De 25 van 2017: 14 Steve Earle – So You Wanna Be An Outlaw

De outlaw beweging in de muziek werd in de jaren ’70 gestart door onder andere Willie Nelson, Merle Haggard en Waylon Jennings. Aan die laatste draagt Steve Earle het album op. Earle past ook prima in het rijtje van die outlaw beweging. Na een goede start van zijn carriere met onder andere ‘Guitar Town’ uit 1986. Maar een paar jaar later gaat het mis, verslavingen aan heroïne en alcohol en huwelijksproblemen worden hem bijna fataal. Maar in 1995 is Earle terug met mooie platen. Daarnaast speelde hij begin jaren ’00 in The Wire, zijn personage heette Wa(y)lon en hij speelde een ex verslaafde die nu anderen probeerde te helpen om hun verslaving te overwinnen. Terug naar 2017 en ‘So You Wanna Be An Outlaw’. Op de titeltrack van ‘So You Wanna Be An Outlaw’ zingt Willie Nelson mee en dat zet meteen de toon voor de rest van het album.

So you wanna be an outlaw, son you better think twice
You better not pout and you better not cry
Cuz there won’t nobody give a damn about you when you die
But the devil when he comes for his due

When you’re standing at the cross roads, don’t you try to flag a ride
Don’t you fall down on your knees, don’t you do what’s already been tried
Hate to tell you but the only the left side is to sing the devil out of the blues

Maar het duet met Nelson is niet de enige, Miranda Lambert zingt mee op het mooie ‘This Is How It Ends’. Andere hoogtepunten zijn ‘News From Colorado’ en het mooie breekbare ‘The Girl on the Mountain’. Op de deluxe versie staat ook nog een mooie versie van Waylon Jennings’ ‘Are You Sure Hank Done It This Way’. Steve Earle heeft een prachtig outlaw album afgeleverd!

Linkjes:
Website: steveearle.com
Kopen: iTunes of Platomania.eu
Luisteren: Spotify

Muziekjaar 2017 – De 25 beste platen van 2017

Het muziekjaar 2017, een jaar met veel hoogtepunten en een groot dieptepunt. Eerst de hoogtepunten. Het jaar 2017 bracht veel mooie platen en een record aantal concerten, maar liefst 17 stuks in kleine zaaltjes, openlucht theaters en de grote poppodia. Hoogtepunten waren de concerten van Jason Isbell & The 400 Unit, maar ook van zijn collega’s de Drive-By Truckers. Maar ook oude helden zoals Kris Kristofferson, John Fogerty, Little Steven en The Rolling Stones. Nieuwe helden zoals Margo Price, Miranda Lambert en The War On Drugs. Andere hoogtepunten

Tom Petty (20 Oktober 1950 – 2 Oktober 2017)

waren Dave Matthews & Tim Reynolds en Josh Ritter. Eigenlijk geen slecht concert gezien dit jaar en de allerbeste kan ik ook niet benoemen. Maar absolute hoogtepunten waren de Drive-By Truckers, Margo Price en Jason Isbell & The 400 Unit.

Het absolute dieptepunt dit jaar was het overlijden van grote held Tom Petty. Hier was ik echt even van ontdaan en de dagen na zijn overlijden alleen maar naar zijn muziek geluisterd. Zowel zijn solo werk als het werk met The Heartbreakers. Naast Petty overleden ook nog Chuck Berry, Glen Campbell, Don Williams, Jimmy LaFave en Fats Domino. Het overlijden van Petty had ook invloed op mijn stemlijst voor de top 2000. De stembussen zijn inmiddels gesloten en dit is mijn ingestuurde lijst:

Top 2000 stemlijst Eigen toevoegingen
Chuck Berry – Johnny B. Goode
Tom Petty – I Won’t Back Down
Tom Petty – Free Fallin’
Tom Petty & The Heartbreakers – American Girl
Bob Dylan – Like A Rollin’ Stone
Bruce Springsteen – Thunder Road
Bruce Springsteen – The Rising
Pink Floyd – Comfortably Numb
The Rolling Stones – Tumbling Dice
2Pac – Changes
Daniel Lohues – Hier Kom Ik Weg
Skik – Op Fietse
Eagles – Hotel California
Little Steven – Bitter Fruit
The War On Drugs – Under The Pressure
Dire Straits – Walk Of Life
Johnny Cash – Hurt
De Dijk – We Beginnen Pas
The Beach Boys – God Only Knows
Klein Orkest – Over De Muur
Josh Ritter – Right Moves
Jason Isbell – If It Takes A Lifetime
Dave Matthews Band – Ants Marching
Margo Price – Hands Of Time
Wilco – Impossible Germany
Glen Campbell – Rhinestone Cowboy
The War On Drugs – Thinking Of A Place
Roger Waters – Amused To Death
Drive-By Truckers – What It Means
John Moreland – You Don’t Care for Me Enough to Cry
The Wallflowers – One Headlight
Sturgill Simpson – Call To Arms
Miranda Lambert – Tin Man
Brian Wilson – Love & Mercy
Kacey Musgraves – Follow Your Arrow

Op naar 2017 dat alles in zich heeft om weer een heel goed muziek jaar te worden met een nieuwe plaat van Ryan Adams en Daniël Lohues, Bruce Springsteen schijnt een nieuwe plaat op de plank te hebben liggen. Maar hopelijk ook nieuw werk van Jason Isbell, Kacey Musgraves en ook Roger Waters schijnt bezig te zijn in de studio. Volgend jaar om deze tijd weten we het allemaal weer!

Zo begon ik een jaar geleden de Top 25 beste platen van 2016. Deels is het uitgekomen met de nieuwe platen van Lohues, Ryan Adams, Jason Isbell en Roger Waters. De plaat van Springsteen ligt nog steeds op de plank terwijl Springsteen 5 avonden in de week op Broadway staat met een show over zijn leven en de bijbehorende muziek. Kacey Musgraves is nog steeds druk bezig in de studio dus daar verwacht ik in 2018 wel een nieuwe plaat van. Maar hopelijk komt er ook weer nieuw werk van Sturgill Simpson, Dave Matthews Band en The Delines aan. Van de Dave Matthews Band is al bekend dat ze de studio zijn ingedoken dus ben erg benieuwd wat daaruit voortkomt. Op het gebied van concerten hoop ik dat Chris Stapleton eindelijk eens naar Nederland komt.

De vooruitzichten voor het concertjaar 2018 zien er al weer mooi uit, sowieso al concerten van Daniël Lohues, Jason Isbell & The 400 Unit en Roger Waters.

De komende weken verschijnt mijn Top 25 van de beste albums van dit jaar.

Concertreview: Famous In Small Town Bloemendaal – Miranda Lambert

Terug naar 3 maart 2010, in het oude Amphion theater in Doetinchem. Tijdens het theater concert van Daniël Lohues, vertelde hij over een nummer van ene Miranda Lambert. Dit was het nummer ‘Famous In A Small Town’, hij had dit nummer gehoord in Amerika toen hij daar aan het reizen was. Lohues vond dit nummer zo treffend, voor zijn eigen woonplaats Erica in Drenthe, dat hij het nummer vertaalde naar Op ‘N Dorp Is Iederene ‘n Beroemdheid. De dag na het concert van Lohues ben ik gaan googlen naar het origineel, die had ik al snel gevonden en de rest is geschiedenis.

Begin dit jaar werd bekend dat Miranda Lambert voor de ‘Highway Vagabond Tour’ voor het eerst naar Nederland zou komen. Daar moest ik bij zijn, snel even geappt met Louise of ze zin had om mee te gaan. En dus reden we 16 augustus naar Bloemendaal of all places. Het concert vond plaats in het prachtige Caprera Openlucht Theater op het kopje van Bloemendaal. Toen we er tegen 16 uur alvast even langs reden stond er al een man of 20 te wachten om naar binnen te mogen. Wij hadden al besloten om eerst nog even een hapje te eten in Bloemendaal Aan Zee. Om precies te zijn bij de bekende strandtent ‘Bloomingdale’s’. Na een hapje, drankje, ijsje en een fijn zonnetje op het strand, reden we terug naar Caprera. Inmiddels was het aantal mensen dat stond te wachten zeker verdrievoudigd. Iets verderop de auto geparkeerd waarna we twee mensen tegen kwamen die zich verbaasden over de drukte die er nu al was. Dat hadden ze nog niet eerder meegemaakt, eerst gingen ze nog even eten voordat ze naar Miranda Lambért gingen (de man sprak Lambert uit met een Franse tongval). Niet veel later sloten wij achter aan in de rij waar we nog een uur moesten wachten totdat de poorten open gingen.

Ward Thomas

Inmiddels waren aan beide hoeken van de straat rijen ontstaan toen de poort open gingen. Snel kaartjes gescand en na een kleine heuvelbeklimming kwam we boven aan het theater uit, een mooie plek uitgezocht op de 5de rij. Perfecte plekken en wat een schitterende omgeving! Om 20 uur terwijl het al iets begon te schemeren kwamen de dames van Ward Thomas het podium opgelopen. Een tweeling die zoals ze het zelf zeggen Engelse country muziek maken. Ze speelden een mooie set met goede samenzang en dat zie ik niet vaak bij een voorprogramma ze kregen het hele theater al vroeg in hun set enthousiast. Na een liedje of 6 liep de tweeling Ward Thomas het podium af. Snel werden er wat microfoons neergezet een paar monitoren en tegen 21 uur kwam de band van Lambert het podium opgelopen. De band begon te spelen met het intro van ‘Fastest Girl In Town’ waarna Lambert het podium op kwam lopen. Waarmee het concert echt begon. Na het stevige ‘Fastest Girl…’ werd ‘Kerosene’ gespeeld gevolgd door het mooie ‘Heart Like Mine’. Tussendoor vertelde Lambert dat ze behoorlijk zenuwachtig was voor haar eerste optreden in Nederland. Met ‘Highway Vagabond’ en ‘Vice’ speelde Lambert twee nummers van haar laatste album ‘The Weight Of These Wings’ de nummer 3 in mijn top 25 van de beste platen van 2016. Later in de set zou ze nog een aantal nummers van dit album spelen. Een van de hoogtepunten vroeg in de set was ‘The House That Built Me’. Prachtig en herkenbaar. Daarna volgde een leuke versie van ‘Pink Sunglasses’, waarna Lambert de zonnebril die ze op had gezet het publiek in gooide. Na ‘Ugly Lights’ volgde ‘Mama’s Broken Heart’ een nummer geschreven door Kacey Musgraves.

Voor het volgende nummer zette Lambert Gwen Sebastian in het zonnetje. Sebastian had een nieuwe single uit ‘Cadillac’ en die mocht ze gaan zingen. Waarna Lambert naar de zijkant van het podium liep en Sebastian de microfoon van Lambert overnam. Na dit nummer kwam Lambert weer het podium op om de rest van de band voor te stellen. Waarna het tijd was voor een cover van het nummer ‘Everytime I Roll The Dice’ van Delbert McClinton (ik kende hem niet). McClinton is een Amerikaanse blues/rock gitarist en zanger. Erg fijne cover! Met ‘Automatic’ keerde Lambert terug naar eigen werk. Waarna ook nog ‘Little Red Wagon’, ‘White Lair’ en ‘Gunpowder & Lead werden gespeeld. Waarbij het laatste nummer Lambert zong met een luchtbuks als microfoon standaard.
Tegen het eind van het nummer liep Lambert van het podium af met de woorden ‘God bless y’all’. De band speelde nog even door maar liep daarna ook van het podium af. Al snel kwam Lambert terug om solo het nummer ‘Tin Man’ te spelen voorafgaand aan dit nummer vertelde ze dat ze nog steeds wat zenuwachtig was. Maar dat ze zeker terug zou komen en dan, zo beloofde ze, iets minder zenuwachtig zou zijn. ‘Tin Man’ was schitterend waarna er een daverend applaus volgde. Het laatste nummer van de avond was een mooie cover van U2. Lambert had hun begin dit jaar zien optreden in de States en vond ‘I Still Haven’t Found What I’m Looking For’ een mooie afsluiter van een prachtige avond!

Daarna nog even langs de merchandise stand waar Louise een t-shirt kocht en ik een toffe pet. De terugweg verliep vlot alleen bij het uitrijden van Haarlem wat file maar daarna konden we goed doorrijden. Nog even een korte stop voor een ACM* in Breukelen en toen door naar huis.

Het was een schitterend concert op een van de mooiste concertlocaties die Nederland rijk is. Lambert zette een erg goed concert neer wel wat zenuwachtig maar tijdens ‘Pink Sunglasses’ leek ze de zenuwen helemaal kwijt te zijn. ‘Famous in Small Town Bloemendaal’. De volgende keer dat Lambert naar Nederland komt ben ik daar zeker weer bij!

Gezien:
Miranda Lambert
Highway Vagabond Tour
16-08-2017. Caprera Openlucht Theater, Bloemendaal, NL

Setlist:
Fastest Girl In Town/Kerosene/Heart Like Mine/Highway Vagabond/Vice/Baggage Claim/We Should Be Friends/Over You/All Kinds Of Kinds/The House That Built Me/Pink Sunglasses/Ugly Lights/Mama’s Broken Heart/Caddilac (Gwen Sebastian on main vocals)/Everytime I Roll The Dice/Automatic/Little Red Wagon/White Lair/Gunpowder & Lead//Tin Man/I Still Haven’t Found What I’m Looking For

Band:
Miranda Lambert – vocals, guitar
Aden Bubeck – bass guitar
Spencer Cullum Jr. – pedal steel, mandolin, banjo
Gwen Sebastian – backing vocals
Danny Mitchell – keyboard
Chris Kline – keyboard, hammond organ, percussion
Alex Weeden – lead guitar
Boo Massey – lead guitar
Scotty Wray – lead guitar, rhythm guitar
Keith Zebroski – drums

Setlist:
Dirt And Gold/Boomerang/Guilty Flowers/Proof/Cartwheels/Carry You Home

Band:
Catherine Ward Thomas – vocals
Lizzy Ward Thomas – vocals
….. – guitar
….. – percussion

Plaat van de week: Miranda Lambert – Highway Vagabond

Gisteren, woensdag 16 augustus een schitterend concert gezien van Miranda Lambert in het prachtige Caprera Openlucht Theater in het altijd gezellige Bloemendaal. Binnenkort het concertverslag. Nu zoals na elk concert weer veel aan het luisteren naar in dit geval Miranda Lambert. ‘Highway Vagabond’ komt van het album ‘The Weight Of These Wings’ en is de naamgever van de huidge tour waarmee ze dus voor het eerst naar het vaste land van Europa is geweest.

De 25 van 2016: 3 Miranda Lambert – The Weight Of These Wings

Het jaar 2015 was niet het meest leuke jaar voor Miranda Lambert toen ze scheidde van mede country artiest Blake Shelton met wie ze in 2011 trouwde. In 2016 bracht Lambert haar zevende plaat uit getiteld ‘The Weight of These Wings’ een ambitieus album van 24 nummers verdeeld over twee cd’s. Cd één is getiteld ‘The Nerve’ en cd twee is getiteld ‘The Heart’ In deze 24 nummers vangt ze op een perfecte manier de naweeën van een scheiding. Zonder het eigenlijk direct te benoemen. ‘The Weight…’ gaat meer over de periode daarna, ze vlucht voor de pijn in ‘Highway Vagabond’.

I wanna go somewhere where nobody knows
I wanna know somewhere where nobody goes
Following gold lines on the ground, northbound, southbound
There’s something ’bout the way I feel when the wheels go round and round and round

Maar ook over lange eenzame avonden in de kroeg in het mooie ‘Ugly Lights’ gespeeld met zompige gitaren. En wat te denken van het nummer ‘Vice’. Allen van ‘The Nerve’. Op de tweede cd wordt het positieve weer gezocht. Zoals het opgewekte nummer ‘For The Birds’. Maar er staan ook een paar hele fijne tranentrekkers op zoals ‘Well-Rested’.

In tegenstelling tot haar vorige platen is dit een echte singer/songwriter plaat. Met een goede mix van wat stevigere alt country maar er is ook zeker ruimte voor het meer klassieke country geluid waarin de pedal steel guitar een hoofdrol speelt. En daarmee komt deze plaat in de top 3 van de beste platen van 2016. Bij elke beluistering wordt de plaat beter en is dit misschien wel de beste plaat die Lambert tot op heden heeft gemaakt! Komende zomer komt ze eindelijke naar Nederland om precies te zijn op 16 augustus in het Caprera Openlucht Theater in Bloemendaal en daar ben ik natuurlijk bij!

Linkjes:
Website: mirandalambert.com
Kopen: iTunes of Platomania.eu
Luisteren: Spotify

De 25 van 2016: 5 Brent Cobb – Shine On Rainy Day

In 2016 kreeg ik wat flashbacks naar het jaar 2015 toen Chris Stapleton zijn album ‘Traveller’ uit bracht. Veel bekende country artiesten lieten via de social media weten dat men het album van Stapleton moest luisteren. Dat was met de debuut plaat, bij een groot label, ‘Shine On Rainy Day’ van Brent Cobb uit Ellaville, Georgia, niet anders. En net als bij Stapleton klopt de hype helemaal. Brent Cobb bracht in 2006 het album ‘No Place To Leave’ uit. Toen deze plaat nergens werd opgepikt vertrok Cobb weer uit Nashville en ging terug naar Georgia. Maar country ster Luke Bryan overtuigde hem om terug te gaan naar Nashville. Waar hij een baan aan nam als foto ontwikkelaar. Tussendoor bleef Cobb schrijven aan nieuwe nummers en werd hij gecontracteerd bij Carnival Music, om liedjes te schrijven voor anderen. Zo schreef hij nummers voor Luke Bryan, Frankie Ballard en Miranda Lambert’s ‘Old Sh!t’ voor haar album ‘Platinum’ uit 2014. Voor zijn eigen plaat vroeg Cobb zijn neef en meesterproducer Dave Cobb om hem te helpen met dit album. Net als alle Dave Cobb albums klinkt deze plaat weer geweldig. De plaat staat vol met prachtige nummers over het plattelands leven in Amerika. Na een eerste beluistering van de plaat bleef ‘Shine On Rainy Day’ mij het meeste bij maar in eerste instantie wist ik niet waarom. Al snel kwam ik erachter dat dit nummer in 2015 door Andrew Combs met de titel ‘Rainy Day Song’, op de plaat is gezet. Na een korte zoektocht bleek dat ze samen dit nummer hadden geschreven. Mijn favoriete nummer is toch wel het opgewekte ‘Solving Problems’ met een kleine verwijzing naar Merle Haggard die in 2016 overleed:

We joke and laugh at the present and past
How some things do and some don’t last
Like friends you make ’round here sometimes somehow just disappear
Oh, it’s funny to the two of us
The folks back home make such a fuss
About the way we’re livin’ day to day
And guitars pickin’

The conversation covers everything and in between
From modern music to “Momma Tried” by Merle
Oh, we ain’t up to nothing
Just solving all the problems of the world

Cobb heeft een schitterende roots/country plaat gemaakt met mooie songs, schitterende instrumentatie. Bij beluistering van het album waan je je even in small town Amerika. Hopelijk gaan we nog veel horen van deze Cobb!

Linkjes:
Website: brentcobbmusic.com
Kopen: iTunes of Platomania.eu
Luisteren: Spotify

De 25 van 2016: 17 Southern Family

‘Southern Family’ is een concept album over het leven in het zuiden van de Verenigde Staten van Amerika, om preciezer te zijn het familie leven. Het resultaat is een 12 nummers tellend album over families die allemaal zo hun eigen moeilijkheden hebben. Dit alles geproduceerd en bedacht door meester producer Dave Cobb (alweer!). Cobb gaf de opdracht om een nummer te schrijven over families en/of het opgroeien in het zuiden. Maar ook de talenten van nu een plek geven en dat was het grotere concept dat Cobb voor ogen had. Of zoals hij het zelf zei tijdens een interview met Rolling Stone:

It’s about bringing these artists that are right under the surface. I think the Stapletons and Isbell and all these artists are artists that are going to matter in the future. They are legitimate timeless artists and this scene is bubbling right under a lot of people’s ears. It’s strength in numbers of having so many gifted, talented artists together, unify, and make one record for the right reason.

Zoals gezegd doen er wat getalenteerde mensen mee. De plaat opent met John Paul White’s ‘Simple Song’ waar hij een begrafenis rede zingt voor een overleden iemand. Miranda Lambert brengt een lofzang voor haar ouders. Terwijl Jason Isbell een ode brengt aan de ‘blue collar workers’ in het mooie ‘God Is A Working Man’. Jamey Johnson’s ‘Mama’s Table’ is een schitterende ballad die hij heeft geschreven voor de Oak Ridge Boys. Zet daar nog Brandy Clark bij (onthoud deze naam) met het kippenvel bezorgende ‘I Cried’. Voeg daar de familie Chris en Morgane Stapleton aan toe die een bijzondere cover brengen van ‘You Are My Sunshine’. Anderson East die het scheiden van zijn ouders onder woorden brengt in ‘Learning’. En dat is nog niet alles want het rijtje met grote namen gaat door zoals Shooter Jennings, zoon van Waylon Jennings, nieuwkomer Brent Cobb (het neefje van), Rich Robinson, Holly Williams en Zac Brown die met zijn nummer ‘Grand Ma’s Garden’ een van de mooiste nummers op deze plaat heeft gemaakt.

Een schitterend concept album waarop alle sterren van nu een nummer zingen! Dat alles voorzien van de briljante productie kwaliteiten van Dave Cobb, schitterend!
In onderstaand filmpje een making of van het album:

Linkjes:
Website: facebook.com/davecobbmusic
Kopen: iTunes of Platomania.eu
Luisteren: Spotify

Plaat van de week: Miranda Lambert – Keeper Of The Flame

Vorige week was haar ex-man Blake Shelton met ‘Bringing Back The Sunshine’ de plaat van de week. Nu is het de beurt aan Miranda Lambert met een single van haar nieuwe plaat ‘The Weight of These Wings’. Op 18 november verschijnt deze dubbelaar waarop ze de scheiding met Blake Shelton bezingt. En als er iets fijne platen oplevert is dat een echtscheiding. Luister maar eens naar Springsteen’s ‘Tunnel Of Love’ of Tomp Petty’s ‘Echo’.