Concertreview: Miss Montreal – Fu-Fu-Fu-F♥ck it

Het was alweer even geleden dat ik naar een concert van Miss Montreal was geweest, maar op woensdag 17 april was het weer zover. Na eerst weer erg lekker gegeten te hebben bij Bombay Spice in Hengelo, liepen Jeanine en ik naar het Rabotheater. Waar het al behoorlijk druk was. Toen door naar onze plekken, op de eerste rij van het balkon. Waardoor we een prima overzicht hadden op de zaal en belangrijker nog het podium. Iets na achten kwam Sanne Hans het podium opgelopen onder luid applaus. Ging op een bankstel zitten aan de linkerkant van het podium en begon het liedje, waarvan ik denk dat de titel ‘Fuck It’ is, te zingen. Gevolgd door ‘Rose’ een liedje over haar zusje. Voor de jazz klassieker ‘Autumn Leaves’, al geschreven in 1945 en door veel muzikanten vertolkt, kwam een deel van de band het podium op onder wie Jonas Pap en Sietse van Gorkom die met respectievelijk de cello en de viool, de avond door de nummers van Miss Montreal een extra laagje gaven. Een prachtige toevoeging! Naast deze klassieker zou de band later in de show, ‘Need Your Love So Bad’ spelen waarvan het originieel van Fleetwood Mac is. Naast de hits waarbij de band in volle bezetting op het podium staat, zoals ‘I Am Hunter’, ‘TuTuTu’, ‘Till The Sun Comes Up’ en natuurlijk het doorbraak nummer voor Sanne Hans en de haren ‘Just A Flirt’.

Daarnaast was er ook veel ruimte voor persoonlijke verhalen en de daarbij behorende prachtige Nederlandstalige liedjes. Het persoonlijkst wordt Hans als ze het nummer ‘Zonder Jou’ introduceert, ze draagt dit nummer op aan haar ernstig zieke stiefvader. Na afloop van het nummer gaf ze aan dat ze het even moeilijk had halverwege het nummer. Maar ook vertelde ze een leuke anekdote over hoe een liedje dat ze eigenlijk had geschreven voor haar vriend, op het album van Jan Smit was belandt. De leukste anekdote van de avond maakte ze mee tijdens de Vrienden Van Amstel Live. Tijdens deze avonden zong ze een duet met De Dijk, een band waar ze nu helemaal fan van was. En ze mocht een duet zingen met André Hazes Jr., ze mochten niet kiezen welk nummer ze wilden zingen, dat was al door de organisatie gedaan. En hun keus was gevallen op ‘De Vlieger’ van André senior. Hans vond het niet een geweldige keus maar durfde dat niet in het bijzijn van junior te zeggen. Totdat Hazes zelf zei dat hij dit een verschrikkelijk nummer vond. Maar de live uitvoeringen bleken zo mooi te zijn dat ze Hazes had gevraagd of ze het nummer ook tijdens haar theater tour mocht spelen. Dit mocht waarna er een mooie versie volgde. Met Peter Hendriks op accordeon en zeer veel publieksparticipatie was dit een van de hoogtepunten van de avond. Als afsluiting van het concert koos Hans voor het jaren 90 nummer ‘Wonderful Days’ van het illustere duo, Charlie Lownoise en Mental Theo, maar daarmee was de avond nog niet ten einde want ook speelde de band nog ‘Meisje Uit Het Oosten’. Maar na dit nummer was het toch echt afgelopen.

In vergelijking met de vorige theaterconcerten die ik van haar zag in 2013 en 2015, was ze nu een stuk zekerder van haar zaak. Vandaar ook de titel van deze tour, ze is volgens eigen zeggen gelukkiger dan ooit. En dat merk je aan alles tijdens deze theartershow, goede liedjes, mooie anekdotes, zelfspot en een snaar strakke band. De toevoeging van de strijkers is een absolute meerwaarde. Er zijn nog kaarten voor een aantal shows, dus twijfel niet en ga.

Setlist (niet op volgorde/compleet):
Fuck It/Rose/Autumn Leaves/Zonder Jou/I’m Hunter/A Million Ways/Zonder Jou/De Vlieger/Alles Hier Is Ook Van Jou//Need Your Love So Bad/Tututu/Till The Sun Comes Up/Writing Stories/Liever Dan M’n Eigen Leven/Zij/Just A Flirt///Wonderfull Days/Meisje Uit Het Oosten

Band:
Sanne Hans – vocals, guitar
Peter Hendriks – piano, keyboards, accordeon
Michi Schwiemann – guitar
Kobus Groen – bass, background vocals
Thijs Rensink – drums
Jonas Pap – Cello
Sietse van Gorkom – violin

Gezien:
Miss Montreal
Fu-Fu-Fu-F♥ck it Theater Tour 2019
17-04-2019. Rabotheater, Hengelo (OV), NL

Concertreview: Dave Matthews Band: Fenomenaal!

Vorig jaar bracht de Dave Matthews Band, afgekort DMB, hun eerste album in zes jaar tijd uit, getiteld ‘Come Tomorrow’ wat mij betreft een van de beste albums van 2018. Dus hopelijk ook een tour, nu tourt de Dave Matthews Band met grote regelmaat door de Verenigde Staten. Maar de landen aan de andere kant van de oceaan komen wat minder vaak aan de beurt. De laatste keer dat Matthews en zijn mannen in Europa waren dateert al weer uit 2015. Al was Matthews samen met meester gitarist Tim Reynolds in het voorjaar van 2017 nog in Nederland voor een tweetal akoestische optredens. Maar een band concert was dus al even geleden. In oktober werd bekend dat de Dave Matthews Band ook weer Europa aan zou doen om hun nieuwste plaat te promoten. Plaats van handeling was 15 maart in de AFAS Live in Amsterdam. Daar moest ik dus bij zijn!

Fast forward naar vrijdag 15 maart, net als het Formule 1 seizoen begon op die dag ook mijn concert seizoen. Rond half 5 had ik mijn auto geparkeerd in de parkeergarage onder de AFAS, toen even een hapje gegeten bij Grand Café 3&20, waar alleen maar mensen waren die kwamen voor het concert Holland Zingt Hazes in de Ziggo Dome met de bijbehorende muziek. Dus nadat ik mijn eten op had snel weer terug gelopen naar de AFAS om daar in de rij te gaan staan. Een rij met op dat moment een man of 40. De wachtrij voor de zaal leek wel Amerikaans grondgebied. Veel Amerikanen die op vakantie waren in Nederland hadden een kaartje gekocht voor dit concert. Later in de zaal vertelde een man komend uit de thuisstaat van DMB, Virginia, dat hij speciaal voor dit concert naar Amsterdam was gekomen. Hoezo trouwe fans! Toen de deuren van de AFAS open gingen liepen veel mensen voor mij eerst naar de merchandise stand om een poster te halen van het concert. Dat schijnt een ding te zijn aangezien er een kleine oplage is, voorzien van handtekeningen van de hele band. Waardoor ik als een van de eersten de zaal in liep en dus een pracht plek kon bemachtigen, op de eerste rij rechts van het podium. Naast twee Portugezen, een Duitser en zoals gezegd veel Amerikanen om mij heen. Na een gesprekje met de al eerder genoemde man uit Virginia stond het concert op het punt van beginnen.

Onder luid applaus kwam de band het podium opgelopen. Om te beginnen met ‘That Girl Is You’ van hun laatste album ‘Come Tomorrow’. Vanaf het eerste nummer zat de sfeer er op het podium al goed in tussen de nummers door werd er veel gegrapt onderling. Op ‘Louisiana Bayou’ mocht Buddy Strong zijn kunsten vertonen op het hammond orgel. Waardoor het eind van het nummer een mooi verlengd outro kreeg. Buddy Strong is in de band gekomen nadat violist Boyd Tinsley begin 2018 werd ontslagen omdat er tegen hem een rechtzaak was aangespannen wegens seksueel wangedrag. De viool is een kenmerkend instrument in DMB, maar dit werd wat mij betreft goed opgevuld door Buddy Strong en de blazers sectie met Jeff Coffin en Rashawn Ross. Terug naar het concert, waar verder werd gegaan met een mooie en met een kleine 10 minuten een iets wat korte versie van ‘#41’. Waarin gitarist Tim Reynolds een prachtig outro verzorgde. Daarna volgden ‘What Would You Say’ en ‘Again And Again’ gevolgd door nog een favoriet ‘Warehouse’, dat werd afgesloten met een salsa achtig outro. Erg tof. Daarna volgenden er voor mij wat onbekendere nummers, maar de mensen om mij heen gingen helemaal uit hun dak, vooral om het nummer ‘JTR’ dat de band maar weinig speelt. Daarna volgden de nummers zich in een mooi tempo op. Met ‘Samurai Cop (Oh Joy Begin)’ en ‘Lover Lay Down’ met wederom een erg mooi outro verzorgd door drummer Carter Beauford en Jeff Coffin op de sopraan saxofoon. Daarna volgde een erg leuke cover van Peter Gabriel’s ‘Sledgehammer’ waarna ‘Stand Up (For It)’ werd gespeeld met een hoofdrol voor Buddy Strong die alla James Brown mee zong op dit nummer. Voor ‘Here On Out’ liep de band van het podium voor een solo nummer van Matthews. Daarna kwam de band weer terug voor ‘Lying In The Hands Of God’ en ‘Don’t Drink The Water’. De hele avond werd er afgezien van een paar thank you’s en een paar keer een dankoewel weinig gezegd door Matthews richting het publiek maar voor dat ‘You & Me’ gespeeld zou worden begon Matthews te vertellen.

“I promise you there some progressive and thoughtful people on the other side of the Atlantic.
And if i may just take the chance to apologise for allowing the fool that’s in the White House to be there. We do or best to get ’em out of there, that’s just my opinion”.

Waarna er een groot applaus volgde. Waarna Matthews vervolgde met:
“He’s got to go”. Daarna vertelde hij over de klimaatmars:

“I was walking around with my daughters through the old town (Amsterdam red.) I was walking down from our hotel and saw all these young people, who took the day off school to talk about there future and that just makes me a little bit hopefull.
But also increases the amount of fear that I have for the foolishness of the greedy people now.”

“But thank you so much everybody. I hope you had a nice time with us tonight!”

Daarna volgde het zeer toepasselijke ‘You & Me’, ga voor de verbinding in plaats van de afstand vergroten.

Met een geweldige versie van ‘Ants Marching’ kwam er een eind aan de hoofd set. En vooral Rashawn Ross, leek dat wel even fijn te vinden want tijdens ‘Ants’ leek hij last te hebben van kramp in zijn hand. Voor de toegiften kwam Matthews alleen het podium op gelopen voor een mooie versie van ‘Some Devil’ van zijn solo plaat met de gelijknamige titel. Na dit nummer kwam de band weer het podium op en was het tijd voor een mooie afsluiter van de avond met ‘Pantala Naga Rampa’ en ‘Rapunzel’. Waarmee er een eind kwam aan een fenomenale avond. Matthews zette nog een handtekening op een paar posters terwijl de rest van de band het podium af liep.

Zoals gezegd een fenomenaal concert, moest ik een paar jaar terug nog erg wennen aan de soms wat vreemde muziek ben ik nu helemaal om. Wat een band, prachtige nummers en nummers die op de plaat maar een minuut of 5 duren live gewoon uitbouwen naar een dikke 10 minuten durende jamsessie. Pracht band, pracht avond en hopelijk komen ze snel terug!

Setlist:
That Girl Is You/Louisiana Bayou/#41/What Would You Say/Again And Again/Warehouse/Big Eyed Fish/JTR/Minarets/Samurai Cop (Oh Joy Begin)/Lover Lay Down/Sledgehammer (Peter Gabriel cover)/Stand Up (For It)/Here On Out (solo)/Lying In The Hands Of God/Don’t Drink The Water/You & Me/Ants Marching//Some Devil (solo)/Pantala Naga Pampa/Rapunzel

Band:
Dave Matthews – lead vocals, guitar
Carter Beauford – drums, percussion, background vocals
Stefan Lessard – bass
Tim Reynolds – guitar
Rashawn Ross – trumpet, background vocals
Jeff Coffin – saxophone, tenor sax, soprano saxophone
Buddy Strong – hammond organ, keyboards, background vocals

Gezien:
Dave Matthews Band
2019 European Tour
15-03-2019. AFAS Live, Amsterdam, NL