Roulette: Werken aan een show

De repetities voor de ‘Working On A Dream Tour’ begonnen op woensdag 11 maart in het Paramount Theatre op de boardwalk in Asbury Park, NJ. Bruce en de band oefenden die dag verschillende nummers van het nieuwe album onder andere Outlaw Pete, My Lucky Day, Working On A Dream, What Love Can Do en This Life. Volgens fans die buiten stonden te wachten klonken de nieuwe nummers best goed in hun live uitvoeringen. Na 2 dagen in het Paramount Theatre te hebben geoefend werd alles verhuist naar de Convention Hall in datzelfde Asbury Park. Op 16 maart was er speciaal voor Jay Weinberg een oefensessie om het vele materiaal van Springsteen te leren. Bruce, Clarence, Steve, Patti en Soozie waren niet van de partij. Jay oefende met zijn vader Max, Roy Bittan, Chareles Giordano, Garry Tallent en Nils Lofgren die de zang voor zijn rekening nam. De nummers die werden geoefend waren: 'Backstreets', 'Jungleland', 'Night', 'Beacuse the Night', 'Badlands', 'Adam Raised a Cain', 'American Land', 'Working on the Highway', 'The Rising', 'Last to Die', 'Long Walk Home', 'Out in the Street', 'Cover Me', 'She's the One' en 'Bobby Jean'. Het gerucht ging al langer dat Max Weinberg niet alle shows kon spelen omdat hij verplichtingen had bij Conan O’ Brien. Tijdens de repetities werd dit min of meer bevestigd want waarom zou Jay mee gaan drummen, als hij toch niet mee gaat op tour. Een paar dagen later kwam er een officieel bericht vanuit het Springsteen kamp dat Jay Weinberg tijdens de Europese tour 6 of 7 shows wordt ingezet als vervanger van zijn vader.

 

Read more “Roulette: Werken aan een show”

Concertreview: Rocking in the sunset @Pinkpop

Bijna direct na het eindigen van de Magic tour ging Springsteen solo op tournee om Obama in het Witte Huis te krijgen. Wat dus uiteindelijk lukte. Tijdens een van deze Vote for Change tours speelde Springsteen samen met vrouwlief Patti Scialfa het nummer Working On A Dream, dat Springsteen voor deze gelegenheid had geschreven. Een aantal dagen/weken later werd bekend dat er een nieuw album zou uitkomen. Nummer 4 in 5 jaar tijd. De release datum stond op 27 januari de dag van de innauguratie van hopelijk Barack Obama. Dit is allemaal nog 2008.

Zoals zo vaak vliegt de tijd en en was het wachten tot de release van het album, op 21 januari kondigde Springsteen en zijn E Street Band een nieuwe wereldtour aan. Nederland stond ook op de planning, 30 mei, de kick-off van de Europese Working On A Dream tour, tijdens het Pinkpop festival.

Het persbericht:
Bruce Springsteen komt naar jubilerend Pinkpop
Bruce Springsteen komt naar Pinkpop. ‘The Boss’ zal samen met zijn E-Street Band een optreden van drie uur verzorgen op de eerste dag van Pinkpop, zaterdag 30 mei. Pinkpop-directeur Jan Smeets noemt Springsteen de grootste artiest die hij ooit op het festival heeft gehad. Het optreden van The Boss is het startsein voor de tournee die hij en zijn band door Europa maken. De concertreeks is onderdeel van een wereldtournee. Springsteen geeft een drie uur durend optreden, vertelt Smeets: ,,Het was een van de eisen die aan zijn komst werden gesteld. Nog nooit heeft iemand zo lang op het Pinkpoppodium gestaan.” Smeets is erg trots dat voormalig directeur Leo Ramakers van Mojo Concerts zijn invloed heeft gebruikt om The Boss naar Nederland te halen. ,,We hebben nog nooit zo’n grote act op Pinkpop gehad. Natuurlijk stond U2 er bijvoorbeeld wel, maar die was toen nog niet zo groot als Bruce Springsteen nu is. Hij is nu op de top van zijn roem en dan bij ons”, vertelt Smeets. Springsteen treedt normaal gesproken nooit op festivals op. Hij doet dat nu wel, mede omdat zijn speelschema voor Europa werd vervroegd. ,,Zo kon hij hier zijn tournee beginnen. Op dat voorstel viel eerst een lange stilte, maar er werd niet afwijzend gereageerd. Het duurde daarna nog lang voordat we definitief hoorden dat hij naar Landgraaf zou komen.”

De kaarverkoop voor PinkPop begint op 7 maart!

Toen ik het nieuws hoorde vond ik het eerst niet echt wat voor Springsteen om op Pinkpop op te gaan treden. Maar naarmate ik er meer over na dacht zou het wel eens erg gaaf worden. Omdat Springsteen nog harder moet gaan werken om het publiek mee te krijgen. Dus ik was benieuwd.
Diezelfde dag gingen Frank en ik naar de releaseparty van het nieuwe album in het café van Henk Westbroek, Stairway To Heaven in Utrecht. Zonder tomtom en degelijke stratenkaart reden we naar Utrecht. Dat hebben we geweten, we hebben bijna een uur in de domstad rondgereden. Om de parkeergarage, waar we moesten, zijn te vinden.
Op het laatst hebben we de auto maar in een garage geparkeerd en het was zo waar de goede. Dicht bij het NS station. Op loop afstand van Stairway To Heaven. Door het station gelopen richting de uitgang de weg overgestoken en een paar tellen later liepen we al in de straat van het café. We dachten dat het wel mee zou vallen met de drukte, niet dus. Er stond een grote rij buiten te wachten. Ik had van te voren al afgesproken met Ineke dat als zij er eerder zou zijn alvast een cd en lp van Springsteen voor mij zou kopen. Dus ik had ondanks de drukte een cd en lp.
Want toen wij binnen kwamen was men al door de cd’s heen. Er waren alleen nog lp’s te krijgen. Daarna snel weer naar huis want Frank moest donderdags werken en ik moest gewoon weer naar school.
Onderweg veel naar de nieuwe cd geluisterd en daar zitten toch wel een paar mooie nummers tussen. Favorieten: Working On A Dream, This Life en Kingdom of Days.

Op 7 maart begon de voorverkoop van de kaarten voor Pinkpop. Sinds 1 januari gaat alle kaartverkoop via internet. Maar gelukkig de kaarten voor Pinkpop niet, dus het werd weer ouderwets voor het postkantoor hangen. Helaas de laatste keer in Winterswijk omdat een aantal dagen later (12 maart) het postkantoor zou worden gesloten. Het was wederom weer erg gezellig en best fris. Om 3.00 uur zaten de eerste twee er, 3 kwartier later kwam nr. 2 en ik als nummer 3 zijnde om 4.30 uur.
Daarna druppelde het zo’n beetje door, alle bekenden zaten er weer. Tot 9.00 uur zaten we er met 10 man. Toen de klok tegen 10en liep werd het drukker en drukker. Het uitdraaien van de kaarten ging weer geweldig. Ongeveer 70 kaarten werden er uitgedraaid en iedereen ging tevreden naar huis. Maar toch met een figuurlijke traan op het gezicht, omdat we die morgen voor de laatste keer voor dit postkantoor hebben kunnen zitten. De laatste keer het geluid van de kaartenuitdraai machine. De gezelligheid, het ouwehoeren. De gesprekjes metvoorbijgangers over wat wij nu in godsnaam allemaal aan het doen waren. Dat is allemaal voorbij….

Life goes on, zeggen ze dan zo mooi en dat deed het. Na een goede twee maanden wachten met een aantal mooie concerten van Ilse DeLange, Bob Dylan en Jackson Browne begon de laatste week van mei.
Toen brak zaterdag 30 mei aan, Frank en ik hadden afgesproken om tegen 13.00-13.30 uur hier te vertrekken en dan via de Deutsche Autobahn naar Landgraaf te rijden. Tegen 15.30 uur waren we in Kerkrade, waar we de auto neer moesten zetten in het gras langs de weg. Auto daar neergezet en de grote stroom van mensen naar het Megaland gevolgd. Het was een best eind lopen (zo’n 4 km denk ik). Voordat we bij het terrein waren.
De poort door waar we de kaarten moesten laten zien, hier ging het niet met een mooie scanner, nee gewoon op de ouderwetse manier door het stripje er af te scheuren.
Bij de ingang stond ook de stand met festivalshirts dus meteen maar even een nieuw shirt aan de collectie toegevoegd. Daarna Nikki & Anne gebeld dat we op het terrein waren, hun zaten in de zogenaamde Rustig aan laan. Hier stonden allemaal standjes met eten en drinken. Aangezien we best honger hadden kwam dat goed uit. De broers (Sebastiaan en Mitch)van Anne & Nikki waren dit keer ook mee om hun eerste Springsteen show te zien. Voordat we konden eten moesten we eerst munten halen. Dit zou wel even kunnen duren want er stond een beste rij en toch ging het sneller dan verwacht. Weer terug in de Rustig Aan Laan besloten we op voorspraak van de dames eten te gaan halen bij de barbecue stand. Het smaakte best lekker. Onder de tonen van Human van The Killers begonnen we te eten. Toen we het eten op hadden besloten Frank en ik om nog even wat rond te gaan lopen. En wat van het concert van The Killers mee te pakken. Om 18.45 uur zouden we weer in de Rustig Aan Laan zijn.
Dus wij waren er, Anne en Nikki waren er maar geen spoor van Sebastiaan en Mitch. Dus moesten hun eerst weer gevonden worden, na wat heen en weer gebeld kwamen ze na een tijdje de laan binnenwandelen. Rond 19.15 uur begonnen de Bruce zenuwen toe te slaan, wat zou hij gaan spelen etc. Dus de setlisten van de afgelopen tijd werden door mij verteld, en we vertelden wat we het liefst wilde horen. Mijn keuze was Thunder Road.

Daarna besloten we om maar eens een mooie plek te gaan zoeken om het concert te bekijken, de pit was geen optie omdat daar al gewoonweg te veel mensen stonden. Dus besloten we om bij het mengpaneel te gaan staan. Al gauw werd duidelijk dat we wel veel op de beeldschermen het concert moesten aanschouwen.
Omdat er toch wel erg grote mensen voor ons stonden. Dat kon de voorpret in ieder geval niet drukken. Terwijl de roadies het podium aan het uitbreiden waren met 4 catwalks om de grote afstand tot het publiek te verkleinen. Om 20.15 uur zou het concert beginnen maar van te voren hadden we al zoiets dat kon ook nog wel eens half negen of zelfs kwart voor negen worden. Springsteen kennende. Maar tot onze verbazing kwam hij om iets voor half negen de main stage van Pinkpop op. Als eerste Jay Weinberg (inderdaad de zoon van Max, die verplichtingen had aan The Tonight Show) gevolgd door de rest van de band. Dit keer was Patti (mevr. Springsteen)er weer niet bij. Al vijf shows gezien en geen een keer was ze erbij… Bruce bracht Clarence naar zijn plek, daar pakte hij de gitaar van zijn gitaar roadie Kevin Buell en starte hij de show met het bekende, one, two. De eerste tonen van Badlands klonken over het Megaland terrein. Het publiek was een mix van Springsteen fans en pinkpoppers maar na Badlands was iedereen Springsteen fan. Iedereen zat te klappen, te springen mee te zingen. Je kunt dus stellen dat Springsteen toen het publiek al voor zich had gewonnen. Daarna was het tijd voor een echte crowd pleaser namelijk Out In The Street. Dat luidkeels werd meegezongen door de fans, en het ohoh oho gedeelte door iedereen wat Springsteen ook zichtbaar verbaasde.
Tijdens dit nummer pakte hij ook het welbekende Pinkpop hoedje dat hem werd toegegooid door iemand en stak het in zijn kontzak zoals op de hoes van Born In The USA. Na Out In The Street was het tijd voor een nummer van het album Born To Run namelijk She’s The One. De gitaar werd weggegooid en op het eind een mooie mondharmonica solo! Daarna was het tijd voor een Ennio Morricone cowboy film gepropt in 9 minuten op de plaat begon het nummer mij een beetje te vervelen dus een skip nummer. Maar live is het erg gaaf. Op het eind compleet met cowboy hoed. En The big man op de mondharmonica maakte het spektakel nummer af. 
Daarna was het de beurt aan Radio Nowhere waar Jay Weinberg zijn klasse bewees door het nummer nieuwe energie te geven. Door zijn waanzinnige manier van drummen. Na het drum geweld was het tijd voor Working On A Dream, het titel nummer van deze tour en de cd. Mooi nummer over het werken aan je droom en dat je daar soms tegenslagen in kunt kennen. Na de geweldige fluitsolo van The Big Man, Clarence Clemons. In het midden van het nummer vertelde Bruce in het Nederlands tot het publiek : “Hoe gaat het met jullie? Gefeliciteerd met veertig jaar Pinkpop.”
Daarna vertelde Bruce dat hij met de E Street Band op Pinkpop was om een huis te bouwen midden op het veld, een huis van “joy”, “love”, “faith”, “happiness” en “sexual healing, why not, why not?”.
Hij riep het publiek op om mee te doen. “We need you to bring the noise.” Iedereen begon te juichen steeds harder en harder. De band begon steeds harder te spelen tot het punt dat het refrein weer werd ingezet, en de band verder ging.

Daarna was het tijd voor iets serieuzer zaken namelijk de economische crisis met een gaaf drie luik van Seeds, Johnny 99 waarin Bruce de band aan het eind van het nummer even liet stoppen om het publiek uit te dagen om te gaan juichen en joelen. Dat werd dus gedaan en vol overgave stortte de band zich in het laatste stuk van Johnny 99. Daarna volgde een geweldige versie van The Ghost Of Tom Joad met op het eind een mooie gitaarsolo van Nils Lofgren. Onder de tonen van Raise Your Hand was het na het serieuze gedeelte van de avond weer party time. Tijdens dit nummer ging Springsteen weer de bordjes op halen met verzoekjes. Een iemand had een hele grote knuffel meegenomen. Met een request daarop namelijk From Small Things (Big Things One Day Come), het nummer werd even doorgesproken met Jay die dit nummer waarschijnlijk (nog) niet kende of had geoefend. Maar het ging hem goed af, een erg gave versie van dit nummer!

Na dit nummer volgde nog een verzoekje “Trapped”, erg mooi en erg gaaf om dit nummer live te horen! Daarna liep Springsteen terug naar het podium waarop het drumstel stond en waar de requests lagen. Hij pakte een blaadje en liet het aan de cameraman zien. I’m On Fire, erg mooi nummer en met de ondergaande zon kreeg het iets magisch, kippenvel moment. Het grootste kippenvel moment kwam na dit nummer.
“Ik heb nu zelf een verzoeknummer”, zei Bruce. “Clarence weet niet wat we gaan doen”, lachte hij.
Er werd een extra microfoon naast die van Springsteen gezet en Bruce riep Brandon Flowers van de Killers het podium op. Samen met hem bracht Bruce een geïnspireerde versie van ‘Thunder Road’ ten gehore. Bruce zong met Brandon, die duidelijk onder de indruk was. 
Waanzinnig mijn favoriete Springsteen nummer voor het eerst live horen, kippenvel, juichen, tranen die je moet verdringen, nog meer juichen en een compliment krijgen in de trant van jij bent wel een echte fan, mooi om te zien.
Na dit nummer kon de avond voor mij al niet meer stuk!
Na Thunder Road stortte de band zich in Waitin’ On A Sunny Day, wat goed werd meegezongen door het publiek. Ook liet Springsteen nog een meisje zingen. Die na From Small Things, ook al de knuffelbeer van Bruce had gekregen. Ze kwam zelfs in De Zomer Draait Door (zomerse versie van de wereld draait door)bij de Jakhalzen.
Daarna The Promised Land nu al 3 keer live gehoord maar vervelen doet het nummer mij absoluut niet. Na Lonesome Day en The Rising volgde Born To Run. Wederom ging iedereen uit zijn dak, erg gaaf om niet Springsteen fans om te zien gaan en mee te zien doen. Maar met Born To Run kwam er een einde aan de eerste set. Normaal gesproken lopen Bruce en de ban dan even het podium af, dit keer deden ze dat niet. Bruce jutte het publiek nog even op, door zijn gitaar om te hangen en dan toch weer af te doen. Na voldoende reactie van het publiek te hebben gekregen hield Springsteen de gitaar om zijn nek. Om hem even later toch weer af te doen, voor het eerste nummer van de encores, Tenth Avenue Freeze-Out. Daarna volgde het mooie Land Of Hope And Dreams en American Land waarin Bruce de band voorstelde en afsloot met:

You’ve just seen the heartstopping,
pantsdropping,
hardrocking,
love making,
viagra taking,
history making,
legendary E Street Band.

Daarna zei Springsteen: “We’re going overtime”, en stortte zich in Glory Days met op het eind nog een stukje Louie, Louie. Met Dancing In The Dark(dit maal erg letterlijk omdat het al behoorlijk donder was geworden) sloot Springsteen het optreden af, tijdens het einde van dit nummer haalde Springsteen nog een meisje het podium op dat een bordje ophield met Dutch Courtney Cox. Waarna Bruce en het meisje nog even dansten. Met Dancing kwam er dus helaas echt een einde aan een waanzinnig optreden van Bruce Springsteen & The E Street Band.
Om tien voor elf liepen Springsteen en de band met een “We’ll be seeing you’ en vele thank you’s van het podium af. Toch nog 20 minuten later dan gepland (22.30 uur).
Iedereen ging met een big smile naar huis. Voordat we naar huis gingen eerst nog even een aantal consumptiebonnen opmaken aan een fijne hamburger. Daarna ‘rustig’ aan naar de auto gelopen.
Rond 4.00 uur kwamen we weer in Groenlo aan, wat een dag, wat een concert en Pinkpop is toch best wel een relaxt festival!

Setlist:
Badlands/Out In The Street/She’s The One/Outlaw Pete/Radio Nowhere/Working On A Dream/Seeds/Johnny 99/The Ghost Of Tom Joad/Raise Your Hand/From Small Things (Big Things One Day Come)/Trapped/I’m On Fire/Thunder Road (met Brandon Flowers van The Killers)/Waitin’ On A Sunny Day/The Promised Land/Lonesome Day/The Rising/Born To Run/Tenth Avenue Freeze-Out/Land Of Hope And Dreams/American Land/Glory Days/Dancing In The Dark

Band:
Bruce Springsteen: vocals, guitar, harmonica
Roy Bittan: keyboards, piano, accordion
Clarence Clemons: saxophone, harmonica
Charles Giordano: keyboards Hammond, accordion
Curtis King: background vocals
Nils Lofgren: guitars, background vocals
Cindy Mizelle: background vocals
Gary Tallent: bass
Soozie Tyrell: violin, guitar, background vocals
Jay Weinberg: drums
Steve van Zandt: guitar, background vocals

Gezien:
Bruce Springsteen & The E Street Band
Working On A Dream Tour 2009
30-05-2009: Pinkpop, Megaland, Landgraaf, NL

Concertreview: When I sing, I try to sing to people and not to YouTube

Vorig jaar (2008) bracht Jackon Browne een nieuw album uit, na een paar solo platen was dit weer een cd met zijn band.
Er werd ook een tour aangekondigd, Frank had wel interesse om mee te gaan. Net als ik kende hij Jackson Browne van het nummer You’re A Friend Of Mine dat Browne samen zong met Clarence Clemons de saxofonist van Bruce Springsteens, E Street Band.

28 April:
We hadden afgesproken om tegen 13.00 uur uit het altijd gezellige Groenlo, die dag ook erg regenachtig, te vertrekken. Om eventuele files etc. voor te zijn.
Tegen drieën reden we Amsterdam Zuid-Oost binnen, richting de parkeergarage onder de bierhall.
Nadat we de auto geparkeerd hadden liepen we naar buiten, toen we de Arena Boulevard opliepen stond er nog niemand bij de HMH te wachten. Ook niet zo gek eigenlijk omdat er alleen maar zitplaatsen waren. Dus er op tijd zijn had wat dat betreft niet zoveel zin. Tegenover de HMH zit de mediamarkt daar even de muziek collectie bekeken waarna we besloten (zoals afgesproken) om richting het centrum van onze hoofdstad te gaan. Dit ging per metro, richting centraal station. Daar uitgestapt en over het damrak gelopen toen een duister straatje in die uitkwam in een winkelstraat. We besloten om een hapje te gaan eten, de McDonalds kozen we uit. Toen we aan het eten waren kwam er een duif de zaak binnengelopen/gewaggeld. Die rustig de etensresten van de grond at. (scheelt weer vegen….) daarna kwam er ook nog een ‘zwerver’ binnen die graag een beetje geld wilde hebben. Want hij zei dat hij ziek was…dat zal best wel kunnen, maar als je ziek bent kun je niet in een drukke winkelstraat rondlopen…. Na het eten hebben we nog wat rond gewandeld in de hoofdstad onder andere de Brouwersgracht. Tegen 17.00 uur/ 17.30 uur liepen we weer richting het centraal station om weer terug te gaan. Na een tijdje gewacht te hebben op de metro (lijn 54) stapten we in met als bestemming de Arena Boulevard.
Rond 18.00 uur waren we weer bij de HMH, we gingen nog even wat drinken bij het naast gelegen Grolsch café. Hier hadden ze ook een dag menu met o.a. een saté schotel. Die verdacht veel leek op het gerecht dat we 18 juni 2008 hadden gegeten in het Grolsch Music café. Aan de andere kant van de boulevard. Toen we het eten/drinken op hadden liepen we richting de bier hall. De deuren waren om 18.30 uur open gegaan, wij kwamen tegen 19.00 uur binnen. Onze kaarten gescand, daarna vroeg een meisje ons of ze ons email adres mocht hebben, tuurlijk mag dat…het was alleen voor een enquête over de HMH. Daarna nog even langs de merchandise stand gelopen en een mooi longsleeve t-shirt gekocht. Daarna opzoek naar onze plaatsen, bijna vooraan en bijna recht voor het podium op rij 3. Toen was het wachten. Tot dat tegen 20.00 uur de lampen uit gingen en de band gevolgd door Jackson Browne het podium op kwam.

Het nummer waarmee Browne opende was Boulevard gevolgd door het mooie Everywhere I Go. Aan het eind van dit nummer schreeuwde iemand uit het publiek “Rosie”, Browne vertelde dat hij dit nummer later in de show zou gaan spelen. Daarna een nummer over het opgroeien in het zuiden van Californië, The Barricades Of Heaven. Daarna Fountain Of Sorrow tijdens het spelen van dit nummer zat hij achter de piano.
Na dit nummer werd de band voorgesteld aan het publiek. Daarna speelde hij het nummer dat de naam gaf aan het album en deze tour namelijk Time The onqueror, erg mooi nummer!!
Daarna vertelde hij dat het volgende nummer correspondeert met Amsterdam, over de vrijheden etc. Maar het is geen fysieke plaats maar een plaats in je hoofd. Off Of Wonderland.
Het volgende nummer was Live Nude Caberet, tussen de nummers door waren er een aantal mensen die graag Take It Easy wilden horen dit gebeurde dan ook. Ongeveer halverwege het nummer stak Jackson Browne het internationale teken voor vriendschap op (de middelvinger). Dit was gericht tegen een persoon die al de hele show aan het filmen was. 
Na het nummer vertelde Browne: “When I sing, I try to sing to people and not to YouTube” . Waar hij natuurlijk wel een punt had. Hij refereerde nog even naar een andere artiest die een middelvinger opstak namelijk Johnny Cash.
Daarna “Not just a love song, but a song about the Economy”, Giving That Heaven Away. Na dit nummer vertelde hij over een show van Bob Dylan die hij had gezien. Hij vond het een goede show maar hij zei niets tegen het publiek. Ook Van Morrison die ook niet bekend staat als een persoon die graag interactie heeft met het publiek. Browne vroeg zich dan ook af wat hij ‘What’s wrong with me’ omdat hij dat wel graag wil. Na dit verhaal werden Docter My Eyes en Just My Imagination gespeeld. Met een mooie gitaar solo op het eind. Het publiek werd bedankt en de band liep van het podium af voor een pauze van 15 minuten.
Na de pauze (terwijl er nog veel mensen binnenkwamen, de arrogantie van sommigen was echt stuitend). Kwam Jackson Browne alleen met de twee zangeressen het podium op voor een akoestisch nummer namelijk Something Fine. Daarna ging Browne weer achter zijn piano zitten voor een nummer dat hij samen met de groep Vanice deed namelijk For A Dancer. Na dit nummer kwam de rest van de band het podium weer op voor het nummer These Days gevolgd door For Taking The Trouble. Daarna een anti oorlogs lied, Lives In The Balance erg mooi, mede door de zang van de zangeressen geweldig!!
Daarna het mooie Going Down To Cuba:

People will tell you it’s not easy
You’re not supposed to go, they say
They say that Cuba is the enemy
I’m going down there anyway

Duidelijk toch?
Na dit nummer riep iemand “Doctor My Eyes” ik weet niet waar die man gezeten heeft maar hij speelde dit nummer al in het eerste gedeelte van de set. Daarna volgde Just Say Yeah.
Daarna de request van het begin van de show Rosie, geweldig nummer, tijdens dit nummer verlieten de overige bandleden het podium. Alleen tijdens het refrein van het nummer kwamen de mannelijke bandleden naar voren om mee tezingen. Dit nummer werd gevolgd door Sky Blue And Black, wat een mooi nummer is dat!
Daarna The Pretender, aan het eind van het nummer vertelde hij over zijn liefde voor Amsterdam en excuseerde hij zich voor zijn middelvinger, waarna hij zij Wanne take a picture, dat het sein was voor een aantal mensen om naar het podium te lopen. Ik dus ook. Dat is toch wel iets gaver dan op een stoel te zitten en te kijken naar het concert. Tijdens de stage rush speelde hij Running On Empty. Er was ook ineens veel meer sfeer in de zaal. Het werd allemaal wat losser, ik denk dat wij als publiek best waren geschrokken van zijn reactie en Jackson denk ik ook van zijn reactie. Daarna liep de band even van het podium om de toegiften/enocres in te luiden.
De toegift begon met een cover van Little Steven – I Am A Patriot. Een erg mooie uitvoering van dit nummer.

Daarna bedankte Jackson en de band het publiek en liep van het podium af. Maar ze kwamen al heel snel weer terug voor naar mijn mening het beste nummer in zijn ouvre om een concert af te sluiten namelijk The Load Out.
Het nummer gaat over het einde van een concert, het inladen van alle apperatuur, de lampen etc.
Het laatste couplet:

People you’ve got the power over what we do
You can sit there and wait
Or you can pull us through
Come along, sing the song
You know you can’t go wrong
cause when that morning sun comes beating down
Youre going to wake up in your town
But well be scheduled to appear
A thousand miles away from here

Dit nummer is eigenlijk een tweeluik. Want standaard na dit nummer wordt het nummer Stay gespeeld:

People, stay just a little bit longer
We wanna play just a little bit longer
If the promoter don’t mind and the union don’t mind
We can take a little time and we’ll leave this all behind
Singin’ one more song

Maar na dit nummer was het toch echt afgelopen, de lampen gingen aan het was inmiddels al 23.00 uur. Frank en ik liepen naar de uitgang van de HMH. Daarna naar de parkeergarage om de auto op te halen en toen met ‘gierende banden’ naar huis. Onderweg nog even gestopt bij een tankstation. We waren het erover eens dat dit een erg mooi concert was, vooral het laatste gedeelte van de show was erg goed.
Tegen 1.00/1.30 uur reden we Groenlo weer binnen.

Na drie concerten in 2009 was dit toch wel het beste concert, met kort daarachter het concert van Ilse DeLange. Het geluid was zoals zo vaak in de HMH erg goed. De plaatsen waren geweldig op de derde rij bijna recht voor Jackson Browne. De setlist was mooi met oud en nieuw werk. De band was erg goed, vooral de zangeressen wat hebben die een stemmen zeg. Geweldig. Nu op naar het volgende concert op de zaterdag voor Pinksteren. In het altijd gezellige Landgraaf. Voor de Pinkpop zaterdag met als belangrijkste optreden Bruce Springsteen & The E Street Band.

Setlist:
Boulevard/Everywhere I Go/The Barricades Of Heaven/Fountain Of Sorrow/Time The Conqueror/Off Of Wonderland/Live Nude Cabaret/Take It Easy/Giving That Heaven Away/Doctor My Eyes/Just My Imagination/Something Fine/For A Dancer (with Vanice)/These Days/For Taking The Trouble/Lives In The Balance/Going Down To Cuba/Just Say Yeah/Rosie/Sky Blue And Black/The Pretender/Running On Empty/I Am A Patriot/The Load Out/Stay

Band:
Jackson Browne: vocals, guitar, keyboards
Mark Goldenberg: guitars
Mauricio Lewak: drums
Kevin McCormick: bass
Jeff Young: keyboards, vocals
Alethea Mills: backing vocals
Chavonne Morris: backing vocals

 

Concertreview: De mythe genaamd Robert Zimmerman in de Bier hall

In december 2008 werd bekend gemaakt dat Bob Dylan naar Nederland zou gaan komen voor 3 concerten in de Heineken Music Hall.
Ik had wel zin om daar heen te gaan, dus Henk gebeld en hij had ook wel zin. Dus de kaarten besteld voor het concert op zaterdag 11 april 2009.
Dus was het wachten tot 11 april, na een erg gaaf concert van Ilse DeLange in de Ahoy’ zou dit het tweede concert van dit jaar worden. Plaats van handeling het altijd gezellige en die zaterdag drukke Amsterdam Zuid oost. Henk en ik hadden afgesproken om tegen een uur of drie hier weg te rijden zodat we ongeveer om 17.00 uur in Amsterdam zouden zijn. De reis ging zo voorspoedig dat we tegen 16.30 de A2 afreden richting de Amsterdam Arena. Na de auto geparkeerd te hebben in een van de parkeergarages die Amsterdam Zuid Oost rijk is liepen we rustig richting de HMH.

Daar aangekomen waren er ongeveer een 50 tal mensen die stonden te wachten voor de ingang. We besloten om eerst wat te gaan eten, ik had goede ervaringen met Grolsch Music café dus wij daar heen zat het nog dicht…dus maar weer terug richting de HMH want daar waren ook nog een x aantal eet gelegenheden. Bij de een kon je niets eten en bij de anderen duurde het wachten ons te lang, dus was er nog maar een oplossing naar de eet gelegenheid van de familie Borst of te wel de FEBO. Na wat gegeten te hebben en ons verbaasd over de plaatselijke fauna, gingen we in de rij staan.
In die rij stond ook een man en vrouw uit Australië die Bob Dylan tijdens deze Europese tour op de voet volgden. Om 18.30 uur gingen de deuren open en mochten we per blok naar binnen wat de security even daarvoor in de gauwigheid met dat mooie rode en witte lint in elkaar had gezet. De eerste groep mocht naar binnen, dat ging op standje snel, heel snel. Terwijl de mensen in de groene truien en die mooie v op de borst hadden gezegd dat men rustig naar binnen moesten wandelen. Ons blok deed dat een stuk beter, aangekomen bij de mensen met de scanners was het even wachten. Maar toen we ook die voorbij waren was het richting de zaal. Helemaal vooraan staan was geen optie meer, dus bedachten we ons om maar is op de tribune te gaan zitten. Zo gezegd zo gedaan. Tijdens het wachten ben ik nog even snel naar de merchandise stand gelopen voor een mooi T-shirts en de aankondigingsposter van de concerten in de HMH.

Tegen 20.00 uur begon de spanning te stijgen, tien minuten over acht kwam de band en Bob Dylan het podium op.
Ze begonnen met het nummer Maggie’s Farm, gevolgd door het bekendere nummer van Dylan Mr. Tambourine Man (de bekendste versie is naar mijn weten van The Birds). Daarna Man In The Long Black Coat. Ondertussen waren er een paar mensen op de trap gaan zitten waar ze na een paar minuten weer vanaf moesten om dat de security dat graag wilde. The Levee’s Gonna Break was het vierde nummer van de avond van zijn laatste cd Modern Times (2006). Daarna volgden When The Deal Goes Down, Things Have Changed, The Lonesome Death Of Hattie Carroll en Tough Mama. Toen volgde een van mijn favorieten van Dylan ook van de cd Modern Times het kippenvel bezorgende Workingman Blues #2.
Now I’m down on my luck and I’m black and blue
Gonna give you another chance
I’m all alone and I’m expecting you
To lead me off in a cheerful dance
I got a brand new suit and a brand new wife
I can live on rice and beans
Some people never worked a day in their life
Don’t know what work even means

Daarna volgende It’s Alright Ma (I’m Only Bleeding). Gevolgd door Just Like A Woman dat mooi werd meegezongen door de aanwezigen in de HMH. En dat zelfs volgens de mensen vooraan een glimlach bracht op het gezicht van Dylan. Voor dit nummer had hij nog geen woord gezegd tegen het publiek maar dat terzijde. Daarna wederom een favoriet Highway 61 Revisited, dit nummer werd gevolgd door Nettie Moore wat ook een erg mooi nummer was en is. Hierna speelde Dylan en zijn band het nummer Thunder On The Mountain:

I was thinking about Alicia Keys, couldn’t keep from crying
When she was born in Hell’s Kitchen, I was living down the line
I’m wondering where in the world Alicia Keys could be
I been looking for her even clear through Tennessee

De Alicia Keys die in dit nummer bezongen wordt is inderdaad de Alicia waar je nu aan denkt. Erg mooi nummer!
En met het erg gave Like A Rolling Stone kwam de main set tot een eind. Dylan en de band liepen aan de ene kant het podium af terwijl een gitaar roadie aan de andere kant het podium op kwam lopen om nog een gitaar te gaan stemmen. Ondertussen was de security al weer 2 keer over de trap gelopen om mensen te vertellen dat ze er af moesten ivm de brandveiligheid. Één man mocht blijven zitten, nou hij lag de helft van de tijd. Volgens mij heeft hij weinig van het concert gezien, omdat de man iets te veel bier op had. Of de naamgever van de Music Hall daar de oorzaak van was of een ander merk laat ik in het midden.

Na een korte pauze kwamen Bob Dylan en zijn band het podium weer opgewandeld voor de toegiften die werd afgetrapt met het nummer (bekend van Jimi Hendrix) All Along The Watchtower dat gevolgd werd met Spirit On The Water. Het laatste nummer van de avond was misschien wel een van de bekendste nummers ooit geschreven namelijk Blowin’ In The Wind.
Tijdens het laatste stuk van het nummer kwam Dylan achter zijn piano/keyboard/orgel van daan om vooraan het podium mondharmonica te gaan spelen. Dit was dan ook de enige keer dat hij zo dicht bij het publiek kwam. Na de laatste noten kwam de band naast Dylan staan en buigden ze een aantal keer en onder luid applaus verdwenen ze achter de gordijnen.
Omdat wij op de tribune zaten konden we snel naar de uitgang lopen, de trap af en we stonden alweer buiten. Ook de auto hadden we zo geparkeerd dat we snel weg konden.

En dat we snel waren werd duidelijk toen we op de klok keken. Om iets voor 22.00 uur was het concert afgelopen en om 22.10 uur zaten we al weer op de A2 richting Utrecht. Bij Veenendaal zagen we nog een andere grote snackbar franchise in Nederland namelijk de McDonalds aangezien we toch wel zin in wat hadden bestelden we daar wat. De lokale tuning club was ook aanwezig op de parkeerplaats met hun plastic bolides de een nog lelijker dan de ander.
Tegen twaalf uur half een, reden we Groenlo weer binnen.
Wat vond ik er van, het concert was erg mooi. Veel van mijn favorieten zijn gespeeld. Maar toch heb ik er een beetje een dubbel gevoel aan over gehouden. Alhoewel de man een legende is qua muziek is hij dat zeker niet op sociaal gebied. Hij praatte alleen maar toen hij de band voorstelde. Aan het begin geen Hello of iets in die geest en aan het eind ook geen bedankt voor het komen etc. Maar ja, als je vaker gaat dan ben je dat gewend van de man. Maar toch vond ik dit wel een minpuntje. Er wordt gezegd dat je als muziekliefhebber een keer in je leven naar Bob Dylan moet zijn geweest dus bij deze. Zoals gezegd het was een mooie show, de begeleidingsband was erg goed, maar een tweede keer, nee dat niet.
Maar vanwaar die titel van dit concertverslag?
Bob Dylan is geboren als Robert Allen Zimmerman (Hebreeuws: Shabtai Zisel ben Avraham) op 24 mei 1941 in Duluth, Minnesota, USA.

Setlist:
Maggie’s Farm/Mr Tambourine Man/Man in the Long Black Coat/The Levee’s Gonna Break/When The Deal Goes Down/Things Have Changed/The Lonesome Death Of Hattie Carroll/Tough Mama/Workingman’s Blues #2/It’s Alright, Ma (I’m Only Bleeding)/Just Like a Woman/Highway 61 Revisited/Nettie Moore/Thunder On The Mountain/Like A Rolling Stone/All Along the Watchtower/Spirit On The Water/Blowin’ In The Wind

Band:
Bob Dylan: vocals, keyboard, guitar, harp
Tony Garnier: bass
George Recile: drums
Stu Kimball: guitars
Denny Freeman: guitars
Donnie Herron: violin, banjo, mandolin, pedal steel

Concertreview: So Incredible uut Twente

In oktober van het jaar 2008 kwam de nieuwe cd van Ilse DeLange uit, wat ik een erg goed album vind/vond. Mede door het nummer So Incredible dat een beetje een country invloed heeft wat ik erg mooi vind. Dus de cd maar besteld bij bol.com waar je kans maakte op een gesigneerde versie van het album. 17 Oktober kwam het album uit en toen ik de cd uit de verpakking haalde was hij inderdaad voorzien van een handtekening.

Een paar weken later om precies te zijn op 17 november werd bekend dat ze in Ahoy’ ging optreden, daar had ik wel oren naar. Mijn oom gebeld en hij wilde wel mee. Kaarten besteld via Livenation.nl en een aantal dagen later vielen ze door de bus.
Nu was het zoals zo vaak wachten tot de 21ste van maart.

Maar de tijd vliegt en het was dus zo 21 maart 2009. Na een drukke stage week waren mijn oom en zijn vriendin tegen 16.00 uur bij mij. Om samen richting het altijd gezellige en die dag ook zonnige maar toch koude Rotterdam te gaan. Tegen 18.00 uur kwamen we aan bij de Ahoy’, het was al best druk. Dus besloten we om maar meteen aan te sluiten. Het zonnetje scheen lekker, maar door de wind was het toch best wel fris. We hoefden maar een half uur te wachten want om 18.30 uur gingen de deuren open. Kaartje ingescand en de zaal in, maar de aandacht werd getrokken door de lekkerste worst van Nederland (nee niet van de Hema) namelijk die van Unox met een lekker broodje. Toen de zaal in we wilden eerst bij het einde van de catwalk gaan staan, maar besloten toch even de hoek om te gaan om dichter naar het podium te gaan. Hier was nog een zee van ruimte. Dus besloten we om hier te blijven staan. Na nog wat gedronken te hebben was het tegen 20.00 uur showtime, maar die vlieger ging niet op het werd algauw half negen. Om de tijd te doden werd er tegenover ons op de tribune een wave ingezet, na dat de wave een paar keer niet verder kwam dan het 2de vak op de tribune ging het wat later wel goed en ging de wave door de hele zaal heen. Wat een erg gaaf gezicht was. Door al die waves was het 20.45 uur geworden en gingen de lichten uit.

De band leden kwamen het podium op en begon een nummer te spelen, even later gevolgd door Ilse DeLange. Die ongeveer in het midden van de 30 meter lange catwalk ging staan. Ze openden met het nummer Broken Girl wat direct gevolgd werd door We’re Alright een van mijn favorieten van het album Incredible. Dit nummer heeft een lekkere country feel in zich. Daarna het nummer waar het allemaal mee begon voor DeLange namelijk World Of Hurt. Daarna was het de beurt aan Arnold van Dongen om een klein stukje te jammen wat het intro van Livin’ On Love zou zijn. Daarna was het tijd voor I Still Cry, dat zelfs mij kippenvel bezorgde. Na dit nummer was het tijd voor nog een ingetogen nummer namelijk When We Don’t Talk en hier even eens weer kippenvel.

Dus na 4 iets stevigere nummers en 2 rustige nummers was het tijd voor een erg gaaf drieluik namelijk Flying Blind direct gevolgd door Sister Goldenhair wat een duet werd met gitarist Martijn van Agt. Na dit duet was het tijd voor I’d Be Yours.
Daarna liet Ilse DeLange zich van een kant zien die ik nog niet kende maar wel erg gaaf was, want het nummer Heavenless werd gespeeld met muziek die doet denken aan de hoogtij dagen van Pink Floyd. Na dit nummer werd het even doodstil in Ahoy’ omdat Ilse solo akoestisch het nummer Fall bracht en voor de derde keer deze avond mij kippenvel bezorgde. Geweldig!!

Hierna liep toetsenist Will Maas samen met Ilse naar het einde van de catwalk. Ilse bedankt het publiek en vertelde dat er een dvd opgenomen zou worden en wij dus goed mee moesten zingen. Voeg hier een beetje Twents accent aan toe, en je weet hoe Ahoy’ reageerde. In het verleden heeft ze een album gemaakt met alleen maar nummers van John Hiatt waaronder ook het bekende Have A Little Faith In Me. Erg mooi gebracht. Daarna kwam de rest van de band ook naar de catwalk gelopen voor het nummer Stuck In The Middle With You dat overgoten werd met een Blue-grass sausje. Orgineel is het nummer van Bob Dylan (ga ik op 11 april heen). Maar Ilse kon er ook wat van een erg leuke uitvoering.

De hele band liep weer terug naar het podium, waar Ilse een Les Paul kreeg omgehangen (voor de leken dat is een gitaarmerk net zoals Fender etc.) Ze liep een stukje de catwalk op en probeerde wat te spelen. Maar helaas de gitaar stond nog niet aan. Na wat gepruts kwam er geluid uit en werd het nummer Sharp Dressed Man van de mannen met de lange baarden van ZZ-Top ingezet. Erg gaaf!

Hierna was het gedaan met de ‘covers’ en was het terug naar eigen materiaal met het nummer Love Won’t Hide, gevolgd door een left-over van het album Incredible Pirate Of Your Soul, waarom dit niet op de plaat is gekomen is voor mij een raadsel want het was/is een erg gaaf nummer. Daarna was het tijd voor het vrolijke Puzzle Me tijdens dit nummer kwamen de 2 achtergrondzangeressen ook de catwalk op om lekker vrolijk mee te zingen. Dit nummer werd gevolgd door The Other Side. Hierna was het tijd voor een rustpuntje in de show met misschien wel het mooiste nummer van de avond Miracle (zie filmpje). Voor de 4de keer kippenvel (alleen Bruce ‘The Boss’ Springsteen kon dit tot nog toe voor elkaar krijgen).

Daarna was het tijd voor The Great Escape en I’m Not So Tough waarin het publiek bedankt werd. Na dit nummer liepen Ilse en de band van het podium af, veel mensen dachten dat het afgelopen was. Maar dan gaan meestal direct de lichten aan in Ahoy’. Na een paar minuten luid gejuich kwam de band weer het podium op voor de toegift die begonnen werd met I Love You (we love you to Ilse, haha wat een stem geweldig!!)

Na dit ingetogen nummer was het tijd voor So Incredible waarmee Ahoy’ voor de laatste keer uit zijn dak ging. Om beurten mocht een kant van de zaal het refrein zingen. En Ilse maar heen en weer lopen met een big smile, erg mooi om te zien. Maar met So Incredible was het toch echt afgelopen. De lampen gingen rong 22.30/22.45 uur aan en toen was het file lopen naar de uitgang en op naar de auto en richting het altijd gezellige Groenlo waar we tegen 01.15 uur aan kwamen.

Wat een mooi optreden was het, Ilse DeLange maakte wel mooie muziek vond ik voor dit concert, maar kan nu wel zeggen dat ik fan ben geworden van haar.

Setlist:
Broken Girl/We’re Alright/World Of Hurt/Livin’n On Love/I Still Cry/When We Don’t Talk/Flying Blind/Sister Goldenhair/I’d Be Yours /Heavenless/Fall/Have A Little Faith In Me/Stuck In The Middle/Sharp Dressed Man/Love Won’t Hide/Pirate Of Your Soul/Puzzle Me/The Other Side/Miracle /The Great Escape/I’m Not So Tough/I Love You/So Incredible

Band:
Ilse DeLange: vocals, acoustic & electric guitar
Arnold van Dongen: guitars, mandolin
Martijn van Agt: guitars, banjo, backing vocals
Rene van Barneveld: acoustic guitar, steel guitar
Wil Maas: keyboards
Aram Kersbergen: bass
Bart Vergoosen: drums
Dedre Twiss: backing vocals
Jasmin Tusjadia: backing vocals