Concertreview: Sinterklaas Is Coming To Town

In de zomer begonnen de geruchten te komen dat Springsteen weer bezig was aan een nieuwe plaat, en de daarbij behorende tour.
Eind augustus kwam de eerste single, Radio Nowhere, uit die iedereen gratis kon downloaden. Een paar dagen later werd bekend dat er ook een tour zat aan te komen, te beginnen op 2 oktober in Hartford, CT. Op 8 september was de voorverkoop voor het concert in Nederland dat gehouden zou worden op 30 november, 1 december in het Arnhemse Gelredome, dus vanuit Groenlo gezien lekker dichtbij.

Zaterdag 8 september 2007:
Na een druk introductiekamp voor de eerste jaars SPW studenten, die ik en nog een paar moesten filmen van s’morgens vroeg tot s’avonds laat, had ik de spreekwoordelijke knollen goed op. Maar zaterdag moesten er wel kaartjes gehaald worden, gelukkig wilde Henk wel mee, toen ik hem ophaalde, om 2.45 uur, net een uurtje had geslapen, i.v.m. het Jazz Vesteval. Rond 3.00 uur waren we bij het postkantoor in het altijd gezellige en die dag best frisse Winterswijk. Wij waren nummer 5 en 6 in de rij, de eerste zaten er al om 22.30 uur op de vrijdagavond. En toen begon het wachten en naarmate het lichter werd in de Achterhoek werd het ook drukker voor het postkantoor. Op het plaatje de situatie rond 9.00 uur. De man die aankomt lopen draaide de kaartjes uit. Toen om 10.00 uur de vvk begon werden de kaartjes vlot uitgedraaid, maar na een paar minuten waren er geen staanplaatsen meer te krijgen. Dus de eerste 9 hadden geluk, en daar hoorden wij ook bij. De rest moest het doen met zitplaatsen, maar ook die waren snel uitverkocht, 10 mensen hadden zitplaatsen kunnen krijgen. Dus een totaal van 19 persoen heeft kaarten kunnen krijgen dus ongeveer 11 mensen moesten worden teleurgesteld. Volgens diverse kranten was het concert in 6 minuten uitverkocht.
Op de vrijdag voor de voorverkoop was het nieuwe album van Springsteen, met de titel, Magic uitgelekt. Radio Nowhere kende ik al uit mijn hoofd, maar de rest van het album kende ik dus nog niet. Na één luisterbeurt wist ik het zeker wat een geweldige plaat. Met als favoriet Long Walk Home en You’ll Be Comin’ Down.
Kaartjes binnen, cd steengoed en nu maar wachten op 30 november 2007. Om Bruce voor de 3de keer te gaan zien en de E Street Band voor de eerste keer.

Vrijdag 30-11-07:
s’Morgens rond 9.00 uur opgestaan, en het eerste wat ik dacht, ik ga vanavond Bruce zien!! Gauw even gedoucht, krant gelezen, tas ingepakt en dan tot 13.45 uur naar school. Dat kwam mooi uit want Henk kwam mij tegen 14.45 uur ophalen om richting Arnhem te gaan. Maar eerst moesten ik dus nog naar school, prima, toch niet echt moeilijke lessen, en veel zelfstandig werk, waardoor ik even op het Nederlandse forum kon kijken van Springsteen (www.trampslikeus.nl) Daar stonden ineens de geruchten dat Bruce ziek zou zijn. Ik dacht het zal wel, we zien het wel, zal wel een grapje zijn van iemand.
Tegen 13.15 uur werden we door de Sint opgeroepen via de intercom om ons richting de kapel te gaan. Prima leuk, doen we. Daar aangekomen kwam de Sint binnen en ook de kerstman. Nog een half uurtje en we mochten naar huis, in dat half uurtje gebeurde er veel heel veel, waarvan ik had gehoopt dat het niet zou gaan gebeuren (dramatisch muziekje). Allereerst kreeg ik een smsje van Henk, met het bericht ‘Bruce gaat niet door, bel even’, toen stortte de spreekwoordelijke wereld even in.
Ik vertelde dat tegen de mensen die naast mij zaten, en ze vonden het allemaal k*t voor mij. En om het allemaal nog ‘erger’ te maken moest ik ook nog bij de Goedheiligman en zijn gevolg komen. Om iets te doen, dat was wel het laatste waar ik zin in had. Tijdens mijn optreden bij de sint begon mijn telefoon weer te trillen, maar ik was nog met mijn ‘optreden’ bezig bij de sint.
Toen dat gelukkig klaar was, mocht ik gaan zitten en meteen gekeken wie er had gebeld. Dat was Ineke die ook naar Bruce zou gaan die avond. Ik stuurde haar een smsje dat ik het nieuws al gehoord had. Waarop zij een berichtje terugstuurde: ‘Ja balen kun je morgen wel?’
Waarop ik terug stuurde ‘komt hij morgen dan?’ Na nog een optreden van de sint en zijn pietermannen kreeg ik een smsje terug van Ineke met het korte en zeer duidelijke antwoord: ‘ja’.

Dus ik helemaal opgelucht en blij, vertelde ik dat tegen mijn klasgenoten. Intussen liep het gebeuren met de Goedheiligman tegen zijn einde en mochten we naar huis. Toen ik uit school kwam meteen Henk even gebeld, en even over het hele gebeuren gesproken. Zaterdag om 14.45 uur zou hij bij me zijn om richting Arnhem te vertrekken. Dus nog maar 24 uur wachten en dan gaan we Bruce & The E Street Band zien!!!
Het bericht dat op o.a. brucespringsteen.net stond:

Due to illness, tonight’s show moved to tomorrow
“Tonight’s Bruce Springsteen & The E Street band concert in the Gelredome in Arnhem will be postponed until tomorrow, Saturday, December 1st. Bruce Springsteen won’t be able to perform tonight, due to a severe cold. He states he is very sorry to have to postpone tonight, but does want to give the fans the show they deserve. And at this point, he feels he won’t be able to do so. However, he is convinced his health will be recovered sufficiently tomorrow night, to perform 100% up to standards.”

Zaterdag 1-12-2007:
Na de teleurstelling van gisteren een nieuwe dag om uit te zien naar Bruce. Tegen 11.00 uur stond op de teletekst pagina van TV Gelderland dat het concert door zou gaan. Dat was een hele opluchting!
Henk was tegen 14.30 uur bij mij en samen gingen we richting de stad van Vitesse. Na een vlotte rit kwamen we tegen 15.30 uur aan in Arnhem. Na eerst weer (zie het verslag van Roger Waters) 10 euro te hebben betaald mochten we parkeren op de bult. Toen direct even naar de merchandise stands gelopen om wat te halen. Ik wilde een trui hebben maar die hadden ze niet meer in mijn maat, alleen nog een M en gezien mijn figuur gaat dat niet goed komen, haha. Dan maar een shirtje en een tourboek.

Daarna nog even naar de grote gele M, om even wat te eten, aangezien het daar zo druk was hebben we het eten maar meegenomen naar de ingang waar we moesten gaan staan (L). Maar eerst nog even een sanitaire stop, in een afgekeurde aanhanger met een verstopt toilet….. Aangekomen in de rij wachtenden, stuurde ik Ineke een smsje met de vraag waar hun stonden. Hun stonden ook in rij L en nog voordat ik daarop terug kon antwoorden stonden ze al voor onze neus. En toen begon het wachten, en het werd kouder en kouder er kwam zelfs sneeuw uit de lucht! Dit meende we eerste maar het was een kussen van iemand dat uit elkaar werd getrokken en over de rij wachtende werd gegooid.

Tegen 18.00 uur kwam er beweging in de rij, we mochten naar binnen! Dat was wel fijn want het was toch wel koud geworden. Maar we hadden het droog gehouden en dat was het voornaamste. Eerst nog door de security waar iedereen gefouilleerd werd, voordat we door konden lopen richting de mensen met de scan apparatuur. Kaartje ingescand en we mochten naar binnen. In het ‘gedrang’ waren we Ineke, Jolanda en een vriendin van hun, waarvan ik de naam niet weet, uit het oog verloren. Hun waren dus in de pit, waar wij niet meer bij in mochten. Maar wij hadden ook best een goede plek net achter de pit. Toen moesten we weer wachten tot 20.15 uur want toen begon het concert. Onder het wachten, vroegen Jolanda en Ineke ons of we op hun jassen wilde letten, is goed, maar daar stond natuurlijk wel wat tegenover, en aangezien we niet meer weg wilden van deze plek, werd er drinken voor ons gehaald. Nogmaals bedankt!!

20.15 uur:
Onder de melodie van het draaiorgel die op het podium stond, verschenen een voor een de band leden op het podium, met als laatste Bruce, die naar de microfoon toe liep en riep ‘I’m Alive’ in plaats van het reguliere ‘Is there anybody alive out there’. Het concert begon met Radio Nowhere, echt een geweldige concert opener. Waarna Bruce en de band meteen door gingen met een persoonlijke favoriet No Surrender.
Gevolgd door Lonesome Day, en Gypsy Biker waarin de gitaar solo’s niet van de lucht waren. Voordat Bruce begon met het ingetogen Magic verontschuldigde hij zich dat hij gisteren niet kon optreden. “Niemand ziek? Hoe gaat het met jullie?” En vervolgens: “I’m sorry for the delay. It would have been very ugly.”

Waarna Bruce Magic in zette, samen met Soozie Tyrell, ipv Patti Scialfa die thuis bij de kinderen was. Na Magic het geweldige Reason To Believe, op de plaat (Nebraska) is het een erg rustig nummer, maar in deze uitvoering rocked het alle kanten uit. Daarna Candy’s Room en She’s The One, met vooral bij Candy’s Room een venijnige gitaarsolo.
Toen was Livin’ In The Future aan de beurt, gevolgd door The Promised Land, en toen een improvisatie stukje waardoor het nummer wat langer duurde dan normaal. Daarna vervolgde Bruce met Darlington County, op de setlist stond eigenlijk I’ll Work For Your Love, maar die werd dus niet gespeeld. Tijden Darlington stopte Bruce de band even en liet het publiek het refrein zingen. Wat een erg leuk effect gaf. Na de roadtrip (zie de lyrics van Darlington County) werd Tunnel Of Love gespeeld, met een geweldige gitaarsolo van Nils, een van de hoogtepunten van de avond. Tegen het einde van Tunnel werd er weer een ander nummer gespeeld dan dat op de setlist stond, namelijk Night.

Daarna was het tijd voor Devil’s Arcade, The Rising, Last To Die, Long Walk Home en Badlands. Ik vind dit een hele goede combinatie van nummers, en The Rising is ook het nummer waardoor ik fan ben geworden van Bruce Springsteen. Na Badlands liep de band even van het podium af, om de toegiften in te luiden. Dat begon met ‘Girls In Their Summer Clothes’ dat Bruce opdroeg aan alle Nederlandse meisjes.

Toen was het tijd voor een tour première in de vorm van Santa Claus Is Coming To Town. “Iemand vertelde me over Sinterklaas… op 5 december toch?” vroeg Springsteen aan het publiek, waarop het publiek begon te juichen en Roy de eerste tonen inzetten van het kerst nummer maar speciaal voor Nederland dus een Sinterklaas nummer, want Springsteen en het publiek zongen Sinterklaas Is Coming To Town in plaats van de eigenlijke titel. Ook gooide nog iemand een handpop van de Sint op het podium waarop Steve de pop aan Bruce gaf en zei ‘It’s the man himself’ doelend op de handpop.

Daarna gingen de zaallichten aan en klonk het bekende one twoooo, Born To Run werd ingezet gevolgd door Dancing In The Dark en American Land, waarna het concert ten einde kwam maar niet voordat Bruce tijdens American Land de band had voorgesteld. Na de laatste noten van American Land, bedankte de band het publiek en Bruce riep door de microfoon ‘See you in Amsterdam in June’. Inmiddels is dit 18 juni en op zaterdag 8 december begint de voorverkoop voor het concert in de Amsterdam ArenA.
Toen de zaallichten weer aangingen, nog even wat nagepraat en de jassen teruggegeven. Toen we buitenkwamen, was er bij een van de uitgangen een toeloop van mensen wat bleek Springsteen en consorten verlieten het Gelredome, dat was dus nog een mooie bijkomstigheid van een toch al geweldige avond.

Setlist:
Radio Nowhere/No Surrender/Lonesome Day/Gypsy Biker/Magic/Reason To Believe/Candy’s Room/She’s The One/Livin’ In The Future/The Promised Land/Darlington County/Tunnel Of Love/Night/Devil’s Arcade/The Rising/Last To Die/Long Walk Home/Badlands/Girls In Their Summer Clothes/Santa Claus Is Coming To Town/Born To Run/Dancing In The Dark/American Land

Band:
Bruce Springsteen: vocals, guitar, harmonica
Roy Bittan: piano, keyboards
Clarence Clemons: saxofoon, percussion
Charles Giordano: Hammond organ, keyboards
Nils Lofgren: guitar, pedal steel guitar
Garry Tallent: bass
Soozie Tyrell: violin, guitar, backing vocals
Max Weinberg: drums
Steve van Zandt: guitar, backing vocals

Gezien:
Bruce Springsteen & The E Street Band
Magic Tour 2007
01-12-2007: Gelredome, Arnhem, NL

Concertreview: Guus Meeuwis

Setlist:
Tranen Gelachen/Zo Ver Weg/Het Is Een Nacht/Zal Ik Er Zijn/Geef Mij Je Angst/Niemand/Op Straat/Hou Me Gewoon Maar Even Vast/Bloemen/Toen Ik Je Zag/Ik Tel Tot Drie/Bondgenoot*/Het Regent Zonnestralen*/ Brabant/Jouw Hand/Proosten/Medley (Zeven Dagen Lang/Kom Van Dat Dak Af (met Peter Koelewijn))/Mag Ik Dansen/Verliefd Zijn/Ik Wil Je/Ik Ben Zo Blij Dat Ik Je Niet Vergeten Ben/’t Dondert & ‘t Bliksemt//Tranen Gelachen/ Per Spoor/Genoten

* Met Acda En De Munnik

Gezien:
Guus Meeuwis
Groots Met Een Zachte G 2007
15-06-2007: Philips Stadion, Eindhoven, NL

Concertreview: Ik voel me genaaid!

Op een dag in oktober stuurde ik Henk G een mailtje met een link erin naar een bericht dat Roger Waters weer naar Nederland zou komen. Nu hadden we al min of meer afgesproken dat als Waters weer naar Nederland zou komen dat ik dan met Henk G mee ging. Na al die goede verhalen over het concert in de Schans tijdens Arrow Rock (Lichtenvoorde).
Op 3 november ging de voorverkoop van start, en het was Henk G gelukt om kaartje te bemachtigen. Dus het was helemaal geregeld. Op 5 mei 2007 beleef ik mijn eerste stadion concert, in het Gelredome samen met Henk, Wilma, Henk & Monique. Maar toen was het nog maar november dus het duurde nog een half jaar voordat het zo ver was.

Maar na dat halve jaar was het zaterdag 5 mei zover, tegen een uur of 11 waren Henk en Wilma bij mij, en daarna zijn we met z’n drieën in de auto gestapt om nog geen 500 meter verder Henk & Monique op te halen. Daar aangekomen hebben we wat gedronken en een beetje gepraat over van alles en nog wat. Tegen twaalven zijn we vertrokken met als bestemming het Gelredome te Arnhem. Nog even gesightseed in Varseveld omdat de kruising op de N18 eruit lag, zodat we niet direct de A18 op konden. Maar eenmaal op de autobaan waren we er ook snel, want om 13.00 uur precies reden we het terrein van het Gelredome op. We zagen een bordje staan met parkeren 10 euro, dus zo naïef als we zijn die tien euro betaald en de auto geparkeerd op de bult.
Daarna zijn we via de brug naar de bus halte gelopen, en in de bus gestapt met een strippenkaart, wat eigenlijk niet hoefde als we de auto op het transferium hadden gezet. Want dan hadden we 2,50 euro betaald en gelijk een ticket om met de bus naar het centrum te gaan. Dit legde de buschauffeur allemaal uit. Toen kwam Henk A. met de nu al legendarische woorden: “Ik voel me genaaid”.

Dit zouden we nog vaker horen die dag uit de mond van Henk A. Bij de bushalte uitgestapt en het centrum ingelopen, om wat te gaan eten. Het werd een puntzak friet van Ratelband (die ja!). Daarna wilden Wilma & Monique nog winkelen dus hebben ik, Henk A en Henk G een terrasje opgezocht om wat te gaan drinken. Toen Monique en Wilma er weer waren, zijn we verder gegaan om weer wat te eten, dit maal op de Korenmarkt bij het gezellige etablissement Dino’s waar nog net een paar tafeltjes vrij waren, zodat wij daar konden zitten. Toen we het eten op hadden wat overigens erg lekker was, liepen we weer naar de bushalte, om weer terug te gaan naar het Gelredome, want het was inmiddels al half vijf. Bij de bushalte aangekomen moesten we 2 euro p.p, betalen om weer terug te komen bij het Gelredome terwijl de buschauffeur op de heen weg had gezegd dat het maar 1 euro zou kosten. Maar dat was dan met een transferiumkaartje bleek later. Dus Henk A sprak wederom de woorden voor de tweede keer die dag “Ik voel me genaaid”, en het zou niet de laatste keer zijn.

Bij het stadion aangekomen in de rij gaan staan, waar we niet de enigste waren. Het was er ook warm bij want de zon stond pal op de rij wachtenden. Dus wat te drinken ging er wel in. Tegen half zes, kwam er ineens beweging in de rij, dus iedereen dacht dat het stadion open zou gaan, maar dat was op dat moment nog niet zo. Er waren alleen vooraan wat mensen gaan staan. Zodat de rij compacter werd. Maar een half uur later was het dan zover, de poorten gingen open. Na dat we werden gefouilleerd zijn Henk G en ik het stadion in gelopen, Wilma wachtte nog even op Henk en Monique. Eerst wilden we doorlopen maar de merchandise stand had zo’n grote aantrekkingskracht op ons dat we daar eerst heen zijn gegaan. Na de shirtjes te hebben gekocht zijn we door gelopen samen met Wilma, Monique & Henk A, die ons inmiddels hadden gevonden, naar een mooi plekje schuin voor het podium net achter de ‘pit’. Dus we konden lekker leunen tegen het hek. In de tussentijd waren Willem en zijn vrouw ook gearriveerd, bij ons. Nog even gauw naar de wc en toen was het wachten, wachten en nog eens wachten.

Maar om 20.00 uur was het dan zover de band onder leiding van Roger Waters kwam het podium op. En begonnen met In The Flesh, dit was ook het teken voor sommigen mensen om de jointjes aan te steken, want je kon het goed ruiken. Ook liepen er tijdens de eerste paar liedjes wat mensen tussen het hek en de pit door omdat die het niet meer konden volhouden c.q. waren flauwgevallen. Na Mother, Set The Controls For the Heart Of The Sun, Shine On You Crazy Diamond, Have A Cigar, Wish You Were Here, Southampton Dock en The Fletcher Memorial Home, was het tijd voor Perfect Sense, dit nummer werd uit volle borst meegezongen, door bijna iedereen in het Gelredome. Na Perfect Sense was het tijd voor een nieuw nummer, zoals Waters zij, maar dit nummer is al uitgebracht in 2004. Getiteld ‘Leaving Beirut’ waarin hij verteld wat hij als 17 jarige heeft meegemaakt in Beirut. Dit nummer is een echt aanklacht tegen George W. Bush:

Oh George! Oh George!
That Texas education must have fucked you up when you were very small

Na Beirut was het tijd voor Sheep, waarbij ook het varken door de zaal kwam vliegen en gelijktijdig een grote bak met witte en groen papier snippers werd losgetrokken boven het publiek. Na dit nummer was het voor Waters en consorten tijd voor een welverdiende pauze.

Toen de pauze voorbij was werd de complete cd Darkside Of The Moon gespeeld, en vooral Out On The Run was erg mooi met veel geluidseffecten en mooie filmpjes op het podium. Maar ook The Great Gig In The Sky, waarbij een van de zangeressen Carol Kenyon helemaal los ging met haar stem op dat nummer. Super mooi gedaan wat een stem heeft zij. Na Brain Damage en Eclipse was het 2de gedeelte van het concert afgelopen, dus werd het publiek bedankt en verdwenen de bandleden en Waters even van het podium. Om daarna weer terug te komen voor nog een toegift met o.a. Another Brick In The Wall en Comfortably Numb. En toen was het jammer genoeg echt afgelopen, want de lichten gingen weer aan in het Gelredome.

Eerst hebben we gewacht totdat de grootste drukte weg was en zijn langzaam naar de uitgang gelopen, nog even gauw wat gedronken en nog even naar de wc gegaan. Was het echt tijd om het stadion uit te gaan, ik heb buiten nog een programmaboekje gekocht á 20 euro (achteraf best veel geld voor nog geen eens 20 bladzijde) en een poster die wel goedkoper was (3 euro). In de auto gestapt die inmiddels helemaal alleen stond op de bult, en van het parkeerterrein af richting de autobaan. Maar dat kon niet want ze hadden het vak voor rechtsaf afgesloten dus moesten we heel Arnhem door om weer op de Pleij route uit te komen die weer overliep in de A12 en vanaf daar ging het snel. Bij Varsseveld nog even een om weg moeten nemen omdat ze ‘bezig’ waren met de weg. Weer in Groenlo nog even wat gedronken bij Henk & Monique en toen moe en voldaan weer naar huis. Het was een geweldige dag!!

Ik vond het een geweldig concert met mooie licht en geluidseffecten en mooie filmpjes op het scherm achter de muzikanten. Het is niet te vergelijken met bv een concert van Bruce Springsteen. Maar qua show staan beide heren wel op gelijke hoogte. Dit moet je een keer in je leven hebben meegemaakt!!

Setlist:

In The Flesh/Mother/Set The Controls For The Heart Of The Sun/Shine On You Crazy Diamond/Have A Cigar/Wish You Were Here/Southampton Dock/The Fletcher Memorial Home/Perfect Sense (Part 1 and 2)/Leaving Beirut/Sheep/Speak To Me/Breath (In The Air)/On The Run/Time/The Great Gig In The Sky/Money/Us And Them/Any Colour You Like/Brain Damage/Eclips/The Happiest Days Of Our Lives/Another Brick In The Wall (Pt 2)/Vera/Bring The Boys back Home/Comfortably Numb

Band:
Roger Waters: bass, lead vocals
Andy Fairwheater Low: guitar
Snowy White: guitar
David Kilminster: guitar, vocals
Jon Carin: keyboards
Harry Waters: keyboards, vocals
Ian Ritchie: saxophone
Graham Broad: drums
Katie Kissoon: back ground vocals
P.P. Arnold: back ground vocals
Carol Kenyon: back ground vocals

Gezien:
Roger Waters
The Darkside of The Moon World Tour 2007
05-05-2007: Gelredome, Arnhem, NL

Concertreview: De godvergeten kloostertuin

Vorige week kwam Mandy, met het idee om met de hele klas naar Jovink te gaan. Velen waaronder ondergetekende moest daar over na denken, maar het leek mij wel een leuk en gezellig idee om met de klas wat te gaan doen. Maandags de 19de weer op school gekomen, na een goed Formule 1 weekend met Raikkonen voor Ferrari als winnaar in Melbourne, Australië. Maar dat terzijde. Vroeg Mandy wie er nu allemaal mee gingen woensdag avond 21 maart.
Op een gegeven moment was het aantal enthousiastelingen op 1 hand te tellen. Maar door het enthousiasme (bij het irritante af, Geintje;-) van Mandy werden er toch meer mensen overgehaald. Nu waren ze op 2 handen te tellen.

De mensen die zin handen om mee te gaan waren in alfabetische volgorde: Charline, Loes H, Mandy, Marieke S, Rianne, Thijs en het zusje van Mandy, Veronie. We hadden afgesproken om tegen 17.45 uur bij de Calixtus Kerk te verzamelen.
Toen ik aankwam met de auto, stonden Rianne en Loes er al, even later kwamen Charline en Marieke er ook bij. Allemaal netjes om 17.45 uur. Charline zou Maartje bellen wanneer we uit Groenlo zouden vertrekken, zodat ze ongeveer wist hoelaat we bij de Mc D waren. Maar toen werd het wachten, erg lang wachten…………………………………………

Op de familie Siemes, Maartje kwam speciaal uit Vragender om met de auto in Groenlo rond te rijden, om te kijken waar de Siemesjes bleven. Rond de klok van 18.05 – 18.15 uur kwamen Mandy en Veronie, aan rijden voor de kerk. Het leuke aan dit verhaal is dat Mandy de tijd had afgesproken en we er rond die tijd zeker moesten zijn.

Dus waren we compleet, Maartje was al halverwege de rit van Vragender naar het altijd gezellige en die bewuste woensdag ook een winderig en regenachtig Groenlo. Dus hebben we nog even op Maartje gewacht, en toen was het volgas op zijn Schumachers naar Winterswijk. Om precies te zijn naar de grote gele M. Na daar fijn gegeten te hebben, de bestellingen varieerden van Happy Meals, tot Big Mac’s tot de lekkere McCroquet. Ook onze mentor kwam door de McDrive, toen ik dat zei geloofde niemand mij. Maar dat wederom terzijde, ik weet ook niet wat dit met een concertverslag te maken heeft.

Toen we de buiken vol hadden, zijn we weer in de auto’s gestapt en hebben we ‘afscheid’ genomen van Maartje, want zij ging niet mee naar de Jovinx. Terug in Groenlo, de passagiers uit laten stappen, en achter Charline aan gereden, zodat ze niet hoefde te fietsen naar huis. Dat gedaan hebbende parkeerde ik de auto in de ‘godvergeten’ kloostertuin. En zijn Charline en ik naar binnen gegaan alwaar we opgewacht werden door de rest van de groep. Na een paar drankjes en wat gepraat hebbende met mijn neefje en vrienden begon het concert.

Het eerste nummer wat Jovink speelde was: ‘Wakker Worden’, dat bracht de sfeer, die voor het concert ook al erg leuk, was helemaal naar een top sfeer. Na vele nummers waaronder: ‘Klasse Goed Te Passe’ zie filmpjes. En Frau Antje met de kaas (tante Rikie) was het tijd voor een intermezzo. Met de ‘manager’ van de band dhr André Nijman, achter de draaitafel. De volgende liedjes draaide hij onder andere: Henk Wijngaard – Met De Vlam In De Pijp en Meatloaf – Paradise By The Dashboard Light. Dat door ons ‘erg’ goed werd mee gezongen.

Na het intermezzo, kwamen de Jovinx het podium weer op, voor nog meer liedjes waaronder Luie Flikker, Nooit Meer Noar Ikea en vele anderen. En natuurlijk de 7 dronk. Tegen het einde van het concert verliet de band weer even het podium, dus wij weer naar de bar om wat te drinken te halen en onze goede plekken voor aan het podium op te geven. Maar ze kwamen terug met nog een paar nummers waarvan ik de titels jammer genoeg niet weet. Ook ging manager Nijman vuurspuwend door de zaal, waardoor het nog warmer werd dan dat het al was. Maar dat mocht de pret zeker niet drukken.

Het laatste nummer van de avond ging over 15 jaar Jovink wat ik een erg mooie afsluiting van de avond vond.
Maar toen was het nog lang geen tijd om naar huis te gaan. Want er moesten foto’s komen. En we werden heuse groupies, Gijs Jolink, Henrik Jan Lovink, Hendrik Jan Bökkers en Hans Bouman werden slachtoffers van ons. Maar dat was nog niet alles ook Manager Nijman en Tante Rikie moesten er aan geloven. Dus zo staan we met alle helden van Jovink & The Voederbietels op de foto!

En het werd steeds later en de zaal leger, nog even gauw een T-shirt gekocht als aandenken aan een gezellige avond. Daarna wilden de meesten wel naar huis, dus zo gezegd zo gedaan. Taxi Walhof werd gecharterd met de mooie Mitsubishi Lancer 1.4 uit 1997, voor de terugreis die ons zou leiden langs de mooie buitenwijken van Groenlo, het Banninghof, om Marieke & Charline naar huis te brengen. Daarna langs de mooie Berkel op naar Zieuwent om Loes thuis te brengen, en daarna ging de reis via Lichtenvoorde, naar Lievelde, Groenlo, Zwolle, Holterhoek en uiteindelijk Hupsel om de familie Siemes bij hun huis af te zetten. En daarna was het voor ondergetekende ook tijd om weer huiswaarts te keren dus via Hupsel langs De Keet (het café van Hupsel) naar Groenlo. Ik vond het een erg geslaagde, gezellige, leuke (en wat je er al niet meer van kunt zeggen) avond. Dus Mandy, bedankt voor het overhalen en het initiatief zodat ik en anderen toch zijn meegegaan het was TOP!!!

Setlist:
Wakker Worden/Klasse Goed Te Passe/Harder/Waarom/Godverdomme/Godverdomme (Piano)/Wee wilt Rock ’N Roll/Aan de kant/Wanneer Geven Wi-j De Strijd Op/Nooit Meer Noar Ikea/’T Geet Hier Spoken/Hol De Bek/7 Dronk/Brommers Kiekn/Luie Flikker/Akelig Geil/Oude Nummers Medley/Ronnie Kiek Uut/’t Is Mooi Gewest
setlist is niet op volgorde/compleet

Band:
Gijs Jolink: bass, vocals
Henrik Jan Lovink: guitar, vocals
Hendrik Jan Bökkers: guitar, vocals
Hans Bouman: drums

Gezien:
Jovink & De Voederbietels
Try Out Concert
21-03-2007: City Lido, Groenlo, NL

Concertreview: Factory In Rotterdam

In 2008 moest ik voor het vak geschiedenis, een cultuureel evenement bezoeken of bezocht hebben. Dat te maken heeft met geschiedenis. Vandaar dit ‘concertverslag’. Hierin worden de nummers van de We Shall Overcome (2006)cd uitgelicht.

Na het concert van 16 mei 2006 in de Heineken Music Hall kwam Springsteen in het najaar van 2006 weer naar Nederland. Dit zou na het concert in de HMH mijn 2de Springsteen concert worden en voor Frank zijn eerste Springsteen concert.
Het concert begon na een ‘Hallo Nederland, Hallo Rotterdam’. met John Henry, vermoedelijk een van de meest gezongen Amerikaanse folknummers aller tijden.

Gebasseerd op een waar verhaal. Het speelt zich af aan het einde van de negentiende eeuw tijdens het aanleggen van de spoorlijnen in het oosten van de VS. John Henry was een zogenaamde steel-driver, iemand die ijzeren spijkers in de grond slaat waaraan de rails wordt vastgemaakt. Ook hakten ze gaten in de rotsbodem waar vervolgens explosieven in werden gestopt. Die werden vervolgens opgeblazen om zo tunnels te maken.
Rond 1880 ging de techniek echter zo snel dat het werk ook door stoomdrilboren op te nemen. De lokatie van zijn heldhaftige strijd staat niet vast, maar velen denken dat het Big Bend Mountain in West Virginia is. Volgens John Garst van de Universiteit van Georgia gebeurde het echter in Alabama op 20 september 1887. Volgens hem was John Henry een zwarte man die als een slaaf was geboren en die afkomstig was uit Crystal Springs, Mississipi. Henry wint het van de machine om vervolgens ter plekke dood neer te vallen.

John Henry is een protestlied, soms tegen het waardeloos zijn van een mens, soms tegen het overwerk. Het is ook een lied over de liefde voor je werk. En het is het klassieke verhaal van de strijd van de mens tegen de machine. En een verhaal over de eenheid van de mens en zijn gereedschap. En omdat Henry wordt verondersteld een zwarte man te zijn, is het ook een eerbetoon aan de kracht en moed van de African-Americans. Verder gaat het ook over de harde houding van de bazen en de machtsstructuren die het toestaan dat mensen zicht letterlijk dood werken. In de versie van Pete Seeger en Springsteen gaat het ook over huwelijkse trouw en de kracht van de vrouw.
Wat het publiek al direct goed meezong, en de sfeer was gezet. Springsteen vroeg na John Henry ‘Alles kits, het is prettig om weer in Rotterdam zu sein’, vervolgde hij. De avond ervoor had hij met zijn band nog in Hamburg gespeeld dus misschien was er nog wat blijven hangen. Hierna werd Oh Mary Don’t You Weep ingezet, een van de belangrijkste Negro-spiritueals. Ontstaan nog voor de Amerikaanse burgeroorlog. De Mary uit de tekst is niet bijbels. Het betreft alleen niet Maria Magdalena of de Heilige Maagd Maria. Het gaat om Maria van Bethanië, die samen met haar zus Martha bij Jezus pleitte om hun broer Lazarus weer uit de dood te laten opstaan. De tekstpassages over de Farao verwijzen naar het verhaal van de uittocht uit Egypte uit het bijbelboek Exodus. Het nummer over bevrijding en de komst van betere tijden werd veel gezongen tijdens de Amerikaanse strijd voor gelijke burgerrechten in de jaren vijftig en zestig.
Daarna werd banjo speler Greg Liszt, naar voren geduwd door Springsteen om het intro van Old Dan Tucker te spelen dit is een oud viool nummer, vaak gebruikt voor dansfeesten. Werd al bekend rond 1843 toen Dan Emmett, een van de bekendste minstrelen uit zijn tijd, er een tekst bijschreef voor zijn groep de Virginia Minstrels. Het nummer zelf is echter ouder en bestaat in vele verschillende versies. In dat opzicht is het een echt folknummer. Hoe oud het nummer echt is, is onzeker. Sommige bronnen claimen dat Dan Tucker een dominee uit het einde van de achttiende eeuw was. Andere zeggen dat hij een legerkapitein was die in 1624 stierf. In de liner notes bij de cd signaleert Dave Marsh overeenkomsten tussen dit nummer en Springsteens eigen Blinded By The Light.

Daarna was het tijd voor het ingetogen maar o zo mooie: Eyes On The Prize, een religeus gezang, die ook bekend is onder andere titels als ‘Gospel Plow’, ‘Paul And Silas’Keep Your Hand on the Plow en Hold On. Oorspronkelijk dateert het nummer van voor de eerste wereldoorlog. De versie die Springsteen uitvoert werd daarentegen geschreven in 1956 door burgerrechtenactiviste Alice Wine. Het nummer had vooral veel betekenis voor de activisten die hun protesten moesten bekopen met gevangenisstraffen en leek speciaal geschreven voor de burgerrechtenbeweging. Veel tekstpassages verwijzen naar tal van Bijbelboeken.
Daarna was het de beurt aan Jesse James, een historische ballade. Geschreven door Billy Gashade, kort nadat Robert Ford de beroemde outlaw Jesse James in 1882 dood schoot in ruil voor een beloning. Het betreft niet het gelijknamige nummer van Woody Guthrie uit 1939. Dat heeft een andere melodie en tekst. Guthrie gebruike deze versie van Jesse James wel voor zijn eigen nummer Jesus Christ. Jesse James en zijn broer Frank waren bandieten die arme boeren in de staten Missouri en Kansas terroriseerden in de periode voor de Amerikaanse burgeroorlog. Tijdens die oorlog maakten ze deel uit van een bijzonder bloeddorstig onderdeel van de Zuidelijke Troepen. Na de oorloge legden de James broers zich toe op het overvallen van banken en treinen. Daarbij keken ze niet op een dode meer of minder. De tekst van het nummer romantiseert hun daden echter en portretteert hen als nobele eigentijdse versies van Robin Hood. Jesse James werd daardoor een Amerikaanse legende. Er zijn diverse speelfilms over hem verschenen en tal van andere liederen.
Na dat de blazerssectie de laatste noten hadden geblazen, was het tijd voor een nummer uit Springsteens eigen werk, namelijk Adam Raised A Cain. Van het album Darkness On The Edge Of Town uit 1978. Dit nummer heeft veel bijbelse invloeden. Na Adam was het tijd voor een echte Springsteen klassieker overgoten met een Folk/Iers geluid namelijk The River (1980).
Is A Dream A Lie If It Don’t Come Trought. Or Is It Something Worse.
Hierna was het tijd voor weer een nummer van de nieuwe cd namelijk: Erie Canal. Geschreven in 1905 door Thomas S. Allen. Destijds nog onder de titiel ‘Low Bridge, Everybody Down’. Het had ook circa tachtig jaar geleden geschreven kunnen zijn toen de kanalen nog de belangrijkste transportmogelijkeheid waren. Het Erie Kanaal werd tussen 1817 en 1825 aangelegd om New York City en het oosten van de VS te verbinden met Buffalo en wat toen het westen van het land was. Het was Amerika’s eerste nationale transportlijn. Het bleef belangrijk tot de opkomst van de spoorlijnen en is , inmiddels tussen 1903 en 1918 verbreed, nog steeds in functie. Zij het tegenwoordig voor de pleziervaart. Toen Allen dit nummer schreef waren de boten op de kanalen inmiddels gemotoriseerd. De tekst is nostalgisch naar de periode dat de boten nog werden voortgetrokken door muilezels.

Daarna was het qua muziek tijd voor een qua muziek een vrolijk nummer mede door de blazerssectie. Namelijk My Oklahoma Home: Het ‘nieuwste nummer op het album. Geschreven door Agnes ‘Sis’ Cunnigham samen met haar broer Bill. Zij was (samen met onder andere Pete Seeger en Woody Guthrie) lid van de Almanac Singers en ook redacteur en samen met Seeger (mede-)oprichtster van het tijdschrift Broadside. Daarnaast was ze zelf een zogenaamde Dustbowl-vluchteling. In de jaren dertig verloor de familie Cunnigham hun boerderij door de stofstormen en vluchtte weg. Sis en haar man Carl Friesen waren openlijke activisten voor de Communistische partij. Na de tweede Wereldoorlog werd het duo op de zwarte lijst gezet, waarna het vaak moest rondkomen van de bijstand. Sis werkte in de jaren zestig een tijdje als de secretaresse van Pete Seeger. Ze vertelde haar verhaal in 1999 in haar boek Red Dust and Broadsides. Opmerkelijk genoeg was Seeger de enige die ‘My Oklahoma Home’ commercieel opnam.

Hierna was het wederom tijd voor een nummer uit Springsteens eigen repertoire, namelijk Devil’s & Dust (2005) dit nummer gaat over een soldaat in Irak die niet meer weet wie hij nu moet vertrouwen. Na dit nummer ging Springsteen meteen door met nog een anti oorlogs nummer namelijk, Mrs. McGrath, hoewel dit nummer erg populair was tijdens de Ierse Paasopstand van 1916, is het veelouder. Het dateert uit de tijd van de Napoleontische oorlogen van een ruime eeuw daarvoor. Het is bekend van een pamflet in Dublin uit 1815. De buitenlandse oorlog die in de tekst wordt genoemd is dan ook niet de eerste wereldoorlog. Het gaat vermoedelijk om de Engels-Franse oorlog van 1808-1814. Het nummer maakte deel uit van een hele campagne om Ierse jongens te weerhouden van het dienen in het Engelse Leger.

Daarna was het tijd voor een nieuw nummer namelijk How Can A Poor Man Stand Such Times And Live? Waarin Springsteen uit haalt naar de Bush regering en hun optreden bij de orkaan Katrina. Dit nummer werd geschreven door Blind Alfred Reed en door hem opgenomen een maand na de beurscrash van 1929 op Wall Street die tot de Grote Depressie van de jaren dertig zou leiden. Springsteen hoorde dit nummer voor het eerst via Ry Cooders debuutalbum uit 1970. Springsteen bedankt hem voor het arrangement. Hij heeft het eerste couplet behouden en er vervolgens drie nieuwe aan toegevoegd. Daarbij had hij het enorme lijden van de mensen in New Orleans na afloop van de orkaan Katrina in zijn gedachten. Met ‘How Can a Poor Man Stand Such Times and Live?’ had Bruce al voor de start van de tour een song die goed bij de Seeger-nummers paste. Het nummer heeft niets met Pete Seeger te maken maar is gebaseerd op een nummer van Blind Alfred Reed. Deze bluesmuzikant schreef het in 1929 na het instorten van de beurs van Wall Street. Springsteen raakte geïnspireerd door de uitvoering van Ry Cooder van hetzelfde nummer en herschreef de tekst na het bezoek van Bush aan New Orleans. “Ik hield het eerste couplet en schreef er zelf drie bij, die het gebrekkige handelen van de overheid portretteren waardoor het voor de armen in New Orleans na de ramp van orkaan Katrina nog zo veel erger werd”, schrijft Bruce in het tekstboekje van de nieuwe We Shall Overcome. Dit nummer was blijkbaar nog niet klaar of nog niet rijp om op de eerste uitgave van het album te verschijnen.

Hierna was het ‘Party’ time met Jacob’s Ladder tijdens de intro van het nummer riep Springsteen dat ‘The Dutch Ass Must Rise’. En dat deden de mensen op de tribunes massaal.
Jacob’s Ladder is wederom een Negro-spiritual die werd gebaseerd op het bijbelboek Genesis 28, vers 11 t/m19. Vooral bekend als een versje dat werd gezongen op de zondagsschool. De tekst gaat over de droom die Jacob heeft nadat hij is gevlucht voor Esau die hij door bederog zijn erfenis heeft afgenomen. In de droom lopen engelen een ladder naar de hemel op en neer en vertelt God aan Jacob dat hij veel nakomelingen zal krijgen. Vooral door de slaven in de VS was de beeldspraak in het nummer erg krachtig, omdat het duidt op de uiteindelijke bevrijding.
Na dit vrolijke nummer stond iedereen in de Ahoy’ op zijn benen. Hierna was het tijd voor een iets ingetogener nummer namelijk Long Time Comin’ (2005) een nummer die hij opdroeg aan zijn vrouw (Patti Scialfa) “Ze zitten op de middelbare school, we kunnen hun niet alleen laten”, legde hij uit. ‘Long Time Coming’ kreeg een prachtige uitvoering, die met de Seeger Sessions Band erg lijkt op de studioversie die op de cd Devils & Dust (2005) staat.
Met Open All Night werd de feest sfeer doorgezet, dit nummer is ook van Springsteen zelf uit 1982. Het nummer staat op het akoestische album Nebraska. Maar in de Seeger Sessions uitvoering wordt dit nummer erg vrolijk en al rappend ging Springsteen door de tekst. Met ook nog een mooie (akoestische)gitaar solo op het eind.
Daarna was het tijd voor Pay Me My Money Down dat nummer wordt gezien als een zeemanslied, maar eigenlijk een protestlied door zwarte arbeiders in de haven s van Georgia en South Carolina. Ze protesteerden tegen de praktijken van scheepskapiteins die eisten dat hun boot meteen geladen of gelost zou worden en beloofden dat de arbeiders de volgende dag hun geld zouden krijgen. Uiteraard glipten ze vervolgens de haven uit zonder te betalen. Latere versies voegden nieuwe teksten over het leven aan boord toe.
Lange tijd had het nummer een calypso ritme. De band werd door Springsteen van het podium gestuurd, behalve de drummer en de tuba speler. Springsteen lied hun nog even spelen totdat hij er ‘genoeg’ van had. En de drummer van het podium stuurde. Om de tuba speler van het podium te krijgen viel Springsteens oog op een bosje tulpen, dat iemand op het podium gooide. Eén voor één gooide hij een tulp in de tuba. Totdat de tuba speler zijn instrument redde van een tulpen gooiende Springsteen. En ook van het podium afliep. Springsteen volgde hem. Er volgde een korte pauze (2/3 minuten). Op de setlist stond het nummer Fire (o.a. de Pointer Sisters hebben dat nummer van Springsteen gecoverd). Maar het oog van Springsteen viel op een verzoek bordje. Zoals gewoon bij Springsteen werd dat verzoek ingewilligd. Factory (1978)was het verzoek, ook een eigen Springsteen nummer.

Dit nummer paste heel goed in de sfeer van de eerder gespeelde nummers over werkende mensen. Daarna volgde My City Of Ruins (2002) dit nummer gaat over het vervallen Asbury Park, NJ. Maar ook toepasselijk op de aanslagen van 9/11. Daarna volgde You Can Look (But You Better Not Touch) van The River. Tijdens dit nummer ging Bruce helemaal uit zijn dak met rare dansjes. Het nummer kreeg ook een ander begin en einde omdat Charles Giordano spontaan iets anders op accordeon speelde, wat Bruce wel beviel. Aan het slot van het nummer liet hij de band weer het melodietje van Giordano spelen en dirigeerde het nummer daarmee naar een iets te abrupt einde. “We’re making that up as we go along”, verexcuseerde Springsteen zich lachend. “Dank jullie wel voor een geweldige avond. Bedankt dat jullie vanavond zijn gekomen en voor jullie deelname aan ons experiment”, zei Bruce voor het ingetogen ‘When the Saints Go Marching In’,
Een nummer dat veel gebruikt werd in de begrafenis tradities van New Orleans, Louisiana. Terwijl de familie van de overledene de kist vergezelde naar het graf, speelde een band dit nummer eerst in een rustige versie. Als de familie terugkwam, switchte het nummer naar een upbeat/dixieland stijl. Dit nummer wordt vaak geassocieerd met New Orleans.
Het nummer werd pas echt bekend toen Louis Armstrong het nummer overgoot met een popsausje in de jaren ’30.

Voor ‘This Little Light of Mine’ vroeg Springsteen iedereen op de tribunes te gaan staan, “zodat je naar huis kunt gaan met een beetje licht op je”. Cindy Mizell mocht naast Bruce een stuk komen meezingen. Dit nummer is een gospel achtig kinderliedje geschreven door Harry Dixoen Loes (1895-1965) in 1920. Loes studeerde aan het Moody Bible Instituut en de American Conservatory of Music. Hij was een componist en leraar. Hij schreef vele andere gospel songs. Het nummer werd toegevoegd aan de folk traditie. Door John Lomax in 1939. Men dacht dat dit een Negro-spiritual nummer was. Maar dat is dus niet zo. Het is een religieus nummer want het verwijst naar de bijbel Mathias 5:16 “Let your light shine before men, that they may see your fine works and give glory to your Father who is in the heaven:”
Daarna volgde de afsluiter van het concert American Land.
De laatste drie concerten van de Amerikaanse tour (juni 2006) begon Bruce met een nieuw nummer: ‘American Land’. Dit nummer schreef Bruce, geïnspireerd door het gedicht He Lies in the American Land van Andrew Kovaly, waar Pete Seeger al muziek bij had gemaakt. Van Springsteens versie is alleen het eerste couplet ook in het gedicht terug te vinden. ‘American Land’ klinkt als een energieke Ierse folksong en beschrijft de hoop op een beter leven die vele immigranten hadden toen ze eind 19de en begin 20ste eeuw naar Amerika reisden. Voor de hand liggend is dat Springsteen – wiens vader Iers en Nederlands bloed had en wiens moeder van Italiaanse komaf is – van de vele Europeanen die naar Amerika emigreerden met name Ieren en Italianen noemt.

Wat een show van een erg energieke Springsteen, een geweldige band veel meer ingespeeld op elkaar dan in mei van 2006. Hierdoor werd er ook meer gejamd tussen de bandleden. Daarnaast deed het publiek ook erg enthousiast mee. Al met al een geweldige show, met vele oude Amerikaanse folksongs gemixt met Springsteens eigen werk.

Setlist:
John Henry/O Mary Don’t You Weep/Old Dan Tucker/Eyes on the Prize/Jesse James/Adam Raised A Cain/The River/Erie Canal/My Oklahoma Home/Devils & Dust/Mrs. McGrath/How Can A Poor Man Stand Such Times And Live?/Jacob’s Ladder/Long Time Comin’/Open All Night/Pay Me My Money Down/Factory/My City Of Ruins/You Can Look (But You Better Not Touch)/When the Saints Go Marching In/This Little Light Of Mine/American Land

Band:

Bruce Springsteen: vocals, acoustic guitar, harmonica
Marc Thompson: acoustic guitar, background vocals
Frank Bruno: acoustic guitar, drums and washboard
Soozie Tyrell: violin, background vocals
Sam Bardfeld: violin
Greg Liszt: banjo
Marty Rifkin: pedal steel guitar
Charles Giordano: accordion, piano, organ
Jeremy Chatzky: upright bass, electric bass
Larry Eagle: drums
Lisa Lowell: background vocals
Curtis King: background vocals
Cindy Mizelle: background vocals
Art Baron: tuba, occasional trombone
Eddie Manion: saxophone
Curt Ramm: trumpet
Clark Gayton: trombone

Gezien:
Bruce Springsteen & The Seeger Sessions Band
We Shall Overcome: The Seeger Sessions American Land Tour 2006
13-10-2006: Ahoy, Rotterdam, NL