De 25 van 2016: 1 Drive-By Truckers – American Band

De beste plaat van 2016 is geworden: Drive-By Truckers – American Band. Een band waar ik een haat, liefde verhouding mee had. Een aantal van hun nummers vond ik erg goed zoals ‘Carl Perkins Cadillac’ van hun album ‘The Dirty South’ maar met het merendeel van de liedjes had ik geen klik. Totdat halverwege 2016 de aankondiging kwam dat er een nieuw album van de Truckers zou verschijnen. Met deze aankondiging verscheen ook de eerste single van de plaat ‘Surrender Under Protest’. Een aanklacht tegen de groepen die in het zuiden van de Verenigde Staten wonen en die zich vasthouden aan de verkeerde dingen. Frontman Patteson Hood hierover: “I love the part of the country I come from, it has its own beauty, and all my family are from there. But at the same time, it is a region that seems to hold onto the wrong things: they’re so steeped in their own history they sometimes let it control where they are now, instead of living in the present.”

Dus mijn interesse was gewekt, toen een paar weken daarna de volgende single uitkwam ‘What It Means’ wist ik het zeker. Deze plaat moest ik hebben. ‘What It Means’ is wat mij betreft het beste nummer van 2016. Het nummer gaat over het vuurwapen geweld in Amerika. Hood schreef dit nummer een aantal jaar geleden naar aanleiding van het doodschieten van Trayvon Martin (2012) en Michael Brown (2014) door de lokale politie.

Then I guess there was protesting
And some looting in some stores
And someone was reminded that
They ain’t called colored folks no more
I mean we try to be politically
Correct when we call names
But what’s the point of post-racial
When old prejudice remains?
And that guy who killed that kid
Down in Florida standing ground
Is free to beat up on his girlfriend
And wave his brand new gun around
While some kid is dead and buried
And laying in the ground
With a pocket full of skittles

Ook kijken de Truckers terug naar de geschiedenis van al het vuurwapen geweld tegenover immigranten, zoals in het door Mike Cooley geschreven nummer ‘Ramon Casiano’. Het nummer gaat over een van de grote bazen van de National Rifle Association (NRA), Harlon Carter. Die in de jaren ’30 een 15 jarige jongen, Ramon Casiano doodschoot. Carter werd hiervoor vrijgesproken wegens gebrek aan bewijs en door rechterlijke dwalingen. In 1981 kwam deze moordzaak weer aan het licht door goed speurwerk van The New York Times. Carter ontkende eerst betrokken te zijn bij de moord op Casiano. Maar later gaf hij toch toe verantwoordelijk te zijn voor de moord op Casiano. Tien jaar later overleed Carter aan de gevolgen van longkanker.

‘Guns of Umpqua’ gaat ook weer over een schietpartij op de Umpqua Community College op 1 oktober 2015. Hood, toen zelf net verhuisd naar Oregon, over de inspiratie voor dit nummer:
“The day I wrote ‘Guns of Umpqua’ I had just moved to Portland, Oregon. It was a stunningly beautiful day, and I picked up my phone and they were announcing this shooting maybe a couple of hours’ drive away. We’d spent a night in that town on our journey to Portland, so I could picture the landscape of where it happened. What makes somebody wake up on a beautiful day like that and f–k up a lot of people’s lives. That’s one of the reasons why the flag’s always at half-mast these days.”

Een ander pareltje is ‘Once They Banned Imagine’ geschreven door Cooley. Het nummer gaat over het gelijknamige nummer van John Lennon, ‘Imagine’. In de dagen na de aanslagen op 11 september 2001 kwam Clear Channel Communications, het grootste radionetwerk van de Verenigde Staten met een lijst met 160 (!) nummers die volgens deze organisatie niet geschikt waren om te draaien op de radio (klik hier voor de hele lijst). Waaronder dus ook ‘Imagine’ van John Lennon.

Het laatste nummer op de plaat ‘Baggage’ is Patterson Hood’s reactie op het overlijden van acteur en komiek Robin Williams. “I wrote it the night he passed away. It was a pretty day, and I was driving home when it came on the radio that Robin Williams had committed suicide. I thought, goddam, he’s one of the guys that makes us forget our troubles, y ‘ know?

Ook de nummers die ik niet heb genoemd zijn stuk voor stuk een kritische kijk op de huidige maatschappij in Amerika en ik denk ook dat we deze kijk wel kunnen door trekken naar de rest van de wereld. Het heeft de Truckers wel een deel van hun fans gekost. Maar dat interesseert ze niet zo. Naast de schitterende teksten wordt er ook goed gemusiceerd op dit album. Begin dit jaar zag ik de Truckers in Paradiso. Waarbij ze veel nummers speelden van dit album waardoor het album voor mij nog meer zeggingskracht heeft gekregen. De haat/liefde verhouding die ik had met deze band is door dit album ‘American Band’ veranderd in een soort van verliefdheid en een mooie ontdekkingsreis door het oevre van de Truckers. Want niet alleen op deze plaat zijn ze maatschappij kritisch. Pracht plaat, prachtige teksten en een plaat die er toe doet in de tijd waar we nu leven! Plaat van het jaar dus! Die hier in zijn geheel wordt gespeeld door de Truckers.

Linkjes:
Website: drivebytruckers.com
Kopen: iTunes of Platomania.eu
Luisteren: Spotify

De 25 van 2016: 2 Sturgill Simpson – A Sailor’s Guide To Galaxy

Plaat nummer drie van Sturgill Simpson. Na twee fijne country platen is ‘A Sailor’s Guide To Galaxy’ een stapje in een andere richting. Op de plaat is zeker nog country te horen, maar ook zijn er soul, blues en funk invloeden te vinden op deze plaat. Op de plaat staan negen nummers die een geheel vormen, een conceptplaat dus. Het concept van deze plaat is een brief aan zijn pasgeboren zoon. Het nautische thema komt weer voort uit de drie jaar dat Simpson bij de Amerikaanse marine staat. De plaat opent met ‘Hello, my son/Welcome to earth’ waarna Simpson door de nummers heen goede raad geeft aan zijn zoon. Net als op zijn vorige plaat staat hier ook een cover op die Simpson zich weer helemaal eigen heeft gemaakt. Want ‘In Bloom‘ van Nirvana klinkt op deze plaat heel anders, en mooier, dan het origineel. Het laatste nummer ‘Call To Arms’ is een van de hoogtepunten van de plaat. Naar mijn idee is het een aanklacht tegen de huidige samenleving en cultuur.

I done Syria, Afganistan, Iraq, and Iran
North Korea tell me where does it end
Well the bodies keep piling up with every day
How many more of em they gonna send

Well they send their sons and daughters off to die
For some oil
To control the heroin
Well son I hope you don’t grow up
Believing that you’ve got to be a puppet to be a man

Well they cut off your hair and put a badge on your arm
Strip you of your identity
Tell you to keep your mouth shut boy and get in the line
Meet your maker over seas

Wearing that Kim Jong-il hat
While your grandma’s selling pills stat
Meanwhile, I’m wearing my ‘can’t pay my fucking bills’ hat

Nobody’s looking up to care about a drone
All too busy looking down at our phone
Our ego’s begging for food like a dog from our feed
Refreshing obsessively until our eyes start to bleed
They serve up distractions and we eat them with fries
Until the bombs fall out of our fucking skies

Turn off the TV
Turn off the news
Nothing to see here
They’re serving the blues
Bullshit on my TV
Bullshit on my radio
Hollywood telling me how to be me
The bullshit’s got to go

Schitterend, dit soort politiek getinte muziek vind ik geweldig en helemaal in tijden zoals deze erg belangrijk. In tegenstelling tot vorige plaat waarbij Simpson van de diensten van Dave Cobb gebruik maakte heeft hij deze plaat zelf geproduceerd. Voeg daarbij nog de toevoeging van de Dap-Kings. Die je weer kunt kennen van Sharon Jones (die in 2016 overleed) & The Dap Kings. ‘A Sailor’s Guide To Earth’ was voor de Grammy’s genomineerd voor ‘Album Of The Year’ de hoofd categorie van de Grammy’s. Simpson was dus genomineerd samen met Adele, Beyonce, Drake en Justin Bieber. Simpson won niet, die eer was voor Adele. Wel won Simpson de Grammy voor ‘Best Country Album’.

Al met al een plaat die mij erg dierbaar is mede doordat ik het afgelopen jaar, twee keer de intergrale uitvoering van dit album heb gezien. Hier kun je de integrale uitvoering van de plaat luisteren en bekijken.

Linkjes:
Website: sturgillsimpson.com
Kopen: iTunes of Platomania.eu
Luisteren: Spotify

De 25 van 2016: 3 Miranda Lambert – The Weight Of These Wings

Het jaar 2015 was niet het meest leuke jaar voor Miranda Lambert toen ze scheidde van mede country artiest Blake Shelton met wie ze in 2011 trouwde. In 2016 bracht Lambert haar zevende plaat uit getiteld ‘The Weight of These Wings’ een ambitieus album van 24 nummers verdeeld over twee cd’s. Cd één is getiteld ‘The Nerve’ en cd twee is getiteld ‘The Heart’ In deze 24 nummers vangt ze op een perfecte manier de naweeën van een scheiding. Zonder het eigenlijk direct te benoemen. ‘The Weight…’ gaat meer over de periode daarna, ze vlucht voor de pijn in ‘Highway Vagabond’.

I wanna go somewhere where nobody knows
I wanna know somewhere where nobody goes
Following gold lines on the ground, northbound, southbound
There’s something ’bout the way I feel when the wheels go round and round and round

Maar ook over lange eenzame avonden in de kroeg in het mooie ‘Ugly Lights’ gespeeld met zompige gitaren. En wat te denken van het nummer ‘Vice’. Allen van ‘The Nerve’. Op de tweede cd wordt het positieve weer gezocht. Zoals het opgewekte nummer ‘For The Birds’. Maar er staan ook een paar hele fijne tranentrekkers op zoals ‘Well-Rested’.

In tegenstelling tot haar vorige platen is dit een echte singer/songwriter plaat. Met een goede mix van wat stevigere alt country maar er is ook zeker ruimte voor het meer klassieke country geluid waarin de pedal steel guitar een hoofdrol speelt. En daarmee komt deze plaat in de top 3 van de beste platen van 2016. Bij elke beluistering wordt de plaat beter en is dit misschien wel de beste plaat die Lambert tot op heden heeft gemaakt! Komende zomer komt ze eindelijke naar Nederland om precies te zijn op 16 augustus in het Caprera Openlucht Theater in Bloemendaal en daar ben ik natuurlijk bij!

Linkjes:
Website: mirandalambert.com
Kopen: iTunes of Platomania.eu
Luisteren: Spotify

De 25 van 2016: 4 Brandy Clark – Big Day In A Small Town

Brandy Clark is een begenadigd songwriter, vaak voor anderen zoals Miranda Lambert en Kacey Musgraves. In 2013 bracht ze haar eerste solo plaat uit ’12 Stories’ drie jaar later is dan de opvolger verschenen. ‘Big Day In A Small Town’ met elf prachtige nummers. Die ze opnam met producer Jay Joyce die we weer kennen van zijn werk met Eric Church. Clark geboren in Morton, Washingon is een echte songwriter.
Veel van de nummers op ‘Big Day…’ zijn kleine verhaaltjes over het dagelijks leven in Small Town USA. Op de plaat staan een paar fijne up tempo nummers zoals ‘Soap Opera’ en ‘Drinkin’ Smokin’ Cheatin’. Vooral het laatst genoemde nummer springt er voor mij uit want halverwege het nummer zit er een geweldige gitaar brug/riff in, schitterend. Maar Clark komt pas echt tot haar recht bij de wat ingetogener, gevoelige nummers zoals ‘You Can Come Over’, ‘Three Kids No Husband’ en het ontroerende ‘Since You’ve Gone To Heaven’ over een vader die overlijdt. Prachtig!

Since you’ve gone to Heaven, they shut the sawmill down
Guys you worked for thirty years with have all moved out of town
There’s signs in every store front, seems like everything’s for sale
They say the market’s bouncing back, but it’s sure hard to tell
Since you’ve gone to Heaven, the whole world’s gone to Hell

And I hate you had to leave us, but glad you didn’t live to see this
The broken pieces of the family you made
Mama’s looking so much older, baby brother can’t stay sober
I bet you’re rolling over in your grave

Linkjes:
Website: brandyclarkmusic.com
Kopen: iTunes of Platomania.eu
Luisteren: Spotify

De 25 van 2016: 5 Brent Cobb – Shine On Rainy Day

In 2016 kreeg ik wat flashbacks naar het jaar 2015 toen Chris Stapleton zijn album ‘Traveller’ uit bracht. Veel bekende country artiesten lieten via de social media weten dat men het album van Stapleton moest luisteren. Dat was met de debuut plaat, bij een groot label, ‘Shine On Rainy Day’ van Brent Cobb uit Ellaville, Georgia, niet anders. En net als bij Stapleton klopt de hype helemaal. Brent Cobb bracht in 2006 het album ‘No Place To Leave’ uit. Toen deze plaat nergens werd opgepikt vertrok Cobb weer uit Nashville en ging terug naar Georgia. Maar country ster Luke Bryan overtuigde hem om terug te gaan naar Nashville. Waar hij een baan aan nam als foto ontwikkelaar. Tussendoor bleef Cobb schrijven aan nieuwe nummers en werd hij gecontracteerd bij Carnival Music, om liedjes te schrijven voor anderen. Zo schreef hij nummers voor Luke Bryan, Frankie Ballard en Miranda Lambert’s ‘Old Sh!t’ voor haar album ‘Platinum’ uit 2014. Voor zijn eigen plaat vroeg Cobb zijn neef en meesterproducer Dave Cobb om hem te helpen met dit album. Net als alle Dave Cobb albums klinkt deze plaat weer geweldig. De plaat staat vol met prachtige nummers over het plattelands leven in Amerika. Na een eerste beluistering van de plaat bleef ‘Shine On Rainy Day’ mij het meeste bij maar in eerste instantie wist ik niet waarom. Al snel kwam ik erachter dat dit nummer in 2015 door Andrew Combs met de titel ‘Rainy Day Song’, op de plaat is gezet. Na een korte zoektocht bleek dat ze samen dit nummer hadden geschreven. Mijn favoriete nummer is toch wel het opgewekte ‘Solving Problems’ met een kleine verwijzing naar Merle Haggard die in 2016 overleed:

We joke and laugh at the present and past
How some things do and some don’t last
Like friends you make ’round here sometimes somehow just disappear
Oh, it’s funny to the two of us
The folks back home make such a fuss
About the way we’re livin’ day to day
And guitars pickin’

The conversation covers everything and in between
From modern music to “Momma Tried” by Merle
Oh, we ain’t up to nothing
Just solving all the problems of the world

Cobb heeft een schitterende roots/country plaat gemaakt met mooie songs, schitterende instrumentatie. Bij beluistering van het album waan je je even in small town Amerika. Hopelijk gaan we nog veel horen van deze Cobb!

Linkjes:
Website: brentcobbmusic.com
Kopen: iTunes of Platomania.eu
Luisteren: Spotify