Concertreview: Where the f*ck is Sturgill Simpson? Amsterdam!

Sturgill Simpson heeft een hekel aan hokjes denken want na het zien van zijn concert op 25 augustus 2015 bestempelde ik en vele anderen Simpson als de ‘future of country music’. Nu vijf jaar later is er van het label country niet veel meer over. Sturgill Simpson doet wat hij wil en met elke muzikale stap die hij zet wordt zijn fan base groter. In Amerika met bijvoorbeeld het concert dat hij gaat geven in Madison Square Garden, ook in Nederland worden de zalen steeds groter, van de kleine zaal in Paradiso naar de grote zaal van de Melkweg waar hij afgelopen zaterdag, 25 januari een concert gaf. Bij concerten in de hoofdstad zijn er altijd wel een aantal buitenlanders/toeristen die toevallig in het land zijn en dan ook maar even een concert meepakken. Zo ook op zaterdagavond in de wachtrij voor de Melkweg was de voertaal Engels, eenmaal binnen bleef dat zo. Zo vooraan het podium werd ik omringd door veel Amerikanen, uit Montana, Alabama, Californië en Indiana. En door een stel uit Columbus, Ohio, genaamd Dan en Amy. Hoe Amerikaans wil je het hebben, ze waren speciaal voor dit concert overgevlogen vanuit Ohio en hadden er een kleine vakantie in Amsterdam om heen gemaakt. Na nog een paar dagen Amsterdam gingen ze nog even kijken in Keulen en dan weer terug naar huis. Een leuk gesprek volgde waaruit maar weer blijkt dat muziek verbindt, waar je ook vandaan komt en wie je ook bent.

Terug naar het concert in tegenstelling tot de eerste 2 concerten van de Europese tour, waar Simpson begon met een integrale uitvoering van zijn nieuwste album ‘Sound & Fury’, startte Simpson en zijn band tegen kwart voor negen, met ‘Welcome To Earth (Pollywog)’ van ‘A Sailor’s Guide To Galaxy’ uit 2016. Pas na een kleine drie kwartier met een prachtige lange versie van ‘Brace For Impact (Live A Little)’ begon de band met werk van de nieuwe plaat. Maar zoals gezegd ook oud werk zoals ‘Some Days’ van zijn eerste plaat ‘High Top Mountain’ uit 2013. En nummers als ‘The Promise’ en ‘Turtles All The Way Down’ van het album ‘Metamodern Sounds Of Country Music’ uit 2014. En ook nog twee covers eentje van Willie Nelson ‘I’d Have To Be Crazy’ en ‘You Don’t Miss Your Water’ van William Bell.

Simpson en zijn band waren op dreef tijdens het concert de vaste setlist zoals die was tijdens de eerste Europese concerten was los gelaten waardoor Simpson regelmatig naar drummer Miles Miller toe liep om het volgende te spelen nummer te roepen. Op zijn beurt gaf Miller dat weer door aan meesterbassist Chuck Bartels en Bobby Emmett. Ook benoemde Simpson dat hij graag in Amsterdam kwam en haalde herinnering op aan de eerste keer dat hij in Amsterdam was (2014 red.). Waarna hij nog vertelde dat je in Amsterdam geen drugs hoefde te gebruiken om rare dingen te zien, waarna hij verwees naar de scheve huizen in Amterdam. Nog een opmerkelijk moment tijdens het concert, Bobby Emmett was al begonnen met het intro voor ‘Best Clockmaker On Mars’ toen Simpson riep dat hij moest stoppen, want dit nummer was bij uitstek het nummer om een joint te roken. Waarna een roadie het podium op kwam lopen om Simpson een joint te geven, die hem op zijn beurt naar Emmett bracht. Na een hijs van Emmett en Simpson werd de joint weer aan de roadie gegeven.

Even na elf uur zat het concert erop, zonder toegiften en het ‘even van het podium lopen en dan toch weer terug komen’ gedoe. Al met al een erg goed concert waarbij de nieuwe muziek moeiteloos werd verweven met het oudere werk. De band was erg goed op elkaar ingespeeld en er was ruimte voor improvisatie vooral Simpson en Bartels hadden een aantal keer leuke improvisatie stukjes waarbij ze elkaar probeerden af te troeven.

Prachtig concert, waarbij ik mij als inwoner van Nederland, een concert bezoekend in Nederland toch in Amerika waande met al die Amerikanen om mij heen.

Setlist:
Welcome to Earth (Pollywog)/It Ain’t All Flowers/Brace for Impact (Live a Little)/I’d Have to Be Crazy/Ronin/Remember to Breathe/Sing Along/A Good Look/The Promise/Some Days/Turtles All the Way Down/Make Art Not Friends/Best Clockmaker on Mars/All Said and Done/Oh Sarah/Mercury in Retrograde/You Don’t Miss Your Water/Just Let Go/Fastest Horse in Town/Last Man Standing/Call to Arms / The Motivator

Band:
Sturgill Simpson – Vocals, guitar
Miles Miller – Drums, band leader
Chuck Bartels – Bass
Bobby Emmett – Keys

Gezien:
Sturgill Simpson
A Good Look’n Tour
25-01-2020. Melkweg, Amsterdam, NL
Linkjes:
Website: sturgillsimpson.com
Luisteren: iTunes of Spotify
Kopen: Platomania

De 25 van 2016: 2 Sturgill Simpson – A Sailor’s Guide To Galaxy

Plaat nummer drie van Sturgill Simpson. Na twee fijne country platen is ‘A Sailor’s Guide To Galaxy’ een stapje in een andere richting. Op de plaat is zeker nog country te horen, maar ook zijn er soul, blues en funk invloeden te vinden op deze plaat. Op de plaat staan negen nummers die een geheel vormen, een conceptplaat dus. Het concept van deze plaat is een brief aan zijn pasgeboren zoon. Het nautische thema komt weer voort uit de drie jaar dat Simpson bij de Amerikaanse marine staat. De plaat opent met ‘Hello, my son/Welcome to earth’ waarna Simpson door de nummers heen goede raad geeft aan zijn zoon. Net als op zijn vorige plaat staat hier ook een cover op die Simpson zich weer helemaal eigen heeft gemaakt. Want ‘In Bloom‘ van Nirvana klinkt op deze plaat heel anders, en mooier, dan het origineel. Het laatste nummer ‘Call To Arms’ is een van de hoogtepunten van de plaat. Naar mijn idee is het een aanklacht tegen de huidige samenleving en cultuur.

I done Syria, Afganistan, Iraq, and Iran
North Korea tell me where does it end
Well the bodies keep piling up with every day
How many more of em they gonna send

Well they send their sons and daughters off to die
For some oil
To control the heroin
Well son I hope you don’t grow up
Believing that you’ve got to be a puppet to be a man

Well they cut off your hair and put a badge on your arm
Strip you of your identity
Tell you to keep your mouth shut boy and get in the line
Meet your maker over seas

Wearing that Kim Jong-il hat
While your grandma’s selling pills stat
Meanwhile, I’m wearing my ‘can’t pay my fucking bills’ hat

Nobody’s looking up to care about a drone
All too busy looking down at our phone
Our ego’s begging for food like a dog from our feed
Refreshing obsessively until our eyes start to bleed
They serve up distractions and we eat them with fries
Until the bombs fall out of our fucking skies

Turn off the TV
Turn off the news
Nothing to see here
They’re serving the blues
Bullshit on my TV
Bullshit on my radio
Hollywood telling me how to be me
The bullshit’s got to go

Schitterend, dit soort politiek getinte muziek vind ik geweldig en helemaal in tijden zoals deze erg belangrijk. In tegenstelling tot vorige plaat waarbij Simpson van de diensten van Dave Cobb gebruik maakte heeft hij deze plaat zelf geproduceerd. Voeg daarbij nog de toevoeging van de Dap-Kings. Die je weer kunt kennen van Sharon Jones (die in 2016 overleed) & The Dap Kings. ‘A Sailor’s Guide To Earth’ was voor de Grammy’s genomineerd voor ‘Album Of The Year’ de hoofd categorie van de Grammy’s. Simpson was dus genomineerd samen met Adele, Beyonce, Drake en Justin Bieber. Simpson won niet, die eer was voor Adele. Wel won Simpson de Grammy voor ‘Best Country Album’.

Al met al een plaat die mij erg dierbaar is mede doordat ik het afgelopen jaar, twee keer de intergrale uitvoering van dit album heb gezien. Hier kun je de integrale uitvoering van de plaat luisteren en bekijken.

Linkjes:
Website: sturgillsimpson.com
Kopen: iTunes of Platomania.eu
Luisteren: Spotify

Concertreview: “I had pancockings this morning” – Sturgill Simpson

img_7690Even terug naar 9 juli van het jaar 2016. Toen ik thuis kwam na afloop van een schitterend concert van Sturgill Simpson, zag ik op internet dat hij in september weer in Nederland zou zijn. Om precies te zijn op de 23ste in het mooie Paradiso in Amsterdam. Dus direct weer een kaartje besteld want hier wilde ik weer bij zijn. Door naar 23 september mooi op tijd naar Amsterdam gegaan om ook nog even te kijken bij mijn favorieten winkel aldaar Concerto. En nog een paar mooie vinyl platen gekocht waaronder het ‘nieuwe’ album van Springsteen ‘Chapter And Verse’. Daarna richting het Hard Rock Café op de spreekwoordelijke steenworp afstand van Paradiso. Waar ik met Matthijs en Anjali had afgesproken. Na een fijne hamburger en een pepsi, want cola hadden ze niet vertelde het meisje van de bediening (?!) liepen we tegen half 8 naar Paradiso. Kaartjes gescand en de zaal in die toen nog behoorlijk leeg was. De meeste mensen zaten al op de balkons van Paradiso. Om half 9 kwamen Simpson en zijn mannen het podium op en werd er afgetrapt met ‘Sitting Here Without You’ gevolgd door ‘Time After All’. Daarna was het tijd voor twee covers die Simpson zich eigenlijk al helemaal eigen heeft gemaakt. ‘I’d Have To Be Crazy’ en ‘I Never Go Around Mirrors’ respectievelijk van Willie Nelson en Lefty Frizzell. Waarna Simpson weer verder ging met nummers van zijn eerste album. Simpson stelde de band voor en vertelde dat hij vanmorgen pancocking’s (oftewel pannenkoeken) had gehad. Wat leidde tot grote hilariteit in de zaal en bij de band. Sowieso was de sfeer in de zaal gedurende het hele concert goed. Ook op het podium had de band het goed naar zijn zin. Er werden onderling veel gelachen. img_7708Na het werk van zijn eerste album was het tweede album aan de beurt en zonder dat ik het door had werd deze in zijn geheel gespeeld met het mooie ‘Turtles All The Way Down’. Tijdens ‘Long White Line’ werd het volgende stukje uit volle borst meegezongen door het publiek:

New York City, old St. Joe, Albuquerque New Mexico
This old rig is humming and rolling she’s a doing fine
If somebody wants to know whats become of this so and so
Tell em I’m somewhere looking for the end of that long white line

Tussen de integrale uitvoering van het album ‘Metamodern Sounds In Country Music’ was er ook nog ruimte voor het nummer ‘When The Levee Breaks’ gevolgd door ‘The Promise’ twee schitterende nummers. Tijdens ‘A Little Light’ kregen de blazers even goed de ruimte om te jammen. Na het laatste nummer van het album ‘It Ain’t All Flowers’ was het tijd voor nog een cover. Eentje van William Bell met als titel ‘You Don’t Miss Your Water’. Zonder pauze ging de band verder met een integrale uitvoering van Simpson’s nieuwste album ‘A Sailor’s Guide To Earth. Na een fantastische uitvoering van ‘Call To Arms’ het laatste nummer van het album en de avond. Bedankte Simpson ons en liep de band van het podium af. Zonder pauze of overgang naar de toegiften gewoon 2 uur spelen punt. Daarna nog even nagepraat met Matthijs, Anjali en aanhang. En toen op naar huis. Briljant mooie avond weer!

In vergelijking met het concert in Nijmegen was de band nog beter op elkaar ingespeeld waardoor het er ook wat ontspannender aan toe ging. Ook waren er meer stukjes voor de blazers toegevoegd bij de verschillende nummers. Bassist Chuck Bartels was toch wel de held van de avond, hij kreeg van Simpson een aantal keer de ruimte om te mogen jammen op de bass. Al met al een veel leuker en beter concert dan in Doornroosje. En die was al geweldig. Top avond!


Bron: rialto1961

Gezien:
Sturgill Simpson
A Sailor’s Guide To Earth
23-09-2016. Paradiso, Amsterdam, NL

img_7712Band:
Sturgill Simpson – Vocals, guitar
Miles Miller – Drums, band leader
Laur Joamet – Guitar, pedalsteel
Chuck Bartels – Bass
Bobby Emmett – Keys
Brad Walker – Sax
Jon Ramm – Trombone
Scott Frock – Trumpet

Setlist:
Sitting Here Without You/Time After All/I’d Have to Be Crazy/I Never Go Around Mirrors/Railroad of Sin/Some Days/Old King Coal/Water in a Well/Turtles All the Way Down/Life of Sin/Living the Dream/Voices/Long White Line/When the Levee Breaks/The Promise/A Little Light/Just Let Go/It Ain’t All Flowers/You Don’t Miss Your Water/Welcome to Earth (Pollywog)/Breakers Roar/Keep It Between the Lines/Sea Stories/In Bloom/Brace for Impact (Live a Little)/All Around You/Oh Sarah/Call to Arms

Concertreview: Sturgill Simpson’s A Sailor’s Guide To Doornroosje

FullSizeRenderIneens was daar de aankondiging ergens begin mei dat Sturgill Simpson weer naar Nederland zou komen ter promotie van zijn nieuwste album, tevens grote kanshebber voor plaat van het jaar, ‘A Sailor’s Guide To Earth’. Hij trad niet op in Paradiso, de Melkweg of Tivoli nee, plaats van handeling was dit keer Doornroosje in Nijmegen. Een voor mij nieuwe concertzaal en een hele mooie zaal, met erg goed geluid. Tegen half zeven weggereden en een klein uur later liep ik de Keizer Karelgarage uit, naast het centraal station lag Doornroosje. Het was er al redelijk druk, veel oude countryfans met shirtjes van Johnny Cash en Waylon Jennings. Om 20 uur ging de deur open door een storing in het systeem konden de kaartjes (a4’tjes) niet worden gescand en moesten ze afgegeven worden. Daarna direct de zaal ingelopen maar daar was nog niemand dus eerst maar even wat te drinken gehaald en toen een mooie plek gezocht vooraan het podium. Daarna was het een uurtje wachten maar dat ging snel voorbij doordat ik aan de praat kwam met een man die Simpson ook al een tijdje volgde. Dus even gepraat over zijn IMG_6831muziek en andere artiesten in dit genre. Om iets over negen kwamen de bandleden het podium op inclusief een blazerssectie (!). Die had ik nog niet zo vroeg verwacht, maar wat een geweldige toevoeging! Het deed mij erg denken aan de cd/dvd van het laatste concert dat Waylon Jennings in 2000 gaf met The Waymore Blues Band. Waarbij Jennings ook een blazerssectie mee lieten spelen. Het eerste nummer van de avond was ‘Sitting Here Without You’ waarop de blazers al erg fijn mee deden.

Simpson speelde veel nummers van zijn eerste twee albums het uit 2013 afkomstige ‘High Top Mountain’ en ‘Metamodern Sounds In Country Music’ uit 2014. Evenals drie mooie covers met ‘I’d Have To Be Crazy’ dat ook op zijn album uit 2013 staat maar het origineel is van Willie Nelson. ‘The Promise’ van de band When In Rome en als verassing een soul nummer ‘You Don’t Miss Your Water’ origineel van William Bell maar de bekendste versie komt van Otis Redding. IMG_6813Maar inmiddels was het concert al een dik uur onderweg maar nog geen één nummer van zijn nieuwste plaat. Wel kregen de blazers nog even extra ruimte om te improviseren op het nummer ‘A Little Light Within’. Simpson vertelde na een aantal nummers dat hij ons een stil publiek vond, waarop een Amerikaan uit Ausin, Texas, goed verwoorde wat denk ik iedereen dacht: ‘we’re impressed’. ‘All right then’ was het antwoord van Simpson, later tijdens het concert liep hij richting Bobby Emmett toen Laur Joamet met een mooie solo bezig was. Later vertelde Simpson dat hij de keyboard/Hammond speler even in de gaten moest houden. Waarna hij vertelde over dat het spul uit Amsterdam toch wel erg sterk was. Verwijzend naar cannabis. Simpson zelf is sinds zijn 28ste al geheel onthouder. Het concert was zoals gezegd al even onderweg en nog steeds geen nummer van het nieuwste album, maar na het laatste nummer van de set kwam daar verandering in toen Simpson vertelde dat hij een nieuw album uit had en ze deze gingen spelen. Wat volgde was een complete uitvoering van het album ‘A Sailor’s Guide To Earth’. Vond ik het album al geweldig na deze live uitvoering heb ik de rest van de week dit album gedraaid. Van het rustige ‘Welcome To Earth (Pollywog)’ naar de mooie cover van Nirvana’s ‘In Bloom’ naar het werkelijk stampende einde ‘Call To Arms’ waarop de band helemaal los ging, harder, sneller, nog harder en nog sneller. Schitterend! Is een understatement in deze. Na ‘Call To Arms’ bedankte Simpson ons en liep van het podium gevolgd door zijn band. Geen toegift dit keer maar die heb ik ook niet gemist wat een geweldig concert!

Nog even nagepraat en daarna via de merchandise stand naar huis gegaan. Om 23.15 uur zat ik weer in de auto. Nog na te genieten van het concert. Bij thuiskomst direct weer een kaart gekocht voor het concert op 23 september in Paradiso in Amsterdam. Wat een geweldige muziek van een geweldige songwriter met een geweldige begeleidingsband.


Gezien:

Sturgill Simpson
A Sailor’s Guide To Earth
09-07-2016. Doornroosje, Nijmegen, NL

Band:

Sturgill Simpson – Vocals, guitar
Miles Miller – Drums, band leader
Laur Joamet – Guitar, pedalsteel
Chuck Bartels – Bass
Bobby Emmett – Keys
Brad Walker – Sax
Jon Ramm – Trombone
Scott Frock – Trumpet

Setlist:

Sitting Here Without You/Long White Line/Water in a Well/Life of Sin/I’d Have to Be Crazy/Railroad of Sin/Living the Dream/Some Days/Time After All/The Promise/
A Little Light Within/It Ain’t All Flowers/Turtles All the Way Down/You Don’t Miss Your Water//Welcome to Earth (Pollywog)/Breakers Roar/Keep It Between the Lines/
Sea Stories/In Bloom/Brace for Impact (Live a Little)/All Around You/Oh Sarah/Call to Arms
(niet op volgorde/compleet)