Top 5: Formule 1 songs

Komende vrijdag na meer dan 200 dagen begint de herstart van het Formule 1 seizoen. Door de Corona crisis werd het seizoen op de vrijdag voor de Grand Prix van Australië op 15 maart, afgebroken. Deze week is het na een lange pauze waarin opmerkelijke veel gebeurde, zo tekenende zowel Ricciardo als Sainz alvast contracten voor 2021 bij respectievelijk McLaren en Ferrari werden de regelveranderingen voor 2021 uitgesteld en werd er een nieuwe kalender bedacht, althans de eerste 8 wedstrijden zijn bekend. De komende week moet ook het tweede gedeelte van de kalender bekend worden, met o.a. GP’s op de circuits van Mugello in Italië en Portimao in Portugal. Banen waar de F1 behalve tijdens tests niet heeft gereden. Maar aangezien dit een website is voornamelijk over muziek is er een nieuwe top 5 met nummers die met de Formule 1 te maken hebben of die ik link aan de koningsklasse van de autosport.

Eerst een paar afvallers, zoals Rico & Pitwall met het nummer ‘Overtaking Is An Art‘ een ode aan Jos Verstappen, op de muziek van Bryan Adams’, ‘Summer Of 69’. Robbie Williams met ‘Supreme‘ of DJ Visage met ‘Formula‘ of Almklausi met een liedje over de moeder van wijlen Niki Lauda.

5. Jürgen Drews – Schumania | Schumania | 2000
In 2000 pakte mijn held, Michael Schumacher de wereldtitel voor Ferrari dit deed hij tijdens de GP van Japan, een aantal weken daarvoor was het nummer ‘Schumania’ verschenen van de Duitse schlager zanger Jürgen Drews. Dit nummer hoorde ik voor het eerst tijdens de nabeschouwing van een race bij de Duitse RTL. Na het nummer ‘One Day Fly’ van Kopspijkers is dit denk ik het tweede nummer dat ik downloadde van het internet via Napster. Niet een heel hoogstaand nummer maar na elke overwinning van Schumacher draaide ik dit liedje even. Schumi, Schumi Go!


4. George Harrison – Faster | George Harrison | 1979
Nadat The Beatles uit elkaar gingen, ging Harrison solo, in 1979 verscheen het album ‘George Harrison’ met onder andere het nummer ‘Faster’. De inspiratie voor dit nummer deed hij op toen hij in 1977 de wereld over reisde met het Formule 1 circus. Het nummer gaat over het behalen van de top, het daar blijven en alle moeilijkheden die daarbij horen. In de periode dat Harrison meereisde werd hij goede vrienden met Jackie Stewart, Niki Lauda en in het speciaal de Zweed Ronnie Peterson. Die in 1978 om het leven kwam door de gevolgen van een ongeluk tijdens de GP van Italië. Harrison droeg dit nummer aan hem op. Daarnaast gingen de opbrengsten van het nummer naar een kanker fonds dat was opgezet na het overlijden van nog een Zweedse Formule 1 coureur Gunnar Nilsson. De videoclip bevat prachtige beelden van het seizoen 1977 en Harrison zittend in een taxi die bestuurt wordt door Jackie Stewart.


3. Fleetwood Mac – The Chain | Rumours | 1977
‘The Chain’ is het enige nummer van Fleetwood Mac waarbij alle leden een bijdrage hebben geleverd. De mensen in het nummer kunnen niet meer bij elkaar blijven, de relatie tussen hun staat op instorten en toch blijft er iets waardoor ze altijd verbonden zullen blijven, met elkaar. Het heeft dus niets met Formule 1 te maken, maar waarom dan een plek in dit lijstje? Het outro van het nummer werd in de jaren dat de Formule 1 bij de BBC werd uitgezonden, gebruikt als intro van het programma. Wat mij betreft het intro nummer voor de Formule 1. Al doet het intro dat RTL Nederland eind jaren ’90 had hier niet veel voor onder, wat mij betreft. In onderstaande videoclip begint het stukje dat de BBC gebruikt vanaf 3:20.


2. Thin Lizzy – The Boys Are Back In Town | Jailbreak | 1976
Dit nummer draai ik altijd als het Formule 1 seizoen begint. Het nummer van de Ieren is dan ook ieder jaar de plaat van de week, ergens in maart. Zo ook dit jaar stond het nummer op de rol als Plaat van de week, maar Corona gooide roet in het spreekwoordelijke eten. Maar nu met nog een dag tot het seizoen echt gaat beginnen draai ik dit nummer weer veelvuldig. Het nummer gaat over de soldaten die terug kwamen naar Ierland nadat ze gevochten hadden in de Tweede Wereldoorlog. Maar het zou ook kunnen gaan over jongeren die voor een lange tijd weg zijn geweest en weer terug keren naar hun geboortegrond. Wat het ook is, ‘The Boys Are Back In Town’, de start van een nieuw seizoen. Mijn favoriete versie van dit nummer is onderstaande live versie van mede bandlid  Gary Moore.



1. Queen – Breakthru | The Miracle | 1989
In de Top 2000 staat ‘Bohemian Rhapsody’ al jaren op 1, in dit lijstje staat mijn favoriete Queen nummer op 1. Namelijk ‘Breakthru’ van het album ‘The Miracle’. Toen de uitzendrechten van de Formule 1 bij RTL lagen, kwam er na afloop van het seizoen altijd een jaarclip. Voor het seizoen 1999, een van mijn favoriete seizoenen allertijden, koos de redactie voor ‘Breakthru’. De clip had ik opgenomen op videoband en daarna erg vaak terug gekeken. De mooiste beelden van het jaar, voorzien van het commentaar van Olav Mol, dat ik op een gegeven moment precies mee kon praten. Zo vaak keek ik naar deze clip. De officiele Queen videoclip vindt je hier. Voor dit jaarlijstje heb ik de RTL Jaarclip versie gekozen.

Morgen beginnen dan eindelijk de eerste vrije trainingen, zaterdag de kwalificatie en zondag de race.

Concertreview: Where the f*ck is Sturgill Simpson? Amsterdam!

Sturgill Simpson heeft een hekel aan hokjes denken want na het zien van zijn concert op 25 augustus 2015 bestempelde ik en vele anderen Simpson als de ‘future of country music’. Nu vijf jaar later is er van het label country niet veel meer over. Sturgill Simpson doet wat hij wil en met elke muzikale stap die hij zet wordt zijn fan base groter. In Amerika met bijvoorbeeld het concert dat hij gaat geven in Madison Square Garden, ook in Nederland worden de zalen steeds groter, van de kleine zaal in Paradiso naar de grote zaal van de Melkweg waar hij afgelopen zaterdag, 25 januari een concert gaf. Bij concerten in de hoofdstad zijn er altijd wel een aantal buitenlanders/toeristen die toevallig in het land zijn en dan ook maar even een concert meepakken. Zo ook op zaterdagavond in de wachtrij voor de Melkweg was de voertaal Engels, eenmaal binnen bleef dat zo. Zo vooraan het podium werd ik omringd door veel Amerikanen, uit Montana, Alabama, Californië en Indiana. En door een stel uit Columbus, Ohio, genaamd Dan en Amy. Hoe Amerikaans wil je het hebben, ze waren speciaal voor dit concert overgevlogen vanuit Ohio en hadden er een kleine vakantie in Amsterdam om heen gemaakt. Na nog een paar dagen Amsterdam gingen ze nog even kijken in Keulen en dan weer terug naar huis. Een leuk gesprek volgde waaruit maar weer blijkt dat muziek verbindt, waar je ook vandaan komt en wie je ook bent.

Terug naar het concert in tegenstelling tot de eerste 2 concerten van de Europese tour, waar Simpson begon met een integrale uitvoering van zijn nieuwste album ‘Sound & Fury’, startte Simpson en zijn band tegen kwart voor negen, met ‘Welcome To Earth (Pollywog)’ van ‘A Sailor’s Guide To Galaxy’ uit 2016. Pas na een kleine drie kwartier met een prachtige lange versie van ‘Brace For Impact (Live A Little)’ begon de band met werk van de nieuwe plaat. Maar zoals gezegd ook oud werk zoals ‘Some Days’ van zijn eerste plaat ‘High Top Mountain’ uit 2013. En nummers als ‘The Promise’ en ‘Turtles All The Way Down’ van het album ‘Metamodern Sounds Of Country Music’ uit 2014. En ook nog twee covers eentje van Willie Nelson ‘I’d Have To Be Crazy’ en ‘You Don’t Miss Your Water’ van William Bell.

Simpson en zijn band waren op dreef tijdens het concert de vaste setlist zoals die was tijdens de eerste Europese concerten was los gelaten waardoor Simpson regelmatig naar drummer Miles Miller toe liep om het volgende te spelen nummer te roepen. Op zijn beurt gaf Miller dat weer door aan meesterbassist Chuck Bartels en Bobby Emmett. Ook benoemde Simpson dat hij graag in Amsterdam kwam en haalde herinnering op aan de eerste keer dat hij in Amsterdam was (2014 red.). Waarna hij nog vertelde dat je in Amsterdam geen drugs hoefde te gebruiken om rare dingen te zien, waarna hij verwees naar de scheve huizen in Amterdam. Nog een opmerkelijk moment tijdens het concert, Bobby Emmett was al begonnen met het intro voor ‘Best Clockmaker On Mars’ toen Simpson riep dat hij moest stoppen, want dit nummer was bij uitstek het nummer om een joint te roken. Waarna een roadie het podium op kwam lopen om Simpson een joint te geven, die hem op zijn beurt naar Emmett bracht. Na een hijs van Emmett en Simpson werd de joint weer aan de roadie gegeven.

Even na elf uur zat het concert erop, zonder toegiften en het ‘even van het podium lopen en dan toch weer terug komen’ gedoe. Al met al een erg goed concert waarbij de nieuwe muziek moeiteloos werd verweven met het oudere werk. De band was erg goed op elkaar ingespeeld en er was ruimte voor improvisatie vooral Simpson en Bartels hadden een aantal keer leuke improvisatie stukjes waarbij ze elkaar probeerden af te troeven.

Prachtig concert, waarbij ik mij als inwoner van Nederland, een concert bezoekend in Nederland toch in Amerika waande met al die Amerikanen om mij heen.

Setlist:
Welcome to Earth (Pollywog)/It Ain’t All Flowers/Brace for Impact (Live a Little)/I’d Have to Be Crazy/Ronin/Remember to Breathe/Sing Along/A Good Look/The Promise/Some Days/Turtles All the Way Down/Make Art Not Friends/Best Clockmaker on Mars/All Said and Done/Oh Sarah/Mercury in Retrograde/You Don’t Miss Your Water/Just Let Go/Fastest Horse in Town/Last Man Standing/Call to Arms / The Motivator

Band:
Sturgill Simpson – Vocals, guitar
Miles Miller – Drums, band leader
Chuck Bartels – Bass
Bobby Emmett – Keys

Gezien:
Sturgill Simpson
A Good Look’n Tour
25-01-2020. Melkweg, Amsterdam, NL
Linkjes:
Website: sturgillsimpson.com
Luisteren: iTunes of Spotify
Kopen: Platomania

Plaat van de week: Drive-By Truckers – Armageddon’s Back in Town

Het heeft even geduurd maar eindelijk is daar de opvolger op de plaat ‘American Band’ van de Drive-By Truckers. Op 31 januari 2020 verschijnt het album getiteld: ‘The Unraveling. Eerste single van de plaat is het nummer ‘Armageddon’s Back in Town’. Volgens verschillende persberichten gaat de band verder op de weg die ze met ‘American Band’ zijn ingeslagen. Patterson Hood vertelde tegen Rolling Stone over het nieuwe album:
“While a quick glance might imply that we’re picking up where 2016’s American Band left off, the differences are as telling as the similarities. If the last one was a warning shot hinting at a coming storm, this one was written in the wreckage and aftermath. I’ve always said that all of our records are political but I’ve also said that ‘politics is personal.’ With that in mind, this album is especially personal.”

Op 7 juni staat de band in Paradiso, Amsterdam. Kaarten gaan komende woensdag om 10 uur in de verkoop. Ik ben er zeker bij!

Concertreview: An American Friday Night met Brad Paisley

Countrymuziek en Nederland dat was lange tijd geen gelukkige combinatie maar dat is de laatste jaren aan het veranderen. Steeds meer country artiesten weten Nederland te vinden en begin dit jaar was er zelfs een tweedaags festival Country To Country in de AFAS met vele grote namen.
Een mooie ontwikkeling. Ware het niet dat ik lang niet alles goed vind, wat uit Nashville komt tegenwoordig. De meeste artiesten van nu klinken niet meer country maar hebben het over bier drinken, met een pick-up door het land rijden en meisjes versieren. Diezelfde artiesten lopen ook netjes in de pas van de muziekproducers. Deze muziek vind ik dan ook lang niet zo interessant.

Maar toen begin dit jaar bekend werd dat Brad Paisley naar Nederland zou komen moest ik daar heen. In 2009 ontdekte ik Paisley door het nummer ‘American Saturday Night’, sindsdien ben ik hem blijven volgen. Later nummers zoals ‘Beat This Summer’ uit 2013 horen bij de soundtrack van verschillende zomers. Dus hier moest ik heen, twijfelen kon ook niet lang want het concert was snel uitverkocht.

Mijn eerste concert in 013 een zaal met een capaciteit voor 3000 man en toen ik rond half 7 naar de ingang liep leken die 3000 mensen er allemaal al te zijn, de rij was lang, zeg maar gerust erg lang. Maar het naar binnen gaan verliep goed en als dan het merendeel van de mensen eerst nog de jas op gaan hangen, biertjes gaan drinken en t-shirts gaan kopen dan zijn er in de zaal nog genoeg mooie plekken.

Al snel was het 20u en begon Chris Lane met zijn voorprogramma. In de States een nieuwe ster aan het firmament en ook in de zaal genoeg fans en niet alleen uit Nederland, maar ook onze oosterburen en zuiderburen waren goed vertegenwoordigd. Zelf vond ik het niet heel geweldig, Chris Lane past in de categorie ‘Bro country’ dus met je maten bier drinken, vissen, auto rijden en liedjes zingen over je meisje. Er is markt voor en men vond het leuk en ik sommige liedjes ook wel zoals ‘Fishin’ en het nummer waarmee hij zijn toekomstige echtgenoot ten huwelijk vroeg: ‘Big Big Plans’. Tijdens het nummer ‘For Here’ haalde hij een jong meisje uit het publiek en zong dat nummer voor haar. Het meisje was duidelijk onder de indruk. Daarna vroeg hij aan de mensen op de voorste rij of hij van iemand een cowboy hoed mocht lenen (die waren er in overvloed!). Waarna hij begon met een erg leuke medley met oude 90’s country nummers zoals ‘Boot Scootin’ Boogie’ van Brooks & Dunn, George Straits ‘Check Yes Or No’ en ‘Friends In Low Places’ van Garth Brooks. Als afsluiter van zijn set speelde hij ‘Take Back Home Girl’. De medley was leuk maar de rest vond ik te bombastisch en te elektronisch met rare loopjes etc. Niet mijn smaak, Chris Lane zelf was erg enthousiast en nam alle tijd voor zijn fans op de voorste rij om van alles te voorzien van handtekeningen.

Na een kleine 20 minuten waarin het podium werd omgebouwd kwamen The Drama Kings, de begeleidingsband van Paisley het podium opgelopen. Waarna ze begonnen te spelen en niet veel later waren de kenmerkende gitaarnoten van Paisley’s ‘Southern Comfort Zone’. De eerste paar nummers werden aan een stuk doorgespeeld. Na een paar nummers vertelde Paisley: “It`s nice to finally play in the Netherlands. Waarna hij vervolgde met: “Tonight is the first night we have no jetlag, so this will be the best show yet”. Tijdens het nummer ‘I’m Still A Guy’ kwam Chris Lane weer het podium oplopen om mee te zingen. Halverwege het nummer kreeg Lane een mobieltje aangereikt door iemand op de voorste rij en samen met Paisley maakte hij een selfie. Waarna Paisley die direct op de instagram pagina van diegene zette. Wat leuke vragen opleverde van Paisley zoals ‘What is folgen?’ en wat is ‘delen’. Tijdens het daarop volgende nummer ‘This Is Country Music’ speelde Paisley het eerste couplet, waarna hij de gitaar uitplugde, een stift kreeg, de gitaar voor zag van een handtekening en de gitaar gaf aan een jongen op de eerste rij. Daarna introduceerde Paisley het volgende nummer op de setlist met de volgende woorden:
“Maybe you are having a bad day, or week at work or with your boss, well according to my watch: It’s the weekend”. Waarna ‘American Saturday Night’ werd gespeeld.

You know everywhere has somethin’ they’re known for
Although usually it washes up on our shores
Little Italy, Chinatown, sittin’ there side by side
Live from TILBURG, It’s Saturday Night!

Tijdens ‘She’s Everything’ werd op het scherm achter de band de zaal getoond en de kiss cam geïntroduceerd. Zoals je die ook ziet bij Amerikaanse sportwedstrijden. Daarna volgde misschien wel het mooiste nummer van de avond ‘Last Time For Everything’ waarin Paisley onder andere zingt over het laatste concert van de Eagles met Glenn Frey (inclusief beelden op het scherm) maar ook over de laatste keer dat hij Prince ‘Purple Rain’ hoorde zingen, waarna Paisley ook een couplet van dat nummer zong om vervolgens direct door te gaan met ‘Old Alabama’ een ode aan de band Alabama die via het scherm ook nog even meezongen. Prachtig!

Daarna was het tijd voor een tweetal akoestische nummers met ‘Letter To Me’ en ‘Whiskey Lullaby’. Tijdens het instrumentale ‘The Nervous Breakdown’ lieten de band even zien hoe snel ze hun instrument konden bespelen, mooi om te zien. Ook leuk was de combi ‘I’m Gonna Miss Her’, ‘River Bank’ en een cover van Alan Jackson’s ‘Chattahoochee’. Het prachtige ‘Today’ sloot de hoofdset af, Paisley en de band liepen kort van het podium af. De toegiften werden geopend met ‘The Mona Lisa’ en afgesloten met ‘Alcohol’. Daarna bedankte Paisley ons nogmaals en vertelde snel weer terug te willen komen naar Nederland. En dat schijnt ook te gaan gebeuren, want volgens geruchten zou hij in de zomer van 2020 weer terug komen.

Daar ben ik denk ik wel weer bij, want ik vond het een erg goed concert! Muzikaal was het meer dan goed, Paisley heeft een erg goede begeleidingsband om zich heen staan en ook zijn eigen gitaarspel is geweldig. Al met al een zeer fijn concert van Brad Paisley en zijn mannen!

Setlist:
Southern Comfort Zone/Ticks/The World/Perfect Storm/Water/Then/Waitin’ On a Woman/Celebrity/I’m Still a Guy(with Chris Lane)/This Is Country Music/American Saturday Night/She’s Everything/Last Time For Everything (with Purple Rain outro)/Old Alabama/Letter to Me*/Whiskey Lullaby*/Me Neither/The Nervous Breakdown/I’m Gonna Miss Her/River Bank/Chattahoochee/Mud on the Tires/Today//The Mona Lisa/Alcohol
*akoestisch

Band:
Brad Paisley – lead vocals, lead guitar
Gary Hooker – rhythm guitar
Randle Currie – steel guitar
Kendal Marcy – keyboards, banjo, mandolin
Justin Williamson – fiddle, mandolin
Kenny Lewis – bass guitar
Ben Sesar – drums

Gezien:
Brad Paisley
World Tour 2019
Voorprogramma: Chris Lane
11-10-2019. Poppodium 013, Tilburg, NL