 27 juni. Dus direct voor dit concert een kaartje gekocht.

Aangekomen bij Doornroosje stond er al een lange rij met mensen te wachten, maar dit bleek al snel voor een ander concert te zijn dat plaats vond in de grote zaal van Doornroosje. Bij de ingang van Margo Price stond ik alleen in eerste instantie maar niet veel later kwamen er toch meer mensen. Veel van hun hadden Price in Amsterdam gezien en waren zo enthousiast dat ze haar nog een keer wilden zien.

Om kwart voor negen begon de band Rivers. Hun verzorgden het voorprogramma en dat was goed! Rivers is een band uit Amsterdam, hun muziek is geïnspireerd op de country muziek van vroeger uit de States. Hoogtepunt in hun set was het liedje dat frontvrouw Annika IJdo had geschreven voor haar vader getiteld ‘Both Of Your Wings’. De muziek en haar stem deed denken aan de muziek van Stevie Ann voordat ze overstapte naar het Nederlands. Ik had genoeg gehoord, dus na afloop van het concert hun ep gekocht dat op paars vinyl is gedrukt. Hopelijk gaan we nog veel van deze band horen! Tijdens het optreden van Rivers was de zaal nog wat leeg maar na hun concert was de zaal toch behoorlijk vol gelopen.

Na hun concert werd het podium verbouwd voor het concert van Margo Price, inmiddels was het iets over half 10 toen ineens het nummer ‘Still D.R.E.’ van Dr. Dre door de speakers knalde. Waarbij de band het podium op kwam lopen en hun instrumenten inplugden. Om het intro van ‘About To Find Out’ te spelen. Margo Price werd niet veel later door gitarist Jamie Davis aangekondigd. Price kwam het podium op en met een ‘Hello Nijmegen’ begon het concert echt. Na het tweede nummer van de avond ‘Since You Put Me Down’ vertelde Price dat ze nu wat nieuwe liedjes ging spelen. Ze begon met ‘Don’t Say It’ gevolgd door ‘Weakness’. In een interview, met Sugar Mountain voorafgaand aan het concert in Paradiso, had Price verteld dat in het najaar de opvolger van haar debuutplaat ‘Midwest Farmers Daughter’ gaat verschijnen. Een plaat waar ik nu al weer naar uitkijk. Na ‘Paper Cowboy’ liep Price in het outro van dat nummer van het podium. De band speelde nog even door waarna ook hun van het podium liepen. Al snel kwam Price het podium weer op en speelde akoestisch een mooie cover van ‘Everybody Wants To Go To Heaven’ een nummer van Loretta Lynn een van de groten van de vrouwelijke country muziek. Met dit nummer kwam de prachtige stem van Price goed naar voren. Na dit nummer kwam de band weer het podium op voor eigen werk met ‘Tennessee Song’ en ‘Desperate And Depressed’.

Met de vraag of we zin hadden in een beetje Merle Haggard begon Price met het nummer ‘Red Bandana’. Gevolgd door nog een cover van Gram Parson’s ‘Luxury Liner’. Na ‘This Town Gets Around’ begon Price even te overleggen met Micah Hulscher over het volgende te spelen nummer. En dat was ‘Hands Of Time’ het prijsnummer van haar plaat en dit nummer werd met veel gejuich ontvangen. In het al eerder aangehaalde interview met Sugar Mountain had Price verteld dat ze dit nummer niet altijd speelt:

‘Ik zing dat nummer niet elke avond. Het hangt af van het publiek of ik dat doe. Voor een publiek van schreeuwende dronkaards doe ik het zeker niet’.

Mooi! Dat ze het in Doornroosje speelde, de mensen in de zaal waren stil als het stil moest zijn, niet vaak meegemaakt maar prachtig. Waardoor nummers als ‘Hands Of Time’ nog meer zeggingskracht krijgen.

Na dit nummer volgde ‘Hurtin’ On The Bottle’ en tevens het laatste nummer van de hoofdset. Wederom met een mooi outro waarbij Price van het podium liep. De band volgde haar. Maar niet veel later kwam Price weer het podium opgelopen en met een ‘God bless you’ werden we bedankt. Waarna ze een tamboerijn pakte en accapella ‘Mercedes Benz’ begon te zingen. Origineel van Janis Joplin. Ook hier liet ze weer even zien wat voor schitterende stem ze heeft. Na ‘Four Years Of Chances’ werd de avond afgesloten met een cover van Rodney Crowell’s ‘Ain’t Living Long Like This’. Een nummer waar Waylon Jennings een grote hit mee heeft gehad. Maar met dit opzwepende nummer kwam er toch echt een eind aan een van de beste concerten die ik dit jaar heb gezien.
Na nog een paar ‘thank you’s’ en ‘See you on the highway’ liepen Price en haar mannen het podium af.

 

En op dat moment schoten dus de woorden ‘I’ve seen the future of country music…..’ door mijn hoofd. Ben erg benieuwd naar haar nieuwe album dat dus in het najaar gaat verschijnen! Mocht ze wederom naar Nederland komen ben ik daar zeker bij.

Gezien:
Margo Price & The Pricetags
Born to Ramble Tour
27-06-2017. Doornroosje, Nijmegen, NL
Voorprogramma: Rivers

Band:
Margo Price – vocals, guitar, tambourine
Kevin Black – bass, background vocals
Jamie Davis – guitar
Dillon Napier – drums
Luke Schneider – pedal steel, dobro
Micah Hulscher – keyboards

Setlist:
About To Find Out/Since You Put Me Down/Don’t Say It/Weakness/Weekender/Paper Cowboy/Everybody Wants to Go to Heaven/Tennessee Song/Desperate and Depressed/Red Bandana/Luxury Liner/This Town Gets Around/Hands Of Time/Hurtin’ On The Bottle//Mercedes Benz/Four Years Of Chances/I Ain’t Living Long Like This

Concertreview: Sturgill Simpson’s A Sailor’s Guide To Doornroosje

FullSizeRenderIneens was daar de aankondiging ergens begin mei dat Sturgill Simpson weer naar Nederland zou komen ter promotie van zijn nieuwste album, tevens grote kanshebber voor plaat van het jaar, ‘A Sailor’s Guide To Earth’. Hij trad niet op in Paradiso, de Melkweg of Tivoli nee, plaats van handeling was dit keer Doornroosje in Nijmegen. Een voor mij nieuwe concertzaal en een hele mooie zaal, met erg goed geluid. Tegen half zeven weggereden en een klein uur later liep ik de Keizer Karelgarage uit, naast het centraal station lag Doornroosje. Het was er al redelijk druk, veel oude countryfans met shirtjes van Johnny Cash en Waylon Jennings. Om 20 uur ging de deur open door een storing in het systeem konden de kaartjes (a4’tjes) niet worden gescand en moesten ze afgegeven worden. Daarna direct de zaal ingelopen maar daar was nog niemand dus eerst maar even wat te drinken gehaald en toen een mooie plek gezocht vooraan het podium. Daarna was het een uurtje wachten maar dat ging snel voorbij doordat ik aan de praat kwam met een man die Simpson ook al een tijdje volgde. Dus even gepraat over zijn IMG_6831muziek en andere artiesten in dit genre. Om iets over negen kwamen de bandleden het podium op inclusief een blazerssectie (!). Die had ik nog niet zo vroeg verwacht, maar wat een geweldige toevoeging! Het deed mij erg denken aan de cd/dvd van het laatste concert dat Waylon Jennings in 2000 gaf met The Waymore Blues Band. Waarbij Jennings ook een blazerssectie mee lieten spelen. Het eerste nummer van de avond was ‘Sitting Here Without You’ waarop de blazers al erg fijn mee deden.

Simpson speelde veel nummers van zijn eerste twee albums het uit 2013 afkomstige ‘High Top Mountain’ en ‘Metamodern Sounds In Country Music’ uit 2014. Evenals drie mooie covers met ‘I’d Have To Be Crazy’ dat ook op zijn album uit 2013 staat maar het origineel is van Willie Nelson. ‘The Promise’ van de band When In Rome en als verassing een soul nummer ‘You Don’t Miss Your Water’ origineel van William Bell maar de bekendste versie komt van Otis Redding. IMG_6813Maar inmiddels was het concert al een dik uur onderweg maar nog geen één nummer van zijn nieuwste plaat. Wel kregen de blazers nog even extra ruimte om te improviseren op het nummer ‘A Little Light Within’. Simpson vertelde na een aantal nummers dat hij ons een stil publiek vond, waarop een Amerikaan uit Ausin, Texas, goed verwoorde wat denk ik iedereen dacht: ‘we’re impressed’. ‘All right then’ was het antwoord van Simpson, later tijdens het concert liep hij richting Bobby Emmett toen Laur Joamet met een mooie solo bezig was. Later vertelde Simpson dat hij de keyboard/Hammond speler even in de gaten moest houden. Waarna hij vertelde over dat het spul uit Amsterdam toch wel erg sterk was. Verwijzend naar cannabis. Simpson zelf is sinds zijn 28ste al geheel onthouder. Het concert was zoals gezegd al even onderweg en nog steeds geen nummer van het nieuwste album, maar na het laatste nummer van de set kwam daar verandering in toen Simpson vertelde dat hij een nieuw album uit had en ze deze gingen spelen. Wat volgde was een complete uitvoering van het album ‘A Sailor’s Guide To Earth’. Vond ik het album al geweldig na deze live uitvoering heb ik de rest van de week dit album gedraaid. Van het rustige ‘Welcome To Earth (Pollywog)’ naar de mooie cover van Nirvana’s ‘In Bloom’ naar het werkelijk stampende einde ‘Call To Arms’ waarop de band helemaal los ging, harder, sneller, nog harder en nog sneller. Schitterend! Is een understatement in deze. Na ‘Call To Arms’ bedankte Simpson ons en liep van het podium gevolgd door zijn band. Geen toegift dit keer maar die heb ik ook niet gemist wat een geweldig concert!

Nog even nagepraat en daarna via de merchandise stand naar huis gegaan. Om 23.15 uur zat ik weer in de auto. Nog na te genieten van het concert. Bij thuiskomst direct weer een kaart gekocht voor het concert op 23 september in Paradiso in Amsterdam. Wat een geweldige muziek van een geweldige songwriter met een geweldige begeleidingsband.


Gezien:

Sturgill Simpson
A Sailor’s Guide To Earth
09-07-2016. Doornroosje, Nijmegen, NL

Band:

Sturgill Simpson – Vocals, guitar
Miles Miller – Drums, band leader
Laur Joamet – Guitar, pedalsteel
Chuck Bartels – Bass
Bobby Emmett – Keys
Brad Walker – Sax
Jon Ramm – Trombone
Scott Frock – Trumpet

Setlist:

Sitting Here Without You/Long White Line/Water in a Well/Life of Sin/I’d Have to Be Crazy/Railroad of Sin/Living the Dream/Some Days/Time After All/The Promise/
A Little Light Within/It Ain’t All Flowers/Turtles All the Way Down/You Don’t Miss Your Water//Welcome to Earth (Pollywog)/Breakers Roar/Keep It Between the Lines/
Sea Stories/In Bloom/Brace for Impact (Live a Little)/All Around You/Oh Sarah/Call to Arms
(niet op volgorde/compleet)