Concertreview: The Delines, “You almost made me cry” – Amy Boone

Het jaar 2019 was nog maar elf dagen oud en daar was de lang verwachte tweede plaat van The Delines, getiteld ‘The Imperial’. Het had een poos geduurd omdat Amy Boone, toch wel de frontvrouw van de band, een zwaar ongeluk had gehad. Meer daarover lees je hier. Voor de site Real Roots Cafe (realrootscafe.com) schreef ik mijn eerste recensie voor deze site, over de nieuwe plaat van deze band uit Portland, Oregon. Live had ik ze nog nooit gezien dus toen er een Europese tour werd aangekondigd moest ik daarbij zijn. Een van de eerste stops op de Europese tour was theater Junushoff in Wageningen. Dus kaarten voor dit middag concert besteld.

Een middag concert dat vond de band zelfs vreemd: ‘we’re lost after this’ vertelde Boone na openingsnummer ‘The Imperial’. Een paar minuten daarvoor iets na 15 uur kwam de band het podium opgelopen, met als laatste de al eerder genoemde Amy Boone. Het was duidelijk dat ze nog niet helemaal hersteld was van haar ongeluk maar eenmaal achter de microfoon staand was daar niets meer van te zien of te horen. Na het titelnummer van de nieuwe plaat maakte de band even een uitstapje naar hun debuutplaat ‘Colfax’ voor het nummer ‘I Won’t Slip Up’. Boone kondigde ‘Eddy & Polly’ aan met de woorden: ‘and now our hitsingle’. Gevolgd door ‘Waiting On The Blue’ en het prachtige ‘Holly The Hustle’. Waarna de band weer even een uitstapje maakte naar een oudere plaat dit maal ‘Scenic Sessions’ uit 2015, voor het nummer ‘Gold Dreaming’. Na ‘That Old Haunted Place’ en ‘Cheer Up Charley’, liep Boone even naar de rechterkant van het podium om even te gaan zitten. Waarna de band onder leiding van Willy Vlautin het instrumentale nummer ‘Houston’s Hungover’ speelden. Na dit nummer stond Cory Gray zijn plek achter het keyboard af aan Boone en pakte hij de trompet. Voor het nummer ‘Where Are You Sonny?’. Gray verzorgde voor dit nummer een mooie trompet solo. Dit deed hij ook voor het volgende nummer, een van de outtakes van ‘The Imperial’, ‘Room On The Tenth Floor’, terwijl hij ondertussen met zijn andere hand het keyboard bespeelde. Erg tof om te zien. Daarna volgde met ‘I Got My Shadows’ nog een nummer van hun debuutplaat. Met ‘Roll Back My Life’ en ‘He Don’t Burn For Me’ kwam er een eind aan de hoofdset van de middag. Boone liep het podium af met een paar kushandjes terwijl de rest van de band nog even doorspeelde. Nadat de muziek gestopt was ging iedereen in de zaal staan, voor een staande ovatie (want dat gebeurt altijd in een theater setting). Maar vooral Boone had dat niet verwacht toen ze weer het podium op kwam lopen. Ze was zichtbaar geroerd en zei: ‘you almost made me cry’. Daarna was het woord even aan Willy Vlautin die Boone introduceerde. Boone had een paar nummers daarvoor de band al geïntroduceerd. En noemde Vlautin haar therapeut. Waarna de band begon aan de laatste nummers van de middag. Als eerste, twee nummers van ‘Colfax’ met ‘Calling In’ en ‘Colfax Avenue’ bij dat laatste nummer was ik wat aan het mee playbacken en dat werd opgemerkt door Boone waarna ze moest glimlachen. Met het prachtige ‘Let’s Be Us Again’ kwam er een eind aan het concert.

In een goede anderhalf uur tijd werden we meegenomen in de wereld van Vlautin, allemaal prachtige verhalende liedjes. Over mensen aan de onderkant van de samenleving. Voeg daar het gitaarwerk van Vlautin bij, het mooie drumspel van Sean Oldham, de prachtige tonen van Cory Gray en het bass spel van Dave Little (Freddy Trujillo de eigenlijke bassist van de band kon niet mee op deze tour vertelde Boone). Omlijst door de werkelijk prachtige stem van Amy Boone. Maar ook het publiek was perfect en doodstil, soms zelfs aarzelend om te applaudisseren. Ook dat werd erg gewaardeerd door de band. Kortom een prachtig concert. Voor het concert in Utrecht volgende week dinsdag 7 mei zal ik verslag doen voor de website realrootscafe.com. Had ik die opdracht niet gehad, was ik zeker nog naar een concert van The Delines gegaan, dus twijfel niet. Ga deze band zien!

Setlist:
The Imperial/I Won’t Slip Up/Eddie & Polly/Waiting On The Blue/Holly The Hustle/Gold Dreaming/That Old Haunted Place/Cheer Up Charley/Houston’s Hungover/Where Are You Sonny?/Room On The Tenth Floor/I Got My Shadows/Roll Back My Life/He Don’t Burn For Me//Calling In/Colfax Avenue/Let’s Be Us Again

Band:
Amy Boone – vocals, keyboard
Willy Vlautin – guitar, background vocals
Sean Oldham – drums, background vocals
Cory Gray – keyboards, trumpet
Dave Little – bass, background vocals

Gezien:
The Delines
Euro Tour 2019
28-04-2019. Theater Junushoff, Wageningen, NL

De 25 van 2014: Part 5 – 5 – 1

5. Jackson Browne – Standing in the Breach
05 Jackson Browne - Standing In The BreachNa zes jaar eindelijk weer een nieuwe plaat van Jackson Browne. En wat voor één. ‘Standing In The Breach’ is weer een echte Jackson Browne plaat geworden. Mooie laid back west coast muziek. Browne inmiddels 65 jaar heeft nog steeds hetzelfde stemgeluid als in de jaren ’70. Ook de teksten zijn nog altijd onveranderd goed. Nog altijd heeft Browne maatschappij kritische teksten op de wereld maar ook op de Verenigde Staten en ik hou daar wel van. Het nummer ‘The Birds Of St. Marks’ had ook zomaar op een jaren ’70 plaat van The Byrds kunnen staan. Op nummers als ‘Leaving Winslow’ en ‘You Know The Night’ maakt Browne een goed gelukt uitstapje naar de countrymuziek. Al met al een nieuw Browne album maar net zo vertrouwd en tijdloos als de albums uit het verleden.

Youtube: ‘The Birds Of St. Marks‘, ‘Leaving Winslow
Spotify: ‘Standing In The Breach

4. John Fullbright – Songs
04 John Fullbright - SongsIn november kwam ik deze plaat tegen op de site Musicmeter. Direct na het horen van het eerste nummer ‘Happy’ was ik verkocht. Fullbright songwriter in hart en nieren is met 26 jaar nog jong. Maar klinkt al erg volwassen op deze schitterende plaat. Akoestische nummers worden afgewisseld met nummers met wat meer instrumentatie en Fullbright fluit zelfs op een tweetal nummers. ‘Songs’ is zo’n plaat uit de categorie hoe vaker je het hoort hoe veel beter de plaat per keer wordt. Hoogtepunten zijn het al eerder genoemde ‘Happy’, het full band ‘Never Cry Again’ de mooie ballad ‘The One That Lives To Far’ en het kippenvel bezorgende ‘High Road’ over een vrouw die haar man voor haar ogen ziet verongelukken als hij met zijn tractor het land aan het om ploegen is.

Jack was out plowing the south end
Trying to beat the next rain
Susie, she’d watch through the window
As the downpour finally came
He was riding the side of the terrace
When the mud gave way to the wheel
The tractor tipped over on Jack
The cold was all he could feel
Susie ran out through the rainstorm
Threw her arms around her true love
Her tears were lost in the water
And mixed in a puddle of blood
He told his little wife not to worry
He said, “The soft ground has broken my fall.”
He told her he’d love her forever
Then he didn’t say nothing at all.

Het woord bezieling is voor dit soort platen uitgevonden.

Youtube: ‘High Road‘, ‘Happy‘, ‘Never Cry Again
Spotify: ‘Songs

3. Tom Petty & The Heartbreakers – Hypnotic Eye
03 Tom Petty & The Heartbreakers - Hypnotic EyeHet heeft even geduurd, een jaar of vier, maar afgelopen jaar kwam dan eindelijk de opvolger van ‘Mojo’ uit 2010. Was dat nog een blues georiënteerd album het nieuwe album ‘Hypnotic Eye’ gaat weer meer de rock kant op. Vergelijkbaar met de eerste paar platen uit de jaren ’70 van Petty en zijn Heartbreakers. Opener ‘American Dream Plan B’ zet gelijk de toon voor het album alleen bij ‘Full Grown Boy’ en ‘Sins Of My Youth’ nemen ze wat gas terug. Petty levert weer 11 goede songs af met het kenmerkende stemgeluid van Petty. Waaraan ik een paar jaar geleden nog erg aan moest wennen is dat nu helemaal voorbij. Met inmiddels 40 jaar ervaring in het maken van platen en spelen is dit een waardige aanvulling in de catalogus van Petty. Hopelijk komt er dit jaar weer een Europese tour want deze nummers zou ik graag live horen.

Youtube: ‘American Dream Plan B’, ‘Forgotten Man’, ‘You Get Me High
Spotify: ‘Hypnotic Eye

2. Sturgill Simpson – Metamodern Sounds Of Country Music
02 Sturgill Simpson - Metamodern Sounds in Country MusicThe future of outlaw country and his name is Sturgill Simpson. Dat was het eerste dat ik dacht toen ik deze plaat voor het eerst hoorde. Helemaal in de stijl van Waylon Jennings (waar hij ook nog eens op lijkt), Johnny Cash en al die andere outlaw country helden van vroeger. Maar Simpson voegt er wel een beetje experimentele muziek bij. Al clichés in de hedendaagse country muziek worden hier over geslagen. Dit is country muziek zoals het bedoeld is met een filosofische inslag. Liedjes over drugs, alcoholisme en de liefde. Een van de hoogtepunten van het album is ‘The Promise’ (cover van de band When In Rome) het origineel klinkt erg jaren ’80/’90 met drumcomputers en synthesizers. De versie van Simpson heeft die instrumenten ingeruild voor de pedal steel. Wat het nummer een heel andere dimensie geeft. Een klein minpuntje en gelijk het metamoderne komt tijdens het laatste nummer ‘It Ain’t All Flowers’ waarin er voor mij doen iets te veel geëxperimenteerd wordt. Maar afgezien daarvan de verdiende nummer 2 in mijn lijstje. Hopelijk gaan we nog veel van deze meneer horen!

Youtube: ‘The Promise‘, ‘Life Of Sin‘, ‘Living The Dream
Spotify: ‘Metamodern Sounds In Country Music

1. The Delines – Colfax
01 The Delines - ColfaxMet afstand mijn plaat van het jaar en dat terwijl ik deze plaat pas in december voor het eerst hoorde. The Delines is een band bestaande uit leden van Richmond Fontaine met Willy Vlautin, The Decemberists en Minus 5 en de van The Damnations TX, zangeres Amy Boone. Een van de mooiste stemmen in de muziek en in het bijzonder de alternatieve country/Americana muziek. De plaat trekt als een film aan mij voorbij. De teksten zijn zo beelden en samen met de zang van Amy Boone ronduit betoverend. De titel ‘Colfax’ verwijst naar een van de verkeersaders in de States. De plaat gaat over een vrouw die al rond rijdend over Colfax Avenue op zoek is naar haar broer die net is teruggekeerd uit Afghanistan. Maar eigenlijk moet je dat helemaal niet weten. Want de plaat kan net zo makkelijk over liefdesverdriet gaan. Dat allemaal in een setting van donkere en eenzame straten in een willekeurig stadje in Amerika. De plaat van het jaar door de muziek, de stem en de teksten. Mooier dan deze plaat zijn ze dit jaar niet gemaakt en mocht dat wel zo zijn hoor ik dat graag!!

Youtube: ‘The Oil Rigs At Night‘ ‘He Told Her The City Was Killing Him
Spotify: ‘Colfax Avenue

Top 25 van 2014: 1 The Delines – Colfax

The Delines - ColfaxMet afstand mijn plaat van het jaar en dat terwijl ik deze plaat pas in december voor het eerst hoorde. The Delines is een band bestaande uit leden van Richmond Fontaine met Willy Vlautin, The Decemberists en Minus 5 en de van The Damnations TX, zangeres Amy Boone. Een van de mooiste stemmen in de muziek en in het bijzonder de alternatieve country/Americana muziek. De plaat trekt als een film aan mij voorbij. De teksten zijn zo beelden en samen met de zang van Amy Boone ronduit betoverend. De titel ‘Colfax’ verwijst naar een van de verkeersaders in de States. De plaat gaat over een vrouw die al rond rijdend over Colfax Avenue op zoek is naar haar broer die net is teruggekeerd uit Afghanistan. Maar eigenlijk moet je dat helemaal niet weten. Want de plaat kan net zo makkelijk over liefdesverdriet gaan. Dat allemaal in een setting van donkere en eenzame straten in een willekeurig stadje in Amerika. De plaat van het jaar door de muziek, de stem en de teksten. Mooier dan deze plaat zijn ze dit jaar niet gemaakt en mocht dat wel zo zijn hoor ik dat graag!!