The Turntable: Roger Waters – Amused To Death (1992 en 2015)

Atd1992
1992 Amused To Death

Als je het hebt over concept albums dan behoort het album ‘Amused To Death’ uit 1992 van Roger Waters zeker in de top 3 van beste concept albums ooit gemaakt. Misschien is het zelfs wel de beste. In 2015 kreeg dit album een re-release in iets opgepoetste vorm. Want zo heel veel valt er eigenlijk niet te verbeteren op het gebied van geluid en de mix van het album. Zoals gezegd verscheen dit album in 1992 maar tot op de dag van vandaag is dit album nog net zo actueel als 24 jaar geleden.
Nadat Roger Waters uit Pink Floyd stapte richt hij zich op een solo carrière in 1984 bracht hij ‘The Pros And Cons Of Hitchiking’ uit. Drie jaar later volgde ‘Radio K.A.O.S.’. Maar het absolute hoogtepunt van zijn solo carrière volgde 5 jaar later met ‘Amused To Death’.

Het album begint met ‘The Ballad Of Bill Hubbard’, met wat tv geluiden en iemand die aan het zappen is langs verschillende zenders. Het zappen langs de verschillende zenders is het thema van dit album. Televisie veranderd onze denkwijze en kijk op de realiteit. We gaan niet meer zelf kijken hoe iets zit. Bijvoorbeeld het vluchtelingen debat, dat het land verdeeld tussen mensen die deze vluchtelingen absoluut niet in het land wil hebben. Daar ook tegen protesteren, varkenskoppen op hangen etc. Daarnaast is er een groep die ze met alle liefde wil opvangen en de groep ‘het midden’ die alles in overweging neemt en zich niet zo snel laat beïnvloeden door berichtgeving in de schreeuwerige media die alleen maar meer kijkcijfers en lezers wil trekken door de verschillen tussen in dit geval links en rechts nog wat extra te accentueren.
Maar terug naar het eerste nummer want na het gezapp begint, Alf Razzell een oorlogsveteraan uit de eerste Wereld Oorlog, een van zijn meest beklijvende ervaringen te vertellen als hij zijn maat Bill Hubbard vindt, die gewond op de grond ligt ergens in Nomans-land. Tijdens de Slag aan de Somme in Frankrijk. De combinatie tussen de zachte melodieuze muziek en de mooie doorleefde stem van Razzell staat in schril contrast met de gruwelijkheden die Razzell heeft meegemaakt en aan ons verteld. Aan het eind van het nummer wordt er weer gezappt en hoor je een vrouwen stem het volgende zeggen.
“I don’t mind about the war, that’s one of the things I like to watch, if it’s a war going on, ’cause then I know if our side’s winning, if our side’s losing,”
Het volgende nummer ‘What God Wants, Part I’ verteld hoe de wil van de massa media opgelegd wordt aan het individu. Dit wordt nog eens versterkt door het vaak herhalen van belangrijke lyrics zoals ‘What god wants God Gets’. Dat de luisteraar verteld dat ongeacht wat het individu er van vindt de uitkomst toch hetzelfde blijft. De tweede belangrijke lyric is ‘God wants…’ gevolgd door een opsomming van goede en minder goede dingen.

RW1992
Roger Waters – 1992

Roger Waters vertelde in een interview ten tijde van de release van ‘Amused To Death’. Dat hij zich kwaad maakt over het gebruik van religie in politiek:

‘I’m very upset by religious dogma,’ verteld Waters. ‘I get angry, gobsmacked in fact when I hear George Bush saying that God was on their side during the Gulf war. It’s amazing that in 1992, one of the most powerful men in the world can reduce political rhetoric to that level. But that’s what he has to do, to get votes and maintain power and then use that power to help the American automobile industry.’

In het nummer staat nog een belangrijke tekst regel: ‘The monkey in the corner/Wrote the lesson in book’. De aap (een metafoor voor de mens en daarom ook op de albumhoes) accepteert het dogma zonder een vraag te stellen. Aan het eind van het nummer wordt er weer van zender gewisseld.
Het derde nummer op het album is ‘Perfect Sense, Part 1’ wat het verhaal verteld van de voorvaderen van de aap en hoe ze op een destructief pad terecht zijn gekomen. Het nummer start met de aap die op een rots zit met een botje in zijn hand. Op voorhand weten we niet wat er met de aap is gebeurt maar dat wordt al snel duidelijk, want hij ‘Turned his back on the garden’ wat een referentie is naar de bijbelse tuin van Eden. Maar de aap heeft niet geleerd of wil niet leren van de eerder gemaakte fouten. “Memory is a stranger/ History is for fools”.
En de aap gebruikt religie om zijn gedrag te verklaren en zijn acties goed te praten.

 

‘And he cleaned his hands/In a pool of holy writing’

Een belangrijke tekstregel is ‘Man is a tool in the hands/Of the great God Almighty’
Religie wordt gebruikt om geen eigen verantwoordelijkheid te nemen voor de daden van de aap. Heeft de aap aan het begin van het nummer nog zijn rug gekeerd naar het hof van eden aan het eind van het nummer zoekt de aap weer naar de ingang van het hof. Muzikaal gezien is het een rustig nummer met een mooie piano melodie. En later is het nummer neemt P.P. Arnold de vocalen over van Roger Waters waarna het nummer zonder pauze overgaat in het vierde nummer van de plaat ‘Perfect Sense, Part II’. Dit nummer verteld dat de massa media de gewone man heeft weten te overtuigen dat alles wat er geroepen wordt in kranten en journaals voor waarheid mag worden aangenomen. En dat zelf nadenken over bepaalde vraagstukken wel voor je wordt gedaan. Het belangrijkste stuk tekst:
Can’t you see
It all makes perfect sense
Expressed in dollars and cents
Pounds shillings and pence.

Het nummer verteld ook dat de televisie een grote rol speelt in hoe de bevolking reageert op bepaalde gebeurtenissen. Bijvoorbeeld ‘Little black soul departs in perfect focus/Prime time fodder for the News at Nine’ laat zien dat de media inspeelt op ons schuldgevoel (bv door acties als Serious Request). Maar ook oorlog is door de tv geromantiseerd. Ik kan mij nog goed de beelden herinneren in het ontbijtnieuws op RTL 4 tijdens de eerste Golf Oorlog. Waar men beelden liet zien aan boord van tanks en helikopters. Op dit nummer levert P.P. Arnold weer een grote bijdrage aan het eind van het nummer hoor je een grote mensen massa zingen.

Het volgende nummer ‘The Bravery Of Being Out Of Range’ behandeld dezelfde thema’s als ‘Perfect Sense, Part II’. Het nummer focust zich op hoe de media individuen heeft getraind door oorlog te romantiseren waardoor de gewone man de oorlog maar accepteert. ‘We play the games/With the bravery of being out of range’.

‘Late Home Tonight, Part I’ en ‘Late Home Tonight, Part II’, wordt vanuit het oogpunt van een soldaat gekeken die niet in ziet welke vernietigingen hij aanricht. De soldaat is ‘Secure in the beauty of military life/ There is no right or wrong’. De soldaat is zo ver verwijderd van de mensen die hij dood dat het vermoorden van deze mensen hem niets doet. ‘No questions only orders and flight flight flight’. Waters neemt het op voor deze soldaat hem treft geen blaam want hij doet wat hem is opgedragen. De tekstregel ‘And his kind Uncle Sam feeds ten trillion in/ Change into the total entertainment/ Combat video game” verwijst naar de Verenigde Staten waar sommige mensen niet geloven dat oorlog destructief is. Bijvoorbeeld de onnodige oorlog in Irak die in 2003 begon. De mensen zijn ongevoelig geworden voor geweld.

And up here in the stands
The fans are goin’ wild
The cheerleaders flip
When you wiggle your hip
And we all like the bit when you take
The jeans from the refrigerator and
Then the bad guy gets hit
And were you struck by the satisfying
Way the swimsuit sticks to her skin
Like BB gun days
When knives pierce autumn leaves
But that’s okay see the children bleed
It’ll look great on the TV

‘Late Home Tonight, Part II’ behandeld hoe er wordt omgegaan met de soldaten die terugkeren van het front. Ze worden behandeld als helden. De tekst: ‘There’s some great pictures coming in’ verwijst naar het stukje “…see the children bleed” in ‘Late Home Tonight, Part I’. Mensen kijken alleen maar naar de heldendaden en vergeten de pijn van de kinderen die getroffen zijn door de oorlog of de onrechtvaardigheid van de dood van deze kinderen en andere onschuldige mensen.

In het volgende nummer ‘Too Much Rope’ wordt hebzucht, schuldgevoel, en de bereidheid om tevreden te zijn met het leven, zolang we maar wat te eten hebben en plezier kunnen maken. Maar ook de media speelt in op de hebzucht en het schuldgevoel om de mens zo passief te houden. Het eerste gedeelte van ‘Too Much Rope’ verwijst terug naar de Gold Rush in Amerika om zo de waarde van vriendschap te laten zien ten opzichte van geld. ‘Each man has his price Bob/And yours was pretty low’. Vriendschap kan gekocht of verkocht worden

maakt gebruik van de klik aan te tonen dat de integriteit van de band van vriendschap kan worden overwonnen met geld, en dat deze bijzondere band was het niet nodig veel geld moeten worden overwonnen. Het mooiste stuk van dit nummer volgt daarna:

Is that your new Ferrari car
Nice but I think I’ll wait for the F50

Het kan altijd beter, mensen willen elkaar overtroeven en laten zien dat hun het beter voor elkaar hebben dan een ander. Ook behandeld Waters zijn eigen politieke agenda in dit nummer ‘You don’t have to be a Jew/ To disapprove of murder” is ironisch, en net als het stukje in ‘Perfect Sense, Part I & II’ waarin Waters zingt “History is for fools”, doelt Waters erop dat tijdens de holocaust Joden werden vermoord maar nu het zelfde doen bij de Palestijnen.

Tears burn our eyes
Moslem or Christian Mullah or Pope
Preacher or poet who was it wrote
Give any one species too much rope
And they’ll fuck it up

Gelovigen gebruiken hun religie om uit naam van hun God te handelen en het op hun manier te intrepreteren. Bijvoorbeeld de aanslagen van IS die ze plegen uit naam van Allah. Terwijl diezelfde Allah niet predikt om niet gelovigen te vermoorden.
‘Give any one species too much rope’ verwijst naar het hebben van teveel luxe en (militaire) slagkracht. Waardoor men alleen maar meer wil ‘Sees the monsters they made’. Dit doet mij denken aan het ontstaan van IS maar in de tijd dat dit album uitkwam verwijst dit onder andere naar de gehandicapte baby’s in Vietnam als gevolg van het gebruik van een gif ‘agent Orange’ door de Amerikanen. Maar ook verwijst het naar de orders die soldaten moeten opvolgen, dat hun ook weer kan veranderen in monsters.

De rest van het nummer behandeld weer de invloed van de televisie en hoe men de televisie tot iets goeds heeft gemaakt. Terwijl het vaak een verdrietig gevoel veroorzaakt en inspeelt op het schuldgevoel van de kijker. Waters haalde veel inspiratie uit het boek ‘Amusing Ourselves to Death: Public Discourse in the Age of Show Business’ uit 1985 van de schrijver en docent Neil Postman.

‘What God Wants, Part II’ lijkt erg op Part 1 want ook hierin behandeld Waters dat wat God wil niet alleen maar goed is maar ook slecht. Het nummer begint met een predikant op televisie:

Do you believe in a better day
Do you have faith in a golden way
If you do then we must come together this day
Come together as one united
Television audience
Brought together by the sound of my voice
United united financially united socially
United spiritually and all possible ways
Through the power of money
And the power of prayers

De prediker in dit nummer heeft de kerk ingeruild voor het televisiepubliek. ‘Through the power of money’ lijkt te suggeren dat God geld is. De prediker gebruikt het woord van God om er zelf beter van te worden. “God don’t want small potatoes” en “God wants small towns” staan haaks op elkaar.
Maar het past erg goed in het thema van dit nummer want God wil niet alleen erg veel geld maar ook ‘small towns’ die vaak worden geassocicieerd met ‘rednecks’ en diepgelovige mensen. Later in het nummer zingt Waters ‘God wants his secret/ Never to be told’ dat weer linkt aan het stukje ‘God wants to cover himself’, want wat zou er gebeuren als mensen de motieven van God niet meer zo goed vinden.

‘What God Wants, Part III’ gaat over de hoop dat de mens de invloed van de media kan ontvluchten of in iedergeval kan relatieveren. Maar het grote geld en consumeren is nog steeds belangrijk.

And in banks across the world
Christians Moslems Hindus Jews
And people of every
Race creed colour tint or hue
Get down on their knees and pray

Tegen het eind van het nummer staat de televisie weer aan en laat propaganda horen:

And the bullets fly
And the rivers run dry
And the fat girls sigh
And the network anchor persons lie
And the soldier’s alone
In the video zone

Gevolgd door ‘But the monkey’s not watching’ verwijst weer naar de hoop dat de aap (metafoor voor de mens) onder de invloed van de televisie en andere media uitkomt.

Het volgende nummer ‘Watching TV’ laat ook de goede kant van de media en in dit geval de tv zien. Want ondanks dat de media inspeelt en ons manipuleert door in te spelen op de al eerder genoemde hebzucht en ons schuldgevoel, zijn er toch nog veel berichten die gehoord moeten worden. Maar ook horen we hier een cynische Waters dat ondanks dat tv ons medelijden bezorgd, we niets doen om het lijden van anderen te verminderen of weg te nemen. Het nummer belicht ook de gruwelijkheden tijdens het protest op het plein van de Hemelse Vrede in Peking (1989) en dan met name de dood van een jonge vrouw op tv waardoor door dat de tv erbij was het veel mensen is bijgebleven.

She had shiny hair
She had perfect breasts
She had high hopes
She had almond eyes
She had yellow thighs

Gevolgd door ‘So get out your pistols/ Get out your stones/…/Cut them to the bone’. De mensen in de wereld hebben deze criminele gebeurtenis gezien op tv en dat we moeten vechten om dit in het vervolg te voorkomen. De rest van het nummer wordt het meisje belangrijk gemaakt omdat ze op tv overleed en dat hebben veel mensen gezien. Dat is wat cynisch want naar verluidt zijn er tijdens die protesten duizenden mensen omgekomen.

They are the lackeys of the grocer’s machine
They built the dark satanic mills
That manufacture hell on earth
They bought the front row seats on Calvary
They are irrelevant to me
But I grieve for my sister

media_xl_3265543
Did we do anything after this I’ve a feeling we did We were watching TV

Ondanks dat de gevoelens voor de overleden vrouw echt zijn doet de tv kijker niks. Wat ook duidelijk wordt in het volgende stukje “Did we do anything after this/ I’ve a feeling we did/ We were watching TV”
Op het eind van het nummer zegt de zanger dat hij alleen verdriet heeft voor deze overleden jongen vrouw en dat ze inderdaad ‘She’s symbolic of our failure’ om iets te doen. Don Henley van de Eagles zingt mee tijdens dit nummer.
Terug halend naar deze tijd denk ik aan het verdronken jongetje Aylan dat samen met zijn ouders op de vlucht was voor de oorlog in Syrië en aanspoelde op het strand van Bodrum. De verontwaardiging was groot maar werd er daarna echt wat ondernomen? Het suddert nog steeds door maar net als het meisje op het plein van de Hemelse vrede kreeg ook de vluchtelingenstroom hiermee een gezicht.

In het nummer ‘Three Wishes’ krijgt de man de mogelijkheid om drie wensen in vervulling te laten gaan. Te laat realiseert hij zich dat hij al zijn wensen al heeft opgebruikt hij wil nog een andere wens maar ze zijn op. Zijn laatste wens in dit geval is er een voor liefde. Dit verwijst weer naar het stukje over de Ferrari. Men is nooit tevreden met wat men al heeft het moet altijd beter, mooier en leuker zijn.

Het nummer ‘It’s A Miracle’ laat zien dat we hebben wat god wil: nietszeggend entertainment.
‘We’ve got famine when we need it’ suggereert dat iemand hongersnood heeft (de beelden uit Ethiopië in de jaren ’90). Verderop in het nummer is de volgende zin: ‘We’ve got choice’ dat zegt dat we een keuze hebben in ons luxe leven. We hebben de keuze welke auto we willen en die keus maken is belangrijker dan de hongersnood op te lossen in andere landen.

Tegen het einde van het nummer:

Lloyd-Webber’s awful stuff
Runs for years and years and years
An earthquake hits the theatre
But the operetta lingers
Then the piano lid comes down
And breaks his fucking fingers
It’s a miracle

Waters heeft een hekel aan Andrew Lloyd-Webber’s muziek en composities voor onder andere de ‘Phantom Of The Opera’ waar volgens Waters stukken van het nummer ‘Echoes’ van Pink Floyd zijn gebruikt. Waters gebruikt Lloyd-Webber om zijn punt van nietszeggend entertainment kracht bij te zetten.

RW2015
Roger Waters – 2015

Het laatste nummer van het album is tevens het titel nummer ‘Amused To Death’. Roger Waters vindt dat te veel entertainment de mens de das om doet. Bijvoorbeeld ‘This supermarket life is getting long’ en ‘What is the heart life of a colour TV/ What is the shelf life of a teenage queen’
Waarmee Waters aan wil geven dat tegenwoordig de tv/media net zo belangrijk is geworden als de mens zelf:

The little ones sit by their TV screens
No thoughts to think
No tears to cry
All sucked dry
Down to the very last breath

Het laatste deel van het nummer is een bericht van hoop. In de monoloog verteld Alf Razzell hoe hij de ervaring met Bill Hubbard, heeft opgelost voor zichzelf. Wat weer suggereert dat we ons zelf kunnen helpen door elkaar te helpen.

atd2015
2015 Amused To Death

Zoals Waters het zelf vertelde in een interview

“…what struck me about Alf Razzell was the extraordinary humanity of his story in that he had been living with his concern, having left his dying friend in no-mans-land 74 years before and that he carried this kind of burden with him and I guess it struck me that we help each other little to sort out those burdens that each of us individually has.”

Muzikaal gezien is dit album top met medewerking van meester gitarist Jeff Beck en een keur aan bekende muzikanten die al eerder en later met Waters samen speelden. Zoals P.P. Arnold, Katie Kissoon en Don Henley voor de vocale ondersteuning. Maar ook muziekanten zoals Graham Broad en Andy Fairwheater-Low.

Luisterend naar dit album is dit een waar meesterwerk, een schitterend hoorspel met een ontzettend mooie boodschap. En het album is nog net ze actueel als in 1992. Dat gegeven is eigenlijk ook wel weer jammer.

Linkjes:
Website: rogerwaters.com
Kopen: iTunes of Platomania.eu

Top 25 van 2015: 13 Daniel Romano – If I’ve Only One Time Askin’

Daniel Romano - If I've Only One Time Askin'Zijn album uit 2013 ‘Come Cry With Me’ vond ik al geweldig maar de plaat die hij in 2015 uitbracht is nog beter. Op ‘If I’ve Only One Time Askin” gaat de Canadees afkomstig uit Ontario verder waar hij in 2013 is gebleven namelijk met hele goede songs maken. Vol met hartzeer en melancholie zoals die werden gemaakt in de jaren ’70. De opener van de plaat ‘I’m Gonna Teach You’ is een klassiek ‘wraak nemen op iemand’ nummer. Andere prijsnummers zijn ‘Strange Faces’ een duet met Caitlin Rose.

If I had a way to feel
The things that sit just out of reach
I would touch the strangest faces
Til’ their not so strange to me
I would touch the strangest faces
Til’ their not so strange to me

De titeltrack ‘If I’ve Only One Time Askin” veranderd gaandeweg het nummer van een rustig akoestisch nummer naar een bijna outlaw country achtig nummer. Het absolute hoogtepunt is toch wel ‘The One That Got Away (Came Back Today)’, een prachtige ballad dik aangezet met violen en trompetten zoals we die kennen van Johnny Cash’ ‘Ring Of Fire’. Maar ook het liefdesverdriet liedje ‘If You Go Your Way (I’ll Go Blind)’ met melancholische accordeon. Prachtig.
Heel veel hoogtepunten op deze plaat van Romano, een klassieker? We gaan het zien!

Youtube: ‘Strange Faces’

Linkjes:
Website: danielromanomusic.com
Kopen: iTunes of Platomania.eu

Top 25 van 2015: 17 Eric Church – Mr. Misunderstood

Eric Church Mr MisunderstoodDoor het nummer ‘Springsteen’ uit 2011, leerde ik de muziek van Eric Church (Granite Fall, North Carolina) kennen. Afgezien van dit nummer en een paar andere nummers deed zijn muziek mij niet zoveel maar de verassingsplaat die dit jaar uit kwam ‘Mr. Misunderstood’ heeft dit veranderd. Fans van Church kregen als verassing dit album op vinyl helemaal gratis en voor niets bij hun thuis afgeleverd. Het was volgens Church geen marketingstunt maar een bedankje naar zijn fans. Maar met deze plaat wilde Church het gevoel van het luisteren naar een liedje waarbij je na een luisterbeurt helemaal weg van bent. Dat gevoel wordt mooi verwoord in ‘Mistress Named Music’ en ‘Record Year’.

Quarter notes and Hank’s half time
Are poundin’ on this heart of mine
Song to song, I pass my time
With these speakers on ten
Your good-and-gone keeps me up all night
Along with Songs In The Key Of Life
I’m either gonna get over you
Or I’m gonna blow out my ears
Yeah, you’re out there now
Doin’ God knows how, and I’m stuck here
Havin’ a record year

Het titelnummer Mr. Misunderstood lijkt een autobiografisch nummer te zijn over het waarmaken van je dromen ook al vindt de rest van de wereld je een weirdo. Ook Wilco frontman Jeff Tweedy wordt in dit nummer nog even benoemd. Het nummer ‘Knives Of New Orleans’ had zo van Springsteen kunnen zijn zowel qua muziek als thematiek. Het nummer ‘Mixed Drinks About Feelings’ is een mooie countryballad met erg fijne samenzang met zangeres Susan Tedeschi. Een van de beste nummers op dit toch al goede album. Misschien is dit wel de beste plaat die Eric Church heeft gemaakt.

Youtube: ‘Mr. Misunderstood’

Linkjes:
Website: ericchurch.com
Kopen: iTunes of Platomania.eu

Top 25 van 2015: 20 Ryan Bingham – Fear And Saturday Night

Ryan Bingham Fear And Saturday Night 01Na dat een paar jaar geleden de platendeal van Ryan Bingham (geboren in Hobbs, New Mexico) besloot Bingham zijn muzikale carriere in eigen handen te nemen. Dit deed hij door een eigen platenlabel op te zetten genaamd ‘Axter Bingham’. Axter is de naam van mevrouw Bingham. Voor het nieuwe album ‘Fear And Saturday Night’sloot Bingham zich op in een Airstream caravan ergens in de heuvels van Californië. Dit alles zonder elektriciteit en telefoon aansluiting. De inspiratie kwam snel met name door zijn roerige jeugdjaren. Waarin zijn moeder overleed door alcohol misbruik en vader zelfmoord pleegde. Inspiratie genoeg denk ik zo. Het eerste nummer van de plaat is een beschrijving van Bingham’s persoonlijke leven met de toepasselijke titel ‘Nobody Knows My Trouble’.

Well it didn’t take too long
For the pills and the bottom of a bottle
To dig a deep grave with a shovel
And bury everything that a young boy needs
But I found me a guitar
One lonely night in a border town
My pain, I started to right it down
But it wouldn’t stay away from me

Het nummer ‘Island In The Sky’ had zo ook op een Bob Dylan plaat kunnen staan. Terwijl het nummer ‘Radio’ zo door de Stones had kunnen worden uitgebracht. Je hoort het Keith Richards al spelen. Het mooiste nummer op de plaat is ‘Top Shelf Drug’ een rockend nummer waar de toch al mooie groezelige stem van Bingham goed naar voren komt. Het album is live opgenomen in de studio dus niet partijen inspelen en alles achter elkaar en op elkaar mixen maar gewoon live spelen. Dat maakt de plaat erg levendig. Na het iets wat mindere ‘Tomorrowland’ uit 2012 is Bingham weer helemaal terug en dat is erg fijn!!

Youtube: ‘Nobody Knows My Trouble’

Linkjes:
Website: binghammusic.com
Kopen: iTunes of Platomania.eu

Plaat van de week: Bruce Springsteen & The E Street Band – Santa Claus Is Coming To Town (with Paul McCartney and the cast of SNL)

Afgelopen zaterdag trad Springsteen op in het Amerikaanse programma Saturday Night Live. Daar speelde hij ‘Meet Me In The City‘ en ‘The Ties That Bind‘ ter promotie van The River box set. Als laatste nummer speelde Springsteen het kerst nummer ‘Santa Claus Is Coming To Town. Tijdens het intro kwam ook even Beatles held Paul McCartney het podium op om even mee te zingen. En omdat het bijna kerstmis is, is dit nummer de plaat van de week. Fijne kerstdagen!!

Concertreview: ‘We’ve all got dirty laundry hangin’ on the line, except Amsterdam’

IMG_4527In 2013 ontdekte ik de plaat ‘Same Trailer, Different Park’ van Kacey Musgraves. De plaat werd genoemd door het gezaghebbende muziektijdschrift Rolling Stone, als een van de beloften uit de country muziek. Nadat ik wat nummers had beluisterd was ik verkocht, nee dit was niet de zoete country pop van ‘ik hou van jou en blijf je trouw’ maar gewoon een erg goede plaat over het dagelijks leven in Texas.

So, make lots of noise
Kiss lots of boys
Or kiss lots of girls
If that’s something you’re into
When the straight and narrow
Gets a little too straight
Roll up a joint or don’t
Just follow your arrow
Wherever it points, yeah
Follow your arrow
Wherever it points

IMG_4538
Sugar & The Hi-Lows

In de Zuidelijke staten van de US of A is dit ‘not done’. Meisjes kussen als meisje of een joint roken nee dat mag niet en dus veroorzaakte Musgraves met deze plaat ook nog een klein relletje. Maar daar had ze lak aan want op haar nieuwste plaat ‘Pageant Material’ heeft ze wederom van dit soort liedjes. Toen de plaat halverwege dit jaar uitkwam werd er ook een tour door Europa aangekondigd. Zo ook in Nederland, plaats van handeling de Melkweg in Amsterdam op 22 november 2015. Na dat ik, Louise wat liedjes had laten horen wilde ze ook graag mee dus togen we zondag 22 november naar de hoofdstad van het land, Amsterdam. Rond 15 uur reden we Amsterdam binnen, de auto geparkeerd bij parkeergarage Byzantium midden in Amsterdam. De Melkweg ligt net als Paradiso op de spreekwoordelijke steenworp afstand van deze parkeergarage. Na een tijdje door het centrum te hebben gewandeld, en weer iets te lang rond gekeken bij de mooiste en grootste platenzaak van het land, Concerto, besloten we om wat te gaan eten. Na wat rond te hebben gekeken besloten we bij Rancho’s naar binnen te gaan. Een Argentijns Grill restaurant. Argentijnen en vlees dat is altijd een fijne combinatie. Na een drankje kregen we ons eten, beiden hadden we gekozen voor ‘Sint Maarten’, niet het eiland, niet het Katholieke feest maar kipfilet van de grill, spare ribs van formaatje groot, frietjes en salade. Dit was erg lekker. Omdat het na het eten nog wat vroeg was besloten we om nog maar even weer door de stad te lopen. Tegen kwart over zeven liepen we weer richting de Melkweg waar al een beste rij stond. In de naast gelegen zaal was de IDFA (filmfestival) net afgelopen en kwamen er mensen naar buiten. Om de 3 of 4 mensen die naar buiten kwamen vroeg men waarop wij stonden te wachten. ‘Kacey Musgraves’ was het antwoord van mensen uit de rij. ‘Nooit van gehoord’. Toen na een tijdje een mevrouw vroeg waarop we stonden te wachten zei ik ‘Bob Dylan’. Volgens mij was deze mevrouw een liefhebber van Dylan want ze was even aan het twijfelen en je zag haar denken ‘Bob Dylan, nee toch heb ik wat gemist’. Toen ik na een paar tellen zei dat dit een grapje was en Musgraves optrad, liep ze lachend verder, waarna ze riep: ‘ik dacht al, veel plezier!’. Daarna begonnen Louise en ik te verzinnen welke artiesten nog meer leuk waren om te noemen om een zelfde soort reactie te ontlokken. Paul McCartney, Michael Jackson en zo gingen we nog even door maar op dat zelfde moment gingen de deuren open en konden we naar binnen. Dit duurde wel lang maar dat had alles te maken met de aanslagen van 13 november in Parijs. Waardoor de beveiliging wat verder was opgeschroefd. Na dat we de jassen hadden weggebracht liepen we de zaal in, nou ja zaal, zaaltje is een beter woord. Bij het mengpaneel was nog een mooie plek vrij dus besloten we daar te gaan staan. Tegen 20 uur kwam het voorprogramma het podium op met de woorden: ‘We are Sugar and The Hi-Lows from Nashville, Tennessee begonnen ze met hun korte set. Sugar and The Hi-Lows bestaat uit Trent Dabbs en Amy Stroup ze werden aangevuld door Kyle Ryan, Adam Keafer en Scott Quintana uit de band van Musgraves. Ze speelden o.a. ‘Bees Left The Trees’, het kerstliedje ‘Snow Angel’, een mooie cover van het nummer ‘Jackson’, origineel van June Carter en Johnny Cash, nog een paar andere liedjes en als laatste ‘High Roller’. Daarna werd het podium omgebouwd, er werd een maan om hoog getakeld een paar sterren neergezet, de setlist werd neergelegd zo ook bij het mengpaneel, dus konden we al zien wat er allemaal gespeeld zou worden. Iets over 21uur kwamen de heren van Musgraves band het podium oplopen. Compleet met lichtjes op hun pak zoals de Toppers dit ook wel eens hebben gehad. Daarna kwam Kacey Musgraves zelf het podium oplopen en zette ze het eerste nummer van de avond in ‘Pageant Material’. Na een Nederlands ‘dankjewel’ werd ‘Biscuits’ ingezet. Tijdens het stukje: ‘We’ve all got dirty laundry hangin’ on the line’ riep ze erachteraan ‘except Amsterdam’. Wat tot groot applaus leidde. Na twee nummers van haar nieuwste album greep ze met ‘Silver Lining’ terug naar haar album uit 2013. Voorafgaand aan ‘This Town’ vroeg Musgraves wie er uit een ‘small town’ kwam. Ze kwam zelf ook uit een ‘small town’ en vertelde een beetje wat ze in dat dorpje allemaal hadden dat was niet veel. Sinds kort had de lokale supermarkt de vergunning gekregen om IMG_4544bier te verkopen en dat was toch wel wat. Na ‘This Town’ was het tijd voor ‘Mama’s Broken Heart’ die ik kende van Miranda Lambert en ik dacht ook dat diezelfde Lambert het nummer had geschreven. Maar toen ik in de linernotes van het album ‘Four The Record’ uit 2011, keek stond daar wel degelijk de naam van Musgraves bij de mensen die dit nummer hadden geschreven. Dus waarvan ik eerst dacht dat dit een cover was bleek dit toch niet helemaal zo te zijn. Daarna was het wel tijd voor een echte cover van de groep TLC met het nummer ‘No Scrubs’. Dat overgoten werd met een country sausje. Wat het toch wel foute jaren ’90 nummer erg leuk maakte. Daarna was het de beurt aan ‘Fine’ een mooi walsachtig nummer over het missen van iemand. Na ‘Fine’, begon de bassist wat te jammen op zijn bass, waarna de drummer erbij kwam, gevolgd door de pedal steel gitaar en de banjo. Halverwege het nummer ‘Dime Store Cowgirl’ vertelde Musgraves over een van haar eerste optredens. Waarbij ze eruit zag als de country zangeressen van vroeger. Hoog opgestoken haar met een cowboy hoed op. Ze vond het cool. Net voor dat ze het podium op wilde in die tijd zei een oude vrouw tegen haar ‘honey, you really shouldn’t were your head like that, it just makes you look like some dime store cowgirl’. ‘So…but look at us, we’re in Amsterdam, we’re singing ‘bout Dime Store Cowgirls’. ‘We sold this place out’, waarna iedereen in de zaal begon te juichen en Musgraves weer verder ging met het nummer. Tegen het eind van het nummer riep ze door de microfoon, als sneer naar die vrouw ‘I wonder we’re that bitch is now’. Waarmee er een eind kwam aan het nummer. Daarna vertelde ze dat het tijd was om de rest van de band naar voren te halen in hun ‘raspberry suites’. Voor het talent gedeelte van de show. Waarna ze gitarist Kyle Ryan voorstelde. Daarna vroeg ze wat zijn talent was ‘you’ve got anything up your sleeve?’. Op dat moment haalde Ryan uit zijn cowboy hoed drie ballen en begon daar mee te jongleren. Daarna werd het volgende bandlid voorgesteld als ‘bandleader and my love, from the great state of Texas Misa Arriaga. Waarna ook hij zijn talent liet zien en dat was in een teug zijn whiskey glas leeg drinken. Vervolgens werd de bassist voorgesteld Adam Keaffer ‘he wiggled this wooden spoons himself’. Voorafgaand aan het nummer ‘Family is Family’ vertelde ze: ‘I tell you who the rest of these guys are in 2 seconds, but before we’ll get tot hem, this next song goes out to all those really weird people in your family’. Na het nummer ging Musgraves verder met het voorstellen van haar band als eerste ‘from the great state of California and a very funny guy, Scott Quintana’. Waarna Quintana begon te jongleren met zijn drumstokken waarbij hij tussen door nog een ritme drumde. Daarna ‘on the real country & western pedal steel guitar and on the dobro, from the great state of Illinois mister Adam Ollendorff’. Waarna de rest van de band een stukje van Deep Purple’s ‘Smoke On The Water’ speelde. Ollendorff is ook acteur zo vertelde Musgraves en zijn leukste type was ‘drunk guy’. Waarna Ollendorf een kleine sketch opvoerde als dronken man. Daarna vroeg een schijtlollig iemand uit het publiek ‘so what’s your talent?’ Waarbij Musgraves een beetje IMG_4550verbouwereerd zei: ‘Mine?’ De rest van de band begon toen wat met de handen te zwaaien, zo van oh nu komt er wat, en ook het publiek begon wat te joelen. Waarop ze terug reageerde ‘I’m pretty sure you’re lookin’ at it’ waarna ze aan de man vroeg of hij een talent had. Waarop hij zei dat hij het leuk vond om artiesten zich ongemakkelijk te laten voelen op het podium. Waarop Musgraves antwoorde ‘that’s kind of interesting’. ‘So how does that work out for you?’ Waarop een ander iemand uit het publiek riep ‘like a boomerang’. Waarna Musgraves vertelde: ‘We’ll I feel like playing a song’. Waarna het nummer ‘Stupid’ werd ingezet. Het stond zo op de setlist maar toepasselijker kon het niet. Daarna was het tijd voor ‘It Is What It Is’ en ‘Cup Of Tea’. Waarna de band van het podium afliep en alleen Musgraves over bleef. Die eerst nog even een paar dingen voor zag van een handtekening. ‘So yeah Amsterdam’. ‘It’s a fun place, I’ll really do love it and I think it’s cool there’s a lot of history right here’, it’s beautiful and…’. But it’s cold as fuck’. Dat was ook wel zo met een goede 4 graden op de thermometer. Waarop iemand uit het publiek zei maar voor hier is het niet koud. Waarop Musgraves antwoorde: ‘No I’m pretty sure it’s fucking freezing maybe that’s because I’m from Texas, I don’t now’. Daarna vertelde ze verder: ‘It’s really cool that you guys over here love lyrics and songwriters. You appreciate that part of the music which I think is one of the most important parts, not just the flashy bits’.
Waarna ze nog even zonder het bij naam te noemen in ging op de gebeurtenissen in de wereld. ‘I want to say thanks to everybody for supporting this tour even though some recent events have gone done and have been not so nice. And you no we had the opportunity to cancel this, or I got asked if I wanted to cancel, no I really don’t wanna do that’. ‘So thanks for showing up anyway’. Waarna iedereen begon te applaudisseren. Daarna riep ze nog ‘it’s probably one of the first songs you heard from me’ waarna ze een schitterende akoestische versie speelde van ‘Merry Go ‘Round’. Ook voor mij was dit het eerste nummer wat ik van haar hoorde. Hiermee kwam er ook een eind aan het eerste deel van het concert.

Musgraves liep van het podium af en de rest van haar band liep het podium weer op voor een kort muzikaal intermezzo op de setlist aangeduid als ‘Western Jam’. Hierna kwam Musgraves het podium weer op en speelden ze ‘High Time’. Het volgende nummer ‘Blowin’ Smoke’ werd aangekondigd als ‘specially for Amsterdam’. Een knipoog naar het roken van een joint. Gevolgd door ‘Step Off’ en een van mijn favoriete nummers ‘Late To The Party’. Daarna vertelde ze ‘we got a few more songs, that we’re gonna play for you’. Te beginnen met ‘Die Fun’. Op de een of andere manier vond ik dit nummer erg toepasselijk voor de afgelopen week naar aanleiding van de aanslagen in Beiroet, het Russische vliegtuig en Parijs.

We can’t do it over
They say it’s now or never and all we’re ever gettin’ is older
Before we get to heaven, baby let’s give ’em hell
We might as well
Cause we don’t know when we’re done
So let’s love hard, live fast, die fun

Aan het eind van het nummer deed Arriaga zijn gitaar af en nam plaats aan de piano om deze te bespelen. Ryan en Ollendorff speelde ditzelfde melodietje en ook Keaffer en Quintana (geen familie van de wielrenner) begon zich te mengen hierdoor kreeg het nummer een erg rockend outro. Daarna was het tijd voor ‘Follow Your Arrow’. Dat Musgraves inleidde dat ze het tof vond dat wij hier in Nederland niet zo moeilijk deden over dat mannen en vrouwen elkaar kussen. Op het eind liet ze de muziek even stoppen en was het aan het publiek om even mee te zingen. Met een ‘thank you all so much’ kwam er een eind aan het tweede deel van het concert.

De toegiften werden geopend met een cover van Nancy Sinatra ‘These Boots Are Made For Walkin’. Waarna de band weer van het podium liep. De microfoon van Musgraves werd van het podium gehaald en er werd een andere microfoon neergezet en niet veel later kwam de hele band weer het podium op. ‘You guys want one more song?’ ‘Well I hope that you enjoyed the Rhinestone Revue, thank you so much for being such a great support to us halfway around the world, I love it’. En met een paar ‘dankjewel, dankjewel’s’, vertelde ze verder: ‘And you now we’ll get to see you next time’. ‘Even you guy’, waarna ze de man aan wees die had gevraagd of zij een talent had. ‘So we’re gonna be back on this side of the planet in march in England’. ‘Hopefully we get to make our way back here’. ‘Thank you so much!’.
Waarna de hele band rondom de microfoon ging staan. Musgraves liet door middel van een mondharmonica de toonsoort horen en toen zongen ze een mooie acapella versie van de klassieker IMG_4573‘Happy Trails’. Na nog een ‘thank you’ en een paar buigingen liepen Musgraves en haar mannen het podium af.

IMG_4578Na nog even gewacht te hebben tot de grootste druk weg was en ik ondertussen de setlist had bemachtigd liepen we naar buiten. Na 54(!) euro te hebben afgetikt voor het parkeren reden we Amsterdam uit en richting het Oosten van het land.

Maar dat was het meer dan waard, wat een schitterend concert. De perfecte mix van covers en eigen werk. De nodige humor en een strak op elkaar ingespeelde band. Mocht Musgraves volgend jaar weer naar Nederland komen ben ik daar zeker bij! Schreef ik bij Sturgill Simpson: i’ve seen the future of country music and his name is Sturgill Simpson’, kan Musgraves ook zeker in dat rijtje worden bijgezet.

Setlist:
Pageant Material/Biscuits/Silver Lining/This Town/Mama’s Broken Heart/No Scrubs/Fine/Dime Store Cowgirl/Family Is Family/Stupid/It Is What It Is/Cup Of Tea/Merry Go ‘Round (acoustic)//Western Jam/High Time/Blowin’ Smoke/Step Off/Late To The Party/Die Fun/Follow Your Arrow//These Boots Are Made For Walkin’/Happy Trials

Band:
Kacey Musgraves: acoustic guitar, elecric guitar,
Misa Arriaga: acoustic guitar, banjo, mandolin, keyboards, vocals
Kyle Ryan: electric guitar, vocals
Adam Ollendorff: pedal steel, lap steel, baritone guitar, vocals
Adam Keafer: bass, whistles, vocals
Scott Quintana: drums, whistles, vocals

Voorprogramma:
Sugar and the Hi-Lows

Gezien:
Kacey Musgraves
Country & Western Rhinestone Revue 2015
22-11-2015: Oude Zaal, Melkweg, Amsterdam