Concertreview: Lohues Elektrisch

Tijdens zijn afgelopen theatertournee vertelde Lohues dat hij voorlopig even ging stoppen met het touren langs de Nederlandse theaters. Dat vond hij nog steeds het mooiste om te doen maar zo vertelde hij, wilde hij wel weer in popzalen staan met elektrische gitaren. Of zoals Lohues het zelf vertelde in het persbericht voor de aankondiging van de Daniël Lohues Elektrisch tour: “Het wordt dampen, een popconcert, rock and roll, of hoe het ook heet. Fender om de hals. Gitaarversterker voluit. Zweet voor de kop”.

Daniël Lohues met gitaren, drums, bas en keyboards. Daar moest ik bij zijn, na de vele solo tours en met trio Hout Moet, wilde ik Lohues graag zien met een band. Iets waar ik al een poosje op hoopte. De eerste aanzet werd al gegeven met het album ‘Vlier’ dat in maart verscheen. Een album net als ‘Ericana’ met een band geluid. In de zomer werden dan de data bekend gemaakt waar Lohues zou gaan optreden. Kick off van de tour was op 5 oktober in Hengelo. Lisette gevraagd of ze mee wilde en toen de kaartjes gehaald voor het concert in Hengelo.

Na het mooie voorprogramma van Marlene Bakker, met Bernard Gepken op begeleidende gitaar en als hoogtepunt ‘Waarkhanden’ was er helaas ook een minpunt want een deel van het publiek dacht dat ze in de lokale kroeg stonden. Maar Bakker liet zich daardoor niet van de wijs brengen. Ze eindigde haar set met het leuke ‘Hai Hai’ waarbij ook de grootste praters meezongen.

Rond de klok van kwart over negen kwamen Lohues en zijn mannen het podium op, nadat de gitaren waren ingeplugd telde Lohues af voor het eerste nummer van de avond: ‘Volle Maone’ en van meet af aan knalde de band er in. Na ‘Volle Maone’ volgden nog twee nummers van ‘Vlier’ met ‘Kwelt’ en ‘Weg Van Alles’. Daarna volgde een van de hoogtepunten van de avond namelijk ‘Prachtig Mooie Dag’ op de plaat en in de theaters al een fijn nummer maar deze versie was geweldig. Mooie gitaren, een ploegende bas en opzwepende drums. Schitterend! Na ‘A28’ nam Lohues even het woord en vertelde dat het volgende nummer een van de eerste nummers was die hij had geschreven in het dialect getiteld: ‘Noar Huus’. Dit nummer verscheen op het eerste album van Skik uit 1995. En zo werden er de avond door nog meerdere nummers van Lohues zijn Skik tijd gespeeld. Maar er was ook ruimte op de setlist voor twee nummers van de albums die hij opnam met de Louisiana Blues Club zoals ‘Ja Boeh’, dat gespeeld werd na het blues nummer van de laatste plaat ‘Gao Weg’. Daarna was het tijd voor een klein rustpuntje met een jazz achtige versie van ‘Hoe Kan Dat Nou?’ Gevolgd weer door volle bak gitaren tijdens ’T Giet Zoas ’T Giet’. Voor ‘A’j Joe Verkleden As Schaop’ vertelde Lohues over het bezoek van de Koning aan Drenthe waarbij hij eigenlijk dit liedje wilde spelen toen de Koning op 27 september jongstleden de grootste schaapskooi van Nederland kwam openen in het Bargerveen. Na de bandintro’s werd ‘Hier Kom Ik Weg’ gespeeld een prachtige versie. Met ‘Allennig Moe’j ’T Ok Kunnen’ en misschien wel het beste nummer van de nieuwe plaat, ‘Ondergrondse Hutte’ (doet mij denken aan de muziek van Tom Petty) en ‘Nie Veur Spek En Bonen’ kwam er een eind aan de eerste set van de avond. Na een korte pauze kwam de band terug voor de toegiften die werd afgetrapt met het nummer ‘Anja De Vreemdgangster’ van ‘Allennig I’ uit 2006. Gevolgd door het nummer waardoor ik fan werd van Skik en dus ook Lohues ‘Op Fietse’.

Met ‘Ze Ben Benauwder…’ en een zeer uitgelaten versie van ’T Ien Of ’T Ander’. Kwam er na bijna 2 uur een eind aan een fantastisch concert van Daniël Lohues. Het speelplezier spatte er vanaf evenals het zweet van Daniël Lohues. Als ik nog geen kaartje had voor een van de komende concerten had ik na dit concert nog zeker een gekocht. Want dit wil ik nog een keer zien. Om precies te zijn op 18 oktober in Nijmegen en hopelijk maakt Lohues na afloop van deze tour een mooi livealbum want dit smaakt naar meer. Om te beginnen dus op 18 oktober!

Gezien:

Daniël Lohues
Elektrisch 2018
05-10-2018. Poppodium Metropool, Hengelo, NL

Setlist:
Volle Maone/Kwelt/Weg Van Alles/Prachtig Mooie Dag/Ik Haal Mij ‘N Hond Op/Van Hier Tot Tokyo/A28/Naor Huus/Let Mar Niet Op Mij/Gao Weg/Ja Boeh/Hoe Kan Dat Nou?/’T Giet Zoas ‘T Giet/A’j Joe Verkleden As Schaop/Hier Kom Ik Weg/Allennig Moe’j ‘T Ok Kunnen/Ondergrondse Hutte/Nie Veur Spek En Bonen//Anja De Vreemdgangster/Op Fietse/Ze Benn Benauwder Veur Joe As Ie Veur Heur/’T Ien Of ’T Ander

Band:
Daniël Lohues – lead vocals, guitar, harmonica
Bernard Gepken – guitar, background vocals
Reyer Zwart – bass, background vocals
Bram Hakkens – drums, background vocals
Ferry Lagendijk – piano, keyboard, Hammond organ, background vocals

Voorprogramma:
Marlene Bakker

Setlist:
Sloaplaidje/Doe Waist Beter/Golven/Astoe ‘t Zain Haarst/Waarkhanden/Hai Hai

Band:

Marlene Bakker – lead vocals
Bernard Gepken – guitar, background vocals

Concertreview: Prime Prine

De afgelopen jaren kwam John Prine een paar keer voorbij in mijn iTunes speellijsten bijvoorbeeld doordat Bruce Springsteen mee zong op het nummer ‘Take A Look At My Heart’ van het album ‘The Missing Years’ uit 1991. Of doordat Miranda Lambert het nummer ‘That’s The Way The World Goes ‘Round’ coverde voor haar album ‘Revolution’ uit 2009. Maar verder dan dat kwam ik de afgelopen jaren niet. Tot begin dit jaar, toen onder andere Jason Isbell en Margo Price via de social media kanalen de nieuwe single van John Prine deelden, getiteld ‘Summer’s End’ en ik was verkocht. Niet veel later werd het album ‘The Tree Of Forgiveness’ aangekondigd en een bijbehorende wereldtour. Dus daar moest ik bij zijn om precies te zijn op vrijdag 10 augustus in Paradiso. Toen ik aan kwam lopen stond er al een lange rij voor Paradiso en vertelde de aanwezigen dat het een zit concert was. Iets wat ik in Paradiso nog niet had meegemaakt. Even na 19 uur gingen de deuren open, kaartje gescand en de zaal in. Ik vond een mooie plek rechts van het podium op de 2de rij waar ik een perfect uitzicht had op het podium. Na een klein half uurtje wachten kwam de Ierse, Tanya McCole het podium op, spijkerbroekje, t-shirtje en een gitaar. Voor haar optreden had ze pannenkoeken gegeten en bitterballs daar had ze wat last van dus mocht ze een oprisping krijgen bood ze daar alvast haar excuus voor aan. Een mooi voorprogramma met veel eigen werk zoals ‘Why’ dat over haar overleden zus ging maar ook mooie covers van Chris Stapleton’s, ‘Tennessee Whiskey’ en ‘Forever Young’ van Bob Dylan. Bij het laatste nummer zong de zaal mee. Tijdens voorprogramma’s wordt er vaak nog veel gepraat of bier gehaald, maar tijdens de set van Tanya McCole was het doodstil. Prachtig.

Na de laatste akkoorden van ‘Forever Young’ liep McCole van het podium en kwamen de roadies van John Prine het podium op om alles klaar te zetten. Tegen half 9 kwam Prine het podium opgelopen onder een oorverdovend applaus. Prine met zijn hoofd wat naar links gebogen door een operatie waarbij een kanker gezwel in zijn nek werd verwijderd, begon het concert met ‘Six O’Clock News’. Gevolgd door ‘Knockin’ On Your Screen Door’ van zijn laatste plaat. Hierna kondigde hij het volgende nummer aan met de woorden, ‘when I wrote this song we had a jerk of a President then, and look now’. Waarna Prine en de band begonnen met ‘Bruised Orange (Chain Of Sorrow), waarna er nog twee politiek gekleurde nummers volgden. Prine had er zin zo vertelde hij want hij was al lang niet meer geweest in ‘The Paradiso’. Voor het volgende nummer begon Prine de oorsprong van het nummer te vertellen, waarbij er veel afgelachen werd. Zo vertelde dat Prine wel eens gaat vissen met een paar vrienden, ergens op een meer, waarbij zijn vrouw vaak moet zeggen dat hij zijn vishengel mee moet nemen. En hij met zijn vrienden het vissen zagen als een onderbreking in de sterke verhalen die ze elkaar vertelden. Daarna speelde Prine: ‘Egg & Daughter Nite, Lincoln Nebraska, 1967 (Crazy Bone)’. Gevolgd door een fijne stampende barburner met ‘Grandpa Was A Carpenter’. Waarna een prachtig liedje volgde met ‘Hello In There’ en nummer over eenzame ouderen dat Prine schreef toen hij nog postbode was in Chicago. Na ‘Boundless Love’ volgde een kippenvel bezorgende versie van ‘Summer’s End’.

Summer’s end’s around the bend just flyin’
The swimmin’ suits are on the line just dryin’
I’ll meet you there for our conversation
I hope I didn’t ruin your whole vacation

Well you never know how far from home you’re feelin’
Until you’ve watched the shadows cross the ceilin’
Well I don’t know, but I can see it snowin’
In your car the windows are wide open

Just come on home
Come on home
No you don’t have to
Be alone
Just come on home

Na nog drie nummers liep de band van het podium en speelde Prine een aantal nummers solo, ‘All The Best’ en ‘Speed Of Sound Of Loneliness’ waren voor mij hoogtepunten. Daarna volgden twee duetten ‘In Spite Of Ourselves’ en ‘Unwed Fathers’ waarbij Tanya McCole weer op het podium kwam om met Prine mee te zingen. ‘Souvenirs’ was een verzoekje uit de zaal gevolgd door het prachtige ‘Sam Stone’ een nummer over een Vietnam veteraan die verslaafd raakt aan de drugs.

There’s a hole in daddy’s arm where all the money goes,
Jesus Christ died for nothin I suppose.

Tijdens dit nummer kwamen Dave Jacques en Jason Wilber het podium op om mee te spelen in de tweede helft van het nummer. Daarna kwamen Fats Kaplin en Kenneth Blevins ook het podium weer op voor ‘God Only Knows’, ‘Saddle In The Rain’ en een van mijn favoriete John Prine nummers ‘Lake Marie’. Die ik voor het eerst hoorde toen ik in het vliegtuig naar Los Angeles zat waar ik luisterde naar een podcast waar dit nummer voorbij kwam. Aan het eind van het nummer ging Prine dansend van het podium af. Wat hem wederom een staande ovatie opleverde.

Nadat de band ‘Lake Marie’ tot een einde bracht liepen ook hun even van het podium af. Maar al snel kwamen Prine en zijn mannen terug voor de toegiften met ‘When I Get To Heaven’ en ‘Paradise’ bij het laatste nummer kwam Tanya McCole ook weer het podium op maar ook de vrouw van John Prine, Fiona om mee te zingen.
Na het nummer bedankte Prine het publiek en liep van het podium af ondersteunt door zijn vrouw.

Een fabelachtig mooi concert van de 71 jarige John Prine. Gijsbert Kramer van de Volkskrant vatte mijn gevoel mooi samen in zijn recensie met als titel: “Zo mooi, zo puur en zo troostrijk als John Prine hoor je het maar zelden.” En daar kan ik niks meer aan toe voegen. Prachtig, prachtig, prachtig!

Gezien:
John Prine
The Tree Of Forgiveness Tour
Voorprogramma: Tanya McCole
10-08-2018: Paradiso, Amsterdam, NL

Setlist:
Six O’Clock News/Knockin’ on Your Screen Door/Bruised Orange (Chain of Sorrow)/Your Flag Decal Won’t Get You Into Heaven Anymore/Caravan of Fools/Egg & Daughter Nite, Lincoln Nebraska, 1967 (Crazy Bone)/Grandpa Was a Carpenter/Hello in There/Boundless Love/Summer’s End/I Have Met My Love Today/Ain’t Hurtin’ Nobody/Angel From Montgomery//All the Best (solo)/Speed of the Sound of Loneliness (solo)/In Spite of Ourselves (with Tanya McCole)/Unwed Fathers(with Tanya McCole)/No Ordinary Blue (solo)/Souvenirs (solo)/Sam Stone(started solo, ended with guitarist and bassplayer)/God Only Knows/Saddle in the Rain/Lake Marie//When I Get to Heaven/Paradise (with Tanya McCole and Fiona Whelan Prine)

Band:
John Prine – vocals, guitar
Jason Wilber – vocals, guitar, harmonica
Dave Jacques – vocals, electric and acoustic bass
Fats Kaplin – vocals, guitar, mandolin, pedal steel, fiddle
Kenneth Blevins – drums

Concertreview: “First off, I want to appologise for my f*cking President” – Steve Earle

Steve Earle, ik leerde hem kennen via een cdtje dat ik kocht ergens begin jaren ’00 toen ik bij de Free Record Shop ‘The Essential Steve Earle’ zag liggen. Hierop stonden ook 2 covers van Bruce Springsteen dus moest ik die cd hebben, inderdaad voor die 2 covers. Daarna verdween Earle weer even onder de radar. Totdat ik de schitterende HBO serie ‘The Wire’ ging kijken, omdat saxofonist Clarence Clemons van The E Street Band er een gastrol in had. Net als Clemons had Steve Earle ook een gastrol in deze serie, zijn karakter heette Walon een persoon die afgekickt is van een drugs verslaving, iets wat Earle zelf ook heeft ondergaan. Naast acteren verzorgde Earle ook het afsluitende nummer van seizoen 2 getiteld ‘I Feel Alright’. Dat vond ik een mooi nummer dus dat album gedownload maar daarna verdween Earle weer van de radar totdat vorig jaar (2017) het bericht naar buiten kwam dat Steve Earle weer een nieuwe plaat ging uitbrengen met als titel ‘So You Wanna Be An Outlaw’ een ode aan het tijdperk van Waylon Jennings en Willie Nelson. Vooral door dat laatste was mijn interesse gewekt en toen ook nog bekend werd gemaakt dat Earle op 15 juli 2018 naar Paradiso kwam moest ik daar bij zijn.

Dus was het zondag 15 juli zover, na kort in de rij te hebben gestaan ging om 19 uur de deur open. Al snel had ik weer een mooi plekje gevonden die mij de vorige keren ook goed bevallen was. Om 19.30 uur kwam Steve Earle al het podium op maar niet om zelf op te treden maar om het voorprogramma te introduceren. Het voorprogramma werd verzorgd door Eleanor Whitmore en Chris Masterson. Samen vormen ze The Mastersons en daarnaast zijn ze ook nog onderdeel van The Dukes, de begeleidingsband van Steve Earle. Na een goed half uur zat hun mooie set erop en kwamen de roadies het podium op om alles klaar te zetten voor Steve Earle & The Dukes. Toen Earle en de band het podium op kwamen werd het prachtige ‘Rusty Cage’ van Johnny Cash gedraaid waarna Earle aftelde en begon met ‘So You Wannabe An Outlaw’. Het eerste gedeelte van het concert werden er alleen maar nummers van het gelijknamige album gespeeld met als hoogtepunten ‘Walkin In LA’.

Maar ook het prachtige ‘News From Colorado’ moet even genoemd worden. Daarna was het tijd voor ouder werk dat ik nog niet kende. Zoals ‘Someday’, ‘Guitar Town’ (die ik al wel kende van mijn cd) en ‘I Ain’t Ever Satisfied’, vooral die eerste vond ik erg mooi.

Now my brother went to college ’cause he played football
I’m still hangin’ round cause I’m a little bit small
I got me a 67 Chevy, she’s low and sleek and black
Someday I’ll put her on that interstate and never look back

Someday I’m finally gonna let go
‘Cause I know there’s a better way
And I wanna know what’s over that rainbow
I’m gonna get out of here someday

Het stukje over de 67 Chevy werd luidkeels door het publiek meegezongen. Een ander hoogtepunt vond ik ‘Jerusalem’, over het conflict tussen de Israeliërs en de Palestijnen maar ook breder getrokken kan worden naar alle conflicten in de wereld. Het mondharmonica spel bij dit nummer was ook erg mooi. Na nog een aantal nummers was ‘Hey Joe’ de afsluiter van de hoofdset. ‘Hey Joe’ kun je kennen in de versie van Jimmy Hendrix of van The Leaves. Na een paar bedankjes liep de band van het podium af om erg snel weer terug te komen voor de toegiften. Die werden afgetrapt met ‘Dixieland’ en ‘Ben McCulloch’. Voor het laatste nummer van de avond vertelde Earle het volgende:

First off I want to appologise for my fucking president.
He is my president we elected him. These are weird times we’re going through not just on my side of the pond. I”ll probably, i’ve seen Europe changed a lot, since i’ve been coming over some 30 years now.
And maybe in some ways, i’ve seen more things happen, I tought I never see in The Netherlands
And probably any place else.

Music can change the world, but you will never change the world just by listening to music that is not enough. If you want to change the world it’s necessary that you sing and it’s necessary that we all sing together and it’s necessary that we sing really f*cking loud.

Prachtig en raak! En dat luid meezingen deden we met ‘Christmas In Washington’. Waar Earle zingt dat Woody Guthrie moet terug komen, evenals andere revolutionairen zoals Emma Goldman, Martin Luther King, Malcolm X en Joe Hill.

I followed in your footsteps once
Back in my travelin’ days
Somewhere I failed to find your trail
Now I’m stumblin’ through the haze
But there’s killers on the highway now
And a man can’t get around
So I sold my soul for wheels that roll
Now I’m stuck here in this town

Come back Woody Guthrie
Come back to us now
Tear your eyes from paradise
And rise again somehow
If you run into Jesus
Maybe he can help us out
Come back Woody Guthrie to us now

There’s foxes in the hen house
Cows out in the corn
The unions have been busted
Their proud red banners torn
To listen to the radio
You’d think that all was well
But you and me and Cisco know
It’s going straight to hell

Schitterend!
Met dit nummer kwam er helaas wel een einde aan een prachtig concert!

Wat een plezier straalde Earle uit en wat een hoop goede nummers. De komende tijd ga ik mij verdiepen in de discografie van Earle want dit smaakt naar meer, veel meer! Niet alleen door zijn muziek maar ook zijn (politieke) kijk op de wereld.

Gezien:
Steve Earle & The Dukes
So You Wannabe An Outlaw Tour 2018
Voorprogramma: The Mastersons
15-07-2018: Paradiso, Amsterdam, NL

Setlist The Mastersons:
You Could Be Wrong/Transient Lullaby/Fight/ The Last Laugh (dedicated to Chris Porter)/
Don’t Tell Me To Smile/Sorry You’re Sick

Band:
Chris Masterson – guitar, vocals
Eleanor Whitmore – fiddle, mandolin, guitar

Setlist Steve Earle & The Dukes:
So You Wannabe an Outlaw/Lookin’ for a Woman/The Firebreak Line//Walkin’ in LA/
Sunset Highway/News From Colorado/My Old Friend the Blues/Someday/Guitar Town/
I Ain’t Ever Satisfied/I’m Still in Love With You/You’re the Best Lover That I Ever Had/
Jerusalem/Johnny Come Lately/The Galway Girl/Little Emperor/Acquainted With the Wind/
Copperhead Road/Taneytown/Hard Core Troubadour/The Week Of Living Dangerously/If Mama Coulda Seen Me/Fixin’ to Die/Hey Joe//Dixieland/Ben McCulloch/Christmas in Washington

Band:
Steve Earle – guitar, mandolin, harmonica, lead vocals
Brad Pemberton – drums
Kelly Looney – bass
Ricky Ray Jackson – Peddle Steel, Squeezebox
Chris Masterson – guitars, vocals
Eleanor Whitmore – fiddle, mandolin, tenor guitar, keys, vocals

Concertreview: Isbell & The 400 Unit @ Ronda, Utrecht, NL

Jason Isbell, 6 november van het vorig jaar stond hij nog in Paradiso, Amsterdam, amper een half jaar later zijn Jason Isbell & The 400 Unit terug voor een concert in Nederland. Dit keer plaats van handeling TivoliVredenburg, in Utrecht. In tegenstelling tot het concert dat Isbell in 2016 gaf in de Grote Zaal was er nu gekozen voor de Ronda. Een veel betere keus wat mij betreft. De Grote zaal is wat mij betreft meer voor klassieke concerten terwijl de Ronda meer een popzaal is. In eerste instantie zou ik alleen gaan maar Louise wilde Isbell ook wel eens zien en om er achter te komen waarom ik deze man zo goed vind. Na een rondje stad (o.a. de plato en de Bijenkorf) zijn we gaan eten bij het Italiaans restaurant waar ik bij een vorig concert in 2016 van Southside Johnny ook al eens had gegeten. Jammer genoeg was het die dag wat koud, dus konden we niet aan de kade van de gracht zitten. Na een fijne Italiaanse maaltijd bij Pizzeria La Fontana liepen we terug naar Tivoli om daar nog wat te drinken. Waarna we even moesten wachten onder aan de trap voordat we naar binnen mochten. Kaartje gescand en daarna de zaal in, we besloten om op het balkon te staan en dat was een goede keuze want we hadden een erg goed zicht op het podium. Tegen 20 uur begon het voorprogramma verzorgd door Lindi Ortega, haar platen vind ik erg goed, dus ik had hoge verwachtingen maar die kwamen niet helemaal uit, ze leek er niet helemaal in te zitten haar stem was ook niet zo mooi als op de plaat, dat kan natuurlijk. Haar begeleidingsband bestaande uit een drummer en gitarist speelden erg goed. Na dat Ortega klaar was kwamen de roadies het podium op om de zaak om te bouwen voor het concert van Isbell en zijn mannen. Rond 21 uur kwam de band het podium op en werd er afgetrapt met ‘Hope The High Road’.

Last year was a son of a bitch
For nearly everyone we know
But I ain’t fighting with you down in a ditch
I’ll meet you up here on the road

Daarna speelde Isbell een megeling van oudere albums en zijn laatste album ‘The Nashville Sound’. Na het mooie ‘Different Days’, pakte Derry Deborja zijn accordeon dus was het tijd voor een van de beste nummers van de avond ‘Codeine’.

Een ander hoogtepunt net als bij de andere concerten die ik van Isbell gezien heb was het schitterende ‘Cover Me Up’ waar Isbell zijn verslaving bezingt en wat hij er voor heeft moeten doen om weer clean te worden. Pracht lied! Met de Drive-By Truckers cover ‘Decoration Day’ eindigde de eerste set. Isbell bedankte ons dat we waren gekomen waarna hij samen met zijn band van het podium liep. Na een paar minuten kwam de band weer het podium op voor twee toegiften ‘Flying Over Water’ en het schitterende ‘If We Were Vampires’. Daarmee kwam dit concert tot een eind. Wederom een prachtig concert van Isbell en zijn mannen. Eind van het jaar brengt Isbell een live plaat uit en dan hopelijk volgend jaar weer een album met nieuw materiaal. Want Isbell is op dit moment een van de beste liedjesschrijvers. Prachtig concert!

Gezien:
Jason Isbell & The 400 Unit
Voorprogramma: Lindi Ortega
The Nashville Sound Tour 2018
21-06-2018: Ronda, TivoliVredenburg, Utrecht, NL

Setlist Lindi Ortega:
Angels/Demons Don’t Get Me Down/The Comeback Kid/Ashes/Cigarettes & Truckstops/The Day You Die/You Ain’t Foolin’ Me

Setlist Jason Isbell & The 400 Unit:
Hope The High Road/24 Frames/White Man’s World/Something More Than Free/Different Days/Codeine/Last of My Kind/Traveling Alone/Cumberland Gap/Tupelo/Stockholm/Cover Me Up/Anxiety/Decoration Day//Flying Over Water/If We Were Vampires

Band:
Jason Isbell – vocals, guitars
Sadler Vaden – guitars, background vocals
Jimbo Hart – bass, background vocals
Derry DeBorja – keyboards, accordeon, background vocals
Chad Gamble – drums

Concertreview: Hey you, Whitehouse Ha ha charade you are – Roger Waters

Na de briljante concerten tijdens The Wall Tour in 2011 en 2013 was Roger Waters even van het concertpodium verdwenen maar in 2016 was hij weer terug voor een drietal concerten in Mexico en stond hij twee dagen op het Desert Trip festival. Tijdens deze concerten speelde Waters een venijnige versie van ‘Pigs (Three Different Ones)’ van het album ‘Animals’ uit 1977. Op de schermen werden grote afbeeldingen van de toen nog presidentskandidaat Donald Trump. Trump als baby en ga zo maar door. Naast deze afbeeldingen toonde Waters ook een aantal quotes van Trump zoals ‘grab ‘em by the pussy’ en meer van dat soort quotes. Waters sloot het nummer in Mexico af met de tekst ‘Trump Eres Un Pendejo’. Deze korte tour werd niet vervolgd maar een paar maanden later kwam ineens het bericht dat Waters bezig was met een nieuwe plaat. De plaat verscheen op 2 juni van het vorige jaar. In september kondigde Waters aan dat hij weer op tour ging, eerst in Amerika, Canada en Australië/Nieuw Zeeland. Maar ook Europa in 2018. In eerste instantie voor 2 concerten in de Ziggo Dome in Amsterdam, uiteindelijk werden het er vier. Het eerste concert was 18 juni.

Een datum die in mijn lijstje met beste concerten aller tijden staat, Bruce Springsteen & The E Street Band maakten op deze dag van de Amsterdam Arena een kroeg ergens aan de New Jersey Shore, dat alles gebeurde in 2008. Tien jaar geleden alweer. Tien jaar later was het dus de beurt aan Roger Waters.

Even na acht uur ging het grote scherm aan waar een vrouw, voor mijn gevoel een vluchteling, op het strand zit te kijken naar de zee. Na een tijdje wordt de bewolking rood en komt onder tussen de band het podium opgelopen (deels een nieuwe band maar daarover later meer), waarna de lucht boven zee rood wordt en het intro van ‘Speak To Me’ gemixt met stukken uit de opening van ‘Is This The Life We Really Want?’ waarna ‘Breath (In The Air)’ volgde. Daarna een zeer fijne versie van ‘One Of These Days’ waarbij Waters en Gus Seyffert met 2 bass gitaren het nummer vorm gaven. Met ‘Time’ en ‘The Great Gig In The Sky’. Op het laatste nummer lieten Jess Wolfe en Holly Laessig horen wat ze konden. Samen namen ze de zangpartij voor hun rekening en dat was prachtig. Na ‘Welcome To The Machine’ was het tijd voor een drieluik aan nieuw werk als eerste ‘Déjà Vu’ gevolgd door ‘The Last Refugee’ en het venijnige ‘Picture That’. Deze drie nieuwe nummers pasten perfect bij de oude nummers van Pink Floyd.

Picture yourself as you lean on the port rail
Tossing away your last cigarette
Picture your finger pushing the doorbell
Picture the skull and crossbones on the doormat
Picture yourself on the streets of Laredo
Picture the Casbah, picture Japan
Picture your kid with his hand on the trigger
Picture prosthetics in Afghanistan
Picture a courthouse with no fucking laws
Picture a cathouse with no fucking whores
Picture a shithouse with no fucking drains
Picture a leader with no fucking brains
No fucking brains, no fucking brains

Daarna volgde een prachtige versie van ‘Wish You Were Here’ waarbij de zaal voluit meezong. Op de schermen werden 2 handen, hand in hand getoond maar in de loop van het nummer brokkelden die handen uiteen. Voor het volgende nummer kwamen er kinderen van een school uit Amsterdam, in oranje uniformen het podium op gelopen dus volgde het tot een nummer gesmede ‘The Happiest Days Of Our Lives’, ‘Another Brick In The Wall Part 2’ en ‘Another Brick In The Wall Part 3’. Tijdens het eerste deel van het nummer zagen de kinderen eruit als gevangenen van Guantanamo Bay, met het al eerder genoemde oranje uniform en een zwarte zak over hun hoofd. Halverwege Part 2 gingen de zwarte zakken af en net voor de gitaarsolo gingen ook de oranje overalls uit en hadden de kinderen een t-shirt aan met Resist. Toen het nummer afgelopen was vertelde Waters dat de kinderen uit Amsterdam kwamen en daarna vertelde hij dat ze even gingen pauzeren voor 20 minuten om daarna terug te komen voor de tweede set.

In de pauze werden er allerlei quotes geprojecteerd rondom het thema ‘resist’ zoals ‘Resist Mark Zuckerberg’. Na nog een aantal quotes kwam er tegen het eind van de break groot ‘Dogs’ op het scherm te staan. Daarna ging er een alarm af en kwamen er 4 dozen in het midden van de zaal met veel kabaal naar beneden. De dozen zorgden ervoor dat er een aantal grote schermen naar beneden kwamen. Daarna kwam de band weer op en werd gestart met ‘Dogs’ gevolgd door ‘Pigs’. Twee nummers van het album ‘Animals’ uit 1977. Maar jammer genoeg nog net zo actueel als toen. Op de schermen die nu in het midden van de zaal hingen werd de Battersea Power Station geprojecteerd. Inclusief klein vliegend varkentje zoals op de album hoes. ‘Dogs’ gaat over de graaiers, de bankiers die een paar jaar geleden de economische crisis hebben veroorzaakt. Daarna volgde ‘Pigs’ waarbij het leidend voorwerp, net als in 2016, Donald Trump was.

Hey you, Whitehouse
Ha ha charade you are
You house proud town mouse
Ha ha charade you are
You’re trying to keep our feelings off the street
You’re nearly a real treat
All tight lips and cold feet
And do you feel abused?
You gotta stem the evil tide
And keep it all on the inside

Trump werd op verschillende manier afgebeeld door Waters, op alle schermen in de zaal werden tegen het eind van het nummer allerlei quotes van Trump geprojecteerd met als uitsmijter aan het eind van het nummer ‘Trump is een varken’. Daarna was het de beurt aan ‘Money’ waarbij wederom Trump werd getoond maar ook andere heren en dames zoals Theresa May, Poetin, Erdogan, Kim Jung Un, Berlusconi en ook Geert Wilders. Na dit meer dan een half uur durende drieluik en wat mij betreft, het absolute hoogtepunt van dit concert, was het tijd voor een prachtige versie van Us & Them. Waarbij net als tijdens ‘Money’, oude bekende Ian Ritchie mee kwam spelen op de saxofoon. Met ‘Smell The Roses’ en het mooie ‘Brain Damage’ was het tijd voor ‘Eclipse’. Waarbij de prisma van de ‘Darkside Of The Moon’ via lichtstralen werd gevormd wat er echt prachtig uitzag.

Na een korte break waarin Waters zijn band voorstelde vertelde hij dat hij nog 3 of 4 nummers ging spelen. De band trapte af met een van de mooiste nummers op ‘Is This The Life We Really Want?’ namelijk ‘Wait For Here’ een prachtige ballad, gevolgd door ‘Oceans Apart’ en ‘Part Of Me Died’.
De afsluiter van de avond was weggelegd voor het schitterende ‘Comfortably Numb’. Tijdens het nummer kwamen de handen die tijdens ‘Wish You Were Here’ nog uit elkaar vielen, weer tot elkaar. Een mooie boodschap voor hoe het eigenlijk zou moeten zijn in de wereld. Niet tegen elkaar maar met elkaar. Niet Us & Them maar Us + Them. Tijdens de prachtige solo van Dave Kilminster werden er allemaal roze papiertjes de zaal ingeblazen met daarop de tekst ‘Resist’. Aan het eind van het nummer werd op het scherm weer het strand getoond met de vrouw maar nu was ze herenigt met haar kind.

Een pracht show, nu al het concert van het jaar wat mij betreft. Net als de concerten van ‘The Wall’ was dit wederom een visueel spektakel, eigenlijk is een keer niet voldoende omdat er op en rondom het podium op de schermen zoveel gebeurt dat je niet alles ziet. Roger Waters inmiddels 74 jaar weet wederom een spectaculaire show neer te zetten, een concert met een politieke boodschap die je aan het denken zet. Prachtig en al eerder gezegd concert van het jaar!

Roger Waters heeft in interviews aangegeven dat dit hoogstwaarschijnlijk zijn laatste tour zou zijn. Hopelijk komt hij nog een keer weer langs met deze tour maar mocht dat niet zo zijn dan is dit concert een waardige afsluiting van een van mijn muzikale helden, Roger Waters.

Gezien:
Roger Waters
Us + Them Tour 2018
18-06-2018. Ziggo Dome, Amsterdam, NL


Setlist:

Speak to Me/Breathe (In The Air)/One of These Days/Time/Breathe (Reprise)/The Great Gig in the Sky/Welcome to the Machine/Déjà Vu/The Last Refugee/Picture That/Wish You Were Here/The Happiest Days of Our Lives/Another Brick in the Wall Part 2/Another Brick in the Wall Part 3//Dogs/Pigs (Three Different Ones)/Money/Us and Them//Smell the Roses/Brain Damage/Eclipse///Wait for Her/Oceans Apart/Part of Me Died///Comfortably Numb

Band:
Roger Waters – bass, lead vocals, guitars
Dave Kilminster – guitars, bass, talk box, backing vocals
Gus Seyffert – guitars, bass, keyboards, backing vocals
Jonathan Wilson – guitars, keyboards, lead and backing vocals
Drew Erickson – piano, keyboards, Hammond organ
Bo Koster – piano, keyboards, Hammond organ
Jon Carin – piano, keyboards, programming, lap steel guitar, guitars, lead and backing vocals
Ian Ritchie – saxophone, additional bass
Joey Waronker – drums, percussion
Jess Wolfe – lead and backing vocals, percussion
Holly Laessig – lead and backing vocals, percussion

Concertreview: Lohues: “Moi Winterswiek”

Dat was hem dan, het voorlopig laatste theaterconcert van Daniël Lohues. Vanaf 2010 heb ik Lohues bijna elkaar jaar gezien, twaalf concerten in totaal. Altijd goed, altijd gevat en altijd goede muziek met mooie teksten. Maar bij het concert in theater de Storm zat er wat in de lucht. Alles klopte, de verhalen die Lohues vertelde sloegen aan, de grapjes die hij maakte sloegen goed aan maar ook het publiek in de zaal was geweldig. Of zoals Springsteen het tijdens concerten wel eens verteld, 1+1=3: “When the world is at its best, when we are at our best, when life feels fullest, one and one equals three.”

En zo was het die avond in Winterswijk ook, het klopte van begin tot eind en daarmee is het misschien wel het beste concert dat ik van Daniël Lohues heb gezien in de afgelopen acht jaar. Waardoor ik alleen nog maar nieuwsgieriger wordt naar zijn uitstap naar de elektrische muziek. In Oktober gaat Lohues een club tour doen en daar moet ik toch wel bij zijn.
In vergelijking met het concert in Ulft speelde Lohues in plaats van ‘Op ‘t Platteland’ het mooie ‘Mar Ik Heur Hier’. Voor de rest waren de gespeelde nummers identiek aan het concert in de Dru Cultuurfabriek.

Gezien:
Daniël Lohues
Vlier Tour
14-04-2018. Theater De Storm, Winterswijk, NL

Band:

Daniël Lohues – vocals, guitar, piano

Setlist (niet op volgorde/compleet):

Prachtig Mooie Dag/Volle Moane/Elk Mens Die Hef Zich ‘N Kruus Te Dragen/Bij De Hemel In De Rij/Kwelt/Weg Van Alles/De Kerke/Ik Haal Mij ‘N Hond Op/Hier Kom Ik Weg//De Horizon Komp Dichterbij/En Hij Ploegde Voort/As de Liefde Mar Blef Winnen/Gao Weg/Van hier tot Tokyo/A28/’t Stöf/Mar Ik Heur Hier/Baat Bij Muziek///Angst Is Mar Veur Eben, Spiet Is Veur Altied/Kwelt/Op Fietse/Allennig

Concertreview: Absolutely Floyd

Een concert in mijn hometown, dat komt niet vaak voor maar toen bekend werd gemaakt dat de Pink Floyd, tributeband Absolutely Floyd naar Groenlo zou komen moesten we daar wel heen. Want sinds een aantal maanden heeft Groenlo een nieuw cultureel centrum genaamd ‘De Mattelier’. Rond de klok van kwart over acht kwam de band het podium op, waarna ze begonnen met ‘In The Flesh’. De avond door speelde de band veel Pink Floyd werk, maar ook solo nummers van David Gilmour en Roger Waters. Met respectievelijk ‘The Dogs Of War’ en ‘Red Sky At Night’ van Gilmour en ‘Perfect Sense Pt. 1’ en ‘5.01 AM (The Pros & Cons Of Hitchhiking)’ van Waters. Ook werden er naast de hits wat onbekendere nummers gespeeld zoals ‘One Of These Days’, ‘The Fletcher Memorial Home’ en ‘Summer Of ’68’. Muzikaal was het allemaal prima in orde en toch ontbrak er voor mij iets. Voor mij is Pink Floyd serieuze muziek en er werd ook serieus gemusiceerd maar dingen roepen als ‘we gaan er een feestje van maken’ vind ik er dan niet helemaal bij passen. Nee dan gaat mijn voorkeur toch uit naar die andere band die de muziek van Pink Floyd en Roger Waters speelt namelijk Infloyd. Maar ondanks dat was het een prima avond.

Gezien:
Absolutely Floyd
Signs Of Life Tour Part II
06-04-2018. De Mattelier, Groenlo, NL

Band:
Peter Poell – lead Vocals
Peter Bénard – gitaar/vocals
Marnix Kuipers – gitaar/vocals
Rudo Jockin – bass/vocals
Wil Verhulst – keyboards
Henk Baetsen – keyboards
Michael Henninger – drums
Christiaan Klok – saxofones
Krystle Sarijoen – backing vocals
Ellen de Keyser – backing vocals
Marte Arthumani – backing Vocals

Setlist (niet op volgorde/compleet):
In The Flesh/Welcome To The Machine/Learning To Fly/Money/Shine On You Crazy Diamond/Mother/Perfect Sense Pt 1/One Of These Days/Time/Us And Them/Summer Of ’68/5.01 AM (The Pros & Cons Of Hitchhiking)/Red Sky At Night/The Dogs Of War/The Fletcher Memorial Home/Another Brick In The Wall (Part 2)//Run Like Hell//Wish You Were Here/Comfortably Numb

 

Concertreview: Lohues: “Kold an de snoete, he?”

Een nieuw jaar, een nieuwe plaat en een nieuwe theatertour van Daniël Lohues, dat zijn de fijne zekerheden in het leven. Plaats van handeling net als vorig jaar de Dru Cultuurfabriek in Ulft. Net als voorgaande jaren staan er op het podium een piano en een aantal akoestische gitaren. Maar ook een keyboard en een elektrische gitaar met versterker. Dus dat beloofde wat!
Iets na achten kwam Lohues het podium op met een kort ‘Moi en wat is het kold an de snoete he’. Begon hij met ‘Prachtig Mooie Dag’ ondanks de kou buiten een toepasselijk nummer. Daarna volgde de single van de nieuwe plaat ‘Volle Moane’. Later in het eerste gedeelte van het concert volgenden nog ‘Kwelt’ en ‘Weg Van Alles’. Vooral ‘Kwelt’ is direct een favoriet geworden van de nieuwe plaat:

Ie moeten wat hebben wat joe kwelt
Anders be’j niet lebentig meer
Ie moeten wat hebben wat joe kwelt

Met ‘Hier Kom Ik Weg’ was het tijd voor de pauze. Na de pauze begon Lohues met twee nummers van ‘Allennig III’ met ‘De Horizon Komp Dichterbij’ en op banjo ‘En Hij Ploegde Voort’. Verderop in de set kwamen er nog wat nieuwe nummers voorbij zoals ‘Van Hier Tot Tokyo’ waarbij Lohues elektrisch ging met keyboard en op het eind een mooie gitaar solo op een elektrische gitaar. Hierna speelde Lohues ‘A28’ een liedje over een nachtelijke autorit van Utrecht terug naar huis. Met het altijd mooie ‘Baat Bij Muziek’ kwam er een eind aan de hoofdset. Na een staande ovatie vroeg Lohues: ‘zullen we er nog wat spelen?’ Waarna hij begon met ‘Angst Is Mar…’, gevolgd door een soort reprise van ‘Kwelt’ gevolgd door ‘Op Fietse’.

Het laatste nummer van de avond was het prachtige ‘Allennig’. Met dit nummer kwam er een eind aan weer een prachtig concert. Het voelde wel als een soort greatest hits concert en met het oog op de toekomst ook logisch. Want in april ga ik dit concert nog een keer zien en dat zal dan voorlopig het laatste theaterconcert zijn van Lohues. Want aan het eind van deze theatertour, gaat Lohues een band samen stellen om in oktober een clubtour te gaan doen. Met werk van Skik maar ook het wat stevigere werk van zijn solo platen. Een tour waar ik erg benieuwd naar ben! Met de plaat ‘Vlier’ heeft Lohues wederom vakwerk afgeleverd! Als je nog kaarten kunt krijgen voor zijn theaterconcert gaat dat zien!

Ook leuk de Volkskrant was ook bij het concert in Ulft hier kun je hun recensie lezen.

Gezien:
Daniël Lohues
Vlier Tour
04-03-2017. Dru Cultuur Fabriek, Ulft, NL

Band:
Daniël Lohues – vocals, guitar, piano

Setlist (niet op volgorde/compleet):
Prachtig Mooie Dag/Volle Moane/Elk Mens Die Hef Zich ‘N Kruus Te Dragen/Bij De Hemel In De Rij/Kwelt/Weg Van Alles/De Kerke/Ik Haal Mij ‘N Hond Op/Hier Kom Ik Weg//De Horizon Komp Dichterbij/En Hij Ploegde Voort/As de Liefde Mar Blef Winnen/Gao Weg/Van hier tot Tokyo/A28/’t Stöf/Op ’t Platteland/Baat Bij Muziek///Angst Is Mar Veur Eben, Spiet Is Veur Altied/Kwelt/Op Fietse/Allennig