Plaat van de week: Jerry Joseph – Days Of Heaven

Tot een aantal weken geleden had ik nog nooit van Jerry Joseph gehoord, terwijl de 59 jarige Californiër toch al een behoorlijk lange tijd muziek maakt maar net als met veel andere muzikanten nooit echt doorgebroken aan deze kant van de oceaan. Voor zijn nieuwe plaat ‘The Beautiful Madness’ schakelde Joseph de hulp in van de Drive-By Truckers. Toen ik dat las op de verschillende social media kanalen van de Truckers, was mijn interesse gewekt. En wat een fijne plaat is het geworden. ‘Days Of Heaven’ is een van mijn favoriete nummers op het album, dus daarmee ook de plaat van de week.

Komend jaar staat hij in het voorprogramma van de Drive-By Truckers tijdens hun Europese tour en daar ben ik bij!

Plaat van de week: Jason Isbell and The 400 Unit – Dreamsicle

Vandaag 15 mei 2020 is Jason Isbell’s nieuwe album ‘Reunions’ uitgekomen, na een paar luisterbeurten de afgelopen week kan ik niets anders zeggen dan, dat het een fantastische plaat is geworden. Het album bestaat uit 10 liedjes en allemaal goed. Een van de mooiste is de plaat van de week ‘Dreamsicle’ maar het had ook zomaar een van de andere nummers kunnen zijn. Pracht plaat!

Het nummer gaat over vervlogen zomers uit je kinder/puber tijd. Zoals we van Isbell gewend zijn komen veel van de thema’s in dit nummer overeen met zijn eigen leven.

Plaat van de week: John Prine – When I Get To Heaven

Vorige week werd het nummer ‘Lake Marie’ van John Prine plaat van de week. Toen lag hij door de gevolgen van het Coronavirus in het ziekenhuis aan de beademing. Afgelopen dinsdag 7 april overleed Prine. Een groot verlies in de categorie waar Tom Petty ook bij hoort. In 2018 was ik bij zijn optreden in Paradiso (lees hier het concertverslag van die magische avond). De kaartjes voor mijn tweede concert waren ook al gekocht, maar ivm gezondheidsproblemen werd het concert dat gepland stond voor afgelopen jaar uitgesteld naar februari van dit jaar, maar wederom kreeg Prine gezondheidsproblemen en werd het concert uitgesteld naar 25 augustus. De afgelopen jaren kwam John Prine een paar keer voorbij in mijn iTunes speellijsten bijvoorbeeld doordat Bruce Springsteen mee zong op het nummer ‘Take A Look At My Heart’ van het album ‘The Missing Years’ uit 1991. Of doordat Miranda Lambert het nummer ‘That’s The Way The World Goes ‘Round’ coverde voor haar album ‘Revolution’ uit 2009. Maar verder dan dat kwam ik de afgelopen jaren niet. Tot begin 2018, toen onder andere Jason Isbell, Amanda Shires en Margo Price via de social media kanalen de nieuwe single van John Prine deelden, getiteld ‘Summer’s End’ en ik was verkocht.

Het laatste nummer dat Prine opname voor zijn plaat ‘The Tree Of Forgiviness’ is getiteld ‘When I Get To Heaven’ een perfecte afsluiting van een geweldige singer songwriter.

Zoals John Prine al eens liet optekenen:
“I guess I just process death differently than some folks. Realizing you’re not going to see that person again is always the most difficult part about it. But that feeling settles, and then you are glad you had that person in your life.” — John Prine
En ik kan mij daar helemaal in vinden.

Ook Springsteen liet een bericht plaatsen op zijn sociale media kanalen:

En Jason Isbell schreef een prachtig eerbetoon aan John Prine voor The New York Times.
Hier te lezen! Aanrader!

John Prine werd 73 jaar.

Plaat van de week: Jason Isbell and the 400 Unit – Be Afraid

Afgelopen maandag kondigden Jason Isbell en zijn 400 Unit aan dat ze op 15 mei met een nieuw album komen, getiteld: ‘Reasons’. De eerste single van de plaat is het nummer: ‘Be Afraid’. In het nummer roept Isbell zijn collega’s op om zich uit te spreken en hun publiek te inspireren. Vooral in de country muziek zijn veel artiesten bang en terughoudend om zich uit te spreken over bv hun politieke voorkeur. Als je dat wel doet, zoals de Dixie Chicks dat ooit deden, dan krijg je de hoon van het volk over je heen. Maar doe het toch maar wees bang, wees heel bang maar doe het toch maar.

Isbell spreekt zich graag uit, als kost hem dat fans zo vertelde hij in een interview met Rolling Stone in 2018 het volgende:
“I’d like to be able to say, ‘I did what I could, I did part of what I could,’ or you know, something that’s not just, ‘Well, I had records to sell, so I kept my mouth shut.’ I’ll never lose sleep over not selling more records, but I’ll definitely lose sleep over keeping my mouth shut and letting things happen to people who are minorities for whatever reason, be it gender or their race or their sexual preference or the fact that they ‘like science.’”

Op 11 november staan Isbell en zijn mannen in Paradiso in Amsterdam, ik ben daar weer bij. Isbell is wat mij betreft en dat laat hij ook weer met dit nummer zien, de beste singer/songwriter van het moment. De eerste single smaakt naar meer!

We’ve been testing you, and you failed, to see how long you could sit with the truth but you bailed.
I don’t think you even recognize the loss of control, I don’t think you even see it in yourself.
See every one of us is counting dice that we didn’t roll, and the loser is the last to ask for help.

Be afraid, be very afraid, but do it anyway, do it anyway

The stage belongs to you, and you feel like a star.
And you can bark and snap like a dog at the man who just tuned your guitar.
And I don’t think you even recognize the kid in the wings, and I don’t think you even see her in yourself.
She looks to you for what to do with all her delicate dreams,
But you’re too terrified to be of any help.

Be afraid, be very afraid, do it anyway, do it anyway.
Be afraid, be very afraid, do it anyway, do it anyway.

And we don’t take requests; we won’t shut up and sing.
Tell the truth enough you find it rhymes with everything.

We’ve been testing you and you failed, to see how long that you could hold it in before you screamed,
But you only exhaled.
I don’t think you even recognize the sound of your voice when its blasting through the speakers in the sky.
And if your words add up to nothing then you’re making a choice to sing a cover when we need a battle cry.

Be afraid, be very afraid, do it anyway, do it anyway.
Be afraid, be very afraid, do it anyway, do it anyway.
Be afraid, be very afraid, do it anyway, do it anyway.
Be afraid, be very afraid, do it anyway, do it anyway.

Top 25 van 2019: 3. The Highwomen – The Highwomen

In de jaren 80 richten Waylon Jennings, Johnny Cash, Willie Nelson en Kris Kristofferson The Highwaymen op, een supergroep die wat mij betreft moeilijk te overtreffen is. Sinds dit jaar zijn er The Highwomen, een mooie verwijzing naar de supergroep van weleer. Bestaande uit Amanda Shires, Brandi Carlile, Natalie Hemby en Marren Morris.
Amanda Shires kwam in 2016 al toen ze aan het touren was en onderweg van concertzaal naar concertzaal aan het turven ging hoe vaak ze een vrouwelijke artiest hoorde op die zenders. Dat waren er erg weinig. Na een gesprek met producer Dave Cobb, nam Shires op aanraden van diezelfde Cobb contact op met Brandi Carlile. Carlile was vrijwel direct voorstander van het plan om een beweging op te richten. Daarna werd Maren Morris gevraagd, die dit jaar hoge ogen gooide met het album ‘Girl’. En Natalie Hemby een gevierd songwriter ze schreef onder andere nummers voor Miranda Lambert en Kacey Musgraves. En ook haar eigen plaat “Puxico’ uit 2017 behoort tot mijn favoriete platen. Ondanks dat alle vier de dames druk bezig zijn met hun eigen carriere maakten ze voor dit project graag een uitzondering.

Het eerste wat Shires en Carlile deden voor het Highwomen project was het nummer ‘Highwayman’ gezongen door Johnny Cash, Waylon Jennings, Willie Nelson en Kris Kristofferson te herschrijven, dit deden ze samen met de originele schrijver van het nummer Jimmy Webb. De drie herschreven het nummer vanuit het oogpunt van de vrouw. Zo wordt er gezongen over een vrouwelijke dokter die beschuldigd wordt van hekserij, maar ook een immigrante die overlijdt tijdens de grensoversteek. In het nummer ‘Highwomen’ worden Carlile en Shires bijgestaan door Sheryl Crowe en Yola. Daarna volgt ‘Redesigning Women’. Carlile vertelde het volgende over dit nummer:
“The reason why we’re here though — and part of the reason why the Highwomen even exist — is because of what country radio thinks constitutes “a hit.” More often than not, it’s a song sung by a man. “Redesigning Women” has all the bones of a what could dominate the airwaves if gender bias weren’t so ingrained in the foundation, and that’s the point: the Highwomen’s LP isn’t a kiss-off to Music Row, meant to rattle and shake anything but the doors themselves open. Rather, it’s an invitation to turn a corner on inclusivity”.

‘Loose Change’ is een zelfde soort nummer geschreven door Morris gevolgd door het door Hemby, Carlile en Lori McKenna geschreven ‘Crowded Table’, het nummer gaat over een wereld waar iedereen een kans heeft om er bij te horen, thuis, op het werk en op de radio. ‘My Name Can’t Be Mama’ is een nummer over het moederschap, de Highwomen schreven dit nummer samen, met ieder een eigen kijk op het moederschap en elk een andere reden om even weg te zijn van het moederschap.

‘If She Ever Leaves Me’ is de aanschaf van de plaat al waard, geschreven door Amanda Shires en haar man Jason Isbell. Isbell over de totstandkoming van dit nummer:
“Initially I thought this song would be one of heterosexual country love. And then one day … it occurred to me that maybe, just maybe, Brandi Carlile would sing this song, and it could be a gay country song. So then we wrote it from that perspective––me and Amanda Shires and our friend Chris Tompkins of Nashville, Tennessee. And then – what I hadn’t thought about was – we’re gonna have to take this song to Brandi Carlile. And I’m not gay, like, not all the way. And so I thought, this is kinda like taking my civil rights movie to Spike Lee. But she loved our gay country song and we love it too”.

Een ander thema dat de Highwomen bespreken is het krijgen van kinderen en dat, dat niet voor iedereen is weggelegd. ‘My Only Child’ is geschreven door Amanda Shires, Miranda Lambert en Natalie Hemby die dit nummer naar grote hoogte zingt. Ook omdat ze zelf had gewild dat haar familie wat groter zou zijn dan dat hij nu is. Daarnaast is het een ode aan opgroeiende kinderen en dat, dat jammer genoeg niet altijd zo kan blijven.

‘Cocktail And A Song’ is een kippenvel bezorgend nummer geschreven en gezongen door Shires die het nummer schreef over haar vader die terminaal ziek is. Afsluiter van de plaat is ‘Wheels Of Laredo’ het nummer verscheen dit jaar ook op het door Carlile geproduceerde ‘While I’m Livin’, van Tanya Tucker. Al vind ik deze versie wat mooier vooral door de achtergrond zang van de rest van de Highwomen.

The Highwomen, zijn meer dan een band, het is meer een beweging en iedereen is welkom volgens Shires en Carlile. De band zal er in de toekomst misschien ook anders uit gaan zien. Naast de vier dames, leveren ook Sheryl Crow en Yola een bijdrage aan deze plaat. Daarnaast droomt de band er van om een nummer op te nemen met Dolly Parton. Revolutionair en mooi dat het er is. Want het kwartet Shires, Carlile, Morris en Hemby leveren een prachtplaat af en wat mij betreft het twee na beste album van het jaar!!

Youtube:

Linkjes:
Website: thehighwomen.com
Kopen: iTunes of Platomania
Luisteren: Spotify