Plaat van de week: Jason Isbell and the 400 Unit – Be Afraid

Afgelopen maandag kondigden Jason Isbell en zijn 400 Unit aan dat ze op 15 mei met een nieuw album komen, getiteld: ‘Reasons’. De eerste single van de plaat is het nummer: ‘Be Afraid’. In het nummer roept Isbell zijn collega’s op om zich uit te spreken en hun publiek te inspireren. Vooral in de country muziek zijn veel artiesten bang en terughoudend om zich uit te spreken over bv hun politieke voorkeur. Als je dat wel doet, zoals de Dixie Chicks dat ooit deden, dan krijg je de hoon van het volk over je heen. Maar doe het toch maar wees bang, wees heel bang maar doe het toch maar.

Isbell spreekt zich graag uit, als kost hem dat fans zo vertelde hij in een interview met Rolling Stone in 2018 het volgende:
“I’d like to be able to say, ‘I did what I could, I did part of what I could,’ or you know, something that’s not just, ‘Well, I had records to sell, so I kept my mouth shut.’ I’ll never lose sleep over not selling more records, but I’ll definitely lose sleep over keeping my mouth shut and letting things happen to people who are minorities for whatever reason, be it gender or their race or their sexual preference or the fact that they ‘like science.’”

Op 11 november staan Isbell en zijn mannen in Paradiso in Amsterdam, ik ben daar weer bij. Isbell is wat mij betreft en dat laat hij ook weer met dit nummer zien, de beste singer/songwriter van het moment. De eerste single smaakt naar meer!

We’ve been testing you, and you failed, to see how long you could sit with the truth but you bailed.
I don’t think you even recognize the loss of control, I don’t think you even see it in yourself.
See every one of us is counting dice that we didn’t roll, and the loser is the last to ask for help.

Be afraid, be very afraid, but do it anyway, do it anyway

The stage belongs to you, and you feel like a star.
And you can bark and snap like a dog at the man who just tuned your guitar.
And I don’t think you even recognize the kid in the wings, and I don’t think you even see her in yourself.
She looks to you for what to do with all her delicate dreams,
But you’re too terrified to be of any help.

Be afraid, be very afraid, do it anyway, do it anyway.
Be afraid, be very afraid, do it anyway, do it anyway.

And we don’t take requests; we won’t shut up and sing.
Tell the truth enough you find it rhymes with everything.

We’ve been testing you and you failed, to see how long that you could hold it in before you screamed,
But you only exhaled.
I don’t think you even recognize the sound of your voice when its blasting through the speakers in the sky.
And if your words add up to nothing then you’re making a choice to sing a cover when we need a battle cry.

Be afraid, be very afraid, do it anyway, do it anyway.
Be afraid, be very afraid, do it anyway, do it anyway.
Be afraid, be very afraid, do it anyway, do it anyway.
Be afraid, be very afraid, do it anyway, do it anyway.

De 25 van 2017: 1 Jason Isbell & The 400 Unit – The Nashville Sound

Na het prachtige ‘Southeastern’ uit 2013 en ‘Something More Than Free’ uit 2015 komt Isbell waarbij Isbell, twee keer tweede werd in mijn jaarlijstjes, komt hij dit keer met ‘The Nashville Sound’ en met de toevoeging The 400 Unit op nummer 1. Want na de vorige solo albums is dit weer een echte band plaat. Wel moet er bij gezegd worden dat The 400 Unit ook op de vorige platen al mee speelde. ‘The Nashville Sound’ bestaat voor een deel uit muziek dat zo op zijn vorige twee platen had gekund. Maar er staan ook wat stevigere nummers op vol met elektrische gitaren. Ook op dit album speelt de verkiezing van Donald Trump als President van de Verenigde Staten een grote rol. Het album opent met ‘The Last Of My Kind’, dat zo maar op zijn vorige 2 albums had gepast, maar naarmate het nummer vordert komen de dame en heren van The 400 Unit steeds meer uit hun schulp. Op het tweede nummer van de plaat ‘Cumberland Gap’ horen we de 400 Unit gas geven. Met Isbell die in de huid kruipt van een man die in een mijnstadje woont en boos is op alles en iedereen. Dit nummer doet ook erg denken aan zijn werk voor de Drive-By Truckers met die vervormde gitaar geluiden. ‘White Man’s World’ gaat over de problemen waar niet alleen Amerika op dit moment mee te maken heeft:

“The song discusses my perspective on race and gender. I think its inspiration should be pretty obvious these days. I think my job is to constantly evaluate my role in the human struggle for equality without feeling guilt or shame for things I can’t control”.

Isbell wil zijn dochter beschermen tegen al deze problemen terwijl zijn vrouw Amanda Shires voet aan de grond probeert te krijgen, maar omdat zij een vrouw is wordt haar muziek niet gedraaid door de radiozenders. Amanda Shires laat op het prachtige ‘If We Were Vampires’ van zich horen op dit prachtige liefdes duet.

It’s knowing that this can’t go on forever
Likely one of us will have to spend some days alone
Maybe we’ll get forty years together
But one day I’ll be gone
Or one day you’ll be gone

Een andere favoriet van mij is de eerste single van deze plaat ‘Hope The High Road’ in dit nummer blikt Isbell terug op de uitverkiezing van Donald Trump en de onzekerheid die dat met zich meebracht.

“I want [listeners] to feel encouraged to be vigilant but to still stay classy, for Christ’s sake. If you’re doing too much yelling and too much screaming and acting out of frustration, you’re not effecting change in any positive way.”

Prachtig verwoord! En ook in de liedtekst gaat Isbell daarop door:
I know you’re tired
And you ain’t sleeping well
Uninspired
And likely mad as hell
But wherever you are
I hope the high road leads you home again
To a world you want to live in

We’ll ride the ship down
Dumping buckets overboard
There can’t be more of them than us
There can’t be more

Er zijn er niet meer van hun dan van ons en dat is toch wel een positieve boodschap.

Jason Isbell is een van de beste singer-songwriters van dit moment, misschien wel de beste. Muzikaal is het ook allemaal dik in orde met Dave Cobb als producer en The 400 Unit, die ik in het rijtje schaar met The E Street Band van Springsteen en The Heartbreakers van Tom Petty. Mijn favoriete artiest van 2017 en na twee keer een tweede plek in de jaarlijstjes nu dan de eerste plek en helemaal verdiend! Pracht plaat, pracht vent, pracht band!

Linkjes:
Website: jasonisbell.com
Kopen: iTunes of Platomania.eu
Luisteren: Spotify

Concertreview: Jason Isbell: ‘Nice meeting you and enjoy the night’

In de zomer bracht Jason Isbell het album ‘The Nashville Sound’ uit. In tegenstelling tot zijn vorige albums ‘Southeastern’ en ‘Something More Than Free’ werd de band The 400 Unit niet genoemd, wel speelden ze mee op beide albums. Bij ‘The Nashville Sound’ wordt de band wel genoemd als Jason Isbell & The 400 Unit. Na de aankondiging van het album volgde al snel het nieuws van een nieuwe tour die op 6 november 2017 Amsterdam aan zou doen. Om preciezer te zijn het altijd mooie Paradiso. Besloten om mooi op tijd naar Amsterdam te gaan om ook nog even een kijkje te kunnen nemen bij Concerto. Het walhalla voor de muziekfanaat in Nederland. Onderweg daar naar toe, zag ik iemand mij tegemoet lopen. Iemand die ik snel herkende als Jason Isbell. Die op dat moment door een winkel ruit keek. Dillema! Ga ik de man storen op zijn vrije middag in Amsterdam of laat ik hem fijn doorlopen. Normaal gesproken ben ik een groot voorstander van het tweede. Maar toch besloot ik hem aan te spreken. Dus na eventjes gepraat te hebben over het concert van die avond besloot ik mijn geluk nog wat meer te beproeven door te vragen of hij een selfie wilde maken (….) dat wilde hij, dus snel een foto gemaakt en met de woorden ‘nice meeting you, and enjoy the night’ en een ‘thank you, you to’ van mijn kant gingen we ieder onze eigen weg.

Na een poosje rond te hebben gekeken bij Concerto besloot ik om maar wat te gaan eten bij het Hard Rock Café aan het Max Euweplein volgens de kenners een van de lelijkste pleinen van Nederland. Euwe was een schaakgrootmeester en dus is er een groot schaakbord op het plein waar men kan schaken met grote stukken. Leuk om te zien, dus even gaan kijken daar toen ik wat later op keek zag ik naast mij Derry Deborja en Jimbo Hart staan. Isbell ontmoeten vond ik al bizar genoeg voor vandaag dus besloot ik net als Deborja en Hart om wat te gaan eten. Dus bij het Hard Rock Café naar binnen en in mijn beste Engels alles doorgegeven wat ik wilde. Want dat is de voertaal bij die café’s. Na een fijne hamburger met friet richting Paradiso gelopen. Waar inmiddels, het was half 7, al een groepje mensen stonden te wachten door de deur. Om 19 uur ging de deur open en mochten we naar binnen. Direct mijn plekje opgezocht die ik bij de Drive-by Truckers (Isbell heeft jaren in deze band gespeeld) in maart van dit jaar, had gevonden. Rechts van het podium op de verhoging. Perfecte plek.

Niet veel later kwam Tift Merritt het podium oplopen voor het voorprogramma. Ik kende haar nog niet maar haar muziek had wat weg van de muziek van Emmylou Harris. Ondanks wat problemen met de microfoon en een valse gitaar speelde ze een mooi voorprogramma. De zaal zat er goed in, want bij de rustige nummers was de zaal mooi stil. Dat wil nog wel eens anders zijn. Ondertussen was men het podium aan het aanpassen en werd er een korte soundcheck gedaan door de roadies. Tegen half 9 gingen de zaal lichten uit en kwamen Isbell en zijn mannen het podium op. ‘Hello folks, thank you for coming to the show tonight’. ‘I’m Jason Isbell and we are The 400 Unit and we’re from Muscle Shoals, Alabama, for the most part’. We’ll hope you all have a great time this evening’. Waarna de band begon met ‘Anxiety’ direct gevolgd door ’24 Frames’ en ‘Hope The High Road’. Gevolgd door toch wel een wat controversieel nummer in de States namelijk ‘White Man’s World’. In een interview over het album ‘The Nashville Sound’ stond Isbell even stil bij dit nummer dat hij schreef met zijn dochter in zijn achterhoofd en zei er het volgende over:

‘Thank God she’s an infant, because I don’t have to explain any of this to her”. “She’ll figure it out as she grows up, but if she was a couple of years older I would have to be like, ‘OK, honey here’s what happened today and this is why your father doesn’t really know anything about human people in this country anymore.’

Het nummer gaat verder over de rechten van vrouwen:
Momma wants to change that Nashville sound
But they’re never gonna let her

Momma is in dit nummer de vrouw van Jason Isbell, Amanda Shires Isbell. Ook onderdeel van The 400 Unit maar ze was niet aanwezig tijdens de Europese Tour. Shires is zelf ook behoorlijk bekend met haar eigen muziek. Maar het stukje mama wil de Nashville Sound veranderen heeft ook betrekking op de vrouwelijke country artiesten zoals Miranda Lambert, Margo Price, Kacey Musgraves etc. die door de radiozenders bijna niet worden gedraaid. Omdat Nashville meer geld kan verdienen aan de mannelijke pop country artiesten. Of nou ja country mag je het niet noemen wat mij betreft. Dus een mooi politiekbeladen nummer en daar hou ik van!

Terug naar het concert voor het nummer ‘Decoration Day’ dat Isbell schreef toen hij nog onderdeel was van de Drive-by Truckers. Het nummer zat vol met mooie gitaar solo’s van Isbell en Sadler Vaden. Aan het eind van de hoofdset speelde Isbell nog een Drive-by Truckers nummer die hij schreef namelijk ‘Never Gonna Change’ met wederom scheurende gitaren en een behoorlijk bezweette Chad Gamble op de drums. Tussen deze twee nummers speelde Isbell veel van zijn laatste drie albums. Tussendoor vertelde Isbell dat hij het fijn vond om in Paradiso te mogen spelen, ‘it’s a beautiful place’. ‘I like the city to, I don’t even smoke pot. ‘I can turn down the marihuana, I can’t do a damn thing about the cheese and I’m powerless against the karaoke’. Waarna Isbell vertelde dat hij samen met zijn band naar een karaoke bar was gegaan. Na ‘Different Days’ haalde Isbell herinneringen op aan de keer dat hij akoestisch een concert gaf ten tijde van het verschijnen van ‘Southeastern’. Hij wist het niet precies meer wanneer hij dat concert had gegeven. Wel wist hij nog dat hij het concert had gespeeld in Paradiso op de avond dat Michael Jackson overleed. ‘There was a danceparty going on after our show. And I was down here somewhere and I was dancing and then i started hearing whispers Michael Jackson died. And sure enough Michael Jackson had died. And they’ll play Michael Jackson music all night. ‘And we danced, and didn’t stop till we got enough’. Waarna de zaal moest lachen want ‘Don’t stop till you got Enough’ is ook een songtitel van Michael Jackson. Isbell vertelde ‘Shit that was probably six or seven years ago in this very same place’. Isbell vroeg of er vanavond ook een dance party was, maar dat was niet zo. Waarop hij antwoorde ‘I’m having a dance party here, I don’t care’.
Isbell en de band speelden aansluitend ‘Last Of My Kind’ met een minuten durend outro. Gevolgd door ‘Stockholm’, ‘Flying Over Water’ en het prachtige ‘Cover Me Up’. Daarna werd mijn lijflied gespeeld ‘If It Takes A Lifetime’. Schitterend.

I’ve been working here, Monday, it’ll be a year
And I can’t recall a day when I didn’t wanna disappear
But I keep on showing up, hell-bent on growing up
If it takes a lifetime

I’m learning how to be alone, fall asleep with the TV on
And I fight the urge to live inside my telephone
I keep my spirits high, find happiness by and by
If it takes a life time

I got too far from my raising, I forgot where I come from
And the line between right and wrong was so fine
Well I thought the highway loved me
But she beat me like a drum

My day will come, if it takes a lifetime
I don’t keep liquor here, never cared for wine or beer
And working for the county keeps me busy and clear
The nights are dry as dust, but I’m letting my eyes adjust
If it takes a lifetime

Het laatste nummer van de set was zoals gezegd ‘Never Gonna Change’. Waarna we werden bedankt en de band even het podium afliep. Waarna de band niet veel later terug kwam voor een prachtige ingetogen versie van ‘If We Were Vampires’ gevolgd door ‘Refugee’ een cover van Tom Petty & The Heartbreakers.

Petty overleed op 2 oktober. Sindsdien speelde Isbell elke avond een nummer van Tom Petty als eerbetoon. Maar met ‘Refugee’ kwam er helaas wel een eind aan een fenomenaal concert van Isbell en The 400 Unit. En met de woorden ‘We’ll see you soon’ nam de band afscheid.

Een fenomenaal concert! De beste die ik tot nu toe van Jason Isbell en zijn 400 Unit heb gezien. Hopelijk gaan er in de toekomst nog heel veel meer volgen!

Setlist:
Anxiety/24 Frames/Hope the High Road/White Man’s World/Decoration Day/Something More Than Free/Chaos and Clothes/Cumberland Gap/Tupelo/Different Days/Last of My Kind/Stockholm/Flying Over Water/Cover Me Up/If It Takes a Lifetime/Never Gonna Change//If We Were Vampires/Refugee

Band:
Jason Isbell – vocals, guitars
Sadler Vaden – guitars, background vocals
Jimbo Hart – bass, background vocals
Derry DeBorja – keyboards, accordeon, background vocals
Chad Gamble – drums

Voorprogramma:
Setlist:
Wait for Me/Stray Paper/Dusty Old Man/Small Talk Relations/Proclamation Bones/Traveling Alone/Icarus

Band:
Tift Merritt – vocals, guitar, piano
?? – pedal steel, guitar

Gezien:
Jason Isbell & The 400 Unit
The Nashville Sound Tour 2017
Voorprogramma:
06-11-2017. Paradiso, Amsterdam, NL