De 25 van 2018: 2 John Prine – The Tree Of Forgiveness

De afgelopen jaren kwam John Prine, inmiddels 72 jaar, een paar keer voorbij in mijn iTunes speellijsten bijvoorbeeld doordat Bruce Springsteen mee zong op het nummer ‘Take A Look At My Heart’ van het album ‘The Missing Years’ uit 1991. Of doordat Miranda Lambert het nummer ‘That’s The Way The World Goes ‘Round’ coverde voor haar album ‘Revolution’ uit 2009. Maar verder dan dat kwam ik de afgelopen jaren niet. Tot begin 2018, toen onder andere Jason Isbell, Amanda Shires en Margo Price via hun social media kanalen de nieuwe single van John Prine deelden, getiteld ‘Summer’s End’ en ik was verkocht. ‘Summer’s End’ is wat mij betreft niet alleen het mooiste nummer op deze plaat, maar wat mij betreft het mooiste nummer van het jaar. Mede door de prachtige, tranentrekkende videoclip met een boodschap over de stille crisis in de Verenigde Staten namelijk dat er veel mensen overlijden aan een verslaving aan pijnstillers.

The moon and stars hang out in bars just talkin’
I still love that picture of us walkin’
Just like that ol’ house we thought was haunted
Summer’s end came faster than we wanted

Come on home
Come on home
No you don’t have to
Be alone
Just come on home

Het daarop volgende nummer is ‘Caravan Of Fools’ dat wat mij betreft gaat over de opkomst van Trump. Maar er is ook ruimte voor wat grapperige nummers zoals ‘Egg & Daughter Night, Lincoln Nebraska, 1967 (Crazy Bone)’ en afsluiter van de plaat ‘When I Get To Heaven. Zet daar nog twee liefdesliedjes bij met ‘No Ordinary Blue’ en ‘Boundless Love’. Prine levert een pracht album af, met prachtige teksten, fijne muziek, geproduceerd door held Dave Cobb en dan mag je ook nog Jason Isbell, Amanda Shires en Brandi Carlile tot je achtergrondzangers rekenen. Hoe veel mooier kan het nog worden?

Op deze videoclip van het openingsnummer van de plaat ‘Knockin’ On Your Screendoor’ komen naast de al eerder genoemde Cobb, Isbell en Shires ook nog Sturgill Simpson en Margo Price voorbij.

John Prine komt op 30 augustus 2019 weer naar Nederland te komen voor een concert in Paradiso! Er zijn nog kaarten!

Linkjes:
Website: johnprine.com
Kopen: iTunes of Platomania.eu
Luisteren: Spotify

De 25 van 2018: 6 Pistol Annies – Interstate Gospel

De Pistol Annies bestaande uit Angeleena Presley, Ashley Monroe en Miranda Lambert. Toen de Annies hun eerste plaat uitbrachten getiteld ‘Hell On Heels’ uit 2011, kende ik alleen Miranda Lambert. Een paar jaar later kwamen daar Ashley Monroe en Angeleena Presley bij (geen familie van). Alle drie zijn ze behoorlijk aan de weg aan het timmeren en mogen ze wat mij betreft gerekend worden tot de top in de country muziek. Waardoor je deze groep nu met recht een supergroep kunt noemen net als bijvoorbeeld The Highwaymen halverwege de jaren ’80. De groei die het trio de afgelopen jaren heeft doorgemaakt is terug te horen op het derde Pistol Annies album ‘Interstate Gospel’. Naast de Annies speelt er een keur aan grote namen mee op het album, zoals Glenn Worff (Mark Knopfler), Fats Kaplin (John Prine) en Chuck Leavell (pianist bij de Rolling Stones).
‘Interstate Gospel’ is een plaat die gaat over de donkere kanten van het huwelijk met hier en daar een kleine kwinkslag. Zoals op het ronkende ‘Got My Name Changed Back’ met Miranda Lambert die de lead vocals voor haar rekening neemt en nog een sneer geeft naar haar ex man, Blake Shelton.

Well I’ve got me an ex that I adored
But he got along good with a couple road whores

De nummers die er voor mij uitspringen zijn ‘Best Years Of My Life’ en ‘Leavers Lullaby’ die laatste compleet met trompetspel dat doet denken aan ‘Ring Of Fire’ van Johnny Cash. Afsluiter van de plaat is het mooie ‘This Too Shall Pass’ een mooie afsluiter van deze plaat, want misschien komt het toch allemaal wel weer goed met de huwelijksperikelen.

When you feel like you’re not gettin’ the attention you deserve
You’re probably stealin’ the show
Sometimes it’s hard to look at the day
That don’t change the fact that we’ll never let each other go

We get each other high
We make each other try
We make each other want to cry
We make each other laugh
We set each other free
Honey can’t you see this too shall pass

Prachtige samenzang, schitterende muziek, wat dit album met afstand de beste plaat maakt, die de Annies tot nu toe hebben uitgebracht!

Linkjes:
Website: pistolannies.com
Kopen: iTunes of Platomania.eu
Luisteren: Spotify

De 25 van 2017: 14 Steve Earle – So You Wanna Be An Outlaw

De outlaw beweging in de muziek werd in de jaren ’70 gestart door onder andere Willie Nelson, Merle Haggard en Waylon Jennings. Aan die laatste draagt Steve Earle het album op. Earle past ook prima in het rijtje van die outlaw beweging. Na een goede start van zijn carriere met onder andere ‘Guitar Town’ uit 1986. Maar een paar jaar later gaat het mis, verslavingen aan heroïne en alcohol en huwelijksproblemen worden hem bijna fataal. Maar in 1995 is Earle terug met mooie platen. Daarnaast speelde hij begin jaren ’00 in The Wire, zijn personage heette Wa(y)lon en hij speelde een ex verslaafde die nu anderen probeerde te helpen om hun verslaving te overwinnen. Terug naar 2017 en ‘So You Wanna Be An Outlaw’. Op de titeltrack van ‘So You Wanna Be An Outlaw’ zingt Willie Nelson mee en dat zet meteen de toon voor de rest van het album.

So you wanna be an outlaw, son you better think twice
You better not pout and you better not cry
Cuz there won’t nobody give a damn about you when you die
But the devil when he comes for his due

When you’re standing at the cross roads, don’t you try to flag a ride
Don’t you fall down on your knees, don’t you do what’s already been tried
Hate to tell you but the only the left side is to sing the devil out of the blues

Maar het duet met Nelson is niet de enige, Miranda Lambert zingt mee op het mooie ‘This Is How It Ends’. Andere hoogtepunten zijn ‘News From Colorado’ en het mooie breekbare ‘The Girl on the Mountain’. Op de deluxe versie staat ook nog een mooie versie van Waylon Jennings’ ‘Are You Sure Hank Done It This Way’. Steve Earle heeft een prachtig outlaw album afgeleverd!

Linkjes:
Website: steveearle.com
Kopen: iTunes of Platomania.eu
Luisteren: Spotify

Muziekjaar 2017 – De 25 beste platen van 2017

Het muziekjaar 2017, een jaar met veel hoogtepunten en een groot dieptepunt. Eerst de hoogtepunten. Het jaar 2017 bracht veel mooie platen en een record aantal concerten, maar liefst 17 stuks in kleine zaaltjes, openlucht theaters en de grote poppodia. Hoogtepunten waren de concerten van Jason Isbell & The 400 Unit, maar ook van zijn collega’s de Drive-By Truckers. Maar ook oude helden zoals Kris Kristofferson, John Fogerty, Little Steven en The Rolling Stones. Nieuwe helden zoals Margo Price, Miranda Lambert en The War On Drugs. Andere hoogtepunten

Tom Petty (20 Oktober 1950 – 2 Oktober 2017)

waren Dave Matthews & Tim Reynolds en Josh Ritter. Eigenlijk geen slecht concert gezien dit jaar en de allerbeste kan ik ook niet benoemen. Maar absolute hoogtepunten waren de Drive-By Truckers, Margo Price en Jason Isbell & The 400 Unit.

Het absolute dieptepunt dit jaar was het overlijden van grote held Tom Petty. Hier was ik echt even van ontdaan en de dagen na zijn overlijden alleen maar naar zijn muziek geluisterd. Zowel zijn solo werk als het werk met The Heartbreakers. Naast Petty overleden ook nog Chuck Berry, Glen Campbell, Don Williams, Jimmy LaFave en Fats Domino. Het overlijden van Petty had ook invloed op mijn stemlijst voor de top 2000. De stembussen zijn inmiddels gesloten en dit is mijn ingestuurde lijst:

Top 2000 stemlijst Eigen toevoegingen
Chuck Berry – Johnny B. Goode
Tom Petty – I Won’t Back Down
Tom Petty – Free Fallin’
Tom Petty & The Heartbreakers – American Girl
Bob Dylan – Like A Rollin’ Stone
Bruce Springsteen – Thunder Road
Bruce Springsteen – The Rising
Pink Floyd – Comfortably Numb
The Rolling Stones – Tumbling Dice
2Pac – Changes
Daniel Lohues – Hier Kom Ik Weg
Skik – Op Fietse
Eagles – Hotel California
Little Steven – Bitter Fruit
The War On Drugs – Under The Pressure
Dire Straits – Walk Of Life
Johnny Cash – Hurt
De Dijk – We Beginnen Pas
The Beach Boys – God Only Knows
Klein Orkest – Over De Muur
Josh Ritter – Right Moves
Jason Isbell – If It Takes A Lifetime
Dave Matthews Band – Ants Marching
Margo Price – Hands Of Time
Wilco – Impossible Germany
Glen Campbell – Rhinestone Cowboy
The War On Drugs – Thinking Of A Place
Roger Waters – Amused To Death
Drive-By Truckers – What It Means
John Moreland – You Don’t Care for Me Enough to Cry
The Wallflowers – One Headlight
Sturgill Simpson – Call To Arms
Miranda Lambert – Tin Man
Brian Wilson – Love & Mercy
Kacey Musgraves – Follow Your Arrow

Op naar 2017 dat alles in zich heeft om weer een heel goed muziek jaar te worden met een nieuwe plaat van Ryan Adams en Daniël Lohues, Bruce Springsteen schijnt een nieuwe plaat op de plank te hebben liggen. Maar hopelijk ook nieuw werk van Jason Isbell, Kacey Musgraves en ook Roger Waters schijnt bezig te zijn in de studio. Volgend jaar om deze tijd weten we het allemaal weer!

Zo begon ik een jaar geleden de Top 25 beste platen van 2016. Deels is het uitgekomen met de nieuwe platen van Lohues, Ryan Adams, Jason Isbell en Roger Waters. De plaat van Springsteen ligt nog steeds op de plank terwijl Springsteen 5 avonden in de week op Broadway staat met een show over zijn leven en de bijbehorende muziek. Kacey Musgraves is nog steeds druk bezig in de studio dus daar verwacht ik in 2018 wel een nieuwe plaat van. Maar hopelijk komt er ook weer nieuw werk van Sturgill Simpson, Dave Matthews Band en The Delines aan. Van de Dave Matthews Band is al bekend dat ze de studio zijn ingedoken dus ben erg benieuwd wat daaruit voortkomt. Op het gebied van concerten hoop ik dat Chris Stapleton eindelijk eens naar Nederland komt.

De vooruitzichten voor het concertjaar 2018 zien er al weer mooi uit, sowieso al concerten van Daniël Lohues, Jason Isbell & The 400 Unit en Roger Waters.

De komende weken verschijnt mijn Top 25 van de beste albums van dit jaar.

Concertreview: Famous In Small Town Bloemendaal – Miranda Lambert

Terug naar 3 maart 2010, in het oude Amphion theater in Doetinchem. Tijdens het theater concert van Daniël Lohues, vertelde hij over een nummer van ene Miranda Lambert. Dit was het nummer ‘Famous In A Small Town’, hij had dit nummer gehoord in Amerika toen hij daar aan het reizen was. Lohues vond dit nummer zo treffend, voor zijn eigen woonplaats Erica in Drenthe, dat hij het nummer vertaalde naar Op ‘N Dorp Is Iederene ‘n Beroemdheid. De dag na het concert van Lohues ben ik gaan googlen naar het origineel, die had ik al snel gevonden en de rest is geschiedenis.

Begin dit jaar werd bekend dat Miranda Lambert voor de ‘Highway Vagabond Tour’ voor het eerst naar Nederland zou komen. Daar moest ik bij zijn, snel even geappt met Louise of ze zin had om mee te gaan. En dus reden we 16 augustus naar Bloemendaal of all places. Het concert vond plaats in het prachtige Caprera Openlucht Theater op het kopje van Bloemendaal. Toen we er tegen 16 uur alvast even langs reden stond er al een man of 20 te wachten om naar binnen te mogen. Wij hadden al besloten om eerst nog even een hapje te eten in Bloemendaal Aan Zee. Om precies te zijn bij de bekende strandtent ‘Bloomingdale’s’. Na een hapje, drankje, ijsje en een fijn zonnetje op het strand, reden we terug naar Caprera. Inmiddels was het aantal mensen dat stond te wachten zeker verdrievoudigd. Iets verderop de auto geparkeerd waarna we twee mensen tegen kwamen die zich verbaasden over de drukte die er nu al was. Dat hadden ze nog niet eerder meegemaakt, eerst gingen ze nog even eten voordat ze naar Miranda Lambért gingen (de man sprak Lambert uit met een Franse tongval). Niet veel later sloten wij achter aan in de rij waar we nog een uur moesten wachten totdat de poorten open gingen.

Ward Thomas

Inmiddels waren aan beide hoeken van de straat rijen ontstaan toen de poort open gingen. Snel kaartjes gescand en na een kleine heuvelbeklimming kwam we boven aan het theater uit, een mooie plek uitgezocht op de 5de rij. Perfecte plekken en wat een schitterende omgeving! Om 20 uur terwijl het al iets begon te schemeren kwamen de dames van Ward Thomas het podium opgelopen. Een tweeling die zoals ze het zelf zeggen Engelse country muziek maken. Ze speelden een mooie set met goede samenzang en dat zie ik niet vaak bij een voorprogramma ze kregen het hele theater al vroeg in hun set enthousiast. Na een liedje of 6 liep de tweeling Ward Thomas het podium af. Snel werden er wat microfoons neergezet een paar monitoren en tegen 21 uur kwam de band van Lambert het podium opgelopen. De band begon te spelen met het intro van ‘Fastest Girl In Town’ waarna Lambert het podium op kwam lopen. Waarmee het concert echt begon. Na het stevige ‘Fastest Girl…’ werd ‘Kerosene’ gespeeld gevolgd door het mooie ‘Heart Like Mine’. Tussendoor vertelde Lambert dat ze behoorlijk zenuwachtig was voor haar eerste optreden in Nederland. Met ‘Highway Vagabond’ en ‘Vice’ speelde Lambert twee nummers van haar laatste album ‘The Weight Of These Wings’ de nummer 3 in mijn top 25 van de beste platen van 2016. Later in de set zou ze nog een aantal nummers van dit album spelen. Een van de hoogtepunten vroeg in de set was ‘The House That Built Me’. Prachtig en herkenbaar. Daarna volgde een leuke versie van ‘Pink Sunglasses’, waarna Lambert de zonnebril die ze op had gezet het publiek in gooide. Na ‘Ugly Lights’ volgde ‘Mama’s Broken Heart’ een nummer geschreven door Kacey Musgraves.

Voor het volgende nummer zette Lambert Gwen Sebastian in het zonnetje. Sebastian had een nieuwe single uit ‘Cadillac’ en die mocht ze gaan zingen. Waarna Lambert naar de zijkant van het podium liep en Sebastian de microfoon van Lambert overnam. Na dit nummer kwam Lambert weer het podium op om de rest van de band voor te stellen. Waarna het tijd was voor een cover van het nummer ‘Everytime I Roll The Dice’ van Delbert McClinton (ik kende hem niet). McClinton is een Amerikaanse blues/rock gitarist en zanger. Erg fijne cover! Met ‘Automatic’ keerde Lambert terug naar eigen werk. Waarna ook nog ‘Little Red Wagon’, ‘White Lair’ en ‘Gunpowder & Lead werden gespeeld. Waarbij het laatste nummer Lambert zong met een luchtbuks als microfoon standaard.
Tegen het eind van het nummer liep Lambert van het podium af met de woorden ‘God bless y’all’. De band speelde nog even door maar liep daarna ook van het podium af. Al snel kwam Lambert terug om solo het nummer ‘Tin Man’ te spelen voorafgaand aan dit nummer vertelde ze dat ze nog steeds wat zenuwachtig was. Maar dat ze zeker terug zou komen en dan, zo beloofde ze, iets minder zenuwachtig zou zijn. ‘Tin Man’ was schitterend waarna er een daverend applaus volgde. Het laatste nummer van de avond was een mooie cover van U2. Lambert had hun begin dit jaar zien optreden in de States en vond ‘I Still Haven’t Found What I’m Looking For’ een mooie afsluiter van een prachtige avond!

Daarna nog even langs de merchandise stand waar Louise een t-shirt kocht en ik een toffe pet. De terugweg verliep vlot alleen bij het uitrijden van Haarlem wat file maar daarna konden we goed doorrijden. Nog even een korte stop voor een ACM* in Breukelen en toen door naar huis.

Het was een schitterend concert op een van de mooiste concertlocaties die Nederland rijk is. Lambert zette een erg goed concert neer wel wat zenuwachtig maar tijdens ‘Pink Sunglasses’ leek ze de zenuwen helemaal kwijt te zijn. ‘Famous in Small Town Bloemendaal’. De volgende keer dat Lambert naar Nederland komt ben ik daar zeker weer bij!

Gezien:
Miranda Lambert
Highway Vagabond Tour
16-08-2017. Caprera Openlucht Theater, Bloemendaal, NL

Setlist:
Fastest Girl In Town/Kerosene/Heart Like Mine/Highway Vagabond/Vice/Baggage Claim/We Should Be Friends/Over You/All Kinds Of Kinds/The House That Built Me/Pink Sunglasses/Ugly Lights/Mama’s Broken Heart/Caddilac (Gwen Sebastian on main vocals)/Everytime I Roll The Dice/Automatic/Little Red Wagon/White Lair/Gunpowder & Lead//Tin Man/I Still Haven’t Found What I’m Looking For

Band:
Miranda Lambert – vocals, guitar
Aden Bubeck – bass guitar
Spencer Cullum Jr. – pedal steel, mandolin, banjo
Gwen Sebastian – backing vocals
Danny Mitchell – keyboard
Chris Kline – keyboard, hammond organ, percussion
Alex Weeden – lead guitar
Boo Massey – lead guitar
Scotty Wray – lead guitar, rhythm guitar
Keith Zebroski – drums

Setlist:
Dirt And Gold/Boomerang/Guilty Flowers/Proof/Cartwheels/Carry You Home

Band:
Catherine Ward Thomas – vocals
Lizzy Ward Thomas – vocals
….. – guitar
….. – percussion