Plaat van de week: Drive-By Truckers – Armageddon’s Back in Town

Het heeft even geduurd maar eindelijk is daar de opvolger op de plaat ‘American Band’ van de Drive-By Truckers. Op 31 januari 2020 verschijnt het album getiteld: ‘The Unraveling. Eerste single van de plaat is het nummer ‘Armageddon’s Back in Town’. Volgens verschillende persberichten gaat de band verder op de weg die ze met ‘American Band’ zijn ingeslagen. Patterson Hood vertelde tegen Rolling Stone over het nieuwe album:
“While a quick glance might imply that we’re picking up where 2016’s American Band left off, the differences are as telling as the similarities. If the last one was a warning shot hinting at a coming storm, this one was written in the wreckage and aftermath. I’ve always said that all of our records are political but I’ve also said that ‘politics is personal.’ With that in mind, this album is especially personal.”

Op 7 juni staat de band in Paradiso, Amsterdam. Kaarten gaan komende woensdag om 10 uur in de verkoop. Ik ben er zeker bij!

Concertreview: Take Root Festival 2019

Afgelopen zaterdag 2 november 2019, was het tijd voor de 22ste editie van het Take Root Festival in de Oosterpoort in Groningen. Voor Real Roots Cafe mocht ik hier verslag van doen.
Dat verslag is hier te lezen op de site van Real Roots Cafe. Het verslag heb ik samen met een collega-recensent geschreven. Hieronder volgt mijn eigen versie met nadruk op de muzikanten die ik die avond heb zien spelen.

Op zes podia stonden in totaal 22 verschillende bands/artiesten. In eerste instantie zou Brandi Carlile een van de headliners zijn. Helaas kwam begin oktober het bericht dat ze niet zou komen, door onvoorziene omstandigheden, aldus het persbericht. Maar de ruimte die door het wegblijven van Carlile ontstond werd al snel ingevuld door de Drive-By Truckers.

Bij binnenkomst van de Oosterpoort was het al gezellig druk op het zo goed als uitverkochte festival. Waarbij er tevens een mooie mengeling was van oudere mensen en jongeren. Vanuit de foyer klonk de eerste muziek al, op het podium speelden het duo The Rails. Waarna om 17 uur Josh Ritter een solo concert gaf in de grote zaal. Ritter kwam met een grote glimlach het podium op, hij had er zin in. Hij begon zijn set met ‘Thunderbolt Goodnight’ en sloot hem na een uur af met ‘The Curse’. Ook speelde hij een aantal nummers van zijn dit jaar verschenen album ‘Fever Breaks’.

Daarna was het door naar de Kleine Zaal voor het concert van The Delines. Toen ik de zaal betrad was de band net aan het soundchecken in een zaal die steeds voller werd. Na een kort moment dat ze van het podium afgingen kwamen ze het podium al weer op gelopen. Waarbij Boone door de gevolgen van haar ongeluk, nog met een wandelstok liep. Daarna werd begonnen met een nieuw nummer, een verwijzing naar Boone’s tijd in het ziekenhuis, getiteld: ‘Eight Floors Up’. Na ‘The Imperial’ volgde nog een nieuw nummer met ‘Lately I’ve Been Going Down’. Net als de concerten in de lente van dit jaar lag de nadruk op het album ‘The Imperial’. Een prachtig show, waarbij veel mensen in de zaal onder de indruk waren van de vocale kwaliteiten van Boone en de teksten van Willy Vlautin.

Toen naar de grote zaal voor Son Volt, de band van Jay Farrar die hij oprichtte nadat Uncle Tupelo uit elkaar viel in enerzijds, Wilco van Jeff Tweedy en Son Volt. Voor mij misschien wel de verassing van het festival. Ik had wel eens van deze band gehoord maar verder dan dat was ik nog niet gekomen maar na dit concert ga ik hun discografie uitpluizen. Son Volt zette een erg sterke set neer met veel gitaren. Persoonlijk hoogtepunt vond ik ‘The Picture’ met mooi mondharmonica spel van Farrar en het aanzwengelende hammond orgel geluid gespeeld door Mark Spencer (op een keyboard gespeeld, dat dan weer wel).

Waarbij ik dacht dat het niet beter kon na het concert van Son Volt legden de Drive-By Truckers de lat nog iets hoger. Speciaal voor dit festival waren ze overgekomen uit de Verenigde Staten. De Truckers met 2 gitaren, bass en drums zetten in de anderhalf uur die ze kregen een pracht show neer. Waarbij Mike Cooly en Patterson Hood elkaar afwisselden met het zingen van de nummers. Opvallend vond ik dat ze niets speelden van hun laatste album uit 2016 ‘American Band’. Daarentegen speelde de band een mooie dwarsdoorsnede van hun discografie. Voor het nummer ‘My Sweet Annette’ werd Lilly Hiatt het podium opgeroepen door Hood om mee te spelen, want dat was het mooie van op een festival spelen zo vertelde Hood. Je kwomt bekenden tegen waar je normaal nooit zo snel mee kunt spelen omdat de agenda’s niet overeenkomen. Maar op een festival dus wel. Met ‘Marry Me’, ‘The Living Bubba’ en ‘3 Dimes Down’ kwam er een eind aan het concert van de Truckers. Hood vertelde dat ze in de lente terug kwamen, met een tour en een nieuw album.

Daarna nog even wat rond gelopen en toen terug naar huis. Zoals gezegd was ik nog niet eerder bij Take Root geweest, maar na deze avond zeker niet voor het laatst. Het festival en de mensen waren erg gemoedelijk, geen gedrang, respect voor de muzikanten dus al met al een erg fijn festival. Ik ga zeker vaker!

Setlist Josh Ritter:
Thunderbolt’s Goodnight/Feels Like Lightning/Wolves/Old Black Magic/On the Water/Henrietta, Indiana/(Unknown)(cowboy song)/Monster Ballads/Dreams/Change of Time/Our Father’s War/The Torch Committee/Oh Lord (Part 3)/The Curse

Band:
Josh Ritter – vocals, guitar

Setlist The Delines:
Eight Floors Up/The Imperial/Lately/The Oil Rigs At Night/Waiting On The Blue/That Old Haunted Place/Holly The Hustle/Instrumental/Where Are You Sonny?/Room On The Tenth Floor/Eddie & Polly/Cheer Up Charley/Let’s Be Us Again

Band:
Amy Boone – vocals, keyboard
Willy Vlautin – guitar, background vocals
Sean Oldham – drums, background vocals
Cory Gray – keyboards, trumpet
Dave Little – bass, background vocals

Setlist Son Volt:
The 99/Lost Souls/Sinking Down/The Picture/The Reason/Union/Cherokee Street/Bandages/Caryatid/Route/Drown/Afterglow 61/Tear Stained Eye/Windfall/Back Against The Wall/Chickamauga/Stones

Band:
Jay Farrar – vocals, guitar, harmonica
Mark Patterson – drums
Chris Frame – guitar
Mark Spencer – keyboards, steel guitar, background vocals
Andrew Duplantis – bass, background vocals

Setlist Drive-By Truckers:
The Righteous Path/A Ghost to Most/Heathens/Shit Shots Count/Sink Hole/Uncle Frank/This Fucking Job/Gravity’s Gone/Tornadoes/Women Without Whiskey/The Deeper In/Where the Devil Don’t Stay/Dead, Drunk, and Naked/Guitar Man Upstairs/My Sweet Annette (with Lilly Hiatt)/Marry Me/The Living Bubba/3 Dimes Down

Band:
Patterson Hood – lead vocals, guitar
Mike Cooley – lead vocals, guitar
Brad Morgan – drums
Matt Patton – bass

Gezien:
Take Root Festival
02-11-2019. Spot/De Oosterpoort, Groningen, NL

Plaat van de week: Drive-By Truckers – Marry Me

Deze week veel geluisterd naar de heren van de Drive-By Truckers. Een van mijn favoriete Truckers nummers is ‘Marry Me’ van het album ‘Decoration Day’ uit 2003. ‘Marry Me’ gaat over het leven van een muzikant die misschien wel het liefst gewoon thuis is en gesetteld is.

Rock and roll means well, but it can’t help telling young boys lies

De 25 van 2018: 24. Adam’s House Cat – Town Burned Down

Adam’s House Cat, werd in 1985 opgericht door de heren Mike Cooley (19) en Patterson Hood (21) in Muscle Shoals, Alabama. Naast deze twee heren bestond de band nog uit drummer Chuck Tremblay en wisselende bassisten. Adam’s House Cat was het eerste bandje van Cooley en Hood, die 11 jaar later de Drive-By Truckers oprichten. De band haalde inspiratie uit de muziek van R.E.M en Tom Petty en dat is te horen. Nu ruim 30 jaar later hebben Cooley en Hood dan eindelijk deze verloren gewaande langspeler uitgebracht. Wat ik wel een beetje jammer vind is dat de vocalen door Patterson Hood opnieuw zijn ingezongen. Maar dat is dan ook het enige minpuntje. Opener van het album is ‘Lookout Mountain’ dit nummer verscheen in 2004 op het album ‘The Dirty South’ van de Truckers. Het verschil in invloeden is hier goed te horen. De versie op deze plaat klinkt fris terwijl de versie uit 2004 veel zompiger klinkt. ‘Runaway Train’ verscheen in 2015 op de prachtige live plaat ‘It’s Great To Be Alive’ waarbij Hood in de introductie voor het nummer verteld dat hij dit nummer samen met Mike Cooley had geschreven in 1987. In 1991 stopte de band ermee en de rest is geschiedenis. Daarmee is ‘Town Burned Down’ een aandenken aan een band die de voorloper was van een van mijn favoriete bands de Drive-By Truckers.

Linkjes:
Website: drivebytruckers.com
Kopen: iTunes of Platomania.eu
Luisteren: niet op de Nederlandse Spotify

Muziekjaar 2017 – De 25 beste platen van 2017

Het muziekjaar 2017, een jaar met veel hoogtepunten en een groot dieptepunt. Eerst de hoogtepunten. Het jaar 2017 bracht veel mooie platen en een record aantal concerten, maar liefst 17 stuks in kleine zaaltjes, openlucht theaters en de grote poppodia. Hoogtepunten waren de concerten van Jason Isbell & The 400 Unit, maar ook van zijn collega’s de Drive-By Truckers. Maar ook oude helden zoals Kris Kristofferson, John Fogerty, Little Steven en The Rolling Stones. Nieuwe helden zoals Margo Price, Miranda Lambert en The War On Drugs. Andere hoogtepunten

Tom Petty (20 Oktober 1950 – 2 Oktober 2017)

waren Dave Matthews & Tim Reynolds en Josh Ritter. Eigenlijk geen slecht concert gezien dit jaar en de allerbeste kan ik ook niet benoemen. Maar absolute hoogtepunten waren de Drive-By Truckers, Margo Price en Jason Isbell & The 400 Unit.

Het absolute dieptepunt dit jaar was het overlijden van grote held Tom Petty. Hier was ik echt even van ontdaan en de dagen na zijn overlijden alleen maar naar zijn muziek geluisterd. Zowel zijn solo werk als het werk met The Heartbreakers. Naast Petty overleden ook nog Chuck Berry, Glen Campbell, Don Williams, Jimmy LaFave en Fats Domino. Het overlijden van Petty had ook invloed op mijn stemlijst voor de top 2000. De stembussen zijn inmiddels gesloten en dit is mijn ingestuurde lijst:

Top 2000 stemlijst Eigen toevoegingen
Chuck Berry – Johnny B. Goode
Tom Petty – I Won’t Back Down
Tom Petty – Free Fallin’
Tom Petty & The Heartbreakers – American Girl
Bob Dylan – Like A Rollin’ Stone
Bruce Springsteen – Thunder Road
Bruce Springsteen – The Rising
Pink Floyd – Comfortably Numb
The Rolling Stones – Tumbling Dice
2Pac – Changes
Daniel Lohues – Hier Kom Ik Weg
Skik – Op Fietse
Eagles – Hotel California
Little Steven – Bitter Fruit
The War On Drugs – Under The Pressure
Dire Straits – Walk Of Life
Johnny Cash – Hurt
De Dijk – We Beginnen Pas
The Beach Boys – God Only Knows
Klein Orkest – Over De Muur
Josh Ritter – Right Moves
Jason Isbell – If It Takes A Lifetime
Dave Matthews Band – Ants Marching
Margo Price – Hands Of Time
Wilco – Impossible Germany
Glen Campbell – Rhinestone Cowboy
The War On Drugs – Thinking Of A Place
Roger Waters – Amused To Death
Drive-By Truckers – What It Means
John Moreland – You Don’t Care for Me Enough to Cry
The Wallflowers – One Headlight
Sturgill Simpson – Call To Arms
Miranda Lambert – Tin Man
Brian Wilson – Love & Mercy
Kacey Musgraves – Follow Your Arrow

Op naar 2017 dat alles in zich heeft om weer een heel goed muziek jaar te worden met een nieuwe plaat van Ryan Adams en Daniël Lohues, Bruce Springsteen schijnt een nieuwe plaat op de plank te hebben liggen. Maar hopelijk ook nieuw werk van Jason Isbell, Kacey Musgraves en ook Roger Waters schijnt bezig te zijn in de studio. Volgend jaar om deze tijd weten we het allemaal weer!

Zo begon ik een jaar geleden de Top 25 beste platen van 2016. Deels is het uitgekomen met de nieuwe platen van Lohues, Ryan Adams, Jason Isbell en Roger Waters. De plaat van Springsteen ligt nog steeds op de plank terwijl Springsteen 5 avonden in de week op Broadway staat met een show over zijn leven en de bijbehorende muziek. Kacey Musgraves is nog steeds druk bezig in de studio dus daar verwacht ik in 2018 wel een nieuwe plaat van. Maar hopelijk komt er ook weer nieuw werk van Sturgill Simpson, Dave Matthews Band en The Delines aan. Van de Dave Matthews Band is al bekend dat ze de studio zijn ingedoken dus ben erg benieuwd wat daaruit voortkomt. Op het gebied van concerten hoop ik dat Chris Stapleton eindelijk eens naar Nederland komt.

De vooruitzichten voor het concertjaar 2018 zien er al weer mooi uit, sowieso al concerten van Daniël Lohues, Jason Isbell & The 400 Unit en Roger Waters.

De komende weken verschijnt mijn Top 25 van de beste albums van dit jaar.