Plaat van de week: Mark Knopfler – Good On You Son

Op 16 november brengt Mark Knopfler weer een album uit getiteld: ‘Down The Road Wherever’. Daarop vooruit lopend verscheen deze week de eerste single van deze nieuwe plaat ‘Good On You Son’.
Na een paar luisterbeurten vind ik het wel een leuk nummer. Ben benieuwd naar de rest van het album. Ohja en de hoes is prachtig!

Concertreview: The Dire Straits Experience

De Dire Straits, de band van Mark Knopfler en zijn kompanen sinds 1995 niet meer actief. De Dire Straits horen bij mijn vroegste muzikale herinneringen door nummers als ‘Walk Of Life’ en ‘Sultans Of Swing’. Dus toen ik zag dat er een coverband met Dire Straits muziek naar de Metropool in Hengelo, kwam moest ik daar heen. Dus Frank geappt of hij zin had om mee te gaan en ook Wilma en Dennis wilde wel mee. Na het concert de vorige dag van Fischer-Z was dit een mooie afsluiter van een fijn weekend.

Toen we de zaal in liepen was het al behoorlijk druk, maar we vonden al snel een mooie plek net achter het mengpaneel. Na een klein half uurtje te hebben gewacht kwam de band het podium op. De band bestaat uit twee ex leden van de Dire Straits, Chris White en Chris Witten die in de jaren ’90 met de Dire Straits tourden. De band opende met de tonen van ‘Telegraph Road’ na een lang intro begon Terence Reis te zingen. Dat bezorgde mij even kippenvel want zijn stem verschilt bijna niets met die van Mark Knopfler. Daarna volgenden nog meer hits zoals ‘Walk Of Life’ en de ‘Making Movies’ album, double shot met ‘Romeo And Juliet’ (inclusief zilveren gitaar) en ‘Tunnel Of Love’. Daarna volgden nog veel hits zoals het mooie ‘Private Investigations’ waar op het eind de bassdrum vol werd open gezet. De drum trilde door de hele zaal. Met ‘Two Young Lovers’ was het tijd voor onvervalste rock ’n roll. Met een hoofdrol voor Tim Walters. Het laatste nummer van de hoofdset was ‘Sultans Of Swing’ een schitterende versie! Daarna werden we bedankt door de band en verlieten ze even het podium om niet veel later terug te komen voor twee toegiften ‘Money For Nothing’ en het instrumentale ‘Going Home’. Hiermee kwam er na een dikke twee uur een eind aan een schitterend concert, met veel hits van de Dire Straits. Die perfect en soms nog wel beter uitgevoerd werden dan door de originele band. The Dire Straits Experience is een must en een echte experience naar de tijden dat de echte Dire Straits nog tourden over de wereld. Gaat dat zien!!

Gezien:
The Dire Straits Experience
14-05-2017. Poppodium Metropool, Hengelo (OV), NL

Band:
Chris White – saxophones, flute, percussion & backing vocals
Terence Reis – lead vocals, guitars
Chris Whitten – drums
Tim Walters – guitars, backing vocals
Simon Carter – piano, organ, keyboards
Danny Schogger – piano, organ, keyboards
Paul Geary – bass guitars, backing vocals

Setlist:
Telegraph Road/Walk Of Life/Romeo And Juliet/Tunnel Of Love/Your Latest Trick/The Man’s Too Strong/Expresso Love/Private Investigations/Why Worry/Once Upon A Time In The West/Where Do You Think You’re Going/Industrial Disease/Two Young Lovers/On Every Street/Brothers In Arms/Sultans Of Swing//Money For Nothing/Going Home

Top 25 van 2015: 21 Mark Knopfler – Tracker

Mark Knopfler - Tracker 01Begin dit jaar zette Mark Knopfler de single ‘Beryl’ online als aanloop naar zijn nieuwe album ‘Tracker’. Zijn achtste solo album alweer, dit is Knopfler zoals ik hem het liefst hoor. Het kenmerkende gitaar geluid van die rode Fender dat je uit duizenden herkend. De rest van het album staat vol met een heel palet aan verschillende muziekvormen en klanken, zelfs de saxofoon is terug! Het prijsnummer van het album is ‘Wherever I Go’ een duet met Ruth Moody.

Now I’ve got to leave you, brother
So this round’s mine
Here’s looking at you, anyhow
You can go on and have another
They won’t call time
I’m going to say my goodbyes now

Diezelfde Ruth Moody voorziet ook een aantal andere nummers van haar mooie backgroundvocals zoals in het nummer ‘Skydiver’.
Mark Knopfler heeft weer een mooi album afgeleverd vol met heerlijke autorij/laidback muziek. Nergens wordt het echt spannend maar dat hoeft Knopfler wat mij betreft ook niet meer te doen. Dit is de Knopfler zoals ik hem het liefst hoor. Geen poespas maar gewoon een hele degelijke plaat.

Youtube: Wherever I Go (ft. Ruth Moody)

Linkjes:
Website: markknopfler.com
Kopen: iTunes of Platomania.eu

De 10 beste platen van Januari tot Juni 2015: Deel 1 Nummers 10 tot 6

Juli is weer begonnen wat betekend dat de eerste 6 maanden van het jaar er weer op zitten. In dat half jaar zijn er weer een heleboel mooie platen verschenen. Daarom een top 10 van de naar mijn bescheiden mening beste platen die tot nu toe zijn verschenen. De top 10 wordt verdeeld in 2 blogs in deze de nummers 10 tot en met 6 en in een volgend blog de beste 5 platen van dit jaar tot nu toe. Als je op de titel van het album klikt wordt er doorgelinkt naar Spotify alwaar je het album in zijn geheel kunt beluisteren.

10 Kenny B – Kenny B 10 Kenny B - Kenny B
Deze man is een hele grote in zijn moederland Suriname. Sinds dit jaar staat hij onder contract bij de Nederlandse platenmaatschappij Top Notch. Met zijn ‘selftitled’ album brengt Kenny B zijn eerste plaat uit. Natuurlijk met de megahit ‘Parijs’ maar ook ‘Als Je Gaat’ en ‘Alleen Jij’ vind ik erg fijne nummers. Dit komt mede door het reggae geluid dat vooral met mooi weer erg fijn is. Ook doet deze plaat mij erg denken aan mijn stagetijd in Suriname. Wat dan nog weer vergroot wordt door de nummers die in het Sranantongo (Surinaams) worden gezongen. Inmiddels is Kenny B ook ontdekt door andere zangers zoals Guus Meeuwis die op dit moment een hit heeft met zijn bewerking van het nummer ‘Jij Bent De Liefde’ dat vooral in de versie van Meeuwis erg doet denken aan ‘Secret Garden’ van Bruce Springsteen. Tijdens de concerten van Meeuwis in het Philips Stadion afgelopen juni werd het eerder genoemde nummer als duet gezongen door Meeuwis en Kenny B. Afsluiter is het nummer ‘Paramaribo’ dat hij samen zingt met Jeffrey Spalburg. Die laatste heeft zijn hitje ‘Hengeloo’ aangepast en maakte samen met Kenny B een ode aan Paramaribo.

9 Steve Earle & The Dukes – Terraplane
09 Steve Earle & The Dukes - TerraplaneEen geweldige roots plaat van de dit jaar 60 geworden Steve Earle. Die en pasant zijn huwelijk met Allison Moorer ontbonden zag worden, zijn zevende al(!). Ja en dan kan ik mij voorstellen dat je de blues wel krijgt en dat is te horen op deze plaat.  Een van de hoogtepunten van het album is ‘Better Off Alone’. Waar je de pijn van de scheiding hoort en de zanger erachter komt dat het maar beter is dat hij alleen blijft. Earle’s begeleidingsband The Dukes voorziet de teksten van mooie roots en blues muziekstijlen. Dit album is niet het standaard ‘break-up’ album geworden zoals Springsteen met ‘Tunnel Of Love’ en Tom Petty met ‘Echo’ die wel maakten, hier deelt Earle ook steken onder water uit aan zijn ex vrouw. Maar bezingt hij ook andere nare dingen, geen geld, geen werk etc.

8 Mark Knopfler – Tracker 08 Mark Knopfler - Tracker
Begin dit jaar zette Knopfler de single ‘Beryl’ online als aanloop naar zijn nieuwe album ‘Tracker’. Dit is Knopfler zoals ik hem het liefst hoor. Het kenmerkende gitaar geluid dat je uit duizenden herkend. De rest van het album staat vol met een heel palet aan verschillende muziekvormen en klanken, zelfs de saxofoon is terug! Het prijsnummer van het album is ‘Wherever I Go’ een duet met Ruth Moody, die andere nummers ook voorziet van haar mooie backgroundvocals zoals in het nummer ‘Skydiver’. Knopfler heeft weer een mooi album afgeleverd vol met heerlijke autorij/laidback muziek. Niets spectaculairs maar gewoon een hele degelijke plaat.

7 American Aquarium – Wolves 07 American Aquarium - Wolves Plaat nummer vier van deze heren uit Raleigh, North Carolina en dit is dan eindelijk hun doorbraak plaat, bij het grote publiek. Waren hun vorige platen nog echte alt. country platen met deze plaat zoeken ze de grenzen op van het genre. Daardoor is het album niet in een bepaald hokje te plaatsen. En dat is maar goed ook. In vergelijking met hun vorige albums is de band hoorbaar gegroeid zowel qua muziek maar zeker ook de teksten. Die bij vlagen doen denken aan het werk van Bruce Springsteen. Naast de standaard instrumentatie die je op een dergelijke plaat mag verwachten zijn er op sommige nummers ook blazers te horen om de muziek nog wat extra kracht bij te zetten. Een van de beste nummers op het album is ‘The Losing Side Of 25’. De eerste helft van het nummer bespreekt alle dingen wat slecht is aan het leven van de zanger terwijl in het tweede deel van het nummer hij zijn situatie accepteert en het toch best fijn voor elkaar heeft. Een andere favoriet is een ode aan de thuisstaat van de heren ‘Old North State’.

6 John Moreland – High On Tulsa Heat 06 John Moreland - High On Tulsa Heat
Moreland geboren Texaan maar opgegroeid in Oklahoma is al een kleine 20 jaar bezig met het schrijven van liedjes. Terwijl hij nog 30 moet worden. Met dat gegeven in mijn achterhoofd is dat moeilijk te geloven. Moreland heeft een ontzettend doorleefde stem en schrijft nummers die ook zo van inspiratiebron Steve Earle hadden kunnen zijn. Het album zit vol met nummers over het leven in Oklahoma. Hoogtepunten zijn de nummers ‘Cleveland County Blues’ en het kippenvel bezorgende ‘You Don’t Care For Me Enough To Cry’. Luister en huiver echt schitterend:

Dat waren de eerste vijf albums van mijn top 10 tot juli 2015. Deel 2 met de top 5 volgt snel!

Concertreview: Ziggo Dome Double Shot Pt. 1: Mark Knopfler laat zijn rode fender weer spreken!

IMG_3792September 2014 maakte Mark Knopfler bekend dat hij weer ging touren om zijn nieuwe album ‘Tracker’ te promoten. Dus direct Frank een appje gestuurd of hij zin had al snel kwamen daar Wilma en Dennis ook bij. Dus vier kaarten besteld voor 6 juni 2015 in de Ziggo Dome te Amsterdam. Na een kleine 9 maanden wachten was het dan zover. Rond 17 uur kwamen Frank en Wilma mij ophalen toen door naar Dennis om hem op te halen en toen via de A1 door naar Amsterdam. Waar we rond 19uur aankwamen. Toen wij bij de Ziggo Dome aankwamen was het al redelijk druk dus moesten we even wachten voor we naar binnen konden. Maar toen eenmaal de kaartjes waren gescand, een kleine pitstop hadden gemaakt en bloedhete categorie tong verbrand, frietjes hadden gegeten liepen we naar de zitplaatsen in vak 104.

Read more “Concertreview: Ziggo Dome Double Shot Pt. 1: Mark Knopfler laat zijn rode fender weer spreken!”