De 25 van 2018: 1 Kacey Musgraves – Golden Hour

De plaat van het jaar 2018 is wat mij betreft ‘Golden Hour’ van Kacey Musgraves. Na wat geflopte platen kwam ze in 2013 met de langspeler ‘Same Trailer Different Park’ door deze plaat ontdekte ik haar mooie en interessante teksten en dito muziek. Opvolger ‘Pageant Material’ uit 2015, vond ik zelfs nog wat beter. Tussendoor verscheen er nog een leuke kerstplaat. In 2018 verscheen om precies te zijn op 30 maart haar derde reguliere plaat, de belangrijke derde plaat. Voor deze plaat schakelde ze de hulp in van producers Daniel Tashian en Ian Fitchuk. Met deze heren en Natalie Hemby schreef ze de nummers voor het album en nam ze de nummers op in 2017. Musgraves vertelde het volgende over het schrijfproces:

“I have a lot more love songs this time around, and I’ve never been one to write a love song and really feel it.” “That probably sounds like the most depressing thing ever. [But] I’m coming off getting married and being in this golden hour of my personal life, where all these things are finally coming to fruition. I found myself inspired to write about this person and all these things he brought out in me that weren’t there before.”

Die persoon is de singer/songwriter Ruston Kelly met wie ze dus in 2017 trouwde. Op ‘Golden Hour’ is de countryvibe niet meer zo aanwezig als op haar vorige platen. Met deze langspeler kiest Musgraves voor een wat meer pop country geluid. Rolling Stone omschreef het album als een cosmic soft-rock met af en toe wat disco accenten.

Opener van de plaat is het prachtige ‘Slow Burn’ waarop eerst alleen een akoestische gitaar te horen is met de prachtige zang van Musgraves. Halverwege het nummer komt de rest van haar band erbij.
‘Oh What A World’ begint met een vocoder zoals Daft Punk deze vaak gebruikt in hun nummers. Het nummer ‘Mother’ gaat over de moeder van Musgraves. Ze schreef dit nummer, het korste, van de plaat tijdens een LSD trip op een mooie zomeravond. Een van de hoogtepunten van het album is ‘Happy & Sad’. Het nummer lijkt qua thema op ‘Silver Lining’ van haar album uit 2013. En gaat over het moment dat alles goed gaat, maar je dan ineens gaat bedenken dat het dan ook wel weer snel afgelopen zal zijn. Het nummer wordt helemaal geweldig als ze er nog een standje bij zet:

I don’t mind at all, no, I’m used to fallin’
I’m comfortable when the sky is gray
But when everything is perfect, I start hidin’
‘Cause I know that rain is comin’ my way, my way

‘Cause I’m happy and sad at the same time
You got me smilin’ with tears in my eyes
I never felt so high
No, never been this far off of the ground
And they say everything that goes up, goes up must come down
And I don’t wanna come down
No, I don’t wanna come down

Prachtig! De al eerder genoemde discoaccenten komen vooral naar voren op het nummer ‘High Horse’

“It was a freakin’ blast to do ‘High Horse.’ I mean, I had this title for a while, and just the thought of, you know, we all know that character that’s a little high on themselves. You know, they’re just a little bit arrogant. And I had this title sitting around for a long time and I have my own ideas who it’s about, but everyone has that character in their life, and, oh my gosh, it is the most fun ever”.


Op minuut 1:43 in de clip zie je een Trump look a like, dus daar zal Musgraves wel op doelen in bovenstaande quote.

Na het catchy ‘Velvet Elvis’ en het mooie ‘Wonderwoman’ is het tijd voor het titelnummer van het album ‘Golden Hour’:

The title is an aesthetically pleasing way to sum up how I feel about this time in my life right now. When I was making the record I was about to turn 29, I was planning my wedding, and I just found myself at the crux of a lot of really happy things that had taken forever to come to fruition, [like] meeting the right person.

Gevolgd door de zeer mooie afsluiter van de plaat ‘Rainbow’, en na het opzwepende ‘High Horse’ een fijn moment van bezinning. Musgraves vertelde in een interview met NPR.org, dat dit nummer al 6 jaar op de plank lag en nadat ze het had gespeeld voor Daniel Tashian en Ian Fitchuk waarbij ze volgens Musgraves in tranen waren moest dit nummer dus op de plaat. Het nummer gaat over de ‘silver lining’ het is nooit zo donker of het wordt wel weer licht.

When it rains, it pours
But you didn’t even notice
It ain’t rainin’ anymore
It’s hard to breathe when all you know is
The struggle of stayin’ above the risin’ water line

Well the sky has finally opened
The rain and wind stopped blowin’
But you’re stuck out in the same ol’ storm again
You hold tight to your umbrella
Well, darlin’, I’m just tryin’ to tell ya
That there’s always been a rainbow hangin’ over your head

Kacey Musgraves heeft de plaat van het jaar gemaakt, van begin tot eind klopt deze pracht plaat. De plaat betekend ook de definitieve doorbraak bij het grote publiek. Heeft ze al 2 awards in de wacht gesleept in de categorie album van het jaar, bij de CMA (Country Music Association) en Apple Music. Daarnaast is ze nog genomineerd voor twee grammy’s. De afgelopen jaren zijn dus met recht ‘Golden Hours’ te noemen voor Kacey Musgraves.

It’ll all be alright

Linkjes:
Website: kaceymusgraves.com
Kopen: iTunes of Platomania.eu
Luisteren: Spotify

Concertreview: #fokkingKACEYMUSGRAVES

In de week van 16 tot en met 21 oktober vond het Amsterdam Dance Event plaats. Door een van de bezoekers werd de hashtag #fokkingade geïntroduceerd en zoals zo vaak ging die hashtag viral. Het meisje dat hier mee was begonnen had zich in Paradiso geïrriteerd aan 2 oudere mensen. Deze ouderen hadden gevraagd of zij met haar vrienden wat stiller kon zijn tijdens het concert waarna ze had gezegd: “het is fokking ADE”. Sowieso een ergerlijk iets mensen die alleen maar aan het praten zijn tijdens concerten. Dus ADE, maar daarnaast ook de marathon van Amsterdam en het concert van Kacey Musgraves in de Melkweg.

In 2015 stond Kacey Musgraves nog in de oude zaal maar 3 jaar later stond ze in de grote zaal ‘Max’ van de Melkweg. En dan ook nog erg snel uitverkocht. Je hoort Musgraves niet op de radio of via andere kanalen in Nederland, maar toch weet ze dus veel mensen te bereiken. Het voorprogramma werd verzorgd door Soccer Mommy de band rondom Sophie Allison, uit Nashville, TN. In de 100+ concerten die ik heb gezien was dit voorprogramma niet heel best om het voorzichtig uit te drukken. Iets dat we rondom ons heen ook hoorden, het kabbelde teveel voort. Allison speelde solo en gebruikte hiervoor een elektrische gitaar. Misschien als ze haar nummers akoestisch had gespeeld dat het dan beter was. Wel leuk dat ze een cover van Bruce Springsteen speelde met ‘I’m On Fire’. Maar ook dat nummer beklijfde niet en waardoor halverwege mijn aandacht al weer weg was. Dat was ook te merken aan de zaal want op het eind van haar set werd er veel gepraat.

Toen haar set voorbij was werd het podium omgebouwd en klaargemaakt voor Kacey Musgraves en haar mannen. Na ‘Dancing Queen’ van Abba en ‘Stayin’ Alive’ van de Bee Gees kwamen de bandleden op om ‘Slow Burn’ in te leiden waarna Musgraves onder luid gejuich het podium op kwam lopen. Na het openingsnummer volgden nog drie nummers van het nieuwe album en kanshebber voor album van het jaar, ‘Golden Hour’. Met een schitterende versie van ‘Keep It To Yourself’ en daaropvolgend ‘Merry Go ‘Round’ maakte ze een uitstapje naar haar doorbraak album ‘Same Trailer, Different Park’ uit 2013. Tussendoor vertelde Musgraves dat ze erg blij was dat het concert was uitverkocht: ‘we sold this f*cking place out’. Daarna was het de beurt aan 2 nummers van ‘Pageant Material’ met ‘High Time’ inclusief de lucht van een joint die werd opgestoken door iemand en het mooie ‘Die Fun’. Daar tussen in speelde Musgraves ‘Golden Hour’ de titeltrack van haar laatste plaat. Tijdens het outro van ‘Die Fun’ werden er wat instrumenten aan de voorkant van het podium gezet. Waarna de band in een akoestische setting verder ging. Te beginnen met ‘Mother’ en ‘Oh, What A World’. Voor het volgende nummer vroeg Musgraves of mensen wisten uit welk klein Texaans plaatsje ze kwam, waarop ene Jessica riep ‘Mineola’ dit klopte vertelde Musgraves maar toen ze keek wie dat zei herkende ze deze Jessica. Ze was jaren terug vanuit Duitsland als exchange student naar de woonplaats van Musgraves gekomen. Met de nodige ‘oh my god’ en ‘how are you’s’, ging Musgraves iets wat van haar stuk gebracht verder met ‘Family Is Family’. Het laatste nummer in de akoestische setting compleet met stand up bass en cello speler Nat Smith, was ‘Love Is A Wild Thing’ dat eerst akoestisch begon waarna de band hun elektrische instrumenten weer op pakten. Na ‘Velvet Elvis’ was het tijd voor een klassieker uit 1997 van de jongensgroep *NSYNC in de vorm van ‘Tearin’ Up My Heart’. Musgraves zei na afloop van dit nummer ‘sorry, not sorry for playing this one’. Daarna volgde mijn favoriete nummer van de avond met ‘Happy & Sad’ gevolgd door ‘Space Cowboy’. Voorafgaand aan het laatste nummer ‘Follow Your Arrow’, benoemde Musgraves nog even hoe fijn ze het vond om in Amsterdam te zijn. En kreeg ze een regenboog vlag toegeworpen. Na de laatste noten van ‘Follow..’ liep de band van het podium af maar zoals zo vaak kwam de band alweer snel terug. Of nou ja alleen Musgraves en Kai Welch die haar begeleidde voor het piano nummer ‘Rainbow’. Prachtig en hoe simpel de tekst ook is, klopt het helemaal.

But you’re stuck out in the same old storm again
Let go of your umbrella, darlin’ I’m just tryin’ to tell ya
That there’s always been a rainbow hangin’ over your head
Yeah there’s always been a rainbow hangin’ over your head
It all be alright

Daarna volgde voor mij toch wel de verassing van de avond door ‘Neon Moon’ te spelen van het country duo Brooks & Dunn. Schitterend. Daarna was het tijd voor het laatste nummer van de avond ‘High Horse’ een prachtige afsluiter van een fantastische avond.

In drie jaar tijd van de oude zaal naar de grote zaal laat het momentum zien waarin Musgraves zit. Sinds het uitbrengen van haar plaat ‘Golden Hour’ is ze met Harry Styles op tour geweest en is ze te zien geweest in bijna elke talkshow in de Verenigde Staten. Commercieel gezien is ze dus erg goed bezig met zelfs een korte tour door Japan en nu dan Europa. Ik vind het mooi om die groei zo te zien want als ze in dit tempo door gaat staat ze een volgende tour misschien wel in de Afas Live. Dit jaar is met recht Musgraves haar ‘Golden Hour’ en hopelijk blijft het niet bij dit ene jaar!

Met dank aan Tipi’s taarten.

Setlist:
Slow Burn/Wonder Woman/Butterflies/Lonely Weekend/Keep It to Yourself/Merry Go ‘Round/High Time/Golden Hour/Die Fun/Mother*/Oh, What a World*/Family Is Family/It Is What It Is/Love Is a Wild Thing/Velvet Elvis/Tearin’ Up My Heart(*NSYNC cover)/Happy & Sad/Space Cowboy/Follow Your Arrow//Rainbow/Neon Moon(Brooks & Dunn cover)/High Horse

*(full band acoustic performance)

Band:
Kacey Musgraves
Kyle Ryan – Guitar, Banjo
Adam Keafer – bass, stand up bass
Kai Welch – keys, guitar, background vocals
Nat Smith – chello, keys
Brett Resnick – pedal steel guitar
Scott Quintana – drums

Gezien:
Kacey Musgraves
Oh What A World Tour 2018
Voorprogramma: Soccer Mommy
21-10-2018. Melkweg, Amsterdam, NL

Plaat van de week: Kacey Musgraves – Happy & Sad

Drie jaar sinds haar laatste reguliere plaat ‘Pageant Material’ (net voor Kerst 2016 bracht ze nog wel een kerstplaat uit) is Kacey Musgraves terug met een nieuwe plaat getiteld ‘Golden Hour’. Na een paar luisterbeurten lijkt deze plaat het al hoge niveau van de vorige ruim te overtreffen. Een van mijn favorieten is het prachtige ‘Happy & Sad’.