Concertreview: Where the f*ck is Sturgill Simpson? Amsterdam!

Sturgill Simpson heeft een hekel aan hokjes denken want na het zien van zijn concert op 25 augustus 2015 bestempelde ik en vele anderen Simpson als de ‘future of country music’. Nu vijf jaar later is er van het label country niet veel meer over. Sturgill Simpson doet wat hij wil en met elke muzikale stap die hij zet wordt zijn fan base groter. In Amerika met bijvoorbeeld het concert dat hij gaat geven in Madison Square Garden, ook in Nederland worden de zalen steeds groter, van de kleine zaal in Paradiso naar de grote zaal van de Melkweg waar hij afgelopen zaterdag, 25 januari een concert gaf. Bij concerten in de hoofdstad zijn er altijd wel een aantal buitenlanders/toeristen die toevallig in het land zijn en dan ook maar even een concert meepakken. Zo ook op zaterdagavond in de wachtrij voor de Melkweg was de voertaal Engels, eenmaal binnen bleef dat zo. Zo vooraan het podium werd ik omringd door veel Amerikanen, uit Montana, Alabama, Californië en Indiana. En door een stel uit Columbus, Ohio, genaamd Dan en Amy. Hoe Amerikaans wil je het hebben, ze waren speciaal voor dit concert overgevlogen vanuit Ohio en hadden er een kleine vakantie in Amsterdam om heen gemaakt. Na nog een paar dagen Amsterdam gingen ze nog even kijken in Keulen en dan weer terug naar huis. Een leuk gesprek volgde waaruit maar weer blijkt dat muziek verbindt, waar je ook vandaan komt en wie je ook bent.

Terug naar het concert in tegenstelling tot de eerste 2 concerten van de Europese tour, waar Simpson begon met een integrale uitvoering van zijn nieuwste album ‘Sound & Fury’, startte Simpson en zijn band tegen kwart voor negen, met ‘Welcome To Earth (Pollywog)’ van ‘A Sailor’s Guide To Galaxy’ uit 2016. Pas na een kleine drie kwartier met een prachtige lange versie van ‘Brace For Impact (Live A Little)’ begon de band met werk van de nieuwe plaat. Maar zoals gezegd ook oud werk zoals ‘Some Days’ van zijn eerste plaat ‘High Top Mountain’ uit 2013. En nummers als ‘The Promise’ en ‘Turtles All The Way Down’ van het album ‘Metamodern Sounds Of Country Music’ uit 2014. En ook nog twee covers eentje van Willie Nelson ‘I’d Have To Be Crazy’ en ‘You Don’t Miss Your Water’ van William Bell.

Simpson en zijn band waren op dreef tijdens het concert de vaste setlist zoals die was tijdens de eerste Europese concerten was los gelaten waardoor Simpson regelmatig naar drummer Miles Miller toe liep om het volgende te spelen nummer te roepen. Op zijn beurt gaf Miller dat weer door aan meesterbassist Chuck Bartels en Bobby Emmett. Ook benoemde Simpson dat hij graag in Amsterdam kwam en haalde herinnering op aan de eerste keer dat hij in Amsterdam was (2014 red.). Waarna hij nog vertelde dat je in Amsterdam geen drugs hoefde te gebruiken om rare dingen te zien, waarna hij verwees naar de scheve huizen in Amterdam. Nog een opmerkelijk moment tijdens het concert, Bobby Emmett was al begonnen met het intro voor ‘Best Clockmaker On Mars’ toen Simpson riep dat hij moest stoppen, want dit nummer was bij uitstek het nummer om een joint te roken. Waarna een roadie het podium op kwam lopen om Simpson een joint te geven, die hem op zijn beurt naar Emmett bracht. Na een hijs van Emmett en Simpson werd de joint weer aan de roadie gegeven.

Even na elf uur zat het concert erop, zonder toegiften en het ‘even van het podium lopen en dan toch weer terug komen’ gedoe. Al met al een erg goed concert waarbij de nieuwe muziek moeiteloos werd verweven met het oudere werk. De band was erg goed op elkaar ingespeeld en er was ruimte voor improvisatie vooral Simpson en Bartels hadden een aantal keer leuke improvisatie stukjes waarbij ze elkaar probeerden af te troeven.

Prachtig concert, waarbij ik mij als inwoner van Nederland, een concert bezoekend in Nederland toch in Amerika waande met al die Amerikanen om mij heen.

Setlist:
Welcome to Earth (Pollywog)/It Ain’t All Flowers/Brace for Impact (Live a Little)/I’d Have to Be Crazy/Ronin/Remember to Breathe/Sing Along/A Good Look/The Promise/Some Days/Turtles All the Way Down/Make Art Not Friends/Best Clockmaker on Mars/All Said and Done/Oh Sarah/Mercury in Retrograde/You Don’t Miss Your Water/Just Let Go/Fastest Horse in Town/Last Man Standing/Call to Arms / The Motivator

Band:
Sturgill Simpson – Vocals, guitar
Miles Miller – Drums, band leader
Chuck Bartels – Bass
Bobby Emmett – Keys

Gezien:
Sturgill Simpson
A Good Look’n Tour
25-01-2020. Melkweg, Amsterdam, NL
Linkjes:
Website: sturgillsimpson.com
Luisteren: iTunes of Spotify
Kopen: Platomania

Concertreview: Sturgill Simpson’s A Sailor’s Guide To Doornroosje

FullSizeRenderIneens was daar de aankondiging ergens begin mei dat Sturgill Simpson weer naar Nederland zou komen ter promotie van zijn nieuwste album, tevens grote kanshebber voor plaat van het jaar, ‘A Sailor’s Guide To Earth’. Hij trad niet op in Paradiso, de Melkweg of Tivoli nee, plaats van handeling was dit keer Doornroosje in Nijmegen. Een voor mij nieuwe concertzaal en een hele mooie zaal, met erg goed geluid. Tegen half zeven weggereden en een klein uur later liep ik de Keizer Karelgarage uit, naast het centraal station lag Doornroosje. Het was er al redelijk druk, veel oude countryfans met shirtjes van Johnny Cash en Waylon Jennings. Om 20 uur ging de deur open door een storing in het systeem konden de kaartjes (a4’tjes) niet worden gescand en moesten ze afgegeven worden. Daarna direct de zaal ingelopen maar daar was nog niemand dus eerst maar even wat te drinken gehaald en toen een mooie plek gezocht vooraan het podium. Daarna was het een uurtje wachten maar dat ging snel voorbij doordat ik aan de praat kwam met een man die Simpson ook al een tijdje volgde. Dus even gepraat over zijn IMG_6831muziek en andere artiesten in dit genre. Om iets over negen kwamen de bandleden het podium op inclusief een blazerssectie (!). Die had ik nog niet zo vroeg verwacht, maar wat een geweldige toevoeging! Het deed mij erg denken aan de cd/dvd van het laatste concert dat Waylon Jennings in 2000 gaf met The Waymore Blues Band. Waarbij Jennings ook een blazerssectie mee lieten spelen. Het eerste nummer van de avond was ‘Sitting Here Without You’ waarop de blazers al erg fijn mee deden.

Simpson speelde veel nummers van zijn eerste twee albums het uit 2013 afkomstige ‘High Top Mountain’ en ‘Metamodern Sounds In Country Music’ uit 2014. Evenals drie mooie covers met ‘I’d Have To Be Crazy’ dat ook op zijn album uit 2013 staat maar het origineel is van Willie Nelson. ‘The Promise’ van de band When In Rome en als verassing een soul nummer ‘You Don’t Miss Your Water’ origineel van William Bell maar de bekendste versie komt van Otis Redding. IMG_6813Maar inmiddels was het concert al een dik uur onderweg maar nog geen één nummer van zijn nieuwste plaat. Wel kregen de blazers nog even extra ruimte om te improviseren op het nummer ‘A Little Light Within’. Simpson vertelde na een aantal nummers dat hij ons een stil publiek vond, waarop een Amerikaan uit Ausin, Texas, goed verwoorde wat denk ik iedereen dacht: ‘we’re impressed’. ‘All right then’ was het antwoord van Simpson, later tijdens het concert liep hij richting Bobby Emmett toen Laur Joamet met een mooie solo bezig was. Later vertelde Simpson dat hij de keyboard/Hammond speler even in de gaten moest houden. Waarna hij vertelde over dat het spul uit Amsterdam toch wel erg sterk was. Verwijzend naar cannabis. Simpson zelf is sinds zijn 28ste al geheel onthouder. Het concert was zoals gezegd al even onderweg en nog steeds geen nummer van het nieuwste album, maar na het laatste nummer van de set kwam daar verandering in toen Simpson vertelde dat hij een nieuw album uit had en ze deze gingen spelen. Wat volgde was een complete uitvoering van het album ‘A Sailor’s Guide To Earth’. Vond ik het album al geweldig na deze live uitvoering heb ik de rest van de week dit album gedraaid. Van het rustige ‘Welcome To Earth (Pollywog)’ naar de mooie cover van Nirvana’s ‘In Bloom’ naar het werkelijk stampende einde ‘Call To Arms’ waarop de band helemaal los ging, harder, sneller, nog harder en nog sneller. Schitterend! Is een understatement in deze. Na ‘Call To Arms’ bedankte Simpson ons en liep van het podium gevolgd door zijn band. Geen toegift dit keer maar die heb ik ook niet gemist wat een geweldig concert!

Nog even nagepraat en daarna via de merchandise stand naar huis gegaan. Om 23.15 uur zat ik weer in de auto. Nog na te genieten van het concert. Bij thuiskomst direct weer een kaart gekocht voor het concert op 23 september in Paradiso in Amsterdam. Wat een geweldige muziek van een geweldige songwriter met een geweldige begeleidingsband.


Gezien:

Sturgill Simpson
A Sailor’s Guide To Earth
09-07-2016. Doornroosje, Nijmegen, NL

Band:

Sturgill Simpson – Vocals, guitar
Miles Miller – Drums, band leader
Laur Joamet – Guitar, pedalsteel
Chuck Bartels – Bass
Bobby Emmett – Keys
Brad Walker – Sax
Jon Ramm – Trombone
Scott Frock – Trumpet

Setlist:

Sitting Here Without You/Long White Line/Water in a Well/Life of Sin/I’d Have to Be Crazy/Railroad of Sin/Living the Dream/Some Days/Time After All/The Promise/
A Little Light Within/It Ain’t All Flowers/Turtles All the Way Down/You Don’t Miss Your Water//Welcome to Earth (Pollywog)/Breakers Roar/Keep It Between the Lines/
Sea Stories/In Bloom/Brace for Impact (Live a Little)/All Around You/Oh Sarah/Call to Arms
(niet op volgorde/compleet)

Concertreview: I’ve seen the future of country music and his name is Sturgill Simpson

IMG_4208En zijn naam is Sturgill Simpson. Een paar jaar terug zag ik Simpson’s naam voorbij komen op Twitter. Nadat ik zijn meest recente album ‘Metamodern Sounds In Country Music’ had gedownload was ik om. Dus al snel kwam het origineel in de kast. Maar net als mijn andere (outlaw) country helden komen die zelden richting Europa. Dus ik hoefde ook niet lang na te denken toen ik de aankondiging zag dat Simpson in augustus van dit jaar naar ’s lands hoofdstad zou komen. Plaats van handeling het mooie Paradiso. Na een leuke dag in Amsterdam met Anouk. Liep ik rond 19 uur in de stromende regen (want ja tradities moeten blijven, volgens mij heeft het elke keer wel geregend als ik naar Amsterdam ging voor een concert in Paradiso) naar de zaal. Eenmaal binnen kaartje gescand en de zaal in daar was het rond kwart over zeven nog erg leeg. Dus maar even terug naar de merchandise stand voor een mooi t-shirt om daarna een plekje te gaan zoeken. Helemaal vooraan aan de rechterkant van het podium. Om half 8 kwamen de dame en heer van de Nederlandse band ‘Belle Of Louisville’ het podium op. Alleen met akoestische gitaar zetten ze een mooie set neer. Met een mix van Americana en country muziek. Na een klein half uurtje zat het voorprogramma erop en kwamen er een aantal roadies het podium op om wat aanpassingen te doen voordat Sturgill Simpson en zijn mannen het podium op kwamen. Maar rond half 9 was het zover, de zaal was op dat moment helemaal vol gelopen met fans. Rondom mij vooral Amerikanen maar ook fans met petjes, shirtjes van Waylon Jennings, Willie Nelson, Johnny Cash en noem al die oude helden van de country muziek maar op. De lichten gingen uit en de band kwam op met Simpson als laatste, nadat er nog even wat gitaren werden gestemd trapte Simpson af met ‘Sitting Here Without You’. Na dit up tempo nummer was het tijd voor het mooie rustige nummer ‘Water In A Well’. Tijdens dit nummer liet Laur Joamets op zijn gitaar zien wat hij allemaal met dit instrument kon. Wat een geweldige gitarist! Na de twee openingsnummers van zijn eerste album, ‘High Top Mountain’, was het tijd voor nieuwer werk van het album ‘Metamodern Sounds In Country Music’ werd ‘Long White Line’ gespeeld. Het nummer werd afgesloten met een schitterend outro waarin vooral Simpson en Joamets soleerden op hun respectievelijk akoestische en elektrische gitaar. Daarna wederom twee nummers van ‘High Top Mountain’, namelijk het schitterende ‘Time After All’ gevolgd door ‘Poor Rambler’ en ‘Voices’. Met ‘Medicine Springs’ werd de eerste cover van de avond gespeeld. Dit nummer is origineel van The Stanley Brothers. Toen was het volgens Simpson tijd voor een beetje bluegrass met ‘A Little Light’. Gevolgd door ‘Living The Dream’, ‘Life Of Sin’ en ‘Some Days’ en de single van zijn laatste plaat ‘Turtles All The Way Down’.

Every time I take a look inside inside that old and fabled book
I’m blinded and reminded of the pain caused by some old man in the sky
Marijuana, LSD, Psilocybin, and DMT
They all changed the way I see
But love’s the only thing that ever saved my life

Opgroeien met de bijbel, dan verslaafd raken en er dan achter komen dat het enige wat hem kan redden de liefde is. Mooi!IMG_4223
Daarna was het tijd voor ‘It Ain’t All Flowers’, met een prachtig einde ronkend en stompend. Waarbij zelfs een deel van het drumstel van het podiumpje viel. Van het een op het andere moment was dat nummer afgelopen en was het tijd voor de ballad ‘The Promise’. Origineel is van de band ‘When In Rome’. Het origineel is totaal anders een soort van europop versie. Het origineel vind ik verschrikkelijk. Nee doe mij maar de rustige voor zien van een country snik versie van Simpson. Wil je toch het origineel luisteren? Dat kan hier. Toen was het tijd voor eigen werk met ‘Railroad Of Sin’. Het volgende nummer ‘Sometimes Wine’ heeft Simpson geschreven voor zijn toenmalige bandje ‘Sunday Valley’. Daarna wederom een cover ditmaal van Lefty Frizzell, ‘I Never Go Around Mirrors’. ‘Just Let Go’ was het laatste eigen nummer van de avond en met ‘Amarillo Highway’ van Terry Allen kwam er een eind aan de hoofdset. We werden bedankt en Simpson herinnerde het publiek nog even dat hij een jaar geleden nog in de kleine zaal stond van Paradiso en nu in een zo op het oog bijna uitverkochte grote zaal. Waar hij trots op was en ons voor bedankte. Simpson zette ‘Have To Be Crazy’ in als eerste nummer van de toegiften. Maar na een paar akkoorden bedacht hij zich. Voor hem stonden de hele avond al twee grote Waylon Jennings fans compleet met jasje en petjes. Waarop hij zei dat hij het volgende nummer voor hun ging spelen. Namelijk ‘Waymore’s Blues’, het origineel natuurlijk van diezelfde Waylon Jennings.

Schitterende versie! Als afsluiter van het concert speelde Simpson nog een cover van The Osborne Brothers, getiteld ‘Listening To The Rain’. Waarop de band en Simpson zelf nog even helemaal los gingen. Met dit nummer kwam helaas wel een eind aan een schitterend concert. Na nog een ‘thank you’ liepen Simpson en zijn mannen van het podium af.

Na het concert nog even nagepraat met mede Springsteen en zeker ook outlaw country muziek fan Matthijs. Nog even langs de merchandise stand om de 2 lp’s mee te nemen en daarna richting de parkeergarage Bysantium. In een van mijn vorige concertverslagen haal ik een boze Duitse vrouw aan toen ze de parkeerrekening zag. Ik moest ook even slikken omdat ik 46 euro mocht aftikken maar na zo’n schitterend concert was dat peanuts. Daarna op naar huis, nog even gestopt bij de grote gele M in Veenendaal voor het welbekende ACMetje (after concert meal). Rond middennacht was ik weer thuis.

Man wat een goed concert. De band was super goed ingespeeld op elkaar. Simpson zelf had er veel zin in en was soms erg onder de indruk van het applaus dat hij kreeg. Mooi om te zien. Was ik al fan van de man na dit concert kan ik niet wachten op zijn nieuwe cd die toch snel een keer moet gaan komen. Zoals de manager van Bruce Springsteen schreef toen hij Springsteen voor het eerst zag optreden: I’ve seen the future of rock ’n roll and his name is Bruce Springsteen. Heb ik en nog 400 anderen de toekomst van de country muziek gezien. Sturgill Simpson.

Setlist:
Sitting Here Without You/Water in a Well/Long White Line/Time After All/Poor Rambler/Voices/Medicine Springs/ Sharecropper’s Son/A Little Light/Living the Dream/Life of Sin/Some Days/Turtles All the Way Down/It Ain’t All Flowers/The Promise/Railroad of Sin/Sometimes Wine/I Never Go Around Mirrors/Just Let Go/Amarillo Highway//Waymore’s Blues/Listening To The Rain

Band:
Sturgill Simpson – vocals, guitar
Laur Joamets – electric & slide guitar
Kevin Black – bass guitar
Jeff Crow – keyboards
Miles Miller – drums, percussion, backing vocals

Gezien:
Sturgill Simpson
Living The Dream Tour 2015
25-08-2015. Paradiso, Amsterdam, NL