Concertreview: Little Steven’s ‘Summer Of Sorcery’

De zomer van de tovenarij of in het Engels ‘The Summer Of Sorcery’, zo noemde Little Steven zijn plaat die in maart van dit jaar uitbracht. Een plaat over de zomers vol met avonturen, romantiek, en fantasie. Bij mij belande de plaat na een luisterbeurt in de kast, die er pas weer uit kwam toen ik onderweg was naar het concert dat Van Zandt en zijn Disciples Of Soul zouden geven in TivoliVredenburg in Utrecht. Aanvankelijk zou het concert plaats vinden in de Pandora zaal, maar door ‘productionele redenen’ verplaatst naar de Grote Zaal. Achteraf een logische keuze want toen ik Tivoli binnen kwam lopen stond de rij met wachtenden al bijna buiten.

Tegen half 9 kwamen The Disciples Of Soul het podium op. Eerst de muzikanten die al begonnen te spelen, gevolgd door de drie achtergrondzangeressen die met parasols het podium op kwamen gevolgd door de blazers en als laatste Little Steven zelf. Waarna de band zich stortte in het eerste nummer van de avond ‘Communion’. Daarna een klein uitstapje met ‘Camouflage Of Righteousness’ van het album ‘Born Again Savage’ uit 1999. Tijdens ‘Love Again’ volgde na de eerste tonen een lang intro waarbij alle bandleden wat zeiden over de avond die ging volgen. Daarna richtte Little Steven zich tot de leraren. Tijdens deze en de vorige tour uit 2017 mogen leraren voor niets naar deze concerten. Ook bij het concert in Tivoli waren er een aantal leraren aanwezig. Waarna van Zandt het nummer ‘Education’ aan hun opdroeg.

Education is the weapon!
The weapon is education!
I want it
I need it
Education!

Daarna was het de beurt aan een instrumentaal nummer van The Youngbloods door band lid Lowell Levinger op zijn keyboards. Wat later in de set was er een tribute aan Southside Johnny & The Asbury Jukes. Van Zandt schreef veel nummers voor deze band, soms samen met Springsteen. En volgens van Zandt was het goed dat hij deze nummers nu ging spelen, zodat Springsteen ook nog wat royalties ontving. Waarna hij grappend zei: ‘he’s out of work at the moment’.
Waarna ‘A Little Girl So Fine’, ‘Trapped Again’ en ‘Love On The Wrong Side Of Town’. Daarna volgde weer een aantal nummers van het laatste album waarna Van Zandt een aantal oude nummers speelde met als eerste ‘Bitter Fruit’. Met halverwege een mooie drum off tussen drummer Rich Mercurio en percussionist Anthony Almonte. ‘Forever’ sloot de hoofdset af en in tegenstelling tot vele andere bands, bleef de band gewoon lekker op het podium en volgde wat mij betreft het hoogtepunt van de avond, met de titeltrack van de nieuwste plaat ‘Summer Of Sorcery’ dat rustig opbouwde en met een mooi saxofoonsolo werd afgesloten. Na dit nummer leek van Zandt wat aangedaan en moest een traantje wegpinken. Na dit emotionele nummer was het tijd voor feest met ‘Soul Power Twist’.

Na dit feestnummer volgde nog een mooie uitvoering van ‘Sun City’. In 1985 zette van Zandt de gelegenheidsband ‘Artists United Against Apartheid’ bestaande uit 48 artiesten, waaronder Bruce Springsteen, Bob Dylan, Jackson Browne maar ook Keith Richards, Ringo Starr, Hall & Oates en Miles Davis om er een paar te noemen. Met deze groep verzette Little Steven zich succesvol tegen de apartheid in Zuid Afrika. ‘Sun City’ was een resort waar alleen de blanke elite welkom was.
Mooi om dit belangrijke nummer eens live te horen. Het laatste nummer van de avond was ‘Out Of The Darkness’ een mooie afsluiter van een schitterend concert.

Little Steven & The Disciples Of Soul horen bij een van de beste live band op de wereld wat mij betreft, waarmee ze een prachtige wall of sound kunnen optrekken. Het speelplezier spatte er van af en er werd veel af gelachen op het podium. Al met al een prachtige avond en zoals van Zandt het mooi zei: ‘We will come back!’, we always comeback’. Mocht dat zo zijn, want ook bij de inmiddels 68 jarige Van Zandt beginnen de jaren te tellen, dan ben ik daar zeker weer bij!

De plaat wordt inmiddels veel gedraaid en past perfect bij deze zomer.

Setlist:
Communion/Camouflage of Righteousness/Party Mambo!/Love Again/Education/On Sir Francis Drake(The Youngbloods cover)/I Visit the Blues/Gravity/Los Desaparecidos/Little Girl So Fine/Trapped Again/Love on the Wrong Side of Town/A World of Our Own/Suddenly You/Vortex/I Am a Patriot/Superfly Terraplane/Bitter Fruit/Forever//Summer of Sorcery/Soul Power Twist/Sun City/Out of the Darkness

Band:

Stevie Van Zandt – Guitar, Vocals
Marc Ribler – Music Director, Guitar, Slide Guitar
Rich Mercurio – Drums
Jack Daley – Bass
Andy Burton – B3 Organ, Accordion, Synthesizers
Lowell “Banana” Levinger – Piano, Mandolin, Esraj
Eddie Manion – Horn Director, Baritone Sax
Stan Harrison – Tenor Sax, Alto Sax, Flute, Oboe
Clark Gayton – Trombone
Ravi Best – Trumpet
Ron Tooley – Trumpet
Anthony Almonte – Percussion
Jessica Wagner – Backing Vocals
Sara Devine – Backing Vocals
Tania Jones – Backing Vocals

Gezien:
Little Steven & The Disciples Of Soul
Summer of Sorcery Tour 2019
19-08-2019. Grote Zaal, TivoliVredenburg, Utrecht, NL

Concertreview: “Of nie dan!” Lohues @ Hedon

De voorlopige laatste clubshow van de Elektrische tour, speelde Daniël Lohues en zijn band vrijdag 31 mei in Hedon, Zwolle. Van de vier concerten die ik heb gezien deze tour was deze de beste. Oftewel 1+1= 3. Een metafoor geïntroduceerd door Bruce Springsteen en een metafoor die ik vaak gebruik. Als iets wat ik heb meegemaakt lastig in woorden is uit te drukken. Zo ook dit concert, een vergelijking met het concert in Arnhem is, met uitzondering van de setlist want die was hetzelfde, niet te maken. Na een goed voorprogramma wederom van Fokko. Kwamen iets over negen, Lohues en zijn bandleden het podium opgelopen. Opener van de avond was net als in Arnhem ‘Nie Veur Spek En Bonen’ en vanaf toen zat de sfeer er al direct in. De nummers werden uit volle borst meegezongen dat voor een grote glimlach zorgde bij de heren op het podium. De sfeer zowel op het podium als in de zaal was geweldig, het zweet stond Lohues al snel op zijn voorhoofd. De nummers werden met volle overtuiging gebracht, prachtige piano partijen, snaarstrak drum werk, een fijne groovende bass en natuurlijk 2 fijne gitaren. Dus een avond zoals Springsteen het ooit al eens vertelde: “When the world is at its best, when we are at our best, when life feels fullest, one and one equals three.”

Dit was zoals gezegd de voorlopig laatste clubshow, de komende tijd staan Lohues en zijn band op verschillende festivals in het land. In 2020 gaat Lohues weer op de solo tour langs de theaters. Hopelijk gaat Lohues weer eens met deze band op pad en tot die tijd moeten we het doen met de prachtige live cd. Of nie dan!

Setlist:
Nie Veur Spek En Bonen/Volle Maone/Prachtig Mooie Dag/Kwelt/Ik Haal Mij ’n Hond Op/Ik Ben Zo Bliede/A28/Let Maar Niet Op Mij/Naor Huus/Slof/Hier Kom Ik Weg/’t Giet Zoas ’t Giet/Van Hier Tot Tokyo/Gao Weg/Wachten Op ’n Hittegolf/Ja Boeh/Hoe Kan Dat Nou?/Weg Van Alles/Allennig Moe’j ’t Ok Kunnen/Op Fietse//Ondergrondse Hutte/Ze Benn Benauwder Veur Joe As Ie Veur Heur/’t Ien Of ’t Ander

Band:
Daniël Lohues – lead vocals, guitar, harmonica
Bernard Gepken – guitar, background vocals
Reyer Zwart – bass, background vocals
Bram Hakkens – drums, background vocals
Ferry Lagendijk – piano, keyboard, Hammond organ, background vocals

Gezien:
Daniël Lohues
Voorprogramma: Fokko
Elektrisch 2019
31-05-2019. Hedon, Zwolle, NL

Concertreview: The Delines, “You almost made me cry” – Amy Boone

Het jaar 2019 was nog maar elf dagen oud en daar was de lang verwachte tweede plaat van The Delines, getiteld ‘The Imperial’. Het had een poos geduurd omdat Amy Boone, toch wel de frontvrouw van de band, een zwaar ongeluk had gehad. Meer daarover lees je hier. Voor de site Real Roots Cafe (realrootscafe.com) schreef ik mijn eerste recensie voor deze site, over de nieuwe plaat van deze band uit Portland, Oregon. Live had ik ze nog nooit gezien dus toen er een Europese tour werd aangekondigd moest ik daarbij zijn. Een van de eerste stops op de Europese tour was theater Junushoff in Wageningen. Dus kaarten voor dit middag concert besteld.

Een middag concert dat vond de band zelfs vreemd: ‘we’re lost after this’ vertelde Boone na openingsnummer ‘The Imperial’. Een paar minuten daarvoor iets na 15 uur kwam de band het podium opgelopen, met als laatste de al eerder genoemde Amy Boone. Het was duidelijk dat ze nog niet helemaal hersteld was van haar ongeluk maar eenmaal achter de microfoon staand was daar niets meer van te zien of te horen. Na het titelnummer van de nieuwe plaat maakte de band even een uitstapje naar hun debuutplaat ‘Colfax’ voor het nummer ‘I Won’t Slip Up’. Boone kondigde ‘Eddy & Polly’ aan met de woorden: ‘and now our hitsingle’. Gevolgd door ‘Waiting On The Blue’ en het prachtige ‘Holly The Hustle’. Waarna de band weer even een uitstapje maakte naar een oudere plaat dit maal ‘Scenic Sessions’ uit 2015, voor het nummer ‘Gold Dreaming’. Na ‘That Old Haunted Place’ en ‘Cheer Up Charley’, liep Boone even naar de rechterkant van het podium om even te gaan zitten. Waarna de band onder leiding van Willy Vlautin het instrumentale nummer ‘Houston’s Hungover’ speelden. Na dit nummer stond Cory Gray zijn plek achter het keyboard af aan Boone en pakte hij de trompet. Voor het nummer ‘Where Are You Sonny?’. Gray verzorgde voor dit nummer een mooie trompet solo. Dit deed hij ook voor het volgende nummer, een van de outtakes van ‘The Imperial’, ‘Room On The Tenth Floor’, terwijl hij ondertussen met zijn andere hand het keyboard bespeelde. Erg tof om te zien. Daarna volgde met ‘I Got My Shadows’ nog een nummer van hun debuutplaat. Met ‘Roll Back My Life’ en ‘He Don’t Burn For Me’ kwam er een eind aan de hoofdset van de middag. Boone liep het podium af met een paar kushandjes terwijl de rest van de band nog even doorspeelde. Nadat de muziek gestopt was ging iedereen in de zaal staan, voor een staande ovatie (want dat gebeurt altijd in een theater setting). Maar vooral Boone had dat niet verwacht toen ze weer het podium op kwam lopen. Ze was zichtbaar geroerd en zei: ‘you almost made me cry’. Daarna was het woord even aan Willy Vlautin die Boone introduceerde. Boone had een paar nummers daarvoor de band al geïntroduceerd. En noemde Vlautin haar therapeut. Waarna de band begon aan de laatste nummers van de middag. Als eerste, twee nummers van ‘Colfax’ met ‘Calling In’ en ‘Colfax Avenue’ bij dat laatste nummer was ik wat aan het mee playbacken en dat werd opgemerkt door Boone waarna ze moest glimlachen. Met het prachtige ‘Let’s Be Us Again’ kwam er een eind aan het concert.

In een goede anderhalf uur tijd werden we meegenomen in de wereld van Vlautin, allemaal prachtige verhalende liedjes. Over mensen aan de onderkant van de samenleving. Voeg daar het gitaarwerk van Vlautin bij, het mooie drumspel van Sean Oldham, de prachtige tonen van Cory Gray en het bass spel van Dave Little (Freddy Trujillo de eigenlijke bassist van de band kon niet mee op deze tour vertelde Boone). Omlijst door de werkelijk prachtige stem van Amy Boone. Maar ook het publiek was perfect en doodstil, soms zelfs aarzelend om te applaudisseren. Ook dat werd erg gewaardeerd door de band. Kortom een prachtig concert. Voor het concert in Utrecht volgende week dinsdag 7 mei zal ik verslag doen voor de website realrootscafe.com. Had ik die opdracht niet gehad, was ik zeker nog naar een concert van The Delines gegaan, dus twijfel niet. Ga deze band zien!

Setlist:
The Imperial/I Won’t Slip Up/Eddie & Polly/Waiting On The Blue/Holly The Hustle/Gold Dreaming/That Old Haunted Place/Cheer Up Charley/Houston’s Hungover/Where Are You Sonny?/Room On The Tenth Floor/I Got My Shadows/Roll Back My Life/He Don’t Burn For Me//Calling In/Colfax Avenue/Let’s Be Us Again

Band:
Amy Boone – vocals, keyboard
Willy Vlautin – guitar, background vocals
Sean Oldham – drums, background vocals
Cory Gray – keyboards, trumpet
Dave Little – bass, background vocals

Gezien:
The Delines
Euro Tour 2019
28-04-2019. Theater Junushoff, Wageningen, NL

Concertreview: Miss Montreal – Fu-Fu-Fu-F♥ck it

Het was alweer even geleden dat ik naar een concert van Miss Montreal was geweest, maar op woensdag 17 april was het weer zover. Na eerst weer erg lekker gegeten te hebben bij Bombay Spice in Hengelo, liepen Jeanine en ik naar het Rabotheater. Waar het al behoorlijk druk was. Toen door naar onze plekken, op de eerste rij van het balkon. Waardoor we een prima overzicht hadden op de zaal en belangrijker nog het podium. Iets na achten kwam Sanne Hans het podium opgelopen onder luid applaus. Ging op een bankstel zitten aan de linkerkant van het podium en begon het liedje, waarvan ik denk dat de titel ‘Fuck It’ is, te zingen. Gevolgd door ‘Rose’ een liedje over haar zusje. Voor de jazz klassieker ‘Autumn Leaves’, al geschreven in 1945 en door veel muzikanten vertolkt, kwam een deel van de band het podium op onder wie Jonas Pap en Sietse van Gorkom die met respectievelijk de cello en de viool, de avond door de nummers van Miss Montreal een extra laagje gaven. Een prachtige toevoeging! Naast deze klassieker zou de band later in de show, ‘Need Your Love So Bad’ spelen waarvan het originieel van Fleetwood Mac is. Naast de hits waarbij de band in volle bezetting op het podium staat, zoals ‘I Am Hunter’, ‘TuTuTu’, ‘Till The Sun Comes Up’ en natuurlijk het doorbraak nummer voor Sanne Hans en de haren ‘Just A Flirt’.

Daarnaast was er ook veel ruimte voor persoonlijke verhalen en de daarbij behorende prachtige Nederlandstalige liedjes. Het persoonlijkst wordt Hans als ze het nummer ‘Zonder Jou’ introduceert, ze draagt dit nummer op aan haar ernstig zieke stiefvader. Na afloop van het nummer gaf ze aan dat ze het even moeilijk had halverwege het nummer. Maar ook vertelde ze een leuke anekdote over hoe een liedje dat ze eigenlijk had geschreven voor haar vriend, op het album van Jan Smit was belandt. De leukste anekdote van de avond maakte ze mee tijdens de Vrienden Van Amstel Live. Tijdens deze avonden zong ze een duet met De Dijk, een band waar ze nu helemaal fan van was. En ze mocht een duet zingen met André Hazes Jr., ze mochten niet kiezen welk nummer ze wilden zingen, dat was al door de organisatie gedaan. En hun keus was gevallen op ‘De Vlieger’ van André senior. Hans vond het niet een geweldige keus maar durfde dat niet in het bijzijn van junior te zeggen. Totdat Hazes zelf zei dat hij dit een verschrikkelijk nummer vond. Maar de live uitvoeringen bleken zo mooi te zijn dat ze Hazes had gevraagd of ze het nummer ook tijdens haar theater tour mocht spelen. Dit mocht waarna er een mooie versie volgde. Met Peter Hendriks op accordeon en zeer veel publieksparticipatie was dit een van de hoogtepunten van de avond. Als afsluiting van het concert koos Hans voor het jaren 90 nummer ‘Wonderful Days’ van het illustere duo, Charlie Lownoise en Mental Theo, maar daarmee was de avond nog niet ten einde want ook speelde de band nog ‘Meisje Uit Het Oosten’. Maar na dit nummer was het toch echt afgelopen.

In vergelijking met de vorige theaterconcerten die ik van haar zag in 2013 en 2015, was ze nu een stuk zekerder van haar zaak. Vandaar ook de titel van deze tour, ze is volgens eigen zeggen gelukkiger dan ooit. En dat merk je aan alles tijdens deze theartershow, goede liedjes, mooie anekdotes, zelfspot en een snaar strakke band. De toevoeging van de strijkers is een absolute meerwaarde. Er zijn nog kaarten voor een aantal shows, dus twijfel niet en ga.

Setlist (niet op volgorde/compleet):
Fuck It/Rose/Autumn Leaves/Zonder Jou/I’m Hunter/A Million Ways/Zonder Jou/De Vlieger/Alles Hier Is Ook Van Jou//Need Your Love So Bad/Tututu/Till The Sun Comes Up/Writing Stories/Liever Dan M’n Eigen Leven/Zij/Just A Flirt///Wonderfull Days/Meisje Uit Het Oosten

Band:
Sanne Hans – vocals, guitar
Peter Hendriks – piano, keyboards, accordeon
Michi Schwiemann – guitar
Kobus Groen – bass, background vocals
Thijs Rensink – drums
Jonas Pap – Cello
Sietse van Gorkom – violin

Gezien:
Miss Montreal
Fu-Fu-Fu-F♥ck it Theater Tour 2019
17-04-2019. Rabotheater, Hengelo (OV), NL

F1: 1000 Grand Prix

Komend weekend viert de Formule 1 dat er maar liefst 1000 Grand Prix’ zijn verreden die meetelden voor het wereldkampioenschap. Mijn eerste Grand Prix  zag ik in 1996, of nou ja een flart daarvan, op een vroege zondagochtend 13 oktober, de GP van Japan. Maar eerst even een klein stukje voor geschiedenis. In 1996 zat ik in groep 6. Na de flippo’s, power rangers en al die andere rages kon je bij de lokale Shell, Ferrari straatauto’s verzamelen. De zogeheten Ferrari Collezione. Deze bestond volgens mij uit een auto of 8. Ik heb er 3 van kunnen verzamelen maar toen ging de deur van de Shell in mijn woonplaats op slot. Dus ik kon ze niet verder verzamelen. Bij deze actie hoorde ook een poster van een Ferrari racewagen met een of andere Duitse coureur. Op de achterkant van deze poster stonden dan de autootjes die je kon verzamelen. Een aantal klasgenoten brachten in die tijd ook boekjes mee met diezelfde Ferrari Formule 1 auto. Later in dat jaar, dus op 13 oktober 1996, zag ik op Eurosport de laatste paar ronden van de laatste GP van het jaar in Japan. Ik zag een blauw witte auto van, naar later bleek, Damon Hill. Hill reed zijn laatste rondje en toen hij over de finish kwam was hij de wereldkampioen van 1996 zo vertelde de commentator mij. Nadat Hill in zijn Williams Renault over de finish was gekomen zag ik die rode auto weer van mijn poster met achter het stuur ook diezelfde coureur als op de poster. Dit was Michael Schumacher die die race 2de was geworden, 3de werd de Fin Mika Hakkinen in de McLaren. En de rest is geschiedenis.

Meer dan 400 Grand Prix zijn er in die tijd verstreken, waarvan ik, de meeste live heb gezien. Of later heb terug gekeken op videoband of tegenwoordig via de terug kijk functie. Maar de meesten dus live. Met de 1000ste GP in aantocht zie je her en der op het internet lijstjes verschijnen met de meest memorabele races. Dus dacht ik, ik ga ook een kort lijstje maken met de meest memorabele races vanaf 1996.

1997: Grand Prix de Monaco – 11 mei 1997, Monte Carlo, Monaco
Mijn lijstje begint in 1997, plaats van handeling het stratencircuit in Monaco. Net voor dat de race begint switcht Michael Schumacher, waarvan ik inmiddels fan was geworden, van wagen. De Ferrari F310B die in de pitsstraat staat is volledig afgesteld op de regen. Een gouden greep, want Schumacher pakt vanaf plek 2 direct de leiding, na 5 ronden heeft Schumacher al 22 seconden voorsprong op de rest van het veld. De voorsprong is zo groot dat Schumacher zich een spin in de eerste bocht kan permitteren. Door de regenval valt na 2 uur de vlag, Schumacher wint met een voorsprong van maar liefst 53 seconden. Dit is ook de eerste race die ik in zijn volledigheid heb gezien. Daarom staat deze Grand Prix in dit lijstje.

1998: Foster’s Belgian Grand Prix – 30 augustus 1998, Spa Franchorchamps, België
Het is nat in de Ardennen, heel nat. Maar in tegenstelling tot het jaar ervoor waar de race voor het eerste in de geschiedenis, van achter de Safety Car werd gestart, kiest de wedstrijdleiding daar niet voor. De start lijkt goed te gaan, Hakkinen in de McLaren pakt de leiding voor Jacques Villeneuve, Michael Schumacher en Giancarlo Fisichella. Door de vele regen en de spray gaat teamgenoot van Hakkinen, David Coulthard haaks rechtsaf de muur in. Waardoor er een kettingreactie ontketend wordt. Als de spray is opgetrokken is het een waar autokerkhof met 11 kapotte wagens. Na een uur is alles opgeruimd maar ook bij de tweede start gaat het mis, Hakkinen en Schumacher stevenen op de eerste bocht af. Ze raken elkaar ligt waarna Hakkinen spint. Johnny Herbert in de Sauber kan Hakkinen niet meer ontwijken waarna het einde wedstrijd is voor de Fin. Halverwege de race ligt Schumacher ruim aan de leiding als hij David Coulthard op een rondje moet gaan zetten. Coulthard gaat zachter rijden om Schumacher er voorbij te laten. Maar hij doet dit op de racelijn waardoor Schumacher achter op knalt. Op 3 wielen rijdt Schumacher terug naar de pits. Ook Coulthard volgt. Schumacher is woedend op de Schot, door tussenkomst van monteurs van Ferrari en McLaren komt het niet tot een vechtpartij. Doordat Schumacher uit de race ligt pakt Damon Hill in zijn Jordan de leiding over, op de voet gevolgd door teamgenoot Ralf Schumacher. Deze volgorde blijft tot aan de finishvlag waarmee het team van Jordan zijn eerste overwinning behaald, Jean Alesi in de Sauber wordt 3de in een zeer incidentrijke race.

1999: Warsteiner Grand Prix of Europe – 26 september 1999, Nurburgring, Duitsland
Net als de Grand Prix op Spa Francorchamps in 1998 speelt het weer bij deze Grand Prix ook een grote rol. De race begint al bijzonder, de startlichten blijven lang op rood staan waardoor het halve veld een valse start maakt. Na een nieuwe opwarmronde start de race met Heinz Harald Frentzen in zijn Jordan op pole position. Na een startcrash waarbij de airbox van Pedro Diniz’ zijn Sauber afbreekt wordt de race geneutraliseerd een aantal ronden later wordt de race weer vrijgegeven. Maar dan begint het te regenen een kort buitje maar genoeg voor Mika Hakkinen om een pitstop te maken voor intermediate banden. Maar het droogt al snel weer op en Hakkinen moet dus weer naar binnen. Aan kop is het nog steeds Frentzen die aan de leiding ligt. Maar na zijn pitstop komt hij niet meer uit de eerste bocht, Coulthard neemt de leiding over maar toen de regen weer terug kwam, maakte hij een fout en eindigde in de grindbak. De leiding werd overgenomen door Ralf Schumacher (broer van Michael, die sinds de zomer met een gebroken been thuis zat). Na dat Schumacher de pits in was gegaan pakte Giancarlo Fisichella in de Benetton de leiding. Maar de Italiaan spinde van de baan. Waarna de leiding weer terecht kwam bij Ralf Schumacher maar niet veel later kreeg de Duitser rijdend voor Williams, een lekke band. Waarna de leiding terecht kwam bij de Brit Johnny Herbert die voor het team van Stewart Ford reed, hij zou de leiding niet meer afstaan. Een overwinning dus voor het team van drievoudig wereldkwampioen Jackie Stewart. Teamgenoot van Herbert, Rubens Barrichello maakte het feest compleet door de tweede plek op te eisen voor Jarno Trulli in zijn Prost. Luca Badoer coureur van het kleine Minardi leek op weg naar een vierde plaats voor het team maar viel een paar ronden voor het einde uit met technische problemen. Teamgenoot Marc Gene wist nog als zesde te eindigen en zorgde voor het eerste puntje in vier seizoenen voor Minardi. Kampioenschap kandidaten Mika Hakkinen en Eddie Irvine kwamen in het hele stuk niet voor en eindigden als vijfde en zevende.

2000: Fuji Television Japanese Grand Prix, Suzuka, Japan
Het jaar voor van de waarheid voor Michael Schumacher en Ferrari. Een crash in 1997 met Jacques Villeneuve, een klapband in 1998 en een gebroken been in 1999 weerhielden Schumacher er van om voor het eerst sinds 1979 Ferrari, een coureurs kampioenschap te bezorgen. In het eerste jaar van het nieuwe millenium moet het gebeuren. Schumacher begint goed in zijn strijd met Mika Hakkinen door de eerste 3 races te winnen. In de zomer volgen motorproblemen en 2 startcrashes elkaar snel op, waardoor de voorsprong van Schumacher verdwijnt. Mika Hakkinen in de McLaren gaat Schumacher in de stand om het kampioenschap zelfs voorbij. Maar na motorproblemen voor de Fin tijdens de GP van Amerika op Indianapolis staat Schumacher op matchpoint voor de eerstvolgende Grand Prix, gehouden in Japan, als Schumacher wint is hij kampioen. Deze race is nog steeds een van de mooiste races die ik heb gezien. Hakkinen en Schumacher waren tijdens de kwalificatie bijna een seconde los van de rest van het veld. Ook tijdens de race rijden de 2 heren het hele veld het snot voor de ogen. Hakkinen lag lange tijd op de eerste plek, maar door een goede pitstop strategie won Schumacher de race en werd hij dus na 21 jaar de nieuwe wereldkampioen voor Ferrari. In 2001, 2002, 2003 en 2004, zou hij nog 4 keer Wereldkampioen worden.

2008: Formula 1 Grande Prêmio Do Brasil – 2 november, Sao Paulo, Brazilië
Het kampioenschap dit jaar ging tussen Lewis Hamilton (McLaren) en Felipe Massa (Ferrari). In de laatste race van het seizoen zou de beslissing vallen. Felipe Massa doet die race alles goed, ondanks de soms moeilijke weersomstandigheden. Hij was zelfs 30 seconden wereldkampioen tot het moment dat Lewis Hamilton, Timo Glock inhaalde, die niet naar de pits was geweest voor regenbanden. Doordat Hamilton, Timo Glock in zijn Toyota inhaalde werd hij 5de dus net genoeg om het WK te winnen. Ik zelf stond ook te springen in de kamer totdat ze in de McLaren pitbox ineens begonnen te springen. Waarna overgeschakeld werd naar een juichende Lewis Hamilton.

2012: Formula 1 Grande Prêmio Petrobras Do Brasil – 25 november, Sao Paulo, Brazilië
De laatste Grand Prix van dat jaar werd een ware thriller. De sequel van de race in 2008. Sebastian Vettel had aan een zesde plek voldoende om het kampioenschap voor de 3de keer en de 3de keer op rij veilig te stellen. Dit deed hij in een legendarische race, waarin hij in de eerste ronde in een spin werd getikt door Bruno Senna. Dat de auto van Vettel het na deze crash nog deed mag je gerust een wonder noemen. Na een inhaalrace kwam hij achter Michael Schumacher terecht. Op een gegeven moment reed Vettel, Schumacher voorbij. Hij werd voorbij gelaten* door Schumacher een erg mooie geste van Der Michael. De Braziliaanse weergoden hielpen ook mee om de race spannend te houden. Deze GP had alles in zich. De spanning van het WK, crashes, en domme fouten. Al was deze race de perfecte afsluiter van een schitterend seizoen. Het podium bestond uit Jenson Button – McLaren en Alonso en Massa voor Ferrari. Tevens was het de laatste race van mijn Formule 1 held, Michael Schumacher die in 2010 tot 2012 voor Mercedes reed.

2016: Formula 1 Gran Premio De España Pirelli 2016 – 15 mei, Barcelona, Spanje
Deze race mag niet ontbreken, de eerste overwinning van Max Verstappen in de Formule 1 en de eerste overwinning van een Nederlander in de Formule 1. Vanaf dit moment is het normaal om Formule 1 fan te zijn in Nederland. Daarvoor werd je nog wel eens raar aangekeken. Maar toen was daar ineens 15 mei 2016. Na vier races in 2016 waarin Verstappen het wederom goed had gedaan kwam op Bevrijdingsdag ineens het nieuws dat Verstappen per direct naar Red Bull Racing zou gaan en van plaats zou wisselen met Daniil Kvyat. Die naar het oude team, Toro Rosso, van Verstappen werd terug gezet.
Dus dacht ik podiumplaatsen moeten er in kunnen zitten want dat had Red Bull Racing dit jaar met ironisch genoeg Kvyat al voor elkaar gekregen. Een race winnen zou ook al wel kunnen maar later in het seizoen. Want vanaf de GP van Canada begin juni krijgt de Tag Heuer (lees Renault) motor een grote update waardoor de motor 30 pk extra krijgt. Samen met het goede chassis zou dat vooral op de banen in Hongarije en Singapore goede resultaten moeten opleveren. Maar laat Verstappen eerst maar even wennen aan het team, de auto. Rustig opbouwen en dan komt de rest vanzelf. Maar na de eerste vrije trainingen was al wel duidelijk dat Verstappen erg snel went aan zijn nieuwe omgeving. Tijdens de kwalificatie (de spannendste in jaren) zat Verstappen  in de top 4 en na het tweede deel van de kwalificatie stond hij zelfs tweede. Zou hij het record van Jan Lammers nu al uit de boeken rijden? Lammers had zich voor de GP van Amerika in Long Beach in 1980 als vierde weten te kwalificeren. Verstappen pakte de vierde plek nadat teamgenoot Daniel Ricciardo hem in zijn laatste poging van de derde plek af reed. Maar ja he vierde bij je debuut voor een nieuw team is tamelijk briljant. De start van de race, een dag later, was al behoorlijk apart toen Hamilton samen met Mercedes teamgenoot Rosberg de grindbak in vloog. Waardoor de Red Bulls van Ricciardo en Verstappen ineens eerste en tweede lagen gevolgd door de Ferrari’s van Vettel en Raikkonen. Door verschillende pitstopstrategieën lag Max 20 rondjes voor het einde ineens eerste. De laatste 6 rondjes vond ik zenuwslopend. Raikkonen legde de druk er volop bij Verstappen maar Max bleef koel, heel koel en na 66 rondjes onder de Spaanse zon kwam hij als eerste over de finish.
Kippenvel en juichen zoals ik niet vaak heb gejuicht na een wedstrijd, nou ja behalve toen Schumacher in 2000 wereldkampioen werd.

De wereldkampioenen sinds dat ik Formule 1 kijk (hopelijk komt er snel een Ferrari bij):