Plaat van de week: Bruce Springsteen & The E Street Band – Thunder Road

Tussen alle nieuwe platen, het her beluisteren van de Wilco discografie door, mocht The Boss afgelopen maandag, 23 september, 70 kaarsjes uit blazen op zijn verjaardagstaart. In de zomer van 2002 ontdekte ik Bruce Springsteen een paar jaar geleden schreef ik daar voor de Roulette een stukje over:

Mijn kennismaking met Springsteen beleefde ik in de zomer van 2002. Ik was toen 17 jaar oud. In de zomer van dat jaar werkte ik bij Cobroed, een kuikenbroederij. Ik werkte aan de kuikenband. Hier moest ik samen met andere (vakantiewerkers)mensen de goede kuikens uit bakken pakken en op een transport band zetten. De slechte en/of verminkte kuikens bleven in de mand en stierven een snelle dood in de shredder. Heel triest maar het hoorde erbij. Nu weer terug naar de muziek. In de laatste week van juli stond ik weer aan de kuikenband. Door het kabaal van de machines en de kuikentjes stond de muziek lekker hard aan. De radio stond altijd op 3FM in die tijd had dat radiostation ook een kuiken in het logo, toeval? Op een morgen stond zoals gebruikelijk de radio aan op de Arbeidsvitaminen met Gerard Ekdom. In dat programma had ik de hele week al een liedje gehoord dat mij op de een of andere manier intrigeerde. Maar ik kon er niet achter komen welk liedje dat nu was, omdat ik alleen maar flarden hoorde. Op een gegeven moment hoorde ik toch een stukje tekst ‘up for the rising’. Dat stukje moest ik onthouden!

Dus toen het werk klaar was snel op de fiets naar huis, om op internet te kijken naar wat dat nu voor liedje was. Naar de site van 3FM om de playlist te bekijken. Ik wist ongeveer hoe laat het nummer gedraaid moest zijn. Na even zoeken stond daar een naam met een titel:

BRUCE SPRINGSTEEN – THE RISING

Ik had mijn liedje gevonden, dus snel Kazaa (een nakomeling van Napster) aan om het liedje te zoeken en te downloaden. Toen het downloaden was begonnen naar de website van Springsteen gegaan om te kijken, wie die man nu was. Daar veel samples beluisterd van het nieuwe album en gelijktijdig al die liedjes die op het album ‘The Rising’ stonden gedownload.

Ik was verkocht! Wat was dit gave muziek.

Nu 17 jaar later, is Springsteen nog steeds de belangrijkste persoon in mijn muziekwereld. Springsteen heeft nummers geschreven voor als ik blij ben, als het even niet mee zit, als ik in het donker naar huis rij, als ik het leven vier, als ik op de fiets zit, als ik wandel, als ik aan het sporten ben, als ik wil nadenken, als ik twijfel, als ik verdrietig ben, als ik 1+1=3 momenten heb, als al het mooie in het leven samen komt dan is daar altijd Bruce Springsteen om het beter te maken. Of zoals Jon Stewart het ooit al eens zei: “he empties the tank”.

Dus thanks Boss en stay hard, stay hungry en bovenal stay alive!

‘Thunder Road’ van het album ‘Born To Run’ uit 1975 is wat mij betreft het beste nummer ooit gemaakt en daarom dus Plaat van de week!

#Springsteen Songs: Thunder Road

1975 Born To Run“The screen door slams, Mary’s dress waves.”

Na een kort piano en mondharmonica intro begint met bovenstaande zin, het mooiste nummer aller tijden. Thunder Road.
Volgens Springsteen: “Thunder Road was just so obviously an opening, due to its intro,” “It just set the scene. There is something about the melody of Thunder Road that suggests a new day, it suggests morning, it suggests something opening up.”
Het nummer de opener van het album ‘Born To Run’ kent verschillende versies, als eerste het opgewekte ‘Wings For Wheels‘, dat voor dat het album uit kwam vaak live werd gespeeld. In iets latere versies van het nummer heet de Mary in dit nummer nog Angelina, Chrissy of Christina. Ook bestaat er een kippenvel bezorgende akoestische versie. Maar de mooiste versie is toch wel de versie die uiteindelijk op de plaat uit 1975 is verschenen.

Naar mijn idee gaat het nummer over kansen pakken als die zich voordoen. Hoe eng en moeilijk dat soms ook is.
The door’s open but the ride ain’t free

“So Mary climb in, it’s a town full of losers, I’m pulling out of here to win.”
Het nummer eindigt erg opgewekt met die mooie saxofoon solo van Clarence Clemons en de rest van de E Street Band, het geeft hoop en het komt goed. De verteller rijdt samen met ‘Mary’ de snelweg op opweg naar een beter leven, nieuwe kansen en avonturen!

Zelf heb ik het nummer twee keer live gehoord, twee maal op Pinkpop in 2009 en 2012 en vooral de versie uit 2012 staat mij nog erg bij en is het hoogtepunt van alle concerten die ik heb gezien. Het nummer, de sfeer, 50.000 man die meezingen, het weer, alles viel op dat moment als een puzzel in elkaar. Kippenvel!!

The screen door slams
Mary’s dress waves
Like a vision she dances across the porch
As the radio plays
Roy Orbison singing for the lonely
Hey that’s me and I want you only
Don’t turn me home again
I just can’t face myself alone again
Don’t run back inside
darling you know just what I’m here for
So you’re scared and you’re thinking
That maybe we ain’t that young anymore
Show a little faith, there’s magic in the night
You ain’t a beauty, but hey you’re alright
Oh and that’s alright with me

You can hide ‘neath your covers
And study your pain
Make crosses from your lovers
Throw roses in the rain
Waste your summer praying in vain
For a savior to rise from these streets
Well now I’m no hero
That’s understood
All the redemption I can offer, girl
Is beneath this dirty hood
With a chance to make it good somehow
Hey what else can we do now
Except roll down the window
And let the wind blow back your hair
Well the night’s busting open
These two lanes will take us anywhere
We got one last chance to make it real
To trade in these wings on some wheels
Climb in back
Heaven’s waiting on down the tracks
Oh oh come take my hand
Riding out tonight to case the promised land
Oh oh Thunder Road, oh Thunder Road
oh Thunder Road
Lying out there like a killer in the sun
Hey I know it’s late we can make it if we run
Oh Thunder Road, sit tight take hold
Thunder Road

Well I got this guitar
And I learned how to make it talk
And my car’s out back
If you’re ready to take that long walk
From your front porch to my front seat
The door’s open but the ride it ain’t free
And I know you’re lonely
For words that I ain’t spoken
But tonight we’ll be free
All the promises’ll be broken
There were ghosts in the eyes
Of all the boys you sent away
They haunt this dusty beach road
In the skeleton frames of burned out Chevrolets

They scream your name at night in the street
Your graduation gown lies in rags at their feet
And in the lonely cool before dawn
You hear their engines roaring on
But when you get to the porch they’re gone
On the wind, so Mary climb in
It’s a town full of losers
And I’m pulling out of here to win.

De 5: Normaal

Normaal bestaat dit jaar 40 jaar. Afgelopen Hemelvaartsdag is de band onder leiding van Bennie Jolink begonnen aan de laatste ‘Veldtocht’ op de heilige grond in Lochem waar precies 40 jaar geleden de zegetocht van Normaal begon. Of het een definitief afscheid is, is nog niet bekend. Er staan in ieder geval in 2016 geen concerten op het programma. Achterhoeks export product nummer 1 zoals ze zelf zeggen en de band die aan de wieg heeft gestaan van muziek in de streektaal. Op 27 mei 2015 werd er een schitterende docu uitgezonden op NPO1 met het hele verhaal van Normaal. Hier terug te kijken via uitzendinggemist. Daarom eindelijk weer eens een top 5 ditmaal dus met mijn favoriete/beste nummers van Normaal.

5: Doe Effen Normaal (Album: Gas D’r Bi-j, 1994)

Een lied naar mijn hart, ‘nobody wins, unless everybody wins’, vergelijkbaar met The Scene’s ‘Iedereen Is Van De Wereld’. Wat mij betreft staat Normaal hier ook voor tijdens hun concerten. Wie je ook bent wat je ook doet, hoe je er ook uitziet je hoort erbij en samen drinken we een biertje.
Of ow vel now wit is, zwart geel of bruun
Of ow ogen blauw bunt, bruun of zelfs gruun
Of i-j buntstinkend riek, of zo arm as ’n pier
Of i-j drinkt alleen spaatjes, of i-j zoept altied bier
Of i-j blond bunt of donker, of i-j bunt helemoal kaal
Wi-j bunt allemoal ’t zelfde doe effe normaal

4: Deurdonderen (Album: Deurdonderen, 1982)

Deurdonderen, niet zeuren maar gewoon deurdonderen. De gelijknamige plaat waar dit nummer vanaf komt leverde Normaal de eerste gouden plaat op. Recht toe recht aan rock ’n roll zonder echte boodschap. Behalve dan die van plezier maken! Vooral deze versie vind ik erg mooi mede door de blazerssectie. En de Klaas Jan waar Jolink naar refereert en wijst aan het begin van het nummer is Klaas Jan Huntelaar geboren en getogen in het Mekka voor de Normaal Anhanger, Hummelo.

3: Ik Mot Goan (Album: Krachttoer, 1997)

De melancholie druipt van het nummer af. Ik hou daar wel van op zijn tijd. Het nummer doet mij ook erg denken aan de muziek van Hank Williams. Vooral in deze live versie, dat overgoten wordt met een van mijn favoriete instrument de pedal steel guitar.

De zon steet an de weiderand
in de rosse oavendbrand
weerkaatsend in de keuken roet
een laatste stroal as afscheidsgroet, as afscheidsgroet

2: Oerend Hard (Album: Oerend Hard, 1977)

Het doorbraak nummer van Normaal. Het onofficiële Achterhoekse volkslied en het nummer dat iedereen kent. Ook al woont men dan aan de andere kant van de IJssel iedereen kent het nummer volgens mij. Het nummer kwam op 30 april 1977 in de top 40 en bereikte de tweede plaats in deze hitlijst. Het nummer gaat over Bertus op de Norton en Tinus op de BSA die na de motorcross op het Hengelse Zand verongelukten of toch niet want in het nummer ‘Oerend Zacht’ zijn beide heren in de criminaliteit beland.

1: Top Of The Bult (Album: Top Of The Bult, 1996)

Mijn favoriete Normaal nummer, muzikaal en tekstueel geweldig. Naar mijn idee gaat het over het bezoeken van concerten en tijdens dat concert even alle sleur, narigheden of eventuele stress van je af laten glijden. Een discotheek is leuk op zijn tijd maar er gaat toch niets boven een live band en wie dat is en waar dat is maakt niet uit. Van grote voetbalstadions tot kleine zaaltjes met net 50 man publiek. Daarom is dit nummer mijn favoriete nummer van Normaal.
dus goa’k niet noar een disco, gin ingeblikte muziek moar een echte band
dan is de keuze vaak moar al te beperkt, zo völ bandjes bunt d’r niet
as mien neuze veur rock en roll moar werkt, want de rest vin ik toch driet