Concertreview: Dave Matthews Band: Fenomenaal!

Vorig jaar bracht de Dave Matthews Band, afgekort DMB, hun eerste album in zes jaar tijd uit, getiteld ‘Come Tomorrow’ wat mij betreft een van de beste albums van 2018. Dus hopelijk ook een tour, nu tourt de Dave Matthews Band met grote regelmaat door de Verenigde Staten. Maar de landen aan de andere kant van de oceaan komen wat minder vaak aan de beurt. De laatste keer dat Matthews en zijn mannen in Europa waren dateert al weer uit 2015. Al was Matthews samen met meester gitarist Tim Reynolds in het voorjaar van 2017 nog in Nederland voor een tweetal akoestische optredens. Maar een band concert was dus al even geleden. In oktober werd bekend dat de Dave Matthews Band ook weer Europa aan zou doen om hun nieuwste plaat te promoten. Plaats van handeling was 15 maart in de AFAS Live in Amsterdam. Daar moest ik dus bij zijn!

Fast forward naar vrijdag 15 maart, net als het Formule 1 seizoen begon op die dag ook mijn concert seizoen. Rond half 5 had ik mijn auto geparkeerd in de parkeergarage onder de AFAS, toen even een hapje gegeten bij Grand Café 3&20, waar alleen maar mensen waren die kwamen voor het concert Holland Zingt Hazes in de Ziggo Dome met de bijbehorende muziek. Dus nadat ik mijn eten op had snel weer terug gelopen naar de AFAS om daar in de rij te gaan staan. Een rij met op dat moment een man of 40. De wachtrij voor de zaal leek wel Amerikaans grondgebied. Veel Amerikanen die op vakantie waren in Nederland hadden een kaartje gekocht voor dit concert. Later in de zaal vertelde een man komend uit de thuisstaat van DMB, Virginia, dat hij speciaal voor dit concert naar Amsterdam was gekomen. Hoezo trouwe fans! Toen de deuren van de AFAS open gingen liepen veel mensen voor mij eerst naar de merchandise stand om een poster te halen van het concert. Dat schijnt een ding te zijn aangezien er een kleine oplage is, voorzien van handtekeningen van de hele band. Waardoor ik als een van de eersten de zaal in liep en dus een pracht plek kon bemachtigen, op de eerste rij rechts van het podium. Naast twee Portugezen, een Duitser en zoals gezegd veel Amerikanen om mij heen. Na een gesprekje met de al eerder genoemde man uit Virginia stond het concert op het punt van beginnen.

Onder luid applaus kwam de band het podium opgelopen. Om te beginnen met ‘That Girl Is You’ van hun laatste album ‘Come Tomorrow’. Vanaf het eerste nummer zat de sfeer er op het podium al goed in tussen de nummers door werd er veel gegrapt onderling. Op ‘Louisiana Bayou’ mocht Buddy Strong zijn kunsten vertonen op het hammond orgel. Waardoor het eind van het nummer een mooi verlengd outro kreeg. Buddy Strong is in de band gekomen nadat violist Boyd Tinsley begin 2018 werd ontslagen omdat er tegen hem een rechtzaak was aangespannen wegens seksueel wangedrag. De viool is een kenmerkend instrument in DMB, maar dit werd wat mij betreft goed opgevuld door Buddy Strong en de blazers sectie met Jeff Coffin en Rashawn Ross. Terug naar het concert, waar verder werd gegaan met een mooie en met een kleine 10 minuten een iets wat korte versie van ‘#41’. Waarin gitarist Tim Reynolds een prachtig outro verzorgde. Daarna volgden ‘What Would You Say’ en ‘Again And Again’ gevolgd door nog een favoriet ‘Warehouse’, dat werd afgesloten met een salsa achtig outro. Erg tof. Daarna volgenden er voor mij wat onbekendere nummers, maar de mensen om mij heen gingen helemaal uit hun dak, vooral om het nummer ‘JTR’ dat de band maar weinig speelt. Daarna volgden de nummers zich in een mooi tempo op. Met ‘Samurai Cop (Oh Joy Begin)’ en ‘Lover Lay Down’ met wederom een erg mooi outro verzorgd door drummer Carter Beauford en Jeff Coffin op de sopraan saxofoon. Daarna volgde een erg leuke cover van Peter Gabriel’s ‘Sledgehammer’ waarna ‘Stand Up (For It)’ werd gespeeld met een hoofdrol voor Buddy Strong die alla James Brown mee zong op dit nummer. Voor ‘Here On Out’ liep de band van het podium voor een solo nummer van Matthews. Daarna kwam de band weer terug voor ‘Lying In The Hands Of God’ en ‘Don’t Drink The Water’. De hele avond werd er afgezien van een paar thank you’s en een paar keer een dankoewel weinig gezegd door Matthews richting het publiek maar voor dat ‘You & Me’ gespeeld zou worden begon Matthews te vertellen.

“I promise you there some progressive and thoughtful people on the other side of the Atlantic.
And if i may just take the chance to apologise for allowing the fool that’s in the White House to be there. We do or best to get ’em out of there, that’s just my opinion”.

Waarna er een groot applaus volgde. Waarna Matthews vervolgde met:
“He’s got to go”. Daarna vertelde hij over de klimaatmars:

“I was walking around with my daughters through the old town (Amsterdam red.) I was walking down from our hotel and saw all these young people, who took the day off school to talk about there future and that just makes me a little bit hopefull.
But also increases the amount of fear that I have for the foolishness of the greedy people now.”

“But thank you so much everybody. I hope you had a nice time with us tonight!”

Daarna volgde het zeer toepasselijke ‘You & Me’, ga voor de verbinding in plaats van de afstand vergroten.

Met een geweldige versie van ‘Ants Marching’ kwam er een eind aan de hoofd set. En vooral Rashawn Ross, leek dat wel even fijn te vinden want tijdens ‘Ants’ leek hij last te hebben van kramp in zijn hand. Voor de toegiften kwam Matthews alleen het podium op gelopen voor een mooie versie van ‘Some Devil’ van zijn solo plaat met de gelijknamige titel. Na dit nummer kwam de band weer het podium op en was het tijd voor een mooie afsluiter van de avond met ‘Pantala Naga Rampa’ en ‘Rapunzel’. Waarmee er een eind kwam aan een fenomenale avond. Matthews zette nog een handtekening op een paar posters terwijl de rest van de band het podium af liep.

Zoals gezegd een fenomenaal concert, moest ik een paar jaar terug nog erg wennen aan de soms wat vreemde muziek ben ik nu helemaal om. Wat een band, prachtige nummers en nummers die op de plaat maar een minuut of 5 duren live gewoon uitbouwen naar een dikke 10 minuten durende jamsessie. Pracht band, pracht avond en hopelijk komen ze snel terug!

Setlist:
That Girl Is You/Louisiana Bayou/#41/What Would You Say/Again And Again/Warehouse/Big Eyed Fish/JTR/Minarets/Samurai Cop (Oh Joy Begin)/Lover Lay Down/Sledgehammer (Peter Gabriel cover)/Stand Up (For It)/Here On Out (solo)/Lying In The Hands Of God/Don’t Drink The Water/You & Me/Ants Marching//Some Devil (solo)/Pantala Naga Pampa/Rapunzel

Band:
Dave Matthews – lead vocals, guitar
Carter Beauford – drums, percussion, background vocals
Stefan Lessard – bass
Tim Reynolds – guitar
Rashawn Ross – trumpet, background vocals
Jeff Coffin – saxophone, tenor sax, soprano saxophone
Buddy Strong – hammond organ, keyboards, background vocals

Gezien:
Dave Matthews Band
2019 European Tour
15-03-2019. AFAS Live, Amsterdam, NL

Plaat van de week: Dave Matthews Band – You & Me

Vorige week vrijdag begon mijn concertseizoen met een fenomenaal concert van Dave Matthews Band. Dus veel naar deze band geluisterd de afgelopen dagen. Afgelopen woensdag waren de Provinciale Staten verkiezingen, die voor veel Nederlanders niet over de provincie ging maar ze gebruikten hun stem als aanklacht tegen het kabinet. Wat mij betreft een zorgelijke ontwikkeling. Deze twee gevoelens van euforie en zorgen heb ik deze week gecombineerd. De plaat van de week is geworden ‘You & Me’ van het album ‘Big Whiskey And The GrooGrux King’ uit 2009. Een nummer over een man en vrouw die elkaar hebben en samen het goed hebben. En dat is beter dan al dat polariseren, want volgens mij als we het samen doen wordt het allemaal nog mooier!

Dat gevoel komt in deze clip ook terug, eerst is het alleen Dave Matthews dan samen met zijn band en dan met een afspiegeling van de maatschappij.

You and me together, we could do anything, Baby
You and me together yeah, yeah
To of us together, we could do anything, baby
You and me together yeah, yeah
To of us together yeah, yeah
To of us together, we could do anything, baby
We’re so small ’till the reach of the end of the world

De 25 van 2018: 4 Dave Matthews Band – Come Tomorrow

De Dave Matthews Band, voor velen een onbekende band, maar aan de overkant van de grote plas horen ze bij de grootste bands allertijden. In dat rijtje horen ze als sinds begin jaren ’90 met hits als ‘Ants Marching’ en ‘Jimi Thing’ en zeven op een volgende platen die de eerste plek behaalden in de Amerikaanse hitlijsten. In Nederland zijn ze dus relatief onbekend alleen het nummer ‘The Space Between’ van het album ‘Everyday’ uit 2001 was hier een zeer bescheiden hit. ‘Come Tomorrow’ is het negende studioalbum van de band uit Charlottesville, Virginia en verschijnt 6 jaar na hun vorige album ‘Away From The World’. Voor deze plaat besloot de band onder leiding van Dave Matthews te gaan werken met maar liefst vier producers, John Alagía, Mark Batson, Rob Cavallo en Rob Evans. Op het album staan een aantal nummers die de band live al veel speelde, de band is dan ook voornamelijk een live band. Waarbij sommige nummers uitgesponnen worden tot meer dan twintig minuten durende jamsessies. Opener ‘Samurai Cop (Oh Joy Begin)’ is een van die nummers die al een tijdje op de plank lagen om op een studioplaat te worden gezet. Dat geldt ook voor de nummers ‘Can’t Stop’ en ‘Idea Of You’ waar saxofonist en een van de oprichters van de band LeRoi Moore op mee speelt, hij overleed in 2008. Op ‘Idea Of You’ speelt ook violist Boyd Tinsley nog mee, die in de aanloop naar dit album uit de band is gezet vanwege beschuldigingen over seksueel wangedrag. Het album ‘Come Tomorrow’ gaat over de liefde, de toekomst, hoop, familie en de planeet. Op de titeltrack komen al deze thema’s aanbod. Op dit nummer verzorgt Brandi Carlile de achtergrondzang.

So as far as I can see
A better way for you and me
Is to let the children run the show
Not too long and we’ll be good to go

All the girls and boys will sing
Come tomorrow we get everything
So as long as we survive today
Come tomorrow we gonna find a way
Yeah, as far as I can see
We should let the children lead the way

Andere hoogtepunten zijn ‘Virginia In The Rain’ en ‘Black And Blue Bird’. Maar ook de andere nummers zijn prachtig. In maart van dit jaar ga ik ze voor het eerst live zien, iets waar ik nu al naar uit kijk. En hopelijk hoeven we de komende tijd niet weer zes jaar te wachten op een nieuw album! Fantastische plaat!

Linkjes:
Website: davematthewsband.com
Kopen: iTunes of Platomania.eu
Luisteren: Spotify

Muziekjaar 2017 – De 25 beste platen van 2017

Het muziekjaar 2017, een jaar met veel hoogtepunten en een groot dieptepunt. Eerst de hoogtepunten. Het jaar 2017 bracht veel mooie platen en een record aantal concerten, maar liefst 17 stuks in kleine zaaltjes, openlucht theaters en de grote poppodia. Hoogtepunten waren de concerten van Jason Isbell & The 400 Unit, maar ook van zijn collega’s de Drive-By Truckers. Maar ook oude helden zoals Kris Kristofferson, John Fogerty, Little Steven en The Rolling Stones. Nieuwe helden zoals Margo Price, Miranda Lambert en The War On Drugs. Andere hoogtepunten

Tom Petty (20 Oktober 1950 – 2 Oktober 2017)

waren Dave Matthews & Tim Reynolds en Josh Ritter. Eigenlijk geen slecht concert gezien dit jaar en de allerbeste kan ik ook niet benoemen. Maar absolute hoogtepunten waren de Drive-By Truckers, Margo Price en Jason Isbell & The 400 Unit.

Het absolute dieptepunt dit jaar was het overlijden van grote held Tom Petty. Hier was ik echt even van ontdaan en de dagen na zijn overlijden alleen maar naar zijn muziek geluisterd. Zowel zijn solo werk als het werk met The Heartbreakers. Naast Petty overleden ook nog Chuck Berry, Glen Campbell, Don Williams, Jimmy LaFave en Fats Domino. Het overlijden van Petty had ook invloed op mijn stemlijst voor de top 2000. De stembussen zijn inmiddels gesloten en dit is mijn ingestuurde lijst:

Top 2000 stemlijst Eigen toevoegingen
Chuck Berry – Johnny B. Goode
Tom Petty – I Won’t Back Down
Tom Petty – Free Fallin’
Tom Petty & The Heartbreakers – American Girl
Bob Dylan – Like A Rollin’ Stone
Bruce Springsteen – Thunder Road
Bruce Springsteen – The Rising
Pink Floyd – Comfortably Numb
The Rolling Stones – Tumbling Dice
2Pac – Changes
Daniel Lohues – Hier Kom Ik Weg
Skik – Op Fietse
Eagles – Hotel California
Little Steven – Bitter Fruit
The War On Drugs – Under The Pressure
Dire Straits – Walk Of Life
Johnny Cash – Hurt
De Dijk – We Beginnen Pas
The Beach Boys – God Only Knows
Klein Orkest – Over De Muur
Josh Ritter – Right Moves
Jason Isbell – If It Takes A Lifetime
Dave Matthews Band – Ants Marching
Margo Price – Hands Of Time
Wilco – Impossible Germany
Glen Campbell – Rhinestone Cowboy
The War On Drugs – Thinking Of A Place
Roger Waters – Amused To Death
Drive-By Truckers – What It Means
John Moreland – You Don’t Care for Me Enough to Cry
The Wallflowers – One Headlight
Sturgill Simpson – Call To Arms
Miranda Lambert – Tin Man
Brian Wilson – Love & Mercy
Kacey Musgraves – Follow Your Arrow

Op naar 2017 dat alles in zich heeft om weer een heel goed muziek jaar te worden met een nieuwe plaat van Ryan Adams en Daniël Lohues, Bruce Springsteen schijnt een nieuwe plaat op de plank te hebben liggen. Maar hopelijk ook nieuw werk van Jason Isbell, Kacey Musgraves en ook Roger Waters schijnt bezig te zijn in de studio. Volgend jaar om deze tijd weten we het allemaal weer!

Zo begon ik een jaar geleden de Top 25 beste platen van 2016. Deels is het uitgekomen met de nieuwe platen van Lohues, Ryan Adams, Jason Isbell en Roger Waters. De plaat van Springsteen ligt nog steeds op de plank terwijl Springsteen 5 avonden in de week op Broadway staat met een show over zijn leven en de bijbehorende muziek. Kacey Musgraves is nog steeds druk bezig in de studio dus daar verwacht ik in 2018 wel een nieuwe plaat van. Maar hopelijk komt er ook weer nieuw werk van Sturgill Simpson, Dave Matthews Band en The Delines aan. Van de Dave Matthews Band is al bekend dat ze de studio zijn ingedoken dus ben erg benieuwd wat daaruit voortkomt. Op het gebied van concerten hoop ik dat Chris Stapleton eindelijk eens naar Nederland komt.

De vooruitzichten voor het concertjaar 2018 zien er al weer mooi uit, sowieso al concerten van Daniël Lohues, Jason Isbell & The 400 Unit en Roger Waters.

De komende weken verschijnt mijn Top 25 van de beste albums van dit jaar.

Concertreview: Er gaat niets boven -Groningen- Dave Matthews!

Er gaat niets boven Groningen Dave Matthews!

Dave Matthews, een grote onbekende in Nederland en Europa. In zijn thuisland Amerika wordt hij geplaatst in rijtjes samen met onder andere Bruce Springsteen. Samen met zijn band de Dave Matthews Band jamt hij er in concerten rustig op los. Zo worden nummers die op de plaat een minuutje of vier duren live uitgesponnen tot jamsessies van dik 20 minuten. In 2015 heb ik lang getwijfeld of ik naar het concert zou gaan wat Dave Matthews en zijn mannen zouden geven in de, toen nog, Heineken Music Hall. Uiteindelijk ben ik niet gegaan. In oktober van het vorig jaar werd bekend dat Dave Matthews weer naar Nederland zou komen, ditmaal samen met mede bandlid Tim Reynolds voor een akoestisch optreden. Ze gaven niet 1 maar twee concerten in Nederland op 25 maart 2017 in Groningen en op 26 maart in de Afas Live zoals de HMH nu heet, in Amsterdam. Het verschil was dat er in Groningen vrije plaats keus was tussen staan of zitten. In de Afas kon je alleen zitten. Dus de keus was snel gemaakt. Het werd dus de Oosterpoort in Groningen. Een zaal waar ik nog nooit was geweest. Qua afstand even ver als Amsterdam.

Na een goede 2,5 uur rijden reed ik zaterdagmiddag Groningen binnen, auto geparkeerd in de parkeergarage naast De Oosterpoort en even een beetje rond gekeken in Groningen. Een hapje gegeten bij de McDonalds en toen weer terug naar de Oosterpoort gelopen. Daar was inmiddels al een rij ontstaan voor de ingang van de zaal. Na een klein half uurtje ging de zaal open. De mooie staanplaatsen bij het podium waren al snel vergeven. Dus besloot ik op de tribune te gaan zitten. Dat was een goede keuze. Naast mij kwamen al snel een groepje Amerikanen zitten, achter mij een groepje Duitsers.

Tegen kwart voor acht kwamen, onder luid gejuich Dave Matthews en Tim Reynolds het podium opgelopen. Wat volgde was een avond vol geweldige muziek, leuke anekdotes van Matthews en Tim Reynolds speelde twee solo nummers ‘Chatterbox’ en ‘Betrayal’. Matthews en Reynolds speelden veel favorieten van mij, zoals ‘Satellite’, ‘Warehouse’, ‘Lie In Our Graves’, ‘Jimi Thing’ en zo kan ik nog wel even door gaan. Ook mooi waren de voor mij nog wat onbekendere nummers zoals ‘Old Dirt Hill (Bring That Beat Back)’ en ‘Crush’. Ook speelde Matthews en Reynolds nummers die nog niet op de plaat waren verschenen zoals ‘Virginia In The Rain’ en ‘Black And Blue Bird’. Ook was er ruimte voor werk van Matthews zijn solo plaat ‘Some Devil’ zoals het prachtige ‘Grave Digger’.

Na dik drie uur spelen zat het erop. Matthews deelde nog wat handtekeningen uit en trok nog een jonge fan op het podium voor een selfie. De Amerikanen naast mij waren uitzinnig en dat gold ook voor mij. Wat een schitterend concert. Na afloop baalde ik nog meer dat ik in 2015 niet naar hun concert in de HMH ben geweest.
Was ik al een redelijke liefhebber van Matthews en zijn vrienden na dit concert komen ze gewoon in het lijstje met Bruce Springsteen, Tom Petty, Sturgill Simpson en Jason Isbell. Mochten ze de komende jaren weer naar Nederland komen ben ik daar 100% zeker bij.


Gezien:

Dave Matthews & Tim Reynolds
An Evening With
25-03-2017. De Oosterpoort, Groningen, NL

Band:

Dave Matthews – vocals, guitar, piano
Tim Reynolds – guitar

Setlist:
Don’t Drink the Water/Satellite/Warehouse/Old Dirt Hill (Bring That Beat Back)/Crush/Black and Blue Bird/Save Me/Samurai Cop/Lie in Our Graves/Chatterbox (Tim Reynolds)/Virginia in the Rain/Jimi Thing/So Damn Lucky/Stay or Leave/#41/Rooftop/You & Me/Betrayal(Tim Reynolds)/Out of My Hands/Crash Into Me/Fool to Think/The Space Between/What Would You Say/Two Step//Gravedigger/Dancing Nancies///Ants Marching