Concertreview: When I sing, I try to sing to people and not to YouTube

Vorig jaar (2008) bracht Jackon Browne een nieuw album uit, na een paar solo platen was dit weer een cd met zijn band.
Er werd ook een tour aangekondigd, Frank had wel interesse om mee te gaan. Net als ik kende hij Jackson Browne van het nummer You’re A Friend Of Mine dat Browne samen zong met Clarence Clemons de saxofonist van Bruce Springsteens, E Street Band.

28 April:
We hadden afgesproken om tegen 13.00 uur uit het altijd gezellige Groenlo, die dag ook erg regenachtig, te vertrekken. Om eventuele files etc. voor te zijn.
Tegen drieën reden we Amsterdam Zuid-Oost binnen, richting de parkeergarage onder de bierhall.
Nadat we de auto geparkeerd hadden liepen we naar buiten, toen we de Arena Boulevard opliepen stond er nog niemand bij de HMH te wachten. Ook niet zo gek eigenlijk omdat er alleen maar zitplaatsen waren. Dus er op tijd zijn had wat dat betreft niet zoveel zin. Tegenover de HMH zit de mediamarkt daar even de muziek collectie bekeken waarna we besloten (zoals afgesproken) om richting het centrum van onze hoofdstad te gaan. Dit ging per metro, richting centraal station. Daar uitgestapt en over het damrak gelopen toen een duister straatje in die uitkwam in een winkelstraat. We besloten om een hapje te gaan eten, de McDonalds kozen we uit. Toen we aan het eten waren kwam er een duif de zaak binnengelopen/gewaggeld. Die rustig de etensresten van de grond at. (scheelt weer vegen….) daarna kwam er ook nog een ‘zwerver’ binnen die graag een beetje geld wilde hebben. Want hij zei dat hij ziek was…dat zal best wel kunnen, maar als je ziek bent kun je niet in een drukke winkelstraat rondlopen…. Na het eten hebben we nog wat rond gewandeld in de hoofdstad onder andere de Brouwersgracht. Tegen 17.00 uur/ 17.30 uur liepen we weer richting het centraal station om weer terug te gaan. Na een tijdje gewacht te hebben op de metro (lijn 54) stapten we in met als bestemming de Arena Boulevard.
Rond 18.00 uur waren we weer bij de HMH, we gingen nog even wat drinken bij het naast gelegen Grolsch café. Hier hadden ze ook een dag menu met o.a. een saté schotel. Die verdacht veel leek op het gerecht dat we 18 juni 2008 hadden gegeten in het Grolsch Music café. Aan de andere kant van de boulevard. Toen we het eten/drinken op hadden liepen we richting de bier hall. De deuren waren om 18.30 uur open gegaan, wij kwamen tegen 19.00 uur binnen. Onze kaarten gescand, daarna vroeg een meisje ons of ze ons email adres mocht hebben, tuurlijk mag dat…het was alleen voor een enquête over de HMH. Daarna nog even langs de merchandise stand gelopen en een mooi longsleeve t-shirt gekocht. Daarna opzoek naar onze plaatsen, bijna vooraan en bijna recht voor het podium op rij 3. Toen was het wachten. Tot dat tegen 20.00 uur de lampen uit gingen en de band gevolgd door Jackson Browne het podium op kwam.

Het nummer waarmee Browne opende was Boulevard gevolgd door het mooie Everywhere I Go. Aan het eind van dit nummer schreeuwde iemand uit het publiek “Rosie”, Browne vertelde dat hij dit nummer later in de show zou gaan spelen. Daarna een nummer over het opgroeien in het zuiden van Californië, The Barricades Of Heaven. Daarna Fountain Of Sorrow tijdens het spelen van dit nummer zat hij achter de piano.
Na dit nummer werd de band voorgesteld aan het publiek. Daarna speelde hij het nummer dat de naam gaf aan het album en deze tour namelijk Time The onqueror, erg mooi nummer!!
Daarna vertelde hij dat het volgende nummer correspondeert met Amsterdam, over de vrijheden etc. Maar het is geen fysieke plaats maar een plaats in je hoofd. Off Of Wonderland.
Het volgende nummer was Live Nude Caberet, tussen de nummers door waren er een aantal mensen die graag Take It Easy wilden horen dit gebeurde dan ook. Ongeveer halverwege het nummer stak Jackson Browne het internationale teken voor vriendschap op (de middelvinger). Dit was gericht tegen een persoon die al de hele show aan het filmen was. 
Na het nummer vertelde Browne: “When I sing, I try to sing to people and not to YouTube” . Waar hij natuurlijk wel een punt had. Hij refereerde nog even naar een andere artiest die een middelvinger opstak namelijk Johnny Cash.
Daarna “Not just a love song, but a song about the Economy”, Giving That Heaven Away. Na dit nummer vertelde hij over een show van Bob Dylan die hij had gezien. Hij vond het een goede show maar hij zei niets tegen het publiek. Ook Van Morrison die ook niet bekend staat als een persoon die graag interactie heeft met het publiek. Browne vroeg zich dan ook af wat hij ‘What’s wrong with me’ omdat hij dat wel graag wil. Na dit verhaal werden Docter My Eyes en Just My Imagination gespeeld. Met een mooie gitaar solo op het eind. Het publiek werd bedankt en de band liep van het podium af voor een pauze van 15 minuten.
Na de pauze (terwijl er nog veel mensen binnenkwamen, de arrogantie van sommigen was echt stuitend). Kwam Jackson Browne alleen met de twee zangeressen het podium op voor een akoestisch nummer namelijk Something Fine. Daarna ging Browne weer achter zijn piano zitten voor een nummer dat hij samen met de groep Vanice deed namelijk For A Dancer. Na dit nummer kwam de rest van de band het podium weer op voor het nummer These Days gevolgd door For Taking The Trouble. Daarna een anti oorlogs lied, Lives In The Balance erg mooi, mede door de zang van de zangeressen geweldig!!
Daarna het mooie Going Down To Cuba:

People will tell you it’s not easy
You’re not supposed to go, they say
They say that Cuba is the enemy
I’m going down there anyway

Duidelijk toch?
Na dit nummer riep iemand “Doctor My Eyes” ik weet niet waar die man gezeten heeft maar hij speelde dit nummer al in het eerste gedeelte van de set. Daarna volgde Just Say Yeah.
Daarna de request van het begin van de show Rosie, geweldig nummer, tijdens dit nummer verlieten de overige bandleden het podium. Alleen tijdens het refrein van het nummer kwamen de mannelijke bandleden naar voren om mee tezingen. Dit nummer werd gevolgd door Sky Blue And Black, wat een mooi nummer is dat!
Daarna The Pretender, aan het eind van het nummer vertelde hij over zijn liefde voor Amsterdam en excuseerde hij zich voor zijn middelvinger, waarna hij zij Wanne take a picture, dat het sein was voor een aantal mensen om naar het podium te lopen. Ik dus ook. Dat is toch wel iets gaver dan op een stoel te zitten en te kijken naar het concert. Tijdens de stage rush speelde hij Running On Empty. Er was ook ineens veel meer sfeer in de zaal. Het werd allemaal wat losser, ik denk dat wij als publiek best waren geschrokken van zijn reactie en Jackson denk ik ook van zijn reactie. Daarna liep de band even van het podium om de toegiften/enocres in te luiden.
De toegift begon met een cover van Little Steven – I Am A Patriot. Een erg mooie uitvoering van dit nummer.

Daarna bedankte Jackson en de band het publiek en liep van het podium af. Maar ze kwamen al heel snel weer terug voor naar mijn mening het beste nummer in zijn ouvre om een concert af te sluiten namelijk The Load Out.
Het nummer gaat over het einde van een concert, het inladen van alle apperatuur, de lampen etc.
Het laatste couplet:

People you’ve got the power over what we do
You can sit there and wait
Or you can pull us through
Come along, sing the song
You know you can’t go wrong
cause when that morning sun comes beating down
Youre going to wake up in your town
But well be scheduled to appear
A thousand miles away from here

Dit nummer is eigenlijk een tweeluik. Want standaard na dit nummer wordt het nummer Stay gespeeld:

People, stay just a little bit longer
We wanna play just a little bit longer
If the promoter don’t mind and the union don’t mind
We can take a little time and we’ll leave this all behind
Singin’ one more song

Maar na dit nummer was het toch echt afgelopen, de lampen gingen aan het was inmiddels al 23.00 uur. Frank en ik liepen naar de uitgang van de HMH. Daarna naar de parkeergarage om de auto op te halen en toen met ‘gierende banden’ naar huis. Onderweg nog even gestopt bij een tankstation. We waren het erover eens dat dit een erg mooi concert was, vooral het laatste gedeelte van de show was erg goed.
Tegen 1.00/1.30 uur reden we Groenlo weer binnen.

Na drie concerten in 2009 was dit toch wel het beste concert, met kort daarachter het concert van Ilse DeLange. Het geluid was zoals zo vaak in de HMH erg goed. De plaatsen waren geweldig op de derde rij bijna recht voor Jackson Browne. De setlist was mooi met oud en nieuw werk. De band was erg goed, vooral de zangeressen wat hebben die een stemmen zeg. Geweldig. Nu op naar het volgende concert op de zaterdag voor Pinksteren. In het altijd gezellige Landgraaf. Voor de Pinkpop zaterdag met als belangrijkste optreden Bruce Springsteen & The E Street Band.

Setlist:
Boulevard/Everywhere I Go/The Barricades Of Heaven/Fountain Of Sorrow/Time The Conqueror/Off Of Wonderland/Live Nude Cabaret/Take It Easy/Giving That Heaven Away/Doctor My Eyes/Just My Imagination/Something Fine/For A Dancer (with Vanice)/These Days/For Taking The Trouble/Lives In The Balance/Going Down To Cuba/Just Say Yeah/Rosie/Sky Blue And Black/The Pretender/Running On Empty/I Am A Patriot/The Load Out/Stay

Band:
Jackson Browne: vocals, guitar, keyboards
Mark Goldenberg: guitars
Mauricio Lewak: drums
Kevin McCormick: bass
Jeff Young: keyboards, vocals
Alethea Mills: backing vocals
Chavonne Morris: backing vocals

 

Concertreview: De mythe genaamd Robert Zimmerman in de Bier hall

In december 2008 werd bekend gemaakt dat Bob Dylan naar Nederland zou gaan komen voor 3 concerten in de Heineken Music Hall.
Ik had wel zin om daar heen te gaan, dus Henk gebeld en hij had ook wel zin. Dus de kaarten besteld voor het concert op zaterdag 11 april 2009.
Dus was het wachten tot 11 april, na een erg gaaf concert van Ilse DeLange in de Ahoy’ zou dit het tweede concert van dit jaar worden. Plaats van handeling het altijd gezellige en die zaterdag drukke Amsterdam Zuid oost. Henk en ik hadden afgesproken om tegen een uur of drie hier weg te rijden zodat we ongeveer om 17.00 uur in Amsterdam zouden zijn. De reis ging zo voorspoedig dat we tegen 16.30 de A2 afreden richting de Amsterdam Arena. Na de auto geparkeerd te hebben in een van de parkeergarages die Amsterdam Zuid Oost rijk is liepen we rustig richting de HMH.

Daar aangekomen waren er ongeveer een 50 tal mensen die stonden te wachten voor de ingang. We besloten om eerst wat te gaan eten, ik had goede ervaringen met Grolsch Music café dus wij daar heen zat het nog dicht…dus maar weer terug richting de HMH want daar waren ook nog een x aantal eet gelegenheden. Bij de een kon je niets eten en bij de anderen duurde het wachten ons te lang, dus was er nog maar een oplossing naar de eet gelegenheid van de familie Borst of te wel de FEBO. Na wat gegeten te hebben en ons verbaasd over de plaatselijke fauna, gingen we in de rij staan.
In die rij stond ook een man en vrouw uit Australië die Bob Dylan tijdens deze Europese tour op de voet volgden. Om 18.30 uur gingen de deuren open en mochten we per blok naar binnen wat de security even daarvoor in de gauwigheid met dat mooie rode en witte lint in elkaar had gezet. De eerste groep mocht naar binnen, dat ging op standje snel, heel snel. Terwijl de mensen in de groene truien en die mooie v op de borst hadden gezegd dat men rustig naar binnen moesten wandelen. Ons blok deed dat een stuk beter, aangekomen bij de mensen met de scanners was het even wachten. Maar toen we ook die voorbij waren was het richting de zaal. Helemaal vooraan staan was geen optie meer, dus bedachten we ons om maar is op de tribune te gaan zitten. Zo gezegd zo gedaan. Tijdens het wachten ben ik nog even snel naar de merchandise stand gelopen voor een mooi T-shirts en de aankondigingsposter van de concerten in de HMH.

Tegen 20.00 uur begon de spanning te stijgen, tien minuten over acht kwam de band en Bob Dylan het podium op.
Ze begonnen met het nummer Maggie’s Farm, gevolgd door het bekendere nummer van Dylan Mr. Tambourine Man (de bekendste versie is naar mijn weten van The Birds). Daarna Man In The Long Black Coat. Ondertussen waren er een paar mensen op de trap gaan zitten waar ze na een paar minuten weer vanaf moesten om dat de security dat graag wilde. The Levee’s Gonna Break was het vierde nummer van de avond van zijn laatste cd Modern Times (2006). Daarna volgden When The Deal Goes Down, Things Have Changed, The Lonesome Death Of Hattie Carroll en Tough Mama. Toen volgde een van mijn favorieten van Dylan ook van de cd Modern Times het kippenvel bezorgende Workingman Blues #2.
Now I’m down on my luck and I’m black and blue
Gonna give you another chance
I’m all alone and I’m expecting you
To lead me off in a cheerful dance
I got a brand new suit and a brand new wife
I can live on rice and beans
Some people never worked a day in their life
Don’t know what work even means

Daarna volgende It’s Alright Ma (I’m Only Bleeding). Gevolgd door Just Like A Woman dat mooi werd meegezongen door de aanwezigen in de HMH. En dat zelfs volgens de mensen vooraan een glimlach bracht op het gezicht van Dylan. Voor dit nummer had hij nog geen woord gezegd tegen het publiek maar dat terzijde. Daarna wederom een favoriet Highway 61 Revisited, dit nummer werd gevolgd door Nettie Moore wat ook een erg mooi nummer was en is. Hierna speelde Dylan en zijn band het nummer Thunder On The Mountain:

I was thinking about Alicia Keys, couldn’t keep from crying
When she was born in Hell’s Kitchen, I was living down the line
I’m wondering where in the world Alicia Keys could be
I been looking for her even clear through Tennessee

De Alicia Keys die in dit nummer bezongen wordt is inderdaad de Alicia waar je nu aan denkt. Erg mooi nummer!
En met het erg gave Like A Rolling Stone kwam de main set tot een eind. Dylan en de band liepen aan de ene kant het podium af terwijl een gitaar roadie aan de andere kant het podium op kwam lopen om nog een gitaar te gaan stemmen. Ondertussen was de security al weer 2 keer over de trap gelopen om mensen te vertellen dat ze er af moesten ivm de brandveiligheid. Één man mocht blijven zitten, nou hij lag de helft van de tijd. Volgens mij heeft hij weinig van het concert gezien, omdat de man iets te veel bier op had. Of de naamgever van de Music Hall daar de oorzaak van was of een ander merk laat ik in het midden.

Na een korte pauze kwamen Bob Dylan en zijn band het podium weer opgewandeld voor de toegiften die werd afgetrapt met het nummer (bekend van Jimi Hendrix) All Along The Watchtower dat gevolgd werd met Spirit On The Water. Het laatste nummer van de avond was misschien wel een van de bekendste nummers ooit geschreven namelijk Blowin’ In The Wind.
Tijdens het laatste stuk van het nummer kwam Dylan achter zijn piano/keyboard/orgel van daan om vooraan het podium mondharmonica te gaan spelen. Dit was dan ook de enige keer dat hij zo dicht bij het publiek kwam. Na de laatste noten kwam de band naast Dylan staan en buigden ze een aantal keer en onder luid applaus verdwenen ze achter de gordijnen.
Omdat wij op de tribune zaten konden we snel naar de uitgang lopen, de trap af en we stonden alweer buiten. Ook de auto hadden we zo geparkeerd dat we snel weg konden.

En dat we snel waren werd duidelijk toen we op de klok keken. Om iets voor 22.00 uur was het concert afgelopen en om 22.10 uur zaten we al weer op de A2 richting Utrecht. Bij Veenendaal zagen we nog een andere grote snackbar franchise in Nederland namelijk de McDonalds aangezien we toch wel zin in wat hadden bestelden we daar wat. De lokale tuning club was ook aanwezig op de parkeerplaats met hun plastic bolides de een nog lelijker dan de ander.
Tegen twaalf uur half een, reden we Groenlo weer binnen.
Wat vond ik er van, het concert was erg mooi. Veel van mijn favorieten zijn gespeeld. Maar toch heb ik er een beetje een dubbel gevoel aan over gehouden. Alhoewel de man een legende is qua muziek is hij dat zeker niet op sociaal gebied. Hij praatte alleen maar toen hij de band voorstelde. Aan het begin geen Hello of iets in die geest en aan het eind ook geen bedankt voor het komen etc. Maar ja, als je vaker gaat dan ben je dat gewend van de man. Maar toch vond ik dit wel een minpuntje. Er wordt gezegd dat je als muziekliefhebber een keer in je leven naar Bob Dylan moet zijn geweest dus bij deze. Zoals gezegd het was een mooie show, de begeleidingsband was erg goed, maar een tweede keer, nee dat niet.
Maar vanwaar die titel van dit concertverslag?
Bob Dylan is geboren als Robert Allen Zimmerman (Hebreeuws: Shabtai Zisel ben Avraham) op 24 mei 1941 in Duluth, Minnesota, USA.

Setlist:
Maggie’s Farm/Mr Tambourine Man/Man in the Long Black Coat/The Levee’s Gonna Break/When The Deal Goes Down/Things Have Changed/The Lonesome Death Of Hattie Carroll/Tough Mama/Workingman’s Blues #2/It’s Alright, Ma (I’m Only Bleeding)/Just Like a Woman/Highway 61 Revisited/Nettie Moore/Thunder On The Mountain/Like A Rolling Stone/All Along the Watchtower/Spirit On The Water/Blowin’ In The Wind

Band:
Bob Dylan: vocals, keyboard, guitar, harp
Tony Garnier: bass
George Recile: drums
Stu Kimball: guitars
Denny Freeman: guitars
Donnie Herron: violin, banjo, mandolin, pedal steel

Concertreview: So Incredible uut Twente

In oktober van het jaar 2008 kwam de nieuwe cd van Ilse DeLange uit, wat ik een erg goed album vind/vond. Mede door het nummer So Incredible dat een beetje een country invloed heeft wat ik erg mooi vind. Dus de cd maar besteld bij bol.com waar je kans maakte op een gesigneerde versie van het album. 17 Oktober kwam het album uit en toen ik de cd uit de verpakking haalde was hij inderdaad voorzien van een handtekening.

Een paar weken later om precies te zijn op 17 november werd bekend dat ze in Ahoy’ ging optreden, daar had ik wel oren naar. Mijn oom gebeld en hij wilde wel mee. Kaarten besteld via Livenation.nl en een aantal dagen later vielen ze door de bus.
Nu was het zoals zo vaak wachten tot de 21ste van maart.

Maar de tijd vliegt en het was dus zo 21 maart 2009. Na een drukke stage week waren mijn oom en zijn vriendin tegen 16.00 uur bij mij. Om samen richting het altijd gezellige en die dag ook zonnige maar toch koude Rotterdam te gaan. Tegen 18.00 uur kwamen we aan bij de Ahoy’, het was al best druk. Dus besloten we om maar meteen aan te sluiten. Het zonnetje scheen lekker, maar door de wind was het toch best wel fris. We hoefden maar een half uur te wachten want om 18.30 uur gingen de deuren open. Kaartje ingescand en de zaal in, maar de aandacht werd getrokken door de lekkerste worst van Nederland (nee niet van de Hema) namelijk die van Unox met een lekker broodje. Toen de zaal in we wilden eerst bij het einde van de catwalk gaan staan, maar besloten toch even de hoek om te gaan om dichter naar het podium te gaan. Hier was nog een zee van ruimte. Dus besloten we om hier te blijven staan. Na nog wat gedronken te hebben was het tegen 20.00 uur showtime, maar die vlieger ging niet op het werd algauw half negen. Om de tijd te doden werd er tegenover ons op de tribune een wave ingezet, na dat de wave een paar keer niet verder kwam dan het 2de vak op de tribune ging het wat later wel goed en ging de wave door de hele zaal heen. Wat een erg gaaf gezicht was. Door al die waves was het 20.45 uur geworden en gingen de lichten uit.

De band leden kwamen het podium op en begon een nummer te spelen, even later gevolgd door Ilse DeLange. Die ongeveer in het midden van de 30 meter lange catwalk ging staan. Ze openden met het nummer Broken Girl wat direct gevolgd werd door We’re Alright een van mijn favorieten van het album Incredible. Dit nummer heeft een lekkere country feel in zich. Daarna het nummer waar het allemaal mee begon voor DeLange namelijk World Of Hurt. Daarna was het de beurt aan Arnold van Dongen om een klein stukje te jammen wat het intro van Livin’ On Love zou zijn. Daarna was het tijd voor I Still Cry, dat zelfs mij kippenvel bezorgde. Na dit nummer was het tijd voor nog een ingetogen nummer namelijk When We Don’t Talk en hier even eens weer kippenvel.

Dus na 4 iets stevigere nummers en 2 rustige nummers was het tijd voor een erg gaaf drieluik namelijk Flying Blind direct gevolgd door Sister Goldenhair wat een duet werd met gitarist Martijn van Agt. Na dit duet was het tijd voor I’d Be Yours.
Daarna liet Ilse DeLange zich van een kant zien die ik nog niet kende maar wel erg gaaf was, want het nummer Heavenless werd gespeeld met muziek die doet denken aan de hoogtij dagen van Pink Floyd. Na dit nummer werd het even doodstil in Ahoy’ omdat Ilse solo akoestisch het nummer Fall bracht en voor de derde keer deze avond mij kippenvel bezorgde. Geweldig!!

Hierna liep toetsenist Will Maas samen met Ilse naar het einde van de catwalk. Ilse bedankt het publiek en vertelde dat er een dvd opgenomen zou worden en wij dus goed mee moesten zingen. Voeg hier een beetje Twents accent aan toe, en je weet hoe Ahoy’ reageerde. In het verleden heeft ze een album gemaakt met alleen maar nummers van John Hiatt waaronder ook het bekende Have A Little Faith In Me. Erg mooi gebracht. Daarna kwam de rest van de band ook naar de catwalk gelopen voor het nummer Stuck In The Middle With You dat overgoten werd met een Blue-grass sausje. Orgineel is het nummer van Bob Dylan (ga ik op 11 april heen). Maar Ilse kon er ook wat van een erg leuke uitvoering.

De hele band liep weer terug naar het podium, waar Ilse een Les Paul kreeg omgehangen (voor de leken dat is een gitaarmerk net zoals Fender etc.) Ze liep een stukje de catwalk op en probeerde wat te spelen. Maar helaas de gitaar stond nog niet aan. Na wat gepruts kwam er geluid uit en werd het nummer Sharp Dressed Man van de mannen met de lange baarden van ZZ-Top ingezet. Erg gaaf!

Hierna was het gedaan met de ‘covers’ en was het terug naar eigen materiaal met het nummer Love Won’t Hide, gevolgd door een left-over van het album Incredible Pirate Of Your Soul, waarom dit niet op de plaat is gekomen is voor mij een raadsel want het was/is een erg gaaf nummer. Daarna was het tijd voor het vrolijke Puzzle Me tijdens dit nummer kwamen de 2 achtergrondzangeressen ook de catwalk op om lekker vrolijk mee te zingen. Dit nummer werd gevolgd door The Other Side. Hierna was het tijd voor een rustpuntje in de show met misschien wel het mooiste nummer van de avond Miracle (zie filmpje). Voor de 4de keer kippenvel (alleen Bruce ‘The Boss’ Springsteen kon dit tot nog toe voor elkaar krijgen).

Daarna was het tijd voor The Great Escape en I’m Not So Tough waarin het publiek bedankt werd. Na dit nummer liepen Ilse en de band van het podium af, veel mensen dachten dat het afgelopen was. Maar dan gaan meestal direct de lichten aan in Ahoy’. Na een paar minuten luid gejuich kwam de band weer het podium op voor de toegift die begonnen werd met I Love You (we love you to Ilse, haha wat een stem geweldig!!)

Na dit ingetogen nummer was het tijd voor So Incredible waarmee Ahoy’ voor de laatste keer uit zijn dak ging. Om beurten mocht een kant van de zaal het refrein zingen. En Ilse maar heen en weer lopen met een big smile, erg mooi om te zien. Maar met So Incredible was het toch echt afgelopen. De lampen gingen rong 22.30/22.45 uur aan en toen was het file lopen naar de uitgang en op naar de auto en richting het altijd gezellige Groenlo waar we tegen 01.15 uur aan kwamen.

Wat een mooi optreden was het, Ilse DeLange maakte wel mooie muziek vond ik voor dit concert, maar kan nu wel zeggen dat ik fan ben geworden van haar.

Setlist:
Broken Girl/We’re Alright/World Of Hurt/Livin’n On Love/I Still Cry/When We Don’t Talk/Flying Blind/Sister Goldenhair/I’d Be Yours /Heavenless/Fall/Have A Little Faith In Me/Stuck In The Middle/Sharp Dressed Man/Love Won’t Hide/Pirate Of Your Soul/Puzzle Me/The Other Side/Miracle /The Great Escape/I’m Not So Tough/I Love You/So Incredible

Band:
Ilse DeLange: vocals, acoustic & electric guitar
Arnold van Dongen: guitars, mandolin
Martijn van Agt: guitars, banjo, backing vocals
Rene van Barneveld: acoustic guitar, steel guitar
Wil Maas: keyboards
Aram Kersbergen: bass
Bart Vergoosen: drums
Dedre Twiss: backing vocals
Jasmin Tusjadia: backing vocals

Thijs’ jaaroverzicht 2008…

Allereerst iedereen een gelukkig Nieuwjaar! Inmiddels is het al weer een dag of 2, 2009, dus tijd om even terug te kijken naar 2008 dus een jaaroverzicht. Niet zoals je die op tv ziet over alles wat er in de wereld gebeurde. Nee niets van dat alles (nou ja een klein beetje). Dit is mijn jaaroverzicht met veel lijstjes. Zoals de held van het jaar, de stumper van het jaar, de cd van het jaar et cetera et cetera.
Read more “Thijs’ jaaroverzicht 2008…”

Lijstjes tijd

Sinterklaas zit inmiddels weer onder de palmbomen van Spanje, nu gaan we dus algauw weer richting kerst. Met alle muzikale gevolgen van dien…… Op verschillende radio stations hoor je nu al weer Wham met alweer of nog steeds hun last Christmas, Mariah Carey wil alleen jou voor kerstmis. Chris Rea rijd al een lange tijd naar huis voor kerstmis. Maar dat blijft toch een van de betere bekende kerstliedjes. Band Aid vraagt zich nog steeds af of ze in Afrika weten of het kerst is, en Bing Crosby zingt nog steeds over een White Christmas maar of dat ooit nog gaat gebeuren met de klimaatveranderingen is de vraag. Ik zelf heb een beetje genoeg van deze liedjes dus van daar mijn top 15 van kerstliedjes die ik leuk vind, dus over de uitslag is niet te corrosponderen. Read more “Lijstjes tijd”