Plaat van de week: Jason Isbell and the 400 Unit – Be Afraid

Afgelopen maandag kondigden Jason Isbell en zijn 400 Unit aan dat ze op 15 mei met een nieuw album komen, getiteld: ‘Reasons’. De eerste single van de plaat is het nummer: ‘Be Afraid’. In het nummer roept Isbell zijn collega’s op om zich uit te spreken en hun publiek te inspireren. Vooral in de country muziek zijn veel artiesten bang en terughoudend om zich uit te spreken over bv hun politieke voorkeur. Als je dat wel doet, zoals de Dixie Chicks dat ooit deden, dan krijg je de hoon van het volk over je heen. Maar doe het toch maar wees bang, wees heel bang maar doe het toch maar.

Isbell spreekt zich graag uit, als kost hem dat fans zo vertelde hij in een interview met Rolling Stone in 2018 het volgende:
“I’d like to be able to say, ‘I did what I could, I did part of what I could,’ or you know, something that’s not just, ‘Well, I had records to sell, so I kept my mouth shut.’ I’ll never lose sleep over not selling more records, but I’ll definitely lose sleep over keeping my mouth shut and letting things happen to people who are minorities for whatever reason, be it gender or their race or their sexual preference or the fact that they ‘like science.’”

Op 11 november staan Isbell en zijn mannen in Paradiso in Amsterdam, ik ben daar weer bij. Isbell is wat mij betreft en dat laat hij ook weer met dit nummer zien, de beste singer/songwriter van het moment. De eerste single smaakt naar meer!

We’ve been testing you, and you failed, to see how long you could sit with the truth but you bailed.
I don’t think you even recognize the loss of control, I don’t think you even see it in yourself.
See every one of us is counting dice that we didn’t roll, and the loser is the last to ask for help.

Be afraid, be very afraid, but do it anyway, do it anyway

The stage belongs to you, and you feel like a star.
And you can bark and snap like a dog at the man who just tuned your guitar.
And I don’t think you even recognize the kid in the wings, and I don’t think you even see her in yourself.
She looks to you for what to do with all her delicate dreams,
But you’re too terrified to be of any help.

Be afraid, be very afraid, do it anyway, do it anyway.
Be afraid, be very afraid, do it anyway, do it anyway.

And we don’t take requests; we won’t shut up and sing.
Tell the truth enough you find it rhymes with everything.

We’ve been testing you and you failed, to see how long that you could hold it in before you screamed,
But you only exhaled.
I don’t think you even recognize the sound of your voice when its blasting through the speakers in the sky.
And if your words add up to nothing then you’re making a choice to sing a cover when we need a battle cry.

Be afraid, be very afraid, do it anyway, do it anyway.
Be afraid, be very afraid, do it anyway, do it anyway.
Be afraid, be very afraid, do it anyway, do it anyway.
Be afraid, be very afraid, do it anyway, do it anyway.

Top 25 van 2019: 3. The Highwomen – The Highwomen

In de jaren 80 richten Waylon Jennings, Johnny Cash, Willie Nelson en Kris Kristofferson The Highwaymen op, een supergroep die wat mij betreft moeilijk te overtreffen is. Sinds dit jaar zijn er The Highwomen, een mooie verwijzing naar de supergroep van weleer. Bestaande uit Amanda Shires, Brandi Carlile, Natalie Hemby en Marren Morris.
Amanda Shires kwam in 2016 al toen ze aan het touren was en onderweg van concertzaal naar concertzaal aan het turven ging hoe vaak ze een vrouwelijke artiest hoorde op die zenders. Dat waren er erg weinig. Na een gesprek met producer Dave Cobb, nam Shires op aanraden van diezelfde Cobb contact op met Brandi Carlile. Carlile was vrijwel direct voorstander van het plan om een beweging op te richten. Daarna werd Maren Morris gevraagd, die dit jaar hoge ogen gooide met het album ‘Girl’. En Natalie Hemby een gevierd songwriter ze schreef onder andere nummers voor Miranda Lambert en Kacey Musgraves. En ook haar eigen plaat “Puxico’ uit 2017 behoort tot mijn favoriete platen. Ondanks dat alle vier de dames druk bezig zijn met hun eigen carriere maakten ze voor dit project graag een uitzondering.

Het eerste wat Shires en Carlile deden voor het Highwomen project was het nummer ‘Highwayman’ gezongen door Johnny Cash, Waylon Jennings, Willie Nelson en Kris Kristofferson te herschrijven, dit deden ze samen met de originele schrijver van het nummer Jimmy Webb. De drie herschreven het nummer vanuit het oogpunt van de vrouw. Zo wordt er gezongen over een vrouwelijke dokter die beschuldigd wordt van hekserij, maar ook een immigrante die overlijdt tijdens de grensoversteek. In het nummer ‘Highwomen’ worden Carlile en Shires bijgestaan door Sheryl Crowe en Yola. Daarna volgt ‘Redesigning Women’. Carlile vertelde het volgende over dit nummer:
“The reason why we’re here though — and part of the reason why the Highwomen even exist — is because of what country radio thinks constitutes “a hit.” More often than not, it’s a song sung by a man. “Redesigning Women” has all the bones of a what could dominate the airwaves if gender bias weren’t so ingrained in the foundation, and that’s the point: the Highwomen’s LP isn’t a kiss-off to Music Row, meant to rattle and shake anything but the doors themselves open. Rather, it’s an invitation to turn a corner on inclusivity”.

‘Loose Change’ is een zelfde soort nummer geschreven door Morris gevolgd door het door Hemby, Carlile en Lori McKenna geschreven ‘Crowded Table’, het nummer gaat over een wereld waar iedereen een kans heeft om er bij te horen, thuis, op het werk en op de radio. ‘My Name Can’t Be Mama’ is een nummer over het moederschap, de Highwomen schreven dit nummer samen, met ieder een eigen kijk op het moederschap en elk een andere reden om even weg te zijn van het moederschap.

‘If She Ever Leaves Me’ is de aanschaf van de plaat al waard, geschreven door Amanda Shires en haar man Jason Isbell. Isbell over de totstandkoming van dit nummer:
“Initially I thought this song would be one of heterosexual country love. And then one day … it occurred to me that maybe, just maybe, Brandi Carlile would sing this song, and it could be a gay country song. So then we wrote it from that perspective––me and Amanda Shires and our friend Chris Tompkins of Nashville, Tennessee. And then – what I hadn’t thought about was – we’re gonna have to take this song to Brandi Carlile. And I’m not gay, like, not all the way. And so I thought, this is kinda like taking my civil rights movie to Spike Lee. But she loved our gay country song and we love it too”.

Een ander thema dat de Highwomen bespreken is het krijgen van kinderen en dat, dat niet voor iedereen is weggelegd. ‘My Only Child’ is geschreven door Amanda Shires, Miranda Lambert en Natalie Hemby die dit nummer naar grote hoogte zingt. Ook omdat ze zelf had gewild dat haar familie wat groter zou zijn dan dat hij nu is. Daarnaast is het een ode aan opgroeiende kinderen en dat, dat jammer genoeg niet altijd zo kan blijven.

‘Cocktail And A Song’ is een kippenvel bezorgend nummer geschreven en gezongen door Shires die het nummer schreef over haar vader die terminaal ziek is. Afsluiter van de plaat is ‘Wheels Of Laredo’ het nummer verscheen dit jaar ook op het door Carlile geproduceerde ‘While I’m Livin’, van Tanya Tucker. Al vind ik deze versie wat mooier vooral door de achtergrond zang van de rest van de Highwomen.

The Highwomen, zijn meer dan een band, het is meer een beweging en iedereen is welkom volgens Shires en Carlile. De band zal er in de toekomst misschien ook anders uit gaan zien. Naast de vier dames, leveren ook Sheryl Crow en Yola een bijdrage aan deze plaat. Daarnaast droomt de band er van om een nummer op te nemen met Dolly Parton. Revolutionair en mooi dat het er is. Want het kwartet Shires, Carlile, Morris en Hemby leveren een prachtplaat af en wat mij betreft het twee na beste album van het jaar!!

Youtube:

Linkjes:
Website: thehighwomen.com
Kopen: iTunes of Platomania
Luisteren: Spotify

De 25 van 2019: 5. Josh Ritter – Fever Breaks

Halverwege vorig jaar, was Josh Ritter op bezoek bij Jason Isbell. Een foto dat de twee aan het koken waren werd gedeeld op de social media kanalen van beide heren. Later volgden nog wat meer teasers dat de twee in de studio zaten en ook bandleden van Jason Isbell’s begeleidingsband, The 400 Unit, posten foto’s en berichten dat ze met Ritter aan het samenwerken waren. Zowel Josh Ritter als Jason Isbell horen wat mij betreft bij de top van de hedendaagse roots/americana muziek. Een samenwerking dus waar ik erg naar uitkeek.

Het album getiteld ‘Fever Breaks’ is geproduceerd door Jason Isbell waarbij hij hulp kreeg van Matt Ross-Spang, die meewerkte aan de albums van Isbell maar ook aan de albums van o.a. Margo Price, John Prine en de Drive-By Truckers. Het album werd opgenomen in de legendarisch RCA Studio A, in Nashville, Tennessee. In deze studio werden Ritter en Isbell bijgestaan door Amanda Shires (fan van Ritter sinds 2003) die de achtergrond zang en de viool partijen verzorgt, gitarist Sadler Vaden, Derry DeBorja die de piano en keyboards voor zijn rekening neemt en dan nog de ritme sectie bestaande uit bassist Jimbo Hart en drummer Chad Gamble.

De nummers op ‘Fever Breaks’ zijn volgens Ritter een reflectie op de roerige tijden waarin we leven. Het album opent met ‘Ground Don’t Want Me’. De 400 Unit direct op volle sterkte te horen met halverwege een mooie gitaarsolo van Isbell of Sadler Vaden. Het volgende nummer ‘Old Black Magic’ gaat op die zelfde muzikale voet verder met wederom een mooie gitaarsolo.

Na deze stevige openers schakelt de band wat terug op de liefdesliedjes ‘On The Water’ en een van de prijsnummers ‘I Still Love You (Now and Then)’. Op ‘The Torch Committee’ is er een grote rol weggelegd voor Amanda Shires die het nummer voorziet van de achtergrond vocalen maar ook laat horen wat voor goede violist ze is. Een politiek getint nummer. “The Torch Committee now confirms/The truth of rumors lately heard/That there come monsters in our midst/Well disguised and carefully hid”

Lag het er bij de vorige nummers nog niet heel erg boven op hoe Ritter denkt over de huidige situatie in zijn land, dan komt dat het sterkst naar voren op: ‘All Some Kind of Dream’. Waar Ritter onder andere de grenssituatie tussen de Verenigde Staten en Mexico veroordeeld. “I saw the children in the holding pens/I saw the families ripped apart”.

‘Losing Battles’ is een stevige rocker die mij doet denken aan het werk van Neil Young. Op het eind volgt nog een mooie mondharmonica outro. Daarna schakelt de band weer terug in de folk/country stand, voor het mooie ‘A New Man’ met mooi piano werk van Derry DeBorja. Met hier en daar wat viool en gitaar riffjes. Afsluiter van de plaat is ‘Blazing Highway Home’ een mooi klein folk/country liedje. Prachtig.

‘Fever Breaks’ is alweer het tiende studioalbum van Josh Ritter. Wat mij betreft is de samenwerking met Jason Isbell en The 400 Unit meer dan geslaagd. Het album gaat wat mij betreft mee in de jaarlijstjes. En is een van de beste platen die Ritter tot nu toe heeft uitgebracht. Pracht plaat!

Youtube:

Linkjes:
Website: joshritter.com
Kopen: iTunes of Platomania
Luisteren: Spotify

Plaat van de week: Josh Ritter – Old Black Magic

Eind vorig jaar, was Josh Ritter op bezoek bij Jason Isbell. Een foto dat de twee aan het koken waren werd gedeeld op de social media. Daarop volgden nog wat meer teasers dat de twee in de studio zaten. Ook verscheen er een interview op de website van Rolling Stone. Josh Ritter had Jason Isbell als producer voor zijn nieuwe plaat gevraagd! De twee krijgen voor het maken van de plaat hulp van Isbell’s band The 400 Unit. Die wat mij betreft zo in het rijtje passen van de E Street Band en The Heartbreakers. Afgaand op de eerste single die afgelopen week verscheen gaat ‘Fever Breaks’, die verschijnt op 26 april, een jaarlijstjes plaat worden!