Concertreview: Kris Kristofferson & The Strangers – Help Me Make It Through The Night

In 2017 zag ik Kris Kristofferson in de Grote Zaal van TivoliVredenburg in Utrecht. Toen 81 jaar schreef ik, in dit concertverslag, het volgende:
Want ja, 81 jaar zou hij nog een keer naar Europa komen? Muzikaal gezien en qua stem hield het niet over zou de muziekcriticus zeggen. Maar zo voelde het niet. Ik vond zijn stem schitterend, breekbaar en kwetsbaar.

Begin dit jaar werd bekend dat hij inderdaad weer naar Nederland zou komen. En niet alleen maar met de band van wijlen Merle Haggard (overleed op 6 april 2016), The Strangers. Dus reden genoeg om nog een keer te gaan.

Met een ‘Hello Groningen’ kwamen Kristofferson en The Strangers het podium opgelopen. En weer stond daar die breekbare man van bijna 83 jaar oud. Die meer heeft meegemaakt dan menig toehoorder in de Oosterpoort. De band speelde volledig in dienst van de liedjes van Kristofferson en zijn breekbare fluisterstem. Naast de liedjes van Kristofferson was er ook ruimte gemaakt op de setlist voor enkele nummers van Merle Haggard. Met onder andere ‘Okie From Muskogee’ en ‘Ramblin’ Fever’. In totaal werden er 27 nummers gespeeld in een goede anderhalf uur.

Rond de klok van kwart voor tien riep Kristofferson ‘one more’ en werd het toepasselijke ‘Please Don’t Tell Me How The Story Ends’ gespeeld.

This could be our last goodnight together
We may never pass this way again
Just let me enjoy ‘till its over
Or forever
Please don’t tell me how the story ends

En zo voelde het ook, de twee concerten die ik mocht zien van Kris Kristofferson behoren tot een van meest mooie concerten die ik heb gezien. Mooi, breekbaar en dankbaar maar ook een groot respect tussen Kristofferson en de band. Waarbij ze elkaar vaak complimenten gaven na een gespeeld nummer. Een prachtig mooie avond in Groningen met een van mijn muzikale helden!

Setlist:
Shipwrecked in the Eighties /That’s the Way Love Goes/Darby’s Castle/Me and Bobby McGee/Here Comes That Rainbow Again/Best of All Possible Worlds/Help Me Make It Through the Night/Okie From Muskogee/Casey’s Last Ride/Rocket to Stardom/Feeling Mortal/From Here to Forever//Daddy Frank (The Guitar Man)/Loving Her Was Easier (Than Anything I’ll Ever Do Again)/Just the Other Side of Nowhere/Duvalier’s Dream/I’d Rather Be Sorry/Sing Me Back Home/The Pilgrim, Chapter 33/Ramblin’ Fever/Jesus Was a Capricorn/I Think I’ll Just Stay Here and Drink/Sunday Mornin’ Comin’ Down/For the Good Times/A Moment of Forever/Why Me/Please Don’t Tell Me How the Story Ends

Nummers die onderstreept zijn, zijn van Merle Haggard en gezongen door Scott Joss of Doug Colosio.

Band:

Kris Kristofferson – vocals, guitar, harmonica
Scott Joss – backing vocals, violin, guitar
Jeff Ingraham – drums
Doug Colosio – keyboards, vocals

Gezien:
Kris Kristofferson & The Strangers
Tour 2019
11-06-2019. De Oosterpoort, Groningen, NL

Concertreview: Lohues @ Luxor Live

Op 18 oktober liep ik na het concert van Lohues blij Doornroosje uit, het concert was prachtig en ik had mij er bij neergelegd dat dit het voorlopig laatste elektrische optreden van Lohues zou zijn. Maar niets bleek minder waar. Want in februari werd bekend dat Lohues weer op pad ging met zijn band voor weer een rondje langs de Nederlandse poppodia. Onder andere in Leeuwarden, Amsterdam, Utrecht en Arnhem. Dus de keus viel qua afstand snel op de provinciehoofdstad van Gelderland.

De band Fokko van Fokko Mellema verzorgde samen met Bob Boeve het voorprogramma. Die eerste kun je kennen van het bandje Want Want dat een aantal jaar geleden wat bekendheid verwierf met nummers zoals ‘Mijn Meisje Vindt Me Leuk Zoals Ik Ben’ en ‘Stomme Trut’ of ‘Kip Paard Koe’. Nu had hij een nieuwe band maar die was er nu niet bij, maar Bob wel grapte Fokko. Maar hij zit niet in de band. Mellema gaat door op de weg die hij met Want Want al bewandelde met korte liedjes over dagelijkse dingen zoals ‘Met een biertje op de bank’. Of over meisjes waar hij verliefd op was geweest zoals ‘Anna’ (met een hoofdrol voor Boeve op en ‘Wendy’ het laatst genoemde nummer gaat eigenlijk over ene Chantal maar de naam Wendy rijmde beter.

Na een klein half uurtje zat het voorprogramma er al weer op en werden er wat aanpassing gemaakt aan het podium waarna Lohues en zijn band het podium op kwamen en trapten af met ‘Nie Veur Spek en Bonen’. Het concert in de Luxor was in grote lijnen hetzelfde als vorig jaar in oktober. Wel waren er een paar setlist wijzigingen zo was ‘Slof’ een nieuwe toevoeging met een prachtige gitaarsolo van Lohues. Ook was er een nummer uit zijn blues periode aan de te spelen nummers toegevoegd met ‘Wachten Op ’n Hittegolf’. En ook werd er nog een nummer gespeeld uit de Skik periode met ‘Ik Ben Zo Bliede’.

De band speelde strak en de nummers wisselden elkaar snel op. Waardoor er weinig werd gepraat in tegenstelling tot de vorige elektrische concerten. Maar wederom smaakte het naar meer dus 31 mei ben ik er weer bij, bij de laatste clubshow in Zwolle. Daarna trekt Lohues de festivalterreinen op als dat is afgerond, zit deze elektrische periode er voorlopig even op. Want in 2020 staat Lohues weer in de theaters met een nieuwe plaat en een nieuwe theatertour. Waarvoor de kaarten inmiddels besteld zijn. Maar eerst nog het concert op 31 mei, waar ik nu al naar uit kijk.


Setlist:

Nie Veur Spek En Bonen/Volle Maone/Prachtig Mooie Dag/Kwelt/Ik Haal Mij ’n Hond Op/A28/Let Maar Niet Op Mij/Naor Huus/Slof/Hier Kom Ik Weg/’t Giet Zoas ’t Giet/Van Hier Tot Tokyo/Gao Weg/Wachten Op ’n Hittegolf/Ja Boeh/Hoe Kan Dat Nou?/Weg Van Alles/Allennig Moe’j ’t Ok Kunnen/Ik Ben Zo Bliede/Op Fietse//Ondergrondse Hutte/ Ze Benn Benauwder Veur Joe As Ie Veur Heur/’t Ien Of ’t Ander

Band:
Daniël Lohues – lead vocals, guitar, harmonica
Bernard Gepken – guitar, background vocals
Reyer Zwart – bass, background vocals
Bram Hakkens – drums, background vocals
Ferry Lagendijk – piano, keyboard, Hammond organ, background vocals

Gezien:
Daniël Lohues
Voorprogramma: Fokko
Elektrisch 2019
16-05-2019. Luxor Live, Arnhem, NL

Concertreview: The Delines: Let’s Be Us Again

Begin dit jaar werd ik benaderd door de site Real Roots Cafe met de vraag of ik cd recensies wilde schrijven en eventueel ook concert recensies. Nou dat was niet tegen dovemansoren gezegd. Sinds dien een aantal cd’s gerecenseerd en gevraagd of ik voor RRC naar The Delines in TivoliVredenburg in Utrecht mocht. Dat mocht dus op 7 mei had ik mijn eerste opdracht om een concertrecensie te schrijven. Samen met fotograaf Peter zouden we de avond vastleggen.

Inmiddels staat het verslag online op de site van realrootscafe.com

Zelf vond ik het wel een rare gewaarwording om zonder concertkaartje naar een concert te gaan. Bij Tivoli aangekomen even gewacht op Peter en daarna bij de receptie mijn vrijkaartje opgehaald. Het concert zelf vond ik wederom geweldig. De zaal leende zich ook goed voor deze muziek. In november komt de band weer terug voor een concert in Nederland, dit keer op het Take Root festival in Groningen. Gaat dat zien!

Setlist:
The Imperial/I Won’t Slip Up/Eddie & Polly/Waiting On The Blue/Holly The Hustle/Gold Dreaming/That Old Haunted Place/Cheer Up Charley/Houston’s Hungover/Where Are You Sonny?/Room On The Tenth Floor/I Got My Shadows/Roll Back My Life/He Don’t Burn For Me//Calling In/Colfax Avenue/Let’s Be Us Again

Band:
Amy Boone – vocals, keyboard
Willy Vlautin – guitar, background vocals
Sean Oldham – drums, background vocals
Cory Gray – keyboards, trumpet
Dave Little – bass, background vocals

Gezien:
The Delines
Euro Tour 2019
Voorprogramma: The Calicos
07-05-2019. Cloud Nine, TivoliVredenburg, Utrecht, NL

Concertreview: The Delines, “You almost made me cry” – Amy Boone

Het jaar 2019 was nog maar elf dagen oud en daar was de lang verwachte tweede plaat van The Delines, getiteld ‘The Imperial’. Het had een poos geduurd omdat Amy Boone, toch wel de frontvrouw van de band, een zwaar ongeluk had gehad. Meer daarover lees je hier. Voor de site Real Roots Cafe (realrootscafe.com) schreef ik mijn eerste recensie voor deze site, over de nieuwe plaat van deze band uit Portland, Oregon. Live had ik ze nog nooit gezien dus toen er een Europese tour werd aangekondigd moest ik daarbij zijn. Een van de eerste stops op de Europese tour was theater Junushoff in Wageningen. Dus kaarten voor dit middag concert besteld.

Een middag concert dat vond de band zelfs vreemd: ‘we’re lost after this’ vertelde Boone na openingsnummer ‘The Imperial’. Een paar minuten daarvoor iets na 15 uur kwam de band het podium opgelopen, met als laatste de al eerder genoemde Amy Boone. Het was duidelijk dat ze nog niet helemaal hersteld was van haar ongeluk maar eenmaal achter de microfoon staand was daar niets meer van te zien of te horen. Na het titelnummer van de nieuwe plaat maakte de band even een uitstapje naar hun debuutplaat ‘Colfax’ voor het nummer ‘I Won’t Slip Up’. Boone kondigde ‘Eddy & Polly’ aan met de woorden: ‘and now our hitsingle’. Gevolgd door ‘Waiting On The Blue’ en het prachtige ‘Holly The Hustle’. Waarna de band weer even een uitstapje maakte naar een oudere plaat dit maal ‘Scenic Sessions’ uit 2015, voor het nummer ‘Gold Dreaming’. Na ‘That Old Haunted Place’ en ‘Cheer Up Charley’, liep Boone even naar de rechterkant van het podium om even te gaan zitten. Waarna de band onder leiding van Willy Vlautin het instrumentale nummer ‘Houston’s Hungover’ speelden. Na dit nummer stond Cory Gray zijn plek achter het keyboard af aan Boone en pakte hij de trompet. Voor het nummer ‘Where Are You Sonny?’. Gray verzorgde voor dit nummer een mooie trompet solo. Dit deed hij ook voor het volgende nummer, een van de outtakes van ‘The Imperial’, ‘Room On The Tenth Floor’, terwijl hij ondertussen met zijn andere hand het keyboard bespeelde. Erg tof om te zien. Daarna volgde met ‘I Got My Shadows’ nog een nummer van hun debuutplaat. Met ‘Roll Back My Life’ en ‘He Don’t Burn For Me’ kwam er een eind aan de hoofdset van de middag. Boone liep het podium af met een paar kushandjes terwijl de rest van de band nog even doorspeelde. Nadat de muziek gestopt was ging iedereen in de zaal staan, voor een staande ovatie (want dat gebeurt altijd in een theater setting). Maar vooral Boone had dat niet verwacht toen ze weer het podium op kwam lopen. Ze was zichtbaar geroerd en zei: ‘you almost made me cry’. Daarna was het woord even aan Willy Vlautin die Boone introduceerde. Boone had een paar nummers daarvoor de band al geïntroduceerd. En noemde Vlautin haar therapeut. Waarna de band begon aan de laatste nummers van de middag. Als eerste, twee nummers van ‘Colfax’ met ‘Calling In’ en ‘Colfax Avenue’ bij dat laatste nummer was ik wat aan het mee playbacken en dat werd opgemerkt door Boone waarna ze moest glimlachen. Met het prachtige ‘Let’s Be Us Again’ kwam er een eind aan het concert.

In een goede anderhalf uur tijd werden we meegenomen in de wereld van Vlautin, allemaal prachtige verhalende liedjes. Over mensen aan de onderkant van de samenleving. Voeg daar het gitaarwerk van Vlautin bij, het mooie drumspel van Sean Oldham, de prachtige tonen van Cory Gray en het bass spel van Dave Little (Freddy Trujillo de eigenlijke bassist van de band kon niet mee op deze tour vertelde Boone). Omlijst door de werkelijk prachtige stem van Amy Boone. Maar ook het publiek was perfect en doodstil, soms zelfs aarzelend om te applaudisseren. Ook dat werd erg gewaardeerd door de band. Kortom een prachtig concert. Voor het concert in Utrecht volgende week dinsdag 7 mei zal ik verslag doen voor de website realrootscafe.com. Had ik die opdracht niet gehad, was ik zeker nog naar een concert van The Delines gegaan, dus twijfel niet. Ga deze band zien!

Setlist:
The Imperial/I Won’t Slip Up/Eddie & Polly/Waiting On The Blue/Holly The Hustle/Gold Dreaming/That Old Haunted Place/Cheer Up Charley/Houston’s Hungover/Where Are You Sonny?/Room On The Tenth Floor/I Got My Shadows/Roll Back My Life/He Don’t Burn For Me//Calling In/Colfax Avenue/Let’s Be Us Again

Band:
Amy Boone – vocals, keyboard
Willy Vlautin – guitar, background vocals
Sean Oldham – drums, background vocals
Cory Gray – keyboards, trumpet
Dave Little – bass, background vocals

Gezien:
The Delines
Euro Tour 2019
28-04-2019. Theater Junushoff, Wageningen, NL

Concertreview: Miss Montreal – Fu-Fu-Fu-F♥ck it

Het was alweer even geleden dat ik naar een concert van Miss Montreal was geweest, maar op woensdag 17 april was het weer zover. Na eerst weer erg lekker gegeten te hebben bij Bombay Spice in Hengelo, liepen Jeanine en ik naar het Rabotheater. Waar het al behoorlijk druk was. Toen door naar onze plekken, op de eerste rij van het balkon. Waardoor we een prima overzicht hadden op de zaal en belangrijker nog het podium. Iets na achten kwam Sanne Hans het podium opgelopen onder luid applaus. Ging op een bankstel zitten aan de linkerkant van het podium en begon het liedje, waarvan ik denk dat de titel ‘Fuck It’ is, te zingen. Gevolgd door ‘Rose’ een liedje over haar zusje. Voor de jazz klassieker ‘Autumn Leaves’, al geschreven in 1945 en door veel muzikanten vertolkt, kwam een deel van de band het podium op onder wie Jonas Pap en Sietse van Gorkom die met respectievelijk de cello en de viool, de avond door de nummers van Miss Montreal een extra laagje gaven. Een prachtige toevoeging! Naast deze klassieker zou de band later in de show, ‘Need Your Love So Bad’ spelen waarvan het originieel van Fleetwood Mac is. Naast de hits waarbij de band in volle bezetting op het podium staat, zoals ‘I Am Hunter’, ‘TuTuTu’, ‘Till The Sun Comes Up’ en natuurlijk het doorbraak nummer voor Sanne Hans en de haren ‘Just A Flirt’.

Daarnaast was er ook veel ruimte voor persoonlijke verhalen en de daarbij behorende prachtige Nederlandstalige liedjes. Het persoonlijkst wordt Hans als ze het nummer ‘Zonder Jou’ introduceert, ze draagt dit nummer op aan haar ernstig zieke stiefvader. Na afloop van het nummer gaf ze aan dat ze het even moeilijk had halverwege het nummer. Maar ook vertelde ze een leuke anekdote over hoe een liedje dat ze eigenlijk had geschreven voor haar vriend, op het album van Jan Smit was belandt. De leukste anekdote van de avond maakte ze mee tijdens de Vrienden Van Amstel Live. Tijdens deze avonden zong ze een duet met De Dijk, een band waar ze nu helemaal fan van was. En ze mocht een duet zingen met André Hazes Jr., ze mochten niet kiezen welk nummer ze wilden zingen, dat was al door de organisatie gedaan. En hun keus was gevallen op ‘De Vlieger’ van André senior. Hans vond het niet een geweldige keus maar durfde dat niet in het bijzijn van junior te zeggen. Totdat Hazes zelf zei dat hij dit een verschrikkelijk nummer vond. Maar de live uitvoeringen bleken zo mooi te zijn dat ze Hazes had gevraagd of ze het nummer ook tijdens haar theater tour mocht spelen. Dit mocht waarna er een mooie versie volgde. Met Peter Hendriks op accordeon en zeer veel publieksparticipatie was dit een van de hoogtepunten van de avond. Als afsluiting van het concert koos Hans voor het jaren 90 nummer ‘Wonderful Days’ van het illustere duo, Charlie Lownoise en Mental Theo, maar daarmee was de avond nog niet ten einde want ook speelde de band nog ‘Meisje Uit Het Oosten’. Maar na dit nummer was het toch echt afgelopen.

In vergelijking met de vorige theaterconcerten die ik van haar zag in 2013 en 2015, was ze nu een stuk zekerder van haar zaak. Vandaar ook de titel van deze tour, ze is volgens eigen zeggen gelukkiger dan ooit. En dat merk je aan alles tijdens deze theartershow, goede liedjes, mooie anekdotes, zelfspot en een snaar strakke band. De toevoeging van de strijkers is een absolute meerwaarde. Er zijn nog kaarten voor een aantal shows, dus twijfel niet en ga.

Setlist (niet op volgorde/compleet):
Fuck It/Rose/Autumn Leaves/Zonder Jou/I’m Hunter/A Million Ways/Zonder Jou/De Vlieger/Alles Hier Is Ook Van Jou//Need Your Love So Bad/Tututu/Till The Sun Comes Up/Writing Stories/Liever Dan M’n Eigen Leven/Zij/Just A Flirt///Wonderfull Days/Meisje Uit Het Oosten

Band:
Sanne Hans – vocals, guitar
Peter Hendriks – piano, keyboards, accordeon
Michi Schwiemann – guitar
Kobus Groen – bass, background vocals
Thijs Rensink – drums
Jonas Pap – Cello
Sietse van Gorkom – violin

Gezien:
Miss Montreal
Fu-Fu-Fu-F♥ck it Theater Tour 2019
17-04-2019. Rabotheater, Hengelo (OV), NL