Concertreview: Dave Matthews Band: Fenomenaal!

Vorig jaar bracht de Dave Matthews Band, afgekort DMB, hun eerste album in zes jaar tijd uit, getiteld ‘Come Tomorrow’ wat mij betreft een van de beste albums van 2018. Dus hopelijk ook een tour, nu tourt de Dave Matthews Band met grote regelmaat door de Verenigde Staten. Maar de landen aan de andere kant van de oceaan komen wat minder vaak aan de beurt. De laatste keer dat Matthews en zijn mannen in Europa waren dateert al weer uit 2015. Al was Matthews samen met meester gitarist Tim Reynolds in het voorjaar van 2017 nog in Nederland voor een tweetal akoestische optredens. Maar een band concert was dus al even geleden. In oktober werd bekend dat de Dave Matthews Band ook weer Europa aan zou doen om hun nieuwste plaat te promoten. Plaats van handeling was 15 maart in de AFAS Live in Amsterdam. Daar moest ik dus bij zijn!

Fast forward naar vrijdag 15 maart, net als het Formule 1 seizoen begon op die dag ook mijn concert seizoen. Rond half 5 had ik mijn auto geparkeerd in de parkeergarage onder de AFAS, toen even een hapje gegeten bij Grand Café 3&20, waar alleen maar mensen waren die kwamen voor het concert Holland Zingt Hazes in de Ziggo Dome met de bijbehorende muziek. Dus nadat ik mijn eten op had snel weer terug gelopen naar de AFAS om daar in de rij te gaan staan. Een rij met op dat moment een man of 40. De wachtrij voor de zaal leek wel Amerikaans grondgebied. Veel Amerikanen die op vakantie waren in Nederland hadden een kaartje gekocht voor dit concert. Later in de zaal vertelde een man komend uit de thuisstaat van DMB, Virginia, dat hij speciaal voor dit concert naar Amsterdam was gekomen. Hoezo trouwe fans! Toen de deuren van de AFAS open gingen liepen veel mensen voor mij eerst naar de merchandise stand om een poster te halen van het concert. Dat schijnt een ding te zijn aangezien er een kleine oplage is, voorzien van handtekeningen van de hele band. Waardoor ik als een van de eersten de zaal in liep en dus een pracht plek kon bemachtigen, op de eerste rij rechts van het podium. Naast twee Portugezen, een Duitser en zoals gezegd veel Amerikanen om mij heen. Na een gesprekje met de al eerder genoemde man uit Virginia stond het concert op het punt van beginnen.

Onder luid applaus kwam de band het podium opgelopen. Om te beginnen met ‘That Girl Is You’ van hun laatste album ‘Come Tomorrow’. Vanaf het eerste nummer zat de sfeer er op het podium al goed in tussen de nummers door werd er veel gegrapt onderling. Op ‘Louisiana Bayou’ mocht Buddy Strong zijn kunsten vertonen op het hammond orgel. Waardoor het eind van het nummer een mooi verlengd outro kreeg. Buddy Strong is in de band gekomen nadat violist Boyd Tinsley begin 2018 werd ontslagen omdat er tegen hem een rechtzaak was aangespannen wegens seksueel wangedrag. De viool is een kenmerkend instrument in DMB, maar dit werd wat mij betreft goed opgevuld door Buddy Strong en de blazers sectie met Jeff Coffin en Rashawn Ross. Terug naar het concert, waar verder werd gegaan met een mooie en met een kleine 10 minuten een iets wat korte versie van ‘#41’. Waarin gitarist Tim Reynolds een prachtig outro verzorgde. Daarna volgden ‘What Would You Say’ en ‘Again And Again’ gevolgd door nog een favoriet ‘Warehouse’, dat werd afgesloten met een salsa achtig outro. Erg tof. Daarna volgenden er voor mij wat onbekendere nummers, maar de mensen om mij heen gingen helemaal uit hun dak, vooral om het nummer ‘JTR’ dat de band maar weinig speelt. Daarna volgden de nummers zich in een mooi tempo op. Met ‘Samurai Cop (Oh Joy Begin)’ en ‘Lover Lay Down’ met wederom een erg mooi outro verzorgd door drummer Carter Beauford en Jeff Coffin op de sopraan saxofoon. Daarna volgde een erg leuke cover van Peter Gabriel’s ‘Sledgehammer’ waarna ‘Stand Up (For It)’ werd gespeeld met een hoofdrol voor Buddy Strong die alla James Brown mee zong op dit nummer. Voor ‘Here On Out’ liep de band van het podium voor een solo nummer van Matthews. Daarna kwam de band weer terug voor ‘Lying In The Hands Of God’ en ‘Don’t Drink The Water’. De hele avond werd er afgezien van een paar thank you’s en een paar keer een dankoewel weinig gezegd door Matthews richting het publiek maar voor dat ‘You & Me’ gespeeld zou worden begon Matthews te vertellen.

“I promise you there some progressive and thoughtful people on the other side of the Atlantic.
And if i may just take the chance to apologise for allowing the fool that’s in the White House to be there. We do or best to get ‘em out of there, that’s just my opinion”.

Waarna er een groot applaus volgde. Waarna Matthews vervolgde met:
“He’s got to go”. Daarna vertelde hij over de klimaatmars:

“I was walking around with my daughters through the old town (Amsterdam red.) I was walking down from our hotel and saw all these young people, who took the day off school to talk about there future and that just makes me a little bit hopefull.
But also increases the amount of fear that I have for the foolishness of the greedy people now.”

“But thank you so much everybody. I hope you had a nice time with us tonight!”

Daarna volgde het zeer toepasselijke ‘You & Me’, ga voor de verbinding in plaats van de afstand vergroten.

Met een geweldige versie van ‘Ants Marching’ kwam er een eind aan de hoofd set. En vooral Rashawn Ross, leek dat wel even fijn te vinden want tijdens ‘Ants’ leek hij last te hebben van kramp in zijn hand. Voor de toegiften kwam Matthews alleen het podium op gelopen voor een mooie versie van ‘Some Devil’ van zijn solo plaat met de gelijknamige titel. Na dit nummer kwam de band weer het podium op en was het tijd voor een mooie afsluiter van de avond met ‘Pantala Naga Rampa’ en ‘Rapunzel’. Waarmee er een eind kwam aan een fenomenale avond. Matthews zette nog een handtekening op een paar posters terwijl de rest van de band het podium af liep.

Zoals gezegd een fenomenaal concert, moest ik een paar jaar terug nog erg wennen aan de soms wat vreemde muziek ben ik nu helemaal om. Wat een band, prachtige nummers en nummers die op de plaat maar een minuut of 5 duren live gewoon uitbouwen naar een dikke 10 minuten durende jamsessie. Pracht band, pracht avond en hopelijk komen ze snel terug!

Setlist:
That Girl Is You/Louisiana Bayou/#41/What Would You Say/Again And Again/Warehouse/Big Eyed Fish/JTR/Minarets/Samurai Cop (Oh Joy Begin)/Lover Lay Down/Sledgehammer (Peter Gabriel cover)/Stand Up (For It)/Here On Out (solo)/Lying In The Hands Of God/Don’t Drink The Water/You & Me/Ants Marching//Some Devil (solo)/Pantala Naga Pampa/Rapunzel

Band:
Dave Matthews – lead vocals, guitar
Carter Beauford – drums, percussion, background vocals
Stefan Lessard – bass
Tim Reynolds – guitar
Rashawn Ross – trumpet, background vocals
Jeff Coffin – saxophone, tenor sax, soprano saxophone
Buddy Strong – hammond organ, keyboards, background vocals

Gezien:
Dave Matthews Band
2019 European Tour
15-03-2019. AFAS Live, Amsterdam, NL

Concertreview: The War On Drugs – wall of sound

Terug naar 2014, The War On Drugs bracht toen ‘Lost In The Dream’ uit een album dat door 3FM werd opgepikt waardoor ik nummers als ‘Red Eyes’ en ‘Under The Pressure’ veel hoorde maar toch deed het mij niet zoveel. Het was wel goed maar er ontbrak iets voor mijn gevoel. Daarnaast werd het album erg gehypet vond ik toen. De vergelijkingen met Bruce Springsteen, Bob Dylan en Tom Petty waren niet van de lucht maar die helden hoorde ik niet terug in de muziek van Adam Granduciel en zijn mannen. Na aandringen van Frank die het album geweldig vond het album toch een paar keer gaan luisteren en een paar maanden later, inmiddels was het 2015, viel het kwartje tijdens een autorit op de weg terug van het werk. De ondergaande zon, de muziek, ‘there was magic in the air’ zoals Springsteen al eens zong. Ik was om, ‘Lost In The Dream’ zou als ik het jaarlijst van 2014 opnieuw zou moeten maken zeker in de top 3 terecht zijn gekomen.

Voor Record Store Day 2017 werd de single ‘Thinking Of A Place’ uit gebracht. Een dikke 10 minuten muziek zonder dat het verveelde. Ik was verkocht, maar over een nieuwe plaat was op dat moment nog niets bekend. Die aankondigingen kwam een paar weken later. Het album ‘A Deeper Understanding’ zou op 25 augustus uit komen. Ook maakte de band bekend dat er een tour kwam voor Nederland zou dit op 2 november 2017 zijn in de muziekhal formerly know as the Heineken Music Hall. Tegenwoordig heet de zaal AFAS Live. De kaartjes voor 2 november gingen zo snel dat de band een extra concert gaf op 1 november. Wij hadden kaartjes voor het oorspronkelijke eerste concert.

Na een onderweg een beetje file te hebben gehad liepen we iets over half 8 de zaal binnen op zoek naar een mooie plek. Al snel besloten we op de tribune te gaan zitten, want de muziek van The War On Drugs is niet van het kaliber lekker dansen, maar meer rustige kalm aan muziek. Al snel kwam de band The Barr Brothers het podium op om het voorprogramma te verzorgen. De dames en heren uit Montreal, Canada hadden goed geluisterd naar de heren van The War On Drugs want het was behoorlijk geïnspireerd op de sound van TWOD. Na een half uurtje kwamen de roadies het podium op om alles in gereedheid te brengen voor het concert van The War On Drugs. Iets voor negenen kwamen de heren het podium op en werd er begonnen met ‘In Chains’. En ik werd direct om ver geblazen door de ‘wall of sound’, die de heren optrokken. De zang van Adam Granduciel leek bij vlagen erg op die van Bob Dylan. Verdere vergelijkingen zoals die werden geschreven over het concert van 1 november houden dan ook op. Springsteen, Petty, Dire Straits ik heb ze niet gehoord. The War On Drugs heeft met de laatste twee albums een geheel eigen sound ontwikkeld die eigenlijk met geen van de genoemde muzikanten te vergelijken is. In de recensie van Lust For Life werd beschreven dat The War On Drugs een soort Dire Straits was maar dan zonder hits. Het mag duidelijk zijn dat ik het hier niet mee eens ben. Maar terug naar het concert dat een aaneenschakeling was van hoogtepunten. Met name vanaf het nummer ‘In Reverse’ dat op een bijna semi akoestische/country manier werd gebracht, volgde ‘Red Eyes’ maar het absolute hoogtepunt van de avond kwam daarna met ‘Thinking Of A Place’ op de plaat al een dikke 11 minuten maar live leek het nummer maar te duren en te duren. Kippenvel!

Come and take my hand, babe
There’s a turn in the road that we’ve been taking
Let it set you free
‘Cause there’s a rhythm in the way that we’ve been moving
Yeah, there’s a darkness over there, but we ain’t going

Maar het hield nog niet op met een werkelijk fenomenale versie van ‘Under The Pressure’. Prachtig! Daarna werd er even teruggeschakeld door de band voor een mooie rustige versie van ‘Clean Living’ en ‘Eyes To The Wind’ dat tevens het laatste nummer van de eerste set was en de band even van het podium liep. Niet veel later kwamen ze terug en werden we bedankt en werd de band voorgesteld. Daarna werd ‘Burning’ in gezet, de afsluiter van het concert was het mooie ‘You Don’t Have To Go’.

Wat een uitzonderlijk goed concert, een van de beste die ik dit jaar heb gezien! De plaat ‘A Deeper Understanding’ gaat hoog eindigen in mijn jaarlijstje met beste albums van 2017, dat staat vast!

Update: de dames en heren van de website 3voor12.nl waren bij het concert en hebben het hele concert opgenomen:
Je kunt het concert hier terug kijken.

Setlist:
In Chains/Holding On/Pain/An Ocean in Between the Waves/Strangest Thing/Nothing to Find/Knocked Down/In Reverse/Red Eyes/Thinking of a Place/Under the Pressure/Clean Living/Eyes to the Wind//Burning/You Don’t Have to Go

Band:
Adam Granduciel – vocals, guitar, harmonica, sampler
Robbie Bennet – keyboards
Jon Natchez – saxophone, keyboards
Charlie Hall – drums
Dave Hartley – bass, vocals
Anthony LaMarca – guitar

Gezien:

The War On Drugs
A Deeper Understanding Tour
Voorprogramma: The Barr Brothers
02-11-2017. Afas Live, Amsterdam, NL