Top 25 van 2019: 1. Bruce Springsteen – Western Stars

En daar was dan eind april, ineens als donderslag bij heldere hemel de aankondiging van een nieuw album van Bruce Springsteen getiteld ‘Western Stars’ met releasedatum 14 juni 2019. Met de aankondiging werd ook de eerste single uitgebracht ‘Hello Sunshine’. De single klinkt naar alles wat ik mooi vind in muziek. Een pedalsteel, piano, strijkers. Het klinkt een beetje country, een beetje Kris Kristofferson, een beetje Glen Campbell. Een fijne eerste single dus van een plaat die al een tijd in de maak was. In 2012 schoof Springsteen dit project aan de kant om het album ‘Wrecking Ball’ te maken, doordat hij geïnspireerd was geraakt door de financiële crisis van toen. Aan het album werd een wereldtour gekoppeld die met het album ‘High Hopes’ uit 2014 nog wat verlengd werd. In 2016 zou het album dan uitgebracht gaan worden maar ook toen bedacht Springsteen zich weer, want hij ging op tour om het album ‘The River’ uit 1980 integraal te spelen. Al veranderde dit al snel naar een greatest hits wereldtour. Daarna schreef Springsteen zijn autobiografie en stond hij een jaar lang op Broadway om zijn levensverhaal te vertellen aan de hand van zijn muziek. Het leek wel of de automatische piloot er op was gegaan bij Springsteen en mijn aandacht in zijn muziek verslapte ook wat tot eind april van dit jaar.

De inspiratie voor dit album haalde Springsteen uit de muzikale stroming uit het zuiden van Californië en dan met name het werk van Jimmy Webb, Burt Bacharach en Glen Campbell. In het persbericht vertelde Springsteen dat dit album een terugkeer is naar zijn solo albums met: “character driven songs and sweeping, cinematic orchestral arrangements. It’s a jewel box of a record.”

Samen met Ron Aniello die ook de productie deed voor ‘Wrecking Ball’ en ‘High Hopes’ maakte Springsteen dit album waarbij hij de hulp van een keur aan muzikanten inschakelde. Zo spelen Charlie Giordano (E Street Band) en steel pedalist Marty Rifkin mee maar ook oer E Streeter David Sancious laat zijn piano/orgel spel horen op een aantal nummers.

De plaat opent met ‘Hitch Hikin’ een opgewekt nummer over een lifter die met een drietal mensen mag mee rijden. Natuurlijk de vrachtwagenchauffeur, een familieman en een autofanaat. Daarna volgt ‘The Wayfarer’ waarin de eenzame hoofdpersoon s’ nachts van stad naar stad rijdt. Halverwege zit er een mooie opbouw in het nummer naar een instrumentaal stuk dat mij doet denken, aan een zonsopkomst en het daardoor misschien toch nog goedkomt met de eenzame hoofdpersoon. Een van de hoogtepunten op het album is ‘Tuscon Train’. De persoon in dit nummer is vertrokken uit Frisco, oftewel San Francisco. Hij ontvluchte zijn leven en zijn geliefde daar, om in het veel warmere Tuscon (Arizona) een nieuw leven op te bouwen. In Tuscon is de hoofdpersoon een kraanmachinist en hij houdt ervan om hard te werken:

Hard work’ll clear your mind and body
The hard sun will burn out the pain
If they’re lookin’ for me, tell ‘em, buddy
I’m waitin’ down at the station
Just prayin’ to the five-fifteen
I’ll wait all God’s creation
Just to show her a man can change
Now my baby’s coming in on the Tucson train

Maar of de geliefde daadwerkelijk van de trein stapt in Tuscon wordt in het midden gelaten. Dan de titeltrack ‘Western Stars’ gaat over een uitgerangeerde Hollywood acteur en wordt mooi beeldend verteld door Springsteen. Grappig is het stukje: A coyote with someone’s Chihuahua in its teeth skitters ‘cross my veranda in the night. Daarna volgt het vrolijke tex-mex nummer ‘Sleepy Joe’s Café’ over een oorlogsveteraan die met de hulp van een militaire lening samen met zijn vrouw een truckstop/bar opzet. Waar truckers, motorrijders en voorbijgangers komen om een leuke avond te hebben en zo hun zware leven even te kunnen vergeten. Op ‘Drive Fast (The Stuntman)’ verteld de hoofdpersoon over zijn leven op zijn negende klom hij al in hoge bomen (iets dat Springsteen ook deed) en wat later is hij autocoureur op het circuit van Remington (een fictiefcircuit). Nog later in zijn leven wordt hij verliefd op een actrice uit B-films en samen trekken ze naar Mexico of hun liefde stand kan houden. Het decor voor die zoektocht is de woestijnrally de Baja 1000. Het nummer opent en sluit met de tekstregel: I got two pins in my ankle and a busted collarbone/A steel rod in my leg, but it walks me home.

‘Chasin’ Wild Horses’ gaat over een cowboy die in de staat Montana werkt voor het BLM (Bureau Of Land Management) en jaagt op de wilde paarden. De cowboy probeert via dit werk te vluchten voor zijn verleden maar dat lukt niet. ‘Sundown’ lijkt qua verhaal een beetje op ‘Tuscon Train’ ook in dit nummer is de hoofdpersoon in afwachting van de komst van zijn geliefde aan het eind van de zomer. Want alleen in het stadje Sundown zijn is geen fijn idee. Net als op het voorgaande nummer probeert de hoofdpersoon door hard te werken zijn gedachten en eenzaamheid uit zijn gedachten te bannen.
Het nummer ‘Somewhere North Of Nashville’ is een beetje een vreemde eend in de spreekwoordelijke bijt op dit behoorlijk georkestreerde album. Op dit nummer is er minimale begeleiding van onder andere een piano. Dit nummer gaat over een songwriter die naar Nashville komt om het daar te gaan maken, maar dit mislukt wat ook ten koste gaat van zijn relatie.
‘Stones’ gaat over leugens, leugens die hem zijn verteld door iemand, de hoofdpersoon probeert die leugens te vergeten maar dat lukt hem niet. Toen ‘There Goes My Miracle’ als single verscheen moest ik wennen aan het geluid dat in niets leek op de eerste single, want dit nummer had zo op het album ‘Working On A Dream’ uit 2009 kunnen staan. Maar in het grotere geheel van de plaat past het goed. Een nummer over een geliefde die wegloopt uit de relatie. Dit nummer zou ook een verwijzing kunnen zijn naar het writer’s block waar Springsteen een periode last van had. Maar als je Springsteen mag geloven is dat nu over want hij is druk bezig met nieuwe nummers die hij en de E Street Band begin 2020 gaan opnemen.

‘Hello Sunshine’ is het een na laatste nummer op de plaat en heeft een fijne melancholische tekst. De hoofdpersoon houdt er van om af en toe alleen te zijn, regenachtige dagen maar daar heeft hij nu genoeg van en is in afwachting van de zon. Geniet van het moment en blijf niet zwelgen in zelfmedelijden lijkt Springsteen hier te zeggen. Muzikaal is het een prachtig nummer. Maar het absolute hoogtepunt van de plaat en het beste nummer van het jaar samen met Danny Vera’s ‘Roller Coaster’ is het majestueuze ‘Moonlight Motel’. Het nummer gaat over een motel dat zijn beste dagen heeft gehad, het ligt aan een verlaten weg waar heel af en toe iemand langskomt. De hoofdpersoon komt alleen aan in het motel en denkt dan terug aan zijn ex en hun tijd in dit motel. De liefde werd minder en nu hij weer terug is in het motel denkt hij terug aan die tijd en met een glas whiskey in zijn hand denkt hij terug aan de tijd die ze samen hadden. Dit zou wat mij betreft zomaar eens de opvolger van ‘Thunder Road’ uit 1975 kunnen zijn. Waarbij Mary de auto is ingestapt, maar uiteindelijk mislukte hun relatie.
Het nummer is erg beeldend:

Now the pool’s filled with empty, eight foot deep
Got dandelions growin’ up through the cracks in the concrete
Chain-link fence half-rusted away
Got a sign, says, “Children, be careful how you play”

En met dit nummer komt er een eind aan een fantastische plaat, een plaat die de Springsteen fans verdeeld, een deel vindt het niets en een ander deel fantastisch. Het laat zich raden tot welke groep ik behoor. Mooie verhalen over mensen waarbij het net niet lijkt te lukken, die op de vlucht zijn voor hun verleden en bijbehorende gevoelens. Muzikaal is het prachtig met die country invloeden, de blazers, de strijkers en de hele subtiele wall of sound die Springsteen daardoor op kan trekken. ‘Western Stars’ is niet alleen het beste album van 2019, maar ook het beste album dat Springsteen heeft uitgebracht sinds ‘Magic’ uit 2007.

Youtube:

Linkjes:
Website: brucespringsteen.net
Kopen: iTunes of Platomania
Luisteren: Spotify

De 25 van 2019: 2. The Delines – The Imperial

Terug naar 2014 toen Willy Vlautin (Richmond Fontaine) bekend maakte dat hij een nieuwe band had opgericht genaamd The Delines, met name om Amy Boone een platform te geven om haar zangkunsten te kunnen laten horen. Dat lukte, debuutplaat ‘Colfax’ stond in 2014 hoog in de jaarlijstjes. In 2015 volgde het album ‘Scenic Sessions’ die alleen tijdens hun Europese tour, te koop was. Maar daarna werd het stil rondom de band uit Portland, OR.

De jaren daarna werd er af en toe een bericht op Facebook geplaatst. Tot maart 2017 toen de band een bericht plaatste over de toestand van Amy Boone. In april van het jaar 2016 was ze in haar woonplaats Austin, TX, aangereden door een auto. Waarbij ze haar beide benen brak. Negen operaties verder en na een drie jaar durende revalidatie periode is Boone terug. En kon de band de opnames voor de nieuwe plaat, die voor Boone’s ongeluk bijna af was, weer oppakken onder leiding van producer John Morgan Askew. Die ook de vorige twee albums van The Delines produceerde.

The Delines met ook Sean Oldham, Freddy Trujillo, Cory Gray en Tucker Jackson in de gelederen, zijn op ‘The Imperial’ verder gegaan waar ze op ‘Colfax’ waren gebleven. ‘The Imperial’ is het resultaat van de tour naar aanleiding van het album uit 2014 en het vele oefenen als band. Willy Vlautin, die afgelopen jaar in Nederland doorbrak met zijn roman ‘Laat Me Niet Vallen’ door een item in ‘De Wereld Draait Door’, heeft tien nummers geschreven, die gaan over de onderkant van de samenleving, over mensen waarbij alles tegen zit. Zoals op het nummer ‘Holly The Hustle’ waarbij Holly eerst een fijne jeugd lijkt te hebben totdat haar moeder het gezin verlaat, haar vader zijn paarden verkoopt en haar meeneemt langs de paardenraces. Waar ze een vijftig jarige man ontmoet, hier verliefd op wordt, hij doodgeschoten wordt, Holly weet te vluchten maar komt dan weer in handen van verkeerde mannen, wordt in El Paso in elkaar geslagen en uiteindelijk wordt ze dronken en bloedend aangetroffen in de Santa Anita Inn. In een aantal nummers zijn blazers toegevoegd zoals op ‘Where Are You Sonny?’ waar een vrouw opzoek is naar haar vriend, die vermist is. Titelnummer ‘The Imperial’, verteld het verhaal over een stel dat lang geleden uit elkaar is gegaan maar, nu de man is vrijgelaten uit de gevangenis, ze elkaar weer ontmoeten bij ‘The Imperial’.

The Delines zetten de ingezette sfeer op ‘Colfax’ verder door op dit album, de beeldende nummers van Vlautin, de betoverende stem van Amy Boone en de country soul muziek van de rest van de band, maken dit album, wat mij betreft, al een grote kanshebber voor de jaarlijstjes aan het eind van dit jaar.

Bovenstaande recensie was mijn eerste recensie die ik schreef voor de website Real Roots Cafe, naast de prachtige muziek een extra reden waarom deze plaat op nummer 2 staat in mijn lijstje van de 25 beste platen van 2019.

Youtube:

Linkjes:
Website: thedelines.com
Kopen: iTunes of Platomania
Luisteren: Spotify

Top 25 van 2019: 3. The Highwomen – The Highwomen

In de jaren 80 richten Waylon Jennings, Johnny Cash, Willie Nelson en Kris Kristofferson The Highwaymen op, een supergroep die wat mij betreft moeilijk te overtreffen is. Sinds dit jaar zijn er The Highwomen, een mooie verwijzing naar de supergroep van weleer. Bestaande uit Amanda Shires, Brandi Carlile, Natalie Hemby en Marren Morris.
Amanda Shires kwam in 2016 al toen ze aan het touren was en onderweg van concertzaal naar concertzaal aan het turven ging hoe vaak ze een vrouwelijke artiest hoorde op die zenders. Dat waren er erg weinig. Na een gesprek met producer Dave Cobb, nam Shires op aanraden van diezelfde Cobb contact op met Brandi Carlile. Carlile was vrijwel direct voorstander van het plan om een beweging op te richten. Daarna werd Maren Morris gevraagd, die dit jaar hoge ogen gooide met het album ‘Girl’. En Natalie Hemby een gevierd songwriter ze schreef onder andere nummers voor Miranda Lambert en Kacey Musgraves. En ook haar eigen plaat “Puxico’ uit 2017 behoort tot mijn favoriete platen. Ondanks dat alle vier de dames druk bezig zijn met hun eigen carriere maakten ze voor dit project graag een uitzondering.

Het eerste wat Shires en Carlile deden voor het Highwomen project was het nummer ‘Highwayman’ gezongen door Johnny Cash, Waylon Jennings, Willie Nelson en Kris Kristofferson te herschrijven, dit deden ze samen met de originele schrijver van het nummer Jimmy Webb. De drie herschreven het nummer vanuit het oogpunt van de vrouw. Zo wordt er gezongen over een vrouwelijke dokter die beschuldigd wordt van hekserij, maar ook een immigrante die overlijdt tijdens de grensoversteek. In het nummer ‘Highwomen’ worden Carlile en Shires bijgestaan door Sheryl Crowe en Yola. Daarna volgt ‘Redesigning Women’. Carlile vertelde het volgende over dit nummer:
“The reason why we’re here though — and part of the reason why the Highwomen even exist — is because of what country radio thinks constitutes “a hit.” More often than not, it’s a song sung by a man. “Redesigning Women” has all the bones of a what could dominate the airwaves if gender bias weren’t so ingrained in the foundation, and that’s the point: the Highwomen’s LP isn’t a kiss-off to Music Row, meant to rattle and shake anything but the doors themselves open. Rather, it’s an invitation to turn a corner on inclusivity”.

‘Loose Change’ is een zelfde soort nummer geschreven door Morris gevolgd door het door Hemby, Carlile en Lori McKenna geschreven ‘Crowded Table’, het nummer gaat over een wereld waar iedereen een kans heeft om er bij te horen, thuis, op het werk en op de radio. ‘My Name Can’t Be Mama’ is een nummer over het moederschap, de Highwomen schreven dit nummer samen, met ieder een eigen kijk op het moederschap en elk een andere reden om even weg te zijn van het moederschap.

‘If She Ever Leaves Me’ is de aanschaf van de plaat al waard, geschreven door Amanda Shires en haar man Jason Isbell. Isbell over de totstandkoming van dit nummer:
“Initially I thought this song would be one of heterosexual country love. And then one day … it occurred to me that maybe, just maybe, Brandi Carlile would sing this song, and it could be a gay country song. So then we wrote it from that perspective––me and Amanda Shires and our friend Chris Tompkins of Nashville, Tennessee. And then – what I hadn’t thought about was – we’re gonna have to take this song to Brandi Carlile. And I’m not gay, like, not all the way. And so I thought, this is kinda like taking my civil rights movie to Spike Lee. But she loved our gay country song and we love it too”.

Een ander thema dat de Highwomen bespreken is het krijgen van kinderen en dat, dat niet voor iedereen is weggelegd. ‘My Only Child’ is geschreven door Amanda Shires, Miranda Lambert en Natalie Hemby die dit nummer naar grote hoogte zingt. Ook omdat ze zelf had gewild dat haar familie wat groter zou zijn dan dat hij nu is. Daarnaast is het een ode aan opgroeiende kinderen en dat, dat jammer genoeg niet altijd zo kan blijven.

‘Cocktail And A Song’ is een kippenvel bezorgend nummer geschreven en gezongen door Shires die het nummer schreef over haar vader die terminaal ziek is. Afsluiter van de plaat is ‘Wheels Of Laredo’ het nummer verscheen dit jaar ook op het door Carlile geproduceerde ‘While I’m Livin’, van Tanya Tucker. Al vind ik deze versie wat mooier vooral door de achtergrond zang van de rest van de Highwomen.

The Highwomen, zijn meer dan een band, het is meer een beweging en iedereen is welkom volgens Shires en Carlile. De band zal er in de toekomst misschien ook anders uit gaan zien. Naast de vier dames, leveren ook Sheryl Crow en Yola een bijdrage aan deze plaat. Daarnaast droomt de band er van om een nummer op te nemen met Dolly Parton. Revolutionair en mooi dat het er is. Want het kwartet Shires, Carlile, Morris en Hemby leveren een prachtplaat af en wat mij betreft het twee na beste album van het jaar!!

Youtube:

Linkjes:
Website: thehighwomen.com
Kopen: iTunes of Platomania
Luisteren: Spotify

Top 25 van 2019: 4. Yola – Walk Through Fire

Yola, ik hoorde haar wel eens voorbij komen op radio 2, het nummer ‘Faraway Look’ was begin maart de Top Song. Mooi nummer maar haar muziek bleef niet echt hangen bij mij. Totdat ik een paar weken later een filmpje zag van The Highwomen vanaf het Newport Folk Fest. The Highwomen bestaande uit, Brandi Carlile, Amanda Shires, Natalie Hemby en Marren Morris werden tijdens het nummer ‘Highwomen’ bijgestaan door Yola en Sheryl Crow. Toen ik de stem van Yola hoorde, herinnerde mij dat aan het nummer dat veel werd gedraaid op Radio 2, dus meteen op zoek gegaan naar de plaat en ik was verkocht. Yolanda Quartey zoals ze volledig heet, groeide op in het Engelse Bristol. In haar jeugd werd ze dagelijks verrot gescholden door haar moeder, kreeg ze verkeerde vriendjes, raakte ze op haar 20ste dakloos en een paar jaar terug stond ze zelfs in brand in haar keuken. Pas sinds een kleine vijf jaar heeft ze grip op haar leven vertelde ze in een interview met de Volkskrant. Daarnaast zong ze nog in bands als Phantom Limb en Massive Attack. Maar haar grote liefde was de muziek van Roy Orbison en Dolly Parton. Na wat omzwervingen kwam ze terecht in Nashville waar ze Dan Auberbach (the Black Keys) leerde kennen.

Een vijfdaagse schrijfsessie met Auberbach leverde 30 nummers op. Van die 30 nummers zijn er 12 op haar debuut album verschenen. De titel van de plaat ‘Walk Through Fire’ is een verwijzing naar de brand maar ook naar het leven en de bijbehorende pijn die ze heeft achtergelaten. Opener van de plaat is het mooie ‘Faraway Look’ waar Yola direct haar vocale bereik laat horen. ‘Ride Out In The Country’ had zo op een album van wijlen Glen Campbell kunnen staan. Andere hoogtepunten van de plaat zijn ‘Love All Night (Work All Day)’, het Carole King achtige ‘Still Gone’ en het Roy Orbison achtige ‘Lonely The Night’.

Op de deluxe editie die begin december verscheen staat nog een overblijfsel van de opnamesessie van deze plaat, getiteld: ‘I Don’t Wanna Lie’ en Elton John’s, ‘Goodbye Yellow Brick Road’, waar Sir Elton John erg enthousiast over was.

Yola heeft met haar debuut een onuitwisbare indruk gemaakt niet alleen bij mij maar ook bij de Grammys. Ze is genomineerd voor Best New Artist, Best Americana Album, Best American Roots Performance en Best American Roots Songs. Dus dat is nogal wat maar wat mij betreft helemaal terecht ‘Walk Through Fire’ is een prachtige country soul plaat, Yola heeft een dijk van een stem en schrijft prachtige teksten. Pracht plaat!

Youtube:

Linkjes:
Website: iamyola.com
Kopen: iTunes of Platomania
Luisteren: Spotify

De 25 van 2019: 5. Josh Ritter – Fever Breaks

Halverwege vorig jaar, was Josh Ritter op bezoek bij Jason Isbell. Een foto dat de twee aan het koken waren werd gedeeld op de social media kanalen van beide heren. Later volgden nog wat meer teasers dat de twee in de studio zaten en ook bandleden van Jason Isbell’s begeleidingsband, The 400 Unit, posten foto’s en berichten dat ze met Ritter aan het samenwerken waren. Zowel Josh Ritter als Jason Isbell horen wat mij betreft bij de top van de hedendaagse roots/americana muziek. Een samenwerking dus waar ik erg naar uitkeek.

Het album getiteld ‘Fever Breaks’ is geproduceerd door Jason Isbell waarbij hij hulp kreeg van Matt Ross-Spang, die meewerkte aan de albums van Isbell maar ook aan de albums van o.a. Margo Price, John Prine en de Drive-By Truckers. Het album werd opgenomen in de legendarisch RCA Studio A, in Nashville, Tennessee. In deze studio werden Ritter en Isbell bijgestaan door Amanda Shires (fan van Ritter sinds 2003) die de achtergrond zang en de viool partijen verzorgt, gitarist Sadler Vaden, Derry DeBorja die de piano en keyboards voor zijn rekening neemt en dan nog de ritme sectie bestaande uit bassist Jimbo Hart en drummer Chad Gamble.

De nummers op ‘Fever Breaks’ zijn volgens Ritter een reflectie op de roerige tijden waarin we leven. Het album opent met ‘Ground Don’t Want Me’. De 400 Unit direct op volle sterkte te horen met halverwege een mooie gitaarsolo van Isbell of Sadler Vaden. Het volgende nummer ‘Old Black Magic’ gaat op die zelfde muzikale voet verder met wederom een mooie gitaarsolo.

Na deze stevige openers schakelt de band wat terug op de liefdesliedjes ‘On The Water’ en een van de prijsnummers ‘I Still Love You (Now and Then)’. Op ‘The Torch Committee’ is er een grote rol weggelegd voor Amanda Shires die het nummer voorziet van de achtergrond vocalen maar ook laat horen wat voor goede violist ze is. Een politiek getint nummer. “The Torch Committee now confirms/The truth of rumors lately heard/That there come monsters in our midst/Well disguised and carefully hid”

Lag het er bij de vorige nummers nog niet heel erg boven op hoe Ritter denkt over de huidige situatie in zijn land, dan komt dat het sterkst naar voren op: ‘All Some Kind of Dream’. Waar Ritter onder andere de grenssituatie tussen de Verenigde Staten en Mexico veroordeeld. “I saw the children in the holding pens/I saw the families ripped apart”.

‘Losing Battles’ is een stevige rocker die mij doet denken aan het werk van Neil Young. Op het eind volgt nog een mooie mondharmonica outro. Daarna schakelt de band weer terug in de folk/country stand, voor het mooie ‘A New Man’ met mooi piano werk van Derry DeBorja. Met hier en daar wat viool en gitaar riffjes. Afsluiter van de plaat is ‘Blazing Highway Home’ een mooi klein folk/country liedje. Prachtig.

‘Fever Breaks’ is alweer het tiende studioalbum van Josh Ritter. Wat mij betreft is de samenwerking met Jason Isbell en The 400 Unit meer dan geslaagd. Het album gaat wat mij betreft mee in de jaarlijstjes. En is een van de beste platen die Ritter tot nu toe heeft uitgebracht. Pracht plaat!

Youtube:

Linkjes:
Website: joshritter.com
Kopen: iTunes of Platomania
Luisteren: Spotify