Concertreview: The War On Drugs: bigger and better!

In 2017 zag ik The War On Drugs voor het eerst, op 2 november om precies te zijn. Tijdens een van hun twee uitverkochte concerten in de AFAS Live. In augustus van dit jaar werd bekend dat de band na een concert op Lowlands in december terug zou komen naar Nederland. Nu voor een concert in de Ziggo Dome. Een logische stap als je 2 keer de naastgelegen zaal weet uit te verkopen. Dus op 8 december concert nummer 2 van The War On Drugs en (spoiler alert) zeker niet mijn laatste. De Ziggo Dome was op een paar plekken op de 2de ring zo goed als uitverkocht. Een mooi prestatie van een band die het niet moet hebben van veel gedraaid worden op de radio. Tegen 20 uur kwam de band (Sandy) Alex G het podium op om het voorprogramma te verzorgen. En dat begon nog wel redelijk maar naarmate hun set vorderde zakte het weg, helemaal na een grunge nummer, haakte ik helemaal af. En de muziek stond bij het eerste nummer wel heel hard, als zelfs op de tribune je broekspijpen trillen van de bass, mag dat wel gesteld worden. Na een goed half uur zat het voorprogramma erop en kwamen de roadies het podium op, om alles klaar te zetten voor de hoofdact.

Opvallend vond ik de hoeveelheid gitaarpedalen rondom de microfoon van frontman, Adam Granduciel, mooi om te zien. Rond 21 uur kwam de band het podium op en werd er afgetrapt met ‘Holding On’ van hun meest recente album ‘A Deeper Understanding’ uit 2017. Daarna werd het nummer ‘Babby Missiles’ gespeeld van het album ‘Slave Ambient’ uit 2011. Gevolgd door ‘Pain’ en ‘An Ocean Between Waves’ dat nummer is dan weer van hun doorbraak plaat ‘Lost In The Dream’ uit 2014. Zo meanderde de band deze avond door deze 3 albums. Een van de hoogtepunten vond ik ‘Eyes To The Wind’ dat akoestisch begon met alleen Adam Granduciel op akoestische gitaar en Robbie Bennet op de toetsen. Na een tijdje kwam de band er steeds meer bij en dan afsluiten met een mooie mondharmonica solo. Het kippenvel stond hoog op mijn armen. Prachtig! Een ander hoogtepunt was ‘Under The Pressure’ waarbij drummer Charlie Hall tot het uiterste werd gedreven tijdens een tussenstukje van het nummer. Na het nummer moest hij ook zichtbaar bijkomen. Dat we konden zien op de schermen die naast het podium hingen. Met mijn favoriete The War On Drugs nummer ‘Thinking Of A Place’ en ‘Burning’ kwam er een eind aan het concert.

Een werkelijk waar prachtig concert, werd er vorig jaar nog wat neerbuigend gedaan over de sound van de band, er waren vergelijkingen met de Dire Straits, liet The War On Drugs afgelopen zaterdagavond zien wat ze in huis hadden in een bijna uitverkochte Ziggo Dome. Het geluid was erg goed, was het in de AFAS soms nog een brei aan geluid, kon je nu elk individueel instrument goed horen. Daarnaast was de lichtshow er om heen ook erg goed. Ik ben er van overtuigd als ze een nieuw album hadden uitgebracht voorafgaand aan deze tour de Ziggo Dome compleet was uitverkocht.

Setlist:
Holding On/Baby Missiles/Pain/An Ocean in Between the Waves/Strangest Thing/Nothing to Find/Brothers/Eyes to the Wind/Red Eyes/In Reverse/Under the Pressure/In Chains//Thinking of a Place/Burning

Band:
Adam Granduciel – vocals, guitar, harmonica, sampler
Robbie Bennet – keyboards
Jon Natchez – saxophone, keyboards
Charlie Hall – drums
Dave Hartley – bass, vocals
Anthony LaMarca – guitar

Gezien:

The War On Drugs
A Deeper Understanding Tour
Voorprogramma: (Sandy) Alex G
08-12-2018. Ziggo Dome, Amsterdam, NL

Concertreview: #fokkingKACEYMUSGRAVES

In de week van 16 tot en met 21 oktober vond het Amsterdam Dance Event plaats. Door een van de bezoekers werd de hashtag #fokkingade geïntroduceerd en zoals zo vaak ging die hashtag viral. Het meisje dat hier mee was begonnen had zich in Paradiso geïrriteerd aan 2 oudere mensen. Deze ouderen hadden gevraagd of zij met haar vrienden wat stiller kon zijn tijdens het concert waarna ze had gezegd: “het is fokking ADE”. Sowieso een ergerlijk iets mensen die alleen maar aan het praten zijn tijdens concerten. Dus ADE, maar daarnaast ook de marathon van Amsterdam en het concert van Kacey Musgraves in de Melkweg.

In 2015 stond Kacey Musgraves nog in de oude zaal maar 3 jaar later stond ze in de grote zaal ‘Max’ van de Melkweg. En dan ook nog erg snel uitverkocht. Je hoort Musgraves niet op de radio of via andere kanalen in Nederland, maar toch weet ze dus veel mensen te bereiken. Het voorprogramma werd verzorgd door Soccer Mommy de band rondom Sophie Allison, uit Nashville, TN. In de 100+ concerten die ik heb gezien was dit voorprogramma niet heel best om het voorzichtig uit te drukken. Iets dat we rondom ons heen ook hoorden, het kabbelde teveel voort. Allison speelde solo en gebruikte hiervoor een elektrische gitaar. Misschien als ze haar nummers akoestisch had gespeeld dat het dan beter was. Wel leuk dat ze een cover van Bruce Springsteen speelde met ‘I’m On Fire’. Maar ook dat nummer beklijfde niet en waardoor halverwege mijn aandacht al weer weg was. Dat was ook te merken aan de zaal want op het eind van haar set werd er veel gepraat.

Toen haar set voorbij was werd het podium omgebouwd en klaargemaakt voor Kacey Musgraves en haar mannen. Na ‘Dancing Queen’ van Abba en ‘Stayin’ Alive’ van de Bee Gees kwamen de bandleden op om ‘Slow Burn’ in te leiden waarna Musgraves onder luid gejuich het podium op kwam lopen. Na het openingsnummer volgden nog drie nummers van het nieuwe album en kanshebber voor album van het jaar, ‘Golden Hour’. Met een schitterende versie van ‘Keep It To Yourself’ en daaropvolgend ‘Merry Go ‘Round’ maakte ze een uitstapje naar haar doorbraak album ‘Same Trailer, Different Park’ uit 2013. Tussendoor vertelde Musgraves dat ze erg blij was dat het concert was uitverkocht: ‘we sold this f*cking place out’. Daarna was het de beurt aan 2 nummers van ‘Pageant Material’ met ‘High Time’ inclusief de lucht van een joint die werd opgestoken door iemand en het mooie ‘Die Fun’. Daar tussen in speelde Musgraves ‘Golden Hour’ de titeltrack van haar laatste plaat. Tijdens het outro van ‘Die Fun’ werden er wat instrumenten aan de voorkant van het podium gezet. Waarna de band in een akoestische setting verder ging. Te beginnen met ‘Mother’ en ‘Oh, What A World’. Voor het volgende nummer vroeg Musgraves of mensen wisten uit welk klein Texaans plaatsje ze kwam, waarop ene Jessica riep ‘Mineola’ dit klopte vertelde Musgraves maar toen ze keek wie dat zei herkende ze deze Jessica. Ze was jaren terug vanuit Duitsland als exchange student naar de woonplaats van Musgraves gekomen. Met de nodige ‘oh my god’ en ‘how are you’s’, ging Musgraves iets wat van haar stuk gebracht verder met ‘Family Is Family’. Het laatste nummer in de akoestische setting compleet met stand up bass en cello speler Nat Smith, was ‘Love Is A Wild Thing’ dat eerst akoestisch begon waarna de band hun elektrische instrumenten weer op pakten. Na ‘Velvet Elvis’ was het tijd voor een klassieker uit 1997 van de jongensgroep *NSYNC in de vorm van ‘Tearin’ Up My Heart’. Musgraves zei na afloop van dit nummer ‘sorry, not sorry for playing this one’. Daarna volgde mijn favoriete nummer van de avond met ‘Happy & Sad’ gevolgd door ‘Space Cowboy’. Voorafgaand aan het laatste nummer ‘Follow Your Arrow’, benoemde Musgraves nog even hoe fijn ze het vond om in Amsterdam te zijn. En kreeg ze een regenboog vlag toegeworpen. Na de laatste noten van ‘Follow..’ liep de band van het podium af maar zoals zo vaak kwam de band alweer snel terug. Of nou ja alleen Musgraves en Kai Welch die haar begeleidde voor het piano nummer ‘Rainbow’. Prachtig en hoe simpel de tekst ook is, klopt het helemaal.

But you’re stuck out in the same old storm again
Let go of your umbrella, darlin’ I’m just tryin’ to tell ya
That there’s always been a rainbow hangin’ over your head
Yeah there’s always been a rainbow hangin’ over your head
It all be alright

Daarna volgde voor mij toch wel de verassing van de avond door ‘Neon Moon’ te spelen van het country duo Brooks & Dunn. Schitterend. Daarna was het tijd voor het laatste nummer van de avond ‘High Horse’ een prachtige afsluiter van een fantastische avond.

In drie jaar tijd van de oude zaal naar de grote zaal laat het momentum zien waarin Musgraves zit. Sinds het uitbrengen van haar plaat ‘Golden Hour’ is ze met Harry Styles op tour geweest en is ze te zien geweest in bijna elke talkshow in de Verenigde Staten. Commercieel gezien is ze dus erg goed bezig met zelfs een korte tour door Japan en nu dan Europa. Ik vind het mooi om die groei zo te zien want als ze in dit tempo door gaat staat ze een volgende tour misschien wel in de Afas Live. Dit jaar is met recht Musgraves haar ‘Golden Hour’ en hopelijk blijft het niet bij dit ene jaar!

Met dank aan Tipi’s taarten.

Setlist:
Slow Burn/Wonder Woman/Butterflies/Lonely Weekend/Keep It to Yourself/Merry Go ‘Round/High Time/Golden Hour/Die Fun/Mother*/Oh, What a World*/Family Is Family/It Is What It Is/Love Is a Wild Thing/Velvet Elvis/Tearin’ Up My Heart(*NSYNC cover)/Happy & Sad/Space Cowboy/Follow Your Arrow//Rainbow/Neon Moon(Brooks & Dunn cover)/High Horse

*(full band acoustic performance)

Band:
Kacey Musgraves
Kyle Ryan – Guitar, Banjo
Adam Keafer – bass, stand up bass
Kai Welch – keys, guitar, background vocals
Nat Smith – chello, keys
Brett Resnick – pedal steel guitar
Scott Quintana – drums

Gezien:
Kacey Musgraves
Oh What A World Tour 2018
Voorprogramma: Soccer Mommy
21-10-2018. Melkweg, Amsterdam, NL

Concertreview: Prime Prine

De afgelopen jaren kwam John Prine een paar keer voorbij in mijn iTunes speellijsten bijvoorbeeld doordat Bruce Springsteen mee zong op het nummer ‘Take A Look At My Heart’ van het album ‘The Missing Years’ uit 1991. Of doordat Miranda Lambert het nummer ‘That’s The Way The World Goes ‘Round’ coverde voor haar album ‘Revolution’ uit 2009. Maar verder dan dat kwam ik de afgelopen jaren niet. Tot begin dit jaar, toen onder andere Jason Isbell en Margo Price via de social media kanalen de nieuwe single van John Prine deelden, getiteld ‘Summer’s End’ en ik was verkocht. Niet veel later werd het album ‘The Tree Of Forgiveness’ aangekondigd en een bijbehorende wereldtour. Dus daar moest ik bij zijn om precies te zijn op vrijdag 10 augustus in Paradiso. Toen ik aan kwam lopen stond er al een lange rij voor Paradiso en vertelde de aanwezigen dat het een zit concert was. Iets wat ik in Paradiso nog niet had meegemaakt. Even na 19 uur gingen de deuren open, kaartje gescand en de zaal in. Ik vond een mooie plek rechts van het podium op de 2de rij waar ik een perfect uitzicht had op het podium. Na een klein half uurtje wachten kwam de Ierse, Tanya McCole het podium op, spijkerbroekje, t-shirtje en een gitaar. Voor haar optreden had ze pannenkoeken gegeten en bitterballs daar had ze wat last van dus mocht ze een oprisping krijgen bood ze daar alvast haar excuus voor aan. Een mooi voorprogramma met veel eigen werk zoals ‘Why’ dat over haar overleden zus ging maar ook mooie covers van Chris Stapleton’s, ‘Tennessee Whiskey’ en ‘Forever Young’ van Bob Dylan. Bij het laatste nummer zong de zaal mee. Tijdens voorprogramma’s wordt er vaak nog veel gepraat of bier gehaald, maar tijdens de set van Tanya McCole was het doodstil. Prachtig.

Na de laatste akkoorden van ‘Forever Young’ liep McCole van het podium en kwamen de roadies van John Prine het podium op om alles klaar te zetten. Tegen half 9 kwam Prine het podium opgelopen onder een oorverdovend applaus. Prine met zijn hoofd wat naar links gebogen door een operatie waarbij een kanker gezwel in zijn nek werd verwijderd, begon het concert met ‘Six O’Clock News’. Gevolgd door ‘Knockin’ On Your Screen Door’ van zijn laatste plaat. Hierna kondigde hij het volgende nummer aan met de woorden, ‘when I wrote this song we had a jerk of a President then, and look now’. Waarna Prine en de band begonnen met ‘Bruised Orange (Chain Of Sorrow), waarna er nog twee politiek gekleurde nummers volgden. Prine had er zin zo vertelde hij want hij was al lang niet meer geweest in ‘The Paradiso’. Voor het volgende nummer begon Prine de oorsprong van het nummer te vertellen, waarbij er veel afgelachen werd. Zo vertelde dat Prine wel eens gaat vissen met een paar vrienden, ergens op een meer, waarbij zijn vrouw vaak moet zeggen dat hij zijn vishengel mee moet nemen. En hij met zijn vrienden het vissen zagen als een onderbreking in de sterke verhalen die ze elkaar vertelden. Daarna speelde Prine: ‘Egg & Daughter Nite, Lincoln Nebraska, 1967 (Crazy Bone)’. Gevolgd door een fijne stampende barburner met ‘Grandpa Was A Carpenter’. Waarna een prachtig liedje volgde met ‘Hello In There’ en nummer over eenzame ouderen dat Prine schreef toen hij nog postbode was in Chicago. Na ‘Boundless Love’ volgde een kippenvel bezorgende versie van ‘Summer’s End’.

Summer’s end’s around the bend just flyin’
The swimmin’ suits are on the line just dryin’
I’ll meet you there for our conversation
I hope I didn’t ruin your whole vacation

Well you never know how far from home you’re feelin’
Until you’ve watched the shadows cross the ceilin’
Well I don’t know, but I can see it snowin’
In your car the windows are wide open

Just come on home
Come on home
No you don’t have to
Be alone
Just come on home

Na nog drie nummers liep de band van het podium en speelde Prine een aantal nummers solo, ‘All The Best’ en ‘Speed Of Sound Of Loneliness’ waren voor mij hoogtepunten. Daarna volgden twee duetten ‘In Spite Of Ourselves’ en ‘Unwed Fathers’ waarbij Tanya McCole weer op het podium kwam om met Prine mee te zingen. ‘Souvenirs’ was een verzoekje uit de zaal gevolgd door het prachtige ‘Sam Stone’ een nummer over een Vietnam veteraan die verslaafd raakt aan de drugs.

There’s a hole in daddy’s arm where all the money goes,
Jesus Christ died for nothin I suppose.

Tijdens dit nummer kwamen Dave Jacques en Jason Wilber het podium op om mee te spelen in de tweede helft van het nummer. Daarna kwamen Fats Kaplin en Kenneth Blevins ook het podium weer op voor ‘God Only Knows’, ‘Saddle In The Rain’ en een van mijn favoriete John Prine nummers ‘Lake Marie’. Die ik voor het eerst hoorde toen ik in het vliegtuig naar Los Angeles zat waar ik luisterde naar een podcast waar dit nummer voorbij kwam. Aan het eind van het nummer ging Prine dansend van het podium af. Wat hem wederom een staande ovatie opleverde.

Nadat de band ‘Lake Marie’ tot een einde bracht liepen ook hun even van het podium af. Maar al snel kwamen Prine en zijn mannen terug voor de toegiften met ‘When I Get To Heaven’ en ‘Paradise’ bij het laatste nummer kwam Tanya McCole ook weer het podium op maar ook de vrouw van John Prine, Fiona om mee te zingen.
Na het nummer bedankte Prine het publiek en liep van het podium af ondersteunt door zijn vrouw.

Een fabelachtig mooi concert van de 71 jarige John Prine. Gijsbert Kramer van de Volkskrant vatte mijn gevoel mooi samen in zijn recensie met als titel: “Zo mooi, zo puur en zo troostrijk als John Prine hoor je het maar zelden.” En daar kan ik niks meer aan toe voegen. Prachtig, prachtig, prachtig!

Gezien:
John Prine
The Tree Of Forgiveness Tour
Voorprogramma: Tanya McCole
10-08-2018: Paradiso, Amsterdam, NL

Setlist:
Six O’Clock News/Knockin’ on Your Screen Door/Bruised Orange (Chain of Sorrow)/Your Flag Decal Won’t Get You Into Heaven Anymore/Caravan of Fools/Egg & Daughter Nite, Lincoln Nebraska, 1967 (Crazy Bone)/Grandpa Was a Carpenter/Hello in There/Boundless Love/Summer’s End/I Have Met My Love Today/Ain’t Hurtin’ Nobody/Angel From Montgomery//All the Best (solo)/Speed of the Sound of Loneliness (solo)/In Spite of Ourselves (with Tanya McCole)/Unwed Fathers(with Tanya McCole)/No Ordinary Blue (solo)/Souvenirs (solo)/Sam Stone(started solo, ended with guitarist and bassplayer)/God Only Knows/Saddle in the Rain/Lake Marie//When I Get to Heaven/Paradise (with Tanya McCole and Fiona Whelan Prine)

Band:
John Prine – vocals, guitar
Jason Wilber – vocals, guitar, harmonica
Dave Jacques – vocals, electric and acoustic bass
Fats Kaplin – vocals, guitar, mandolin, pedal steel, fiddle
Kenneth Blevins – drums

Concertreview: “First off, I want to appologise for my f*cking President” – Steve Earle

Steve Earle, ik leerde hem kennen via een cdtje dat ik kocht ergens begin jaren ’00 toen ik bij de Free Record Shop ‘The Essential Steve Earle’ zag liggen. Hierop stonden ook 2 covers van Bruce Springsteen dus moest ik die cd hebben, inderdaad voor die 2 covers. Daarna verdween Earle weer even onder de radar. Totdat ik de schitterende HBO serie ‘The Wire’ ging kijken, omdat saxofonist Clarence Clemons van The E Street Band er een gastrol in had. Net als Clemons had Steve Earle ook een gastrol in deze serie, zijn karakter heette Walon een persoon die afgekickt is van een drugs verslaving, iets wat Earle zelf ook heeft ondergaan. Naast acteren verzorgde Earle ook het afsluitende nummer van seizoen 2 getiteld ‘I Feel Alright’. Dat vond ik een mooi nummer dus dat album gedownload maar daarna verdween Earle weer van de radar totdat vorig jaar (2017) het bericht naar buiten kwam dat Steve Earle weer een nieuwe plaat ging uitbrengen met als titel ‘So You Wanna Be An Outlaw’ een ode aan het tijdperk van Waylon Jennings en Willie Nelson. Vooral door dat laatste was mijn interesse gewekt en toen ook nog bekend werd gemaakt dat Earle op 15 juli 2018 naar Paradiso kwam moest ik daar bij zijn.

Dus was het zondag 15 juli zover, na kort in de rij te hebben gestaan ging om 19 uur de deur open. Al snel had ik weer een mooi plekje gevonden die mij de vorige keren ook goed bevallen was. Om 19.30 uur kwam Steve Earle al het podium op maar niet om zelf op te treden maar om het voorprogramma te introduceren. Het voorprogramma werd verzorgd door Eleanor Whitmore en Chris Masterson. Samen vormen ze The Mastersons en daarnaast zijn ze ook nog onderdeel van The Dukes, de begeleidingsband van Steve Earle. Na een goed half uur zat hun mooie set erop en kwamen de roadies het podium op om alles klaar te zetten voor Steve Earle & The Dukes. Toen Earle en de band het podium op kwamen werd het prachtige ‘Rusty Cage’ van Johnny Cash gedraaid waarna Earle aftelde en begon met ‘So You Wannabe An Outlaw’. Het eerste gedeelte van het concert werden er alleen maar nummers van het gelijknamige album gespeeld met als hoogtepunten ‘Walkin In LA’.

Maar ook het prachtige ‘News From Colorado’ moet even genoemd worden. Daarna was het tijd voor ouder werk dat ik nog niet kende. Zoals ‘Someday’, ‘Guitar Town’ (die ik al wel kende van mijn cd) en ‘I Ain’t Ever Satisfied’, vooral die eerste vond ik erg mooi.

Now my brother went to college ’cause he played football
I’m still hangin’ round cause I’m a little bit small
I got me a 67 Chevy, she’s low and sleek and black
Someday I’ll put her on that interstate and never look back

Someday I’m finally gonna let go
‘Cause I know there’s a better way
And I wanna know what’s over that rainbow
I’m gonna get out of here someday

Het stukje over de 67 Chevy werd luidkeels door het publiek meegezongen. Een ander hoogtepunt vond ik ‘Jerusalem’, over het conflict tussen de Israeliërs en de Palestijnen maar ook breder getrokken kan worden naar alle conflicten in de wereld. Het mondharmonica spel bij dit nummer was ook erg mooi. Na nog een aantal nummers was ‘Hey Joe’ de afsluiter van de hoofdset. ‘Hey Joe’ kun je kennen in de versie van Jimmy Hendrix of van The Leaves. Na een paar bedankjes liep de band van het podium af om erg snel weer terug te komen voor de toegiften. Die werden afgetrapt met ‘Dixieland’ en ‘Ben McCulloch’. Voor het laatste nummer van de avond vertelde Earle het volgende:

First off I want to appologise for my fucking president.
He is my president we elected him. These are weird times we’re going through not just on my side of the pond. I”ll probably, i’ve seen Europe changed a lot, since i’ve been coming over some 30 years now.
And maybe in some ways, i’ve seen more things happen, I tought I never see in The Netherlands
And probably any place else.

Music can change the world, but you will never change the world just by listening to music that is not enough. If you want to change the world it’s necessary that you sing and it’s necessary that we all sing together and it’s necessary that we sing really f*cking loud.

Prachtig en raak! En dat luid meezingen deden we met ‘Christmas In Washington’. Waar Earle zingt dat Woody Guthrie moet terug komen, evenals andere revolutionairen zoals Emma Goldman, Martin Luther King, Malcolm X en Joe Hill.

I followed in your footsteps once
Back in my travelin’ days
Somewhere I failed to find your trail
Now I’m stumblin’ through the haze
But there’s killers on the highway now
And a man can’t get around
So I sold my soul for wheels that roll
Now I’m stuck here in this town

Come back Woody Guthrie
Come back to us now
Tear your eyes from paradise
And rise again somehow
If you run into Jesus
Maybe he can help us out
Come back Woody Guthrie to us now

There’s foxes in the hen house
Cows out in the corn
The unions have been busted
Their proud red banners torn
To listen to the radio
You’d think that all was well
But you and me and Cisco know
It’s going straight to hell

Schitterend!
Met dit nummer kwam er helaas wel een einde aan een prachtig concert!

Wat een plezier straalde Earle uit en wat een hoop goede nummers. De komende tijd ga ik mij verdiepen in de discografie van Earle want dit smaakt naar meer, veel meer! Niet alleen door zijn muziek maar ook zijn (politieke) kijk op de wereld.

Gezien:
Steve Earle & The Dukes
So You Wannabe An Outlaw Tour 2018
Voorprogramma: The Mastersons
15-07-2018: Paradiso, Amsterdam, NL

Setlist The Mastersons:
You Could Be Wrong/Transient Lullaby/Fight/ The Last Laugh (dedicated to Chris Porter)/
Don’t Tell Me To Smile/Sorry You’re Sick

Band:
Chris Masterson – guitar, vocals
Eleanor Whitmore – fiddle, mandolin, guitar

Setlist Steve Earle & The Dukes:
So You Wannabe an Outlaw/Lookin’ for a Woman/The Firebreak Line//Walkin’ in LA/
Sunset Highway/News From Colorado/My Old Friend the Blues/Someday/Guitar Town/
I Ain’t Ever Satisfied/I’m Still in Love With You/You’re the Best Lover That I Ever Had/
Jerusalem/Johnny Come Lately/The Galway Girl/Little Emperor/Acquainted With the Wind/
Copperhead Road/Taneytown/Hard Core Troubadour/The Week Of Living Dangerously/If Mama Coulda Seen Me/Fixin’ to Die/Hey Joe//Dixieland/Ben McCulloch/Christmas in Washington

Band:
Steve Earle – guitar, mandolin, harmonica, lead vocals
Brad Pemberton – drums
Kelly Looney – bass
Ricky Ray Jackson – Peddle Steel, Squeezebox
Chris Masterson – guitars, vocals
Eleanor Whitmore – fiddle, mandolin, tenor guitar, keys, vocals

Concertreview: Hey you, Whitehouse Ha ha charade you are – Roger Waters

Na de briljante concerten tijdens The Wall Tour in 2011 en 2013 was Roger Waters even van het concertpodium verdwenen maar in 2016 was hij weer terug voor een drietal concerten in Mexico en stond hij twee dagen op het Desert Trip festival. Tijdens deze concerten speelde Waters een venijnige versie van ‘Pigs (Three Different Ones)’ van het album ‘Animals’ uit 1977. Op de schermen werden grote afbeeldingen van de toen nog presidentskandidaat Donald Trump. Trump als baby en ga zo maar door. Naast deze afbeeldingen toonde Waters ook een aantal quotes van Trump zoals ‘grab ‘em by the pussy’ en meer van dat soort quotes. Waters sloot het nummer in Mexico af met de tekst ‘Trump Eres Un Pendejo’. Deze korte tour werd niet vervolgd maar een paar maanden later kwam ineens het bericht dat Waters bezig was met een nieuwe plaat. De plaat verscheen op 2 juni van het vorige jaar. In september kondigde Waters aan dat hij weer op tour ging, eerst in Amerika, Canada en Australië/Nieuw Zeeland. Maar ook Europa in 2018. In eerste instantie voor 2 concerten in de Ziggo Dome in Amsterdam, uiteindelijk werden het er vier. Het eerste concert was 18 juni.

Een datum die in mijn lijstje met beste concerten aller tijden staat, Bruce Springsteen & The E Street Band maakten op deze dag van de Amsterdam Arena een kroeg ergens aan de New Jersey Shore, dat alles gebeurde in 2008. Tien jaar geleden alweer. Tien jaar later was het dus de beurt aan Roger Waters.

Even na acht uur ging het grote scherm aan waar een vrouw, voor mijn gevoel een vluchteling, op het strand zit te kijken naar de zee. Na een tijdje wordt de bewolking rood en komt onder tussen de band het podium opgelopen (deels een nieuwe band maar daarover later meer), waarna de lucht boven zee rood wordt en het intro van ‘Speak To Me’ gemixt met stukken uit de opening van ‘Is This The Life We Really Want?’ waarna ‘Breath (In The Air)’ volgde. Daarna een zeer fijne versie van ‘One Of These Days’ waarbij Waters en Gus Seyffert met 2 bass gitaren het nummer vorm gaven. Met ‘Time’ en ‘The Great Gig In The Sky’. Op het laatste nummer lieten Jess Wolfe en Holly Laessig horen wat ze konden. Samen namen ze de zangpartij voor hun rekening en dat was prachtig. Na ‘Welcome To The Machine’ was het tijd voor een drieluik aan nieuw werk als eerste ‘Déjà Vu’ gevolgd door ‘The Last Refugee’ en het venijnige ‘Picture That’. Deze drie nieuwe nummers pasten perfect bij de oude nummers van Pink Floyd.

Picture yourself as you lean on the port rail
Tossing away your last cigarette
Picture your finger pushing the doorbell
Picture the skull and crossbones on the doormat
Picture yourself on the streets of Laredo
Picture the Casbah, picture Japan
Picture your kid with his hand on the trigger
Picture prosthetics in Afghanistan
Picture a courthouse with no fucking laws
Picture a cathouse with no fucking whores
Picture a shithouse with no fucking drains
Picture a leader with no fucking brains
No fucking brains, no fucking brains

Daarna volgde een prachtige versie van ‘Wish You Were Here’ waarbij de zaal voluit meezong. Op de schermen werden 2 handen, hand in hand getoond maar in de loop van het nummer brokkelden die handen uiteen. Voor het volgende nummer kwamen er kinderen van een school uit Amsterdam, in oranje uniformen het podium op gelopen dus volgde het tot een nummer gesmede ‘The Happiest Days Of Our Lives’, ‘Another Brick In The Wall Part 2’ en ‘Another Brick In The Wall Part 3’. Tijdens het eerste deel van het nummer zagen de kinderen eruit als gevangenen van Guantanamo Bay, met het al eerder genoemde oranje uniform en een zwarte zak over hun hoofd. Halverwege Part 2 gingen de zwarte zakken af en net voor de gitaarsolo gingen ook de oranje overalls uit en hadden de kinderen een t-shirt aan met Resist. Toen het nummer afgelopen was vertelde Waters dat de kinderen uit Amsterdam kwamen en daarna vertelde hij dat ze even gingen pauzeren voor 20 minuten om daarna terug te komen voor de tweede set.

In de pauze werden er allerlei quotes geprojecteerd rondom het thema ‘resist’ zoals ‘Resist Mark Zuckerberg’. Na nog een aantal quotes kwam er tegen het eind van de break groot ‘Dogs’ op het scherm te staan. Daarna ging er een alarm af en kwamen er 4 dozen in het midden van de zaal met veel kabaal naar beneden. De dozen zorgden ervoor dat er een aantal grote schermen naar beneden kwamen. Daarna kwam de band weer op en werd gestart met ‘Dogs’ gevolgd door ‘Pigs’. Twee nummers van het album ‘Animals’ uit 1977. Maar jammer genoeg nog net zo actueel als toen. Op de schermen die nu in het midden van de zaal hingen werd de Battersea Power Station geprojecteerd. Inclusief klein vliegend varkentje zoals op de album hoes. ‘Dogs’ gaat over de graaiers, de bankiers die een paar jaar geleden de economische crisis hebben veroorzaakt. Daarna volgde ‘Pigs’ waarbij het leidend voorwerp, net als in 2016, Donald Trump was.

Hey you, Whitehouse
Ha ha charade you are
You house proud town mouse
Ha ha charade you are
You’re trying to keep our feelings off the street
You’re nearly a real treat
All tight lips and cold feet
And do you feel abused?
You gotta stem the evil tide
And keep it all on the inside

Trump werd op verschillende manier afgebeeld door Waters, op alle schermen in de zaal werden tegen het eind van het nummer allerlei quotes van Trump geprojecteerd met als uitsmijter aan het eind van het nummer ‘Trump is een varken’. Daarna was het de beurt aan ‘Money’ waarbij wederom Trump werd getoond maar ook andere heren en dames zoals Theresa May, Poetin, Erdogan, Kim Jung Un, Berlusconi en ook Geert Wilders. Na dit meer dan een half uur durende drieluik en wat mij betreft, het absolute hoogtepunt van dit concert, was het tijd voor een prachtige versie van Us & Them. Waarbij net als tijdens ‘Money’, oude bekende Ian Ritchie mee kwam spelen op de saxofoon. Met ‘Smell The Roses’ en het mooie ‘Brain Damage’ was het tijd voor ‘Eclipse’. Waarbij de prisma van de ‘Darkside Of The Moon’ via lichtstralen werd gevormd wat er echt prachtig uitzag.

Na een korte break waarin Waters zijn band voorstelde vertelde hij dat hij nog 3 of 4 nummers ging spelen. De band trapte af met een van de mooiste nummers op ‘Is This The Life We Really Want?’ namelijk ‘Wait For Here’ een prachtige ballad, gevolgd door ‘Oceans Apart’ en ‘Part Of Me Died’.
De afsluiter van de avond was weggelegd voor het schitterende ‘Comfortably Numb’. Tijdens het nummer kwamen de handen die tijdens ‘Wish You Were Here’ nog uit elkaar vielen, weer tot elkaar. Een mooie boodschap voor hoe het eigenlijk zou moeten zijn in de wereld. Niet tegen elkaar maar met elkaar. Niet Us & Them maar Us + Them. Tijdens de prachtige solo van Dave Kilminster werden er allemaal roze papiertjes de zaal ingeblazen met daarop de tekst ‘Resist’. Aan het eind van het nummer werd op het scherm weer het strand getoond met de vrouw maar nu was ze herenigt met haar kind.

Een pracht show, nu al het concert van het jaar wat mij betreft. Net als de concerten van ‘The Wall’ was dit wederom een visueel spektakel, eigenlijk is een keer niet voldoende omdat er op en rondom het podium op de schermen zoveel gebeurt dat je niet alles ziet. Roger Waters inmiddels 74 jaar weet wederom een spectaculaire show neer te zetten, een concert met een politieke boodschap die je aan het denken zet. Prachtig en al eerder gezegd concert van het jaar!

Roger Waters heeft in interviews aangegeven dat dit hoogstwaarschijnlijk zijn laatste tour zou zijn. Hopelijk komt hij nog een keer weer langs met deze tour maar mocht dat niet zo zijn dan is dit concert een waardige afsluiting van een van mijn muzikale helden, Roger Waters.

Gezien:
Roger Waters
Us + Them Tour 2018
18-06-2018. Ziggo Dome, Amsterdam, NL


Setlist:

Speak to Me/Breathe (In The Air)/One of These Days/Time/Breathe (Reprise)/The Great Gig in the Sky/Welcome to the Machine/Déjà Vu/The Last Refugee/Picture That/Wish You Were Here/The Happiest Days of Our Lives/Another Brick in the Wall Part 2/Another Brick in the Wall Part 3//Dogs/Pigs (Three Different Ones)/Money/Us and Them//Smell the Roses/Brain Damage/Eclipse///Wait for Her/Oceans Apart/Part of Me Died///Comfortably Numb

Band:
Roger Waters – bass, lead vocals, guitars
Dave Kilminster – guitars, bass, talk box, backing vocals
Gus Seyffert – guitars, bass, keyboards, backing vocals
Jonathan Wilson – guitars, keyboards, lead and backing vocals
Drew Erickson – piano, keyboards, Hammond organ
Bo Koster – piano, keyboards, Hammond organ
Jon Carin – piano, keyboards, programming, lap steel guitar, guitars, lead and backing vocals
Ian Ritchie – saxophone, additional bass
Joey Waronker – drums, percussion
Jess Wolfe – lead and backing vocals, percussion
Holly Laessig – lead and backing vocals, percussion

Concertreview: Jason Isbell: ‘Nice meeting you and enjoy the night’

In de zomer bracht Jason Isbell het album ‘The Nashville Sound’ uit. In tegenstelling tot zijn vorige albums ‘Southeastern’ en ‘Something More Than Free’ werd de band The 400 Unit niet genoemd, wel speelden ze mee op beide albums. Bij ‘The Nashville Sound’ wordt de band wel genoemd als Jason Isbell & The 400 Unit. Na de aankondiging van het album volgde al snel het nieuws van een nieuwe tour die op 6 november 2017 Amsterdam aan zou doen. Om preciezer te zijn het altijd mooie Paradiso. Besloten om mooi op tijd naar Amsterdam te gaan om ook nog even een kijkje te kunnen nemen bij Concerto. Het walhalla voor de muziekfanaat in Nederland. Onderweg daar naar toe, zag ik iemand mij tegemoet lopen. Iemand die ik snel herkende als Jason Isbell. Die op dat moment door een winkel ruit keek. Dillema! Ga ik de man storen op zijn vrije middag in Amsterdam of laat ik hem fijn doorlopen. Normaal gesproken ben ik een groot voorstander van het tweede. Maar toch besloot ik hem aan te spreken. Dus na eventjes gepraat te hebben over het concert van die avond besloot ik mijn geluk nog wat meer te beproeven door te vragen of hij een selfie wilde maken (….) dat wilde hij, dus snel een foto gemaakt en met de woorden ‘nice meeting you, and enjoy the night’ en een ‘thank you, you to’ van mijn kant gingen we ieder onze eigen weg.

Na een poosje rond te hebben gekeken bij Concerto besloot ik om maar wat te gaan eten bij het Hard Rock Café aan het Max Euweplein volgens de kenners een van de lelijkste pleinen van Nederland. Euwe was een schaakgrootmeester en dus is er een groot schaakbord op het plein waar men kan schaken met grote stukken. Leuk om te zien, dus even gaan kijken daar toen ik wat later op keek zag ik naast mij Derry Deborja en Jimbo Hart staan. Isbell ontmoeten vond ik al bizar genoeg voor vandaag dus besloot ik net als Deborja en Hart om wat te gaan eten. Dus bij het Hard Rock Café naar binnen en in mijn beste Engels alles doorgegeven wat ik wilde. Want dat is de voertaal bij die café’s. Na een fijne hamburger met friet richting Paradiso gelopen. Waar inmiddels, het was half 7, al een groepje mensen stonden te wachten door de deur. Om 19 uur ging de deur open en mochten we naar binnen. Direct mijn plekje opgezocht die ik bij de Drive-by Truckers (Isbell heeft jaren in deze band gespeeld) in maart van dit jaar, had gevonden. Rechts van het podium op de verhoging. Perfecte plek.

Niet veel later kwam Tift Merritt het podium oplopen voor het voorprogramma. Ik kende haar nog niet maar haar muziek had wat weg van de muziek van Emmylou Harris. Ondanks wat problemen met de microfoon en een valse gitaar speelde ze een mooi voorprogramma. De zaal zat er goed in, want bij de rustige nummers was de zaal mooi stil. Dat wil nog wel eens anders zijn. Ondertussen was men het podium aan het aanpassen en werd er een korte soundcheck gedaan door de roadies. Tegen half 9 gingen de zaal lichten uit en kwamen Isbell en zijn mannen het podium op. ‘Hello folks, thank you for coming to the show tonight’. ‘I’m Jason Isbell and we are The 400 Unit and we’re from Muscle Shoals, Alabama, for the most part’. We’ll hope you all have a great time this evening’. Waarna de band begon met ‘Anxiety’ direct gevolgd door ’24 Frames’ en ‘Hope The High Road’. Gevolgd door toch wel een wat controversieel nummer in de States namelijk ‘White Man’s World’. In een interview over het album ‘The Nashville Sound’ stond Isbell even stil bij dit nummer dat hij schreef met zijn dochter in zijn achterhoofd en zei er het volgende over:

‘Thank God she’s an infant, because I don’t have to explain any of this to her”. “She’ll figure it out as she grows up, but if she was a couple of years older I would have to be like, ‘OK, honey here’s what happened today and this is why your father doesn’t really know anything about human people in this country anymore.’

Het nummer gaat verder over de rechten van vrouwen:
Momma wants to change that Nashville sound
But they’re never gonna let her

Momma is in dit nummer de vrouw van Jason Isbell, Amanda Shires Isbell. Ook onderdeel van The 400 Unit maar ze was niet aanwezig tijdens de Europese Tour. Shires is zelf ook behoorlijk bekend met haar eigen muziek. Maar het stukje mama wil de Nashville Sound veranderen heeft ook betrekking op de vrouwelijke country artiesten zoals Miranda Lambert, Margo Price, Kacey Musgraves etc. die door de radiozenders bijna niet worden gedraaid. Omdat Nashville meer geld kan verdienen aan de mannelijke pop country artiesten. Of nou ja country mag je het niet noemen wat mij betreft. Dus een mooi politiekbeladen nummer en daar hou ik van!

Terug naar het concert voor het nummer ‘Decoration Day’ dat Isbell schreef toen hij nog onderdeel was van de Drive-by Truckers. Het nummer zat vol met mooie gitaar solo’s van Isbell en Sadler Vaden. Aan het eind van de hoofdset speelde Isbell nog een Drive-by Truckers nummer die hij schreef namelijk ‘Never Gonna Change’ met wederom scheurende gitaren en een behoorlijk bezweette Chad Gamble op de drums. Tussen deze twee nummers speelde Isbell veel van zijn laatste drie albums. Tussendoor vertelde Isbell dat hij het fijn vond om in Paradiso te mogen spelen, ‘it’s a beautiful place’. ‘I like the city to, I don’t even smoke pot. ‘I can turn down the marihuana, I can’t do a damn thing about the cheese and I’m powerless against the karaoke’. Waarna Isbell vertelde dat hij samen met zijn band naar een karaoke bar was gegaan. Na ‘Different Days’ haalde Isbell herinneringen op aan de keer dat hij akoestisch een concert gaf ten tijde van het verschijnen van ‘Southeastern’. Hij wist het niet precies meer wanneer hij dat concert had gegeven. Wel wist hij nog dat hij het concert had gespeeld in Paradiso op de avond dat Michael Jackson overleed. ‘There was a danceparty going on after our show. And I was down here somewhere and I was dancing and then i started hearing whispers Michael Jackson died. And sure enough Michael Jackson had died. And they’ll play Michael Jackson music all night. ‘And we danced, and didn’t stop till we got enough’. Waarna de zaal moest lachen want ‘Don’t stop till you got Enough’ is ook een songtitel van Michael Jackson. Isbell vertelde ‘Shit that was probably six or seven years ago in this very same place’. Isbell vroeg of er vanavond ook een dance party was, maar dat was niet zo. Waarop hij antwoorde ‘I’m having a dance party here, I don’t care’.
Isbell en de band speelden aansluitend ‘Last Of My Kind’ met een minuten durend outro. Gevolgd door ‘Stockholm’, ‘Flying Over Water’ en het prachtige ‘Cover Me Up’. Daarna werd mijn lijflied gespeeld ‘If It Takes A Lifetime’. Schitterend.

I’ve been working here, Monday, it’ll be a year
And I can’t recall a day when I didn’t wanna disappear
But I keep on showing up, hell-bent on growing up
If it takes a lifetime

I’m learning how to be alone, fall asleep with the TV on
And I fight the urge to live inside my telephone
I keep my spirits high, find happiness by and by
If it takes a life time

I got too far from my raising, I forgot where I come from
And the line between right and wrong was so fine
Well I thought the highway loved me
But she beat me like a drum

My day will come, if it takes a lifetime
I don’t keep liquor here, never cared for wine or beer
And working for the county keeps me busy and clear
The nights are dry as dust, but I’m letting my eyes adjust
If it takes a lifetime

Het laatste nummer van de set was zoals gezegd ‘Never Gonna Change’. Waarna we werden bedankt en de band even het podium afliep. Waarna de band niet veel later terug kwam voor een prachtige ingetogen versie van ‘If We Were Vampires’ gevolgd door ‘Refugee’ een cover van Tom Petty & The Heartbreakers.

Petty overleed op 2 oktober. Sindsdien speelde Isbell elke avond een nummer van Tom Petty als eerbetoon. Maar met ‘Refugee’ kwam er helaas wel een eind aan een fenomenaal concert van Isbell en The 400 Unit. En met de woorden ‘We’ll see you soon’ nam de band afscheid.

Een fenomenaal concert! De beste die ik tot nu toe van Jason Isbell en zijn 400 Unit heb gezien. Hopelijk gaan er in de toekomst nog heel veel meer volgen!

Setlist:
Anxiety/24 Frames/Hope the High Road/White Man’s World/Decoration Day/Something More Than Free/Chaos and Clothes/Cumberland Gap/Tupelo/Different Days/Last of My Kind/Stockholm/Flying Over Water/Cover Me Up/If It Takes a Lifetime/Never Gonna Change//If We Were Vampires/Refugee

Band:
Jason Isbell – vocals, guitars
Sadler Vaden – guitars, background vocals
Jimbo Hart – bass, background vocals
Derry DeBorja – keyboards, accordeon, background vocals
Chad Gamble – drums

Voorprogramma:
Setlist:
Wait for Me/Stray Paper/Dusty Old Man/Small Talk Relations/Proclamation Bones/Traveling Alone/Icarus

Band:
Tift Merritt – vocals, guitar, piano
?? – pedal steel, guitar

Gezien:
Jason Isbell & The 400 Unit
The Nashville Sound Tour 2017
Voorprogramma:
06-11-2017. Paradiso, Amsterdam, NL

Concertreview: The War On Drugs – wall of sound

Terug naar 2014, The War On Drugs bracht toen ‘Lost In The Dream’ uit een album dat door 3FM werd opgepikt waardoor ik nummers als ‘Red Eyes’ en ‘Under The Pressure’ veel hoorde maar toch deed het mij niet zoveel. Het was wel goed maar er ontbrak iets voor mijn gevoel. Daarnaast werd het album erg gehypet vond ik toen. De vergelijkingen met Bruce Springsteen, Bob Dylan en Tom Petty waren niet van de lucht maar die helden hoorde ik niet terug in de muziek van Adam Granduciel en zijn mannen. Na aandringen van Frank die het album geweldig vond het album toch een paar keer gaan luisteren en een paar maanden later, inmiddels was het 2015, viel het kwartje tijdens een autorit op de weg terug van het werk. De ondergaande zon, de muziek, ‘there was magic in the air’ zoals Springsteen al eens zong. Ik was om, ‘Lost In The Dream’ zou als ik het jaarlijst van 2014 opnieuw zou moeten maken zeker in de top 3 terecht zijn gekomen.

Voor Record Store Day 2017 werd de single ‘Thinking Of A Place’ uit gebracht. Een dikke 10 minuten muziek zonder dat het verveelde. Ik was verkocht, maar over een nieuwe plaat was op dat moment nog niets bekend. Die aankondigingen kwam een paar weken later. Het album ‘A Deeper Understanding’ zou op 25 augustus uit komen. Ook maakte de band bekend dat er een tour kwam voor Nederland zou dit op 2 november 2017 zijn in de muziekhal formerly know as the Heineken Music Hall. Tegenwoordig heet de zaal AFAS Live. De kaartjes voor 2 november gingen zo snel dat de band een extra concert gaf op 1 november. Wij hadden kaartjes voor het oorspronkelijke eerste concert.

Na een onderweg een beetje file te hebben gehad liepen we iets over half 8 de zaal binnen op zoek naar een mooie plek. Al snel besloten we op de tribune te gaan zitten, want de muziek van The War On Drugs is niet van het kaliber lekker dansen, maar meer rustige kalm aan muziek. Al snel kwam de band The Barr Brothers het podium op om het voorprogramma te verzorgen. De dames en heren uit Montreal, Canada hadden goed geluisterd naar de heren van The War On Drugs want het was behoorlijk geïnspireerd op de sound van TWOD. Na een half uurtje kwamen de roadies het podium op om alles in gereedheid te brengen voor het concert van The War On Drugs. Iets voor negenen kwamen de heren het podium op en werd er begonnen met ‘In Chains’. En ik werd direct om ver geblazen door de ‘wall of sound’, die de heren optrokken. De zang van Adam Granduciel leek bij vlagen erg op die van Bob Dylan. Verdere vergelijkingen zoals die werden geschreven over het concert van 1 november houden dan ook op. Springsteen, Petty, Dire Straits ik heb ze niet gehoord. The War On Drugs heeft met de laatste twee albums een geheel eigen sound ontwikkeld die eigenlijk met geen van de genoemde muzikanten te vergelijken is. In de recensie van Lust For Life werd beschreven dat The War On Drugs een soort Dire Straits was maar dan zonder hits. Het mag duidelijk zijn dat ik het hier niet mee eens ben. Maar terug naar het concert dat een aaneenschakeling was van hoogtepunten. Met name vanaf het nummer ‘In Reverse’ dat op een bijna semi akoestische/country manier werd gebracht, volgde ‘Red Eyes’ maar het absolute hoogtepunt van de avond kwam daarna met ‘Thinking Of A Place’ op de plaat al een dikke 11 minuten maar live leek het nummer maar te duren en te duren. Kippenvel!

Come and take my hand, babe
There’s a turn in the road that we’ve been taking
Let it set you free
‘Cause there’s a rhythm in the way that we’ve been moving
Yeah, there’s a darkness over there, but we ain’t going

Maar het hield nog niet op met een werkelijk fenomenale versie van ‘Under The Pressure’. Prachtig! Daarna werd er even teruggeschakeld door de band voor een mooie rustige versie van ‘Clean Living’ en ‘Eyes To The Wind’ dat tevens het laatste nummer van de eerste set was en de band even van het podium liep. Niet veel later kwamen ze terug en werden we bedankt en werd de band voorgesteld. Daarna werd ‘Burning’ in gezet, de afsluiter van het concert was het mooie ‘You Don’t Have To Go’.

Wat een uitzonderlijk goed concert, een van de beste die ik dit jaar heb gezien! De plaat ‘A Deeper Understanding’ gaat hoog eindigen in mijn jaarlijstje met beste albums van 2017, dat staat vast!

Update: de dames en heren van de website 3voor12.nl waren bij het concert en hebben het hele concert opgenomen:
Je kunt het concert hier terug kijken.

Setlist:
In Chains/Holding On/Pain/An Ocean in Between the Waves/Strangest Thing/Nothing to Find/Knocked Down/In Reverse/Red Eyes/Thinking of a Place/Under the Pressure/Clean Living/Eyes to the Wind//Burning/You Don’t Have to Go

Band:
Adam Granduciel – vocals, guitar, harmonica, sampler
Robbie Bennet – keyboards
Jon Natchez – saxophone, keyboards
Charlie Hall – drums
Dave Hartley – bass, vocals
Anthony LaMarca – guitar

Gezien:

The War On Drugs
A Deeper Understanding Tour
Voorprogramma: The Barr Brothers
02-11-2017. Afas Live, Amsterdam, NL