Plaat van de week: Jason Isbell and The 400 Unit – Dreamsicle

Vandaag 15 mei 2020 is Jason Isbell’s nieuwe album ‘Reunions’ uitgekomen, na een paar luisterbeurten de afgelopen week kan ik niets anders zeggen dan, dat het een fantastische plaat is geworden. Het album bestaat uit 10 liedjes en allemaal goed. Een van de mooiste is de plaat van de week ‘Dreamsicle’ maar het had ook zomaar een van de andere nummers kunnen zijn. Pracht plaat!

Het nummer gaat over vervlogen zomers uit je kinder/puber tijd. Zoals we van Isbell gewend zijn komen veel van de thema’s in dit nummer overeen met zijn eigen leven.

Plaat van de week: John Prine – When I Get To Heaven

Vorige week werd het nummer ‘Lake Marie’ van John Prine plaat van de week. Toen lag hij door de gevolgen van het Coronavirus in het ziekenhuis aan de beademing. Afgelopen dinsdag 7 april overleed Prine. Een groot verlies in de categorie waar Tom Petty ook bij hoort. In 2018 was ik bij zijn optreden in Paradiso (lees hier het concertverslag van die magische avond). De kaartjes voor mijn tweede concert waren ook al gekocht, maar ivm gezondheidsproblemen werd het concert dat gepland stond voor afgelopen jaar uitgesteld naar februari van dit jaar, maar wederom kreeg Prine gezondheidsproblemen en werd het concert uitgesteld naar 25 augustus. De afgelopen jaren kwam John Prine een paar keer voorbij in mijn iTunes speellijsten bijvoorbeeld doordat Bruce Springsteen mee zong op het nummer ‘Take A Look At My Heart’ van het album ‘The Missing Years’ uit 1991. Of doordat Miranda Lambert het nummer ‘That’s The Way The World Goes ‘Round’ coverde voor haar album ‘Revolution’ uit 2009. Maar verder dan dat kwam ik de afgelopen jaren niet. Tot begin 2018, toen onder andere Jason Isbell, Amanda Shires en Margo Price via de social media kanalen de nieuwe single van John Prine deelden, getiteld ‘Summer’s End’ en ik was verkocht.

Het laatste nummer dat Prine opname voor zijn plaat ‘The Tree Of Forgiviness’ is getiteld ‘When I Get To Heaven’ een perfecte afsluiting van een geweldige singer songwriter.

Zoals John Prine al eens liet optekenen:
“I guess I just process death differently than some folks. Realizing you’re not going to see that person again is always the most difficult part about it. But that feeling settles, and then you are glad you had that person in your life.” — John Prine
En ik kan mij daar helemaal in vinden.

Ook Springsteen liet een bericht plaatsen op zijn sociale media kanalen:

En Jason Isbell schreef een prachtig eerbetoon aan John Prine voor The New York Times.
Hier te lezen! Aanrader!

John Prine werd 73 jaar.

Top 25 van 2019: 3. The Highwomen – The Highwomen

In de jaren 80 richten Waylon Jennings, Johnny Cash, Willie Nelson en Kris Kristofferson The Highwaymen op, een supergroep die wat mij betreft moeilijk te overtreffen is. Sinds dit jaar zijn er The Highwomen, een mooie verwijzing naar de supergroep van weleer. Bestaande uit Amanda Shires, Brandi Carlile, Natalie Hemby en Marren Morris.
Amanda Shires kwam in 2016 al toen ze aan het touren was en onderweg van concertzaal naar concertzaal aan het turven ging hoe vaak ze een vrouwelijke artiest hoorde op die zenders. Dat waren er erg weinig. Na een gesprek met producer Dave Cobb, nam Shires op aanraden van diezelfde Cobb contact op met Brandi Carlile. Carlile was vrijwel direct voorstander van het plan om een beweging op te richten. Daarna werd Maren Morris gevraagd, die dit jaar hoge ogen gooide met het album ‘Girl’. En Natalie Hemby een gevierd songwriter ze schreef onder andere nummers voor Miranda Lambert en Kacey Musgraves. En ook haar eigen plaat “Puxico’ uit 2017 behoort tot mijn favoriete platen. Ondanks dat alle vier de dames druk bezig zijn met hun eigen carriere maakten ze voor dit project graag een uitzondering.

Het eerste wat Shires en Carlile deden voor het Highwomen project was het nummer ‘Highwayman’ gezongen door Johnny Cash, Waylon Jennings, Willie Nelson en Kris Kristofferson te herschrijven, dit deden ze samen met de originele schrijver van het nummer Jimmy Webb. De drie herschreven het nummer vanuit het oogpunt van de vrouw. Zo wordt er gezongen over een vrouwelijke dokter die beschuldigd wordt van hekserij, maar ook een immigrante die overlijdt tijdens de grensoversteek. In het nummer ‘Highwomen’ worden Carlile en Shires bijgestaan door Sheryl Crowe en Yola. Daarna volgt ‘Redesigning Women’. Carlile vertelde het volgende over dit nummer:
“The reason why we’re here though — and part of the reason why the Highwomen even exist — is because of what country radio thinks constitutes “a hit.” More often than not, it’s a song sung by a man. “Redesigning Women” has all the bones of a what could dominate the airwaves if gender bias weren’t so ingrained in the foundation, and that’s the point: the Highwomen’s LP isn’t a kiss-off to Music Row, meant to rattle and shake anything but the doors themselves open. Rather, it’s an invitation to turn a corner on inclusivity”.

‘Loose Change’ is een zelfde soort nummer geschreven door Morris gevolgd door het door Hemby, Carlile en Lori McKenna geschreven ‘Crowded Table’, het nummer gaat over een wereld waar iedereen een kans heeft om er bij te horen, thuis, op het werk en op de radio. ‘My Name Can’t Be Mama’ is een nummer over het moederschap, de Highwomen schreven dit nummer samen, met ieder een eigen kijk op het moederschap en elk een andere reden om even weg te zijn van het moederschap.

‘If She Ever Leaves Me’ is de aanschaf van de plaat al waard, geschreven door Amanda Shires en haar man Jason Isbell. Isbell over de totstandkoming van dit nummer:
“Initially I thought this song would be one of heterosexual country love. And then one day … it occurred to me that maybe, just maybe, Brandi Carlile would sing this song, and it could be a gay country song. So then we wrote it from that perspective––me and Amanda Shires and our friend Chris Tompkins of Nashville, Tennessee. And then – what I hadn’t thought about was – we’re gonna have to take this song to Brandi Carlile. And I’m not gay, like, not all the way. And so I thought, this is kinda like taking my civil rights movie to Spike Lee. But she loved our gay country song and we love it too”.

Een ander thema dat de Highwomen bespreken is het krijgen van kinderen en dat, dat niet voor iedereen is weggelegd. ‘My Only Child’ is geschreven door Amanda Shires, Miranda Lambert en Natalie Hemby die dit nummer naar grote hoogte zingt. Ook omdat ze zelf had gewild dat haar familie wat groter zou zijn dan dat hij nu is. Daarnaast is het een ode aan opgroeiende kinderen en dat, dat jammer genoeg niet altijd zo kan blijven.

‘Cocktail And A Song’ is een kippenvel bezorgend nummer geschreven en gezongen door Shires die het nummer schreef over haar vader die terminaal ziek is. Afsluiter van de plaat is ‘Wheels Of Laredo’ het nummer verscheen dit jaar ook op het door Carlile geproduceerde ‘While I’m Livin’, van Tanya Tucker. Al vind ik deze versie wat mooier vooral door de achtergrond zang van de rest van de Highwomen.

The Highwomen, zijn meer dan een band, het is meer een beweging en iedereen is welkom volgens Shires en Carlile. De band zal er in de toekomst misschien ook anders uit gaan zien. Naast de vier dames, leveren ook Sheryl Crow en Yola een bijdrage aan deze plaat. Daarnaast droomt de band er van om een nummer op te nemen met Dolly Parton. Revolutionair en mooi dat het er is. Want het kwartet Shires, Carlile, Morris en Hemby leveren een prachtplaat af en wat mij betreft het twee na beste album van het jaar!!

Youtube:

Linkjes:
Website: thehighwomen.com
Kopen: iTunes of Platomania
Luisteren: Spotify

De 25 van 2019: 5. Josh Ritter – Fever Breaks

Halverwege vorig jaar, was Josh Ritter op bezoek bij Jason Isbell. Een foto dat de twee aan het koken waren werd gedeeld op de social media kanalen van beide heren. Later volgden nog wat meer teasers dat de twee in de studio zaten en ook bandleden van Jason Isbell’s begeleidingsband, The 400 Unit, posten foto’s en berichten dat ze met Ritter aan het samenwerken waren. Zowel Josh Ritter als Jason Isbell horen wat mij betreft bij de top van de hedendaagse roots/americana muziek. Een samenwerking dus waar ik erg naar uitkeek.

Het album getiteld ‘Fever Breaks’ is geproduceerd door Jason Isbell waarbij hij hulp kreeg van Matt Ross-Spang, die meewerkte aan de albums van Isbell maar ook aan de albums van o.a. Margo Price, John Prine en de Drive-By Truckers. Het album werd opgenomen in de legendarisch RCA Studio A, in Nashville, Tennessee. In deze studio werden Ritter en Isbell bijgestaan door Amanda Shires (fan van Ritter sinds 2003) die de achtergrond zang en de viool partijen verzorgt, gitarist Sadler Vaden, Derry DeBorja die de piano en keyboards voor zijn rekening neemt en dan nog de ritme sectie bestaande uit bassist Jimbo Hart en drummer Chad Gamble.

De nummers op ‘Fever Breaks’ zijn volgens Ritter een reflectie op de roerige tijden waarin we leven. Het album opent met ‘Ground Don’t Want Me’. De 400 Unit direct op volle sterkte te horen met halverwege een mooie gitaarsolo van Isbell of Sadler Vaden. Het volgende nummer ‘Old Black Magic’ gaat op die zelfde muzikale voet verder met wederom een mooie gitaarsolo.

Na deze stevige openers schakelt de band wat terug op de liefdesliedjes ‘On The Water’ en een van de prijsnummers ‘I Still Love You (Now and Then)’. Op ‘The Torch Committee’ is er een grote rol weggelegd voor Amanda Shires die het nummer voorziet van de achtergrond vocalen maar ook laat horen wat voor goede violist ze is. Een politiek getint nummer. “The Torch Committee now confirms/The truth of rumors lately heard/That there come monsters in our midst/Well disguised and carefully hid”

Lag het er bij de vorige nummers nog niet heel erg boven op hoe Ritter denkt over de huidige situatie in zijn land, dan komt dat het sterkst naar voren op: ‘All Some Kind of Dream’. Waar Ritter onder andere de grenssituatie tussen de Verenigde Staten en Mexico veroordeeld. “I saw the children in the holding pens/I saw the families ripped apart”.

‘Losing Battles’ is een stevige rocker die mij doet denken aan het werk van Neil Young. Op het eind volgt nog een mooie mondharmonica outro. Daarna schakelt de band weer terug in de folk/country stand, voor het mooie ‘A New Man’ met mooi piano werk van Derry DeBorja. Met hier en daar wat viool en gitaar riffjes. Afsluiter van de plaat is ‘Blazing Highway Home’ een mooi klein folk/country liedje. Prachtig.

‘Fever Breaks’ is alweer het tiende studioalbum van Josh Ritter. Wat mij betreft is de samenwerking met Jason Isbell en The 400 Unit meer dan geslaagd. Het album gaat wat mij betreft mee in de jaarlijstjes. En is een van de beste platen die Ritter tot nu toe heeft uitgebracht. Pracht plaat!

Youtube:

Linkjes:
Website: joshritter.com
Kopen: iTunes of Platomania
Luisteren: Spotify

Plaat van de week: The Highwomen – Redesigning Women

The Highwaymen

In de jaren 80 richten Waylon Jennings, Johnny Cash, Willie Nelson en Kris Kristofferson The Highwaymen op, een supergroep die wat mij betreft moeilijk te overtreffen is. Tot dit jaar. Nu zijn er The Highwomen, een mooie verwijzing naar de supergroep van weleer. Bestaande uit Amanda Shires, Brandi Carlile, Natalie Hemby en Marren Morris. Amanda Shires kwam met het idee, producer Dave Cobb raadde haar aan om Brandi Carlile bij het project te betrekken, daarna volgde Marren Morris en songwriter Natalie Hemby maakte het kwartet compleet.

The Highwomen

The reason why we’re here though — and part of the reason why the Highwomen even exist — is because of what country radio thinks constitutes “a hit.” More often than not, it’s a song sung by a man. “Redesigning Women” has all the bones of a what could dominate the airwaves if gender bias weren’t so ingrained in the foundation, and that’s the point: the Highwomen’s LP isn’t a kiss-off to Music Row, meant to rattle and shake anything but the doors themselves open. Rather, it’s an invitation to turn a corner on inclusivity.

Op 6 september verschijnt de plaat! Ik kijk er alvast naar uit!