Concertreview: Josh Ritter “I’m incredibly lucky from the moment I woke up this morning, so I’m gonna play a murder song!”

Het was maart 2008 toen ik voor het eerst van Josh Ritter hoorde. Op de website Backstreets.com was een opname verschenen van ‘The River’ van Bruce Springsteen. Dit nummer werd gecoverd door Josh Ritter. Een jaar later verscheen dit nummer ook op Springsteen’s eigen site in het kader van ‘Hangin’ Out On E Street’. Waar artiesten een nummer van Springsteen speelden en vertelden wat Springsteen voor hun betekend. Ook hier zong Ritter weer ‘The River’. Door het mp3tje op de site van Backstreets was ik verkocht. En direct alle cd’s die hij tot dan toe had uitgebracht, blind gekocht. In de jaren daarna ben ik hem ook blijven volgen. Maar het zou tot 3 december 2017 duren (dus bijna 10 jaar!) voordat ik hem live zou gaan zien.

Hij was tussendoor wel een aantal keer in Nederland, maar toen kon ik niet of was ik met andere dingen bezig. Maar toen dit jaar bekend werd dat er weer nieuw werk zat aan te komen getiteld ‘Gathering’ en een Europese tour moest ik daarbij zijn. Ritter zou op 3 december in Nijmegen optreden en de dag er op in Paradiso in Amsterdam. Dus de keuze was snel gemaakt voor Nijmegen.

Na een erg goed voorprogramma van Anaïs Mitchell en een doodstille zaal (het kan dus wel!) was het de beurt aan Josh Ritter en zijn mannen. Na dat ‘Shaker Love Song (Leah)’ over de speakers was te horen kwam de band het podium op gelopen. Met als laatste een uitermate enthousiaste Josh Ritter. Waarna het concert begon met drie nummers van Ritter’s laatste album ‘Gaterhing’ met ‘Feels Like Lightning’, ‘Showboat’ en ‘Friendamine’. Tussendoor was Ritter veel aan het springen en blij aan het zijn, hier ging de band in mee en zoals ze dan in het Engels zo mooi kunnen zagen ‘he was electrify the room’. Vlak voor ‘Henrietta, Indiana’ verwoorde Ritter zijn gevoel. Hij vertelde dat hij sinds hij opstond vanmorgen al in een zeer goed humeur was, maar nu dan toch een nummer ging zingen over een moord. Maar daarna was het weer tijd voor wat vrolijkheid met ‘Lillian, Egypt’. Gevolgd door een schitterend nummer ‘Dreams’ en ‘Train Go By’ beiden van het album ‘Gaterhing’. Een ander hoogtepunt was ‘Kathleen’ dat wat later volgde. Een van Ritter’s mooiste liedjes. Dat begint al bij de eerste zin van het nummer:

All the other girls here are stars – you are the northern lights
They try to shine in through your curtains – you’re too close and too bright
They try and they try but everything that they do
Is the ghost of a trace of a pale imitation of you
I’ll be the one to drive you back home Kathleen

Het nummer was niet alleen mooi, maar ook zeker de uitvoering hiervan. De hele band verzamelde zich om 1 microfoon om het nummer semi akoestisch te spelen. Prachtig.
De mooie liedjes bleven komen met bijvoorbeeld nog een persoonlijke favoriet ‘Right Moves’ en twee nieuwe favorieten ‘Strangers’ in een mooie country uitvoering en ‘When Will I Be Changed’. Op de plaat ‘Gaterhing’ zingt Ritter dit nummer samen met Bob Weir tijdens het concert zong hij het nummer samen met bassist Zack Hickman. Daarna nog een mooie uitvoering van ‘Homecoming’.

The air’s getting colder now
The nights are getting crisp

‘Homecoming’ ging naadloos over in het rockende ‘Getting Ready To Get Down’ waarna er een eind kwam aan de hoofdset van de avond. Maar niet voor we uitgebreid werden bedankt en de Royal City Band werd voorgesteld. Toen Ritter en zijn mannen weer het podium op kwamen voor de toegiften kwam Anaïs Mitchell ook mee zingen op het mooie ‘Roll On’. Waarna de band weer van het podium liep en Ritter het mooie ‘Girl In The War’ solo speelde, waarmee er een eind kwam aan het concert. Op de setlist stond ook nog ‘Good Man’ maar die speelden ze helaas niet meer. Tijdens het Amerikaanse gedeelte werd dit nummer gespeeld met een mooi uitgesponnen outro met een stukje ‘Walk Of Life’ van de Dire Straits er in verwerkt. Maar dat was dan ook het enige kleine minpuntje van de avond.

Josh Ritter en zijn band hebben op het podium ongekend veel plezier. Was ik al fan van de man, ben ik dat nu nog meer. Ga die man zien! Achteraf vind ik het jammer dat ik ook niet naar het concert in Paradiso ben geweest.

Het concertjaar 2017 had zich geen betere afsluiter kunnen wensen. Het was een prachtig jaar!

Setlist:
Shaker Love Song (Leah)/Feels Like Lightning/Showboat/Friendamine/New Lover/Thunderbolt’s Goodnight/Henrietta, Indiana/Lillian, Egypt/Dreams/Train Go By/Folk Bloodbath (solo)/Hopeful (with Zack Hickman)/Kathleen/Me And Jiggs/Young Moses/Right Moves/Strangers/When Will I Be Changed/Homecoming/Getting Ready To Get Down/Roll On (with Anais Mitchell)/Girl In The War (solo)

Band:
Josh Ritter – Lead vocals, guitar
Zack Hickman – Bass, guitar, vocals
Sam Kassirer – Piano, keyboards, organ, accordion
Josh Kaufman– Guitar, lap steel, vocals
Ray Rizzo – Drums, percussion, vocals

Gezien:

Josh Ritter & The Royal City Band
Gathering Tour 2017
Voorprogramma: Anaïs Mitchell
03-12-2017. Doornroosje, Nijmegen, NL

Concertreview: Little Steven & The Disciples of Soul – together we will make our stand

Na jaren met Bruce Springsteen te hebben opgetreden, acteur te zijn geweest in The Sopranos en Lillyhammer, had Little Steven eind vorig jaar eindelijk weer tijd om de studio in te gaan. Het resultaat daarvan is het album ‘Soulfire’. Het album bevat veelal soul nummers die door Steve van Zandt aka Little Steven zijn geschreven voor anderen. Zoals het titelnummer ‘Soulfire’ dat ik kende van de band The Breakers uit Denemarken. Daarnaast staan er ook een aantal echte covers op. Zoals ‘Blues Is My Business’ van Etta James en ‘Down and Out in New York City’ van James Brown. Alle nummers zijn overgoten met de typische New Jersey shore sound. Dus een bijna Phil Spectoriaans geluid, vol met belletjes, blazers en alles wat daar tussen zit. In juni van dit jaar trad Little Steven met zijn Disciples Of Soul in Carré te Amsterdam. Maar dat was precies op de dag dat er in Assen een van de mooiste sportevenementen in Nederland werd gehouden. Namelijk de TT van Assen. Dus moest ik dat concert helaas aan mij voorbij laten gaan. Maar na het concert in Amsterdam volgde een paar weken later de aankondiging van een trio nieuwe concerten in Nederland in november, in Groningen, Utrecht en Tilburg. Dus direct een kaartje gekocht voor het concert in Utrecht.

Iets over half negen, kwam de band het podium op onder een luid applaus waarna Little Steven & The Disciples of Soul het podium op kwamen. Sinds het overlijden van Tom Petty speelt, van Zandt, ‘Even The Losers’, van Tom Petty & The Heartbreakers. Dus wat mij betreft een prachtige opener. Daarna ging de band verder met ‘Soulfire’ en ‘I’m Coming Back’. Voordat hij begon met het volgende nummer sprak Little Steven over de situatie in Amerika. Toen hij voor het laatst solo op tour was moest hij alles uitleggen wat Ronald Reagan toen de president van de Verenigde Staten, aan het doen was. ‘But now it’s a whole different story, it’s speaks for itself’. Verwijzend naar Donald Trump. Waarna de zaal begon te juichen. Daarna begon Little Steven te vertellen over Motown en hoe de muziek hem inspireerde, waarna hij een cover van Etta James speelde ‘Blues Is My Business’. Na ‘Love On The Wrong Side Of Town’ vertelde van Zandt over zijn jeugd en zijn droom om muzikant te worden. Een droom die hij deelde met Southside Johnny en Bruce Springsteen. Uiteindelijk was dat gelukt, waarna de band ‘Until The Good Is Gone’ inzette. De muzikale inspiratiebronnen van van Zandt waren verweven door de avond van rock, soul en reggae, evenals zijn politieke agenda, bijvoorbeeld met het blokje ‘Solidarity’, ‘Leonard Peltier’ en ‘I’m A Patriot’. Na dit politieke blokje was het tijd voor een ‘nieuw’ nummer ‘Groovin’ Is Easy’ waarna de band verder ging met ‘Ride The Night Away’ die ik ken van Southside Johnny. Gevolgd door een lange versie van ‘Bitter Fruit’ met een hoofdrol voor Anthony Almonte op de percussie instrumenten.

Daarna volgde nog het mooie ‘Forever’ waarmee de hoofd set van de avond ten einde kwam. Maar net als zijn compaan Springsteen, speelde Little Steven gewoon door en vroeg hij of we al naar huis wilden. De zaal was het daar niet zo mee eens dus zette de band ‘I Don’t Want To Go Home’ de klassieker van Southside Johnny. Daarna richtte van Zandt zich weer tot het publiek om ons te bedanken waarna hij en de band afsloten met ‘Out Of The Darkness’. Een toepasselijker afsluiting met alles wat er in de wereld gebeurt, Trump in Amerika, de zwarte pieten discussie in Nederland, was er bijna niet.

There’s a sadness all around us
There are words we’re too afraid to say
The things that I thought would last forever
Are changing every day
There’s a hunger that can’t be satisfied
And the streets are filled with rage
It’s time to dig deep inside ourselves
And face the life we’ve made

It’s gonna take the two of us
I just can’t do it all on my own
I see the day gettin’ brighter
Hold me a little bit tighter

Out of the darkness and hand in hand
Baby together we will make our stand
Reach out and touch me we can win somehow
I know there’s nothin’ that can stop us now
Oh baby, come with me out of the darkness

Toen de band het podium af liep nog even een setlist gevraagd en toen op naar huis. Het concert was geweldig! Openen met een nummer van een van mijn muzikale helden, mooie soul muziek, fijne rock ’n roll en een boodschap van laten we allemaal wat aardiger zijn voor elkaar. Dan nog de band, 15 man sterk, blazers, hammond orgels een geweldige ritme sectie en achtergrond zangeressen. Ik hou er van. Mocht van Zandt binnenkort weer naar Nederland komen ben ik daar zeker weer bij. Want dit smaakte naar meer! Maar als ik mocht kiezen dan het liefst met Bruce Springsteen als onderdeel van de E Street Band, maar dat zit er voorlopig nog niet in. ‘Getting out of the darkness!’

Setlist:
Even the Losers/Soulfire/I’m Coming Back/The Blues Is My Business/Love on the Wrong Side of Town/Until the Good Is Gone/Angel Eyes/Some Things Just Don’t Change/Saint Valentine’s Day/Standing in the Line of Fire/I Saw the Light/Salvation/The City Weeps Tonight/Down and Out in New York City/Princess of Little Italy/Solidarity / Leonard Peltier / I Am a Patriot/Groovin’ Is Easy/Ride the Night Away/Bitter Fruit/Forever//I Don’t Want to Go Home/Out of the Darkness

Band:
Stevie Van Zandt – Guitar/Vocals
Marc Ribler – Musical Director/Guitar
Jacquita (Jackie) Perkins- Background Vocals
Sara Devine – Background Vocals
Tania Jones – Background Vocals
Andy Burton – B3 Organ
Lowell “Banana” Levinger – Piano
Jack Daley – Bass
Rich Mercurio – Drums
Eddie Manion – Horn Director / Baritone Sax
Stan Harrison – Tenor Sax/Flute
Clark Gayton – Trombone
Ravi Best – Trumpet
Ron Tooley – Trumpet
Anthony Almonte –Percussion

Gezien:
Little Steven & The Disciples of Soul
Soulfire Tour 2017
28-11-2017. TivoliVredenburg, Utrecht, NL

Concertreview: Jason Isbell: ‘Nice meeting you and enjoy the night’

In de zomer bracht Jason Isbell het album ‘The Nashville Sound’ uit. In tegenstelling tot zijn vorige albums ‘Southeastern’ en ‘Something More Than Free’ werd de band The 400 Unit niet genoemd, wel speelden ze mee op beide albums. Bij ‘The Nashville Sound’ wordt de band wel genoemd als Jason Isbell & The 400 Unit. Na de aankondiging van het album volgde al snel het nieuws van een nieuwe tour die op 6 november 2017 Amsterdam aan zou doen. Om preciezer te zijn het altijd mooie Paradiso. Besloten om mooi op tijd naar Amsterdam te gaan om ook nog even een kijkje te kunnen nemen bij Concerto. Het walhalla voor de muziekfanaat in Nederland. Onderweg daar naar toe, zag ik iemand mij tegemoet lopen. Iemand die ik snel herkende als Jason Isbell. Die op dat moment door een winkel ruit keek. Dillema! Ga ik de man storen op zijn vrije middag in Amsterdam of laat ik hem fijn doorlopen. Normaal gesproken ben ik een groot voorstander van het tweede. Maar toch besloot ik hem aan te spreken. Dus na eventjes gepraat te hebben over het concert van die avond besloot ik mijn geluk nog wat meer te beproeven door te vragen of hij een selfie wilde maken (….) dat wilde hij, dus snel een foto gemaakt en met de woorden ‘nice meeting you, and enjoy the night’ en een ‘thank you, you to’ van mijn kant gingen we ieder onze eigen weg.

Na een poosje rond te hebben gekeken bij Concerto besloot ik om maar wat te gaan eten bij het Hard Rock Café aan het Max Euweplein volgens de kenners een van de lelijkste pleinen van Nederland. Euwe was een schaakgrootmeester en dus is er een groot schaakbord op het plein waar men kan schaken met grote stukken. Leuk om te zien, dus even gaan kijken daar toen ik wat later op keek zag ik naast mij Derry Deborja en Jimbo Hart staan. Isbell ontmoeten vond ik al bizar genoeg voor vandaag dus besloot ik net als Deborja en Hart om wat te gaan eten. Dus bij het Hard Rock Café naar binnen en in mijn beste Engels alles doorgegeven wat ik wilde. Want dat is de voertaal bij die café’s. Na een fijne hamburger met friet richting Paradiso gelopen. Waar inmiddels, het was half 7, al een groepje mensen stonden te wachten door de deur. Om 19 uur ging de deur open en mochten we naar binnen. Direct mijn plekje opgezocht die ik bij de Drive-by Truckers (Isbell heeft jaren in deze band gespeeld) in maart van dit jaar, had gevonden. Rechts van het podium op de verhoging. Perfecte plek.

Niet veel later kwam Tift Merritt het podium oplopen voor het voorprogramma. Ik kende haar nog niet maar haar muziek had wat weg van de muziek van Emmylou Harris. Ondanks wat problemen met de microfoon en een valse gitaar speelde ze een mooi voorprogramma. De zaal zat er goed in, want bij de rustige nummers was de zaal mooi stil. Dat wil nog wel eens anders zijn. Ondertussen was men het podium aan het aanpassen en werd er een korte soundcheck gedaan door de roadies. Tegen half 9 gingen de zaal lichten uit en kwamen Isbell en zijn mannen het podium op. ‘Hello folks, thank you for coming to the show tonight’. ‘I’m Jason Isbell and we are The 400 Unit and we’re from Muscle Shoals, Alabama, for the most part’. We’ll hope you all have a great time this evening’. Waarna de band begon met ‘Anxiety’ direct gevolgd door ’24 Frames’ en ‘Hope The High Road’. Gevolgd door toch wel een wat controversieel nummer in de States namelijk ‘White Man’s World’. In een interview over het album ‘The Nashville Sound’ stond Isbell even stil bij dit nummer dat hij schreef met zijn dochter in zijn achterhoofd en zei er het volgende over:

‘Thank God she’s an infant, because I don’t have to explain any of this to her”. “She’ll figure it out as she grows up, but if she was a couple of years older I would have to be like, ‘OK, honey here’s what happened today and this is why your father doesn’t really know anything about human people in this country anymore.’

Het nummer gaat verder over de rechten van vrouwen:
Momma wants to change that Nashville sound
But they’re never gonna let her

Momma is in dit nummer de vrouw van Jason Isbell, Amanda Shires Isbell. Ook onderdeel van The 400 Unit maar ze was niet aanwezig tijdens de Europese Tour. Shires is zelf ook behoorlijk bekend met haar eigen muziek. Maar het stukje mama wil de Nashville Sound veranderen heeft ook betrekking op de vrouwelijke country artiesten zoals Miranda Lambert, Margo Price, Kacey Musgraves etc. die door de radiozenders bijna niet worden gedraaid. Omdat Nashville meer geld kan verdienen aan de mannelijke pop country artiesten. Of nou ja country mag je het niet noemen wat mij betreft. Dus een mooi politiekbeladen nummer en daar hou ik van!

Terug naar het concert voor het nummer ‘Decoration Day’ dat Isbell schreef toen hij nog onderdeel was van de Drive-by Truckers. Het nummer zat vol met mooie gitaar solo’s van Isbell en Sadler Vaden. Aan het eind van de hoofdset speelde Isbell nog een Drive-by Truckers nummer die hij schreef namelijk ‘Never Gonna Change’ met wederom scheurende gitaren en een behoorlijk bezweette Chad Gamble op de drums. Tussen deze twee nummers speelde Isbell veel van zijn laatste drie albums. Tussendoor vertelde Isbell dat hij het fijn vond om in Paradiso te mogen spelen, ‘it’s a beautiful place’. ‘I like the city to, I don’t even smoke pot. ‘I can turn down the marihuana, I can’t do a damn thing about the cheese and I’m powerless against the karaoke’. Waarna Isbell vertelde dat hij samen met zijn band naar een karaoke bar was gegaan. Na ‘Different Days’ haalde Isbell herinneringen op aan de keer dat hij akoestisch een concert gaf ten tijde van het verschijnen van ‘Southeastern’. Hij wist het niet precies meer wanneer hij dat concert had gegeven. Wel wist hij nog dat hij het concert had gespeeld in Paradiso op de avond dat Michael Jackson overleed. ‘There was a danceparty going on after our show. And I was down here somewhere and I was dancing and then i started hearing whispers Michael Jackson died. And sure enough Michael Jackson had died. And they’ll play Michael Jackson music all night. ‘And we danced, and didn’t stop till we got enough’. Waarna de zaal moest lachen want ‘Don’t stop till you got Enough’ is ook een songtitel van Michael Jackson. Isbell vertelde ‘Shit that was probably six or seven years ago in this very same place’. Isbell vroeg of er vanavond ook een dance party was, maar dat was niet zo. Waarop hij antwoorde ‘I’m having a dance party here, I don’t care’.
Isbell en de band speelden aansluitend ‘Last Of My Kind’ met een minuten durend outro. Gevolgd door ‘Stockholm’, ‘Flying Over Water’ en het prachtige ‘Cover Me Up’. Daarna werd mijn lijflied gespeeld ‘If It Takes A Lifetime’. Schitterend.

I’ve been working here, Monday, it’ll be a year
And I can’t recall a day when I didn’t wanna disappear
But I keep on showing up, hell-bent on growing up
If it takes a lifetime

I’m learning how to be alone, fall asleep with the TV on
And I fight the urge to live inside my telephone
I keep my spirits high, find happiness by and by
If it takes a life time

I got too far from my raising, I forgot where I come from
And the line between right and wrong was so fine
Well I thought the highway loved me
But she beat me like a drum

My day will come, if it takes a lifetime
I don’t keep liquor here, never cared for wine or beer
And working for the county keeps me busy and clear
The nights are dry as dust, but I’m letting my eyes adjust
If it takes a lifetime

Het laatste nummer van de set was zoals gezegd ‘Never Gonna Change’. Waarna we werden bedankt en de band even het podium afliep. Waarna de band niet veel later terug kwam voor een prachtige ingetogen versie van ‘If We Were Vampires’ gevolgd door ‘Refugee’ een cover van Tom Petty & The Heartbreakers.

Petty overleed op 2 oktober. Sindsdien speelde Isbell elke avond een nummer van Tom Petty als eerbetoon. Maar met ‘Refugee’ kwam er helaas wel een eind aan een fenomenaal concert van Isbell en The 400 Unit. En met de woorden ‘We’ll see you soon’ nam de band afscheid.

Een fenomenaal concert! De beste die ik tot nu toe van Jason Isbell en zijn 400 Unit heb gezien. Hopelijk gaan er in de toekomst nog heel veel meer volgen!

Setlist:
Anxiety/24 Frames/Hope the High Road/White Man’s World/Decoration Day/Something More Than Free/Chaos and Clothes/Cumberland Gap/Tupelo/Different Days/Last of My Kind/Stockholm/Flying Over Water/Cover Me Up/If It Takes a Lifetime/Never Gonna Change//If We Were Vampires/Refugee

Band:
Jason Isbell – vocals, guitars
Sadler Vaden – guitars, background vocals
Jimbo Hart – bass, background vocals
Derry DeBorja – keyboards, accordeon, background vocals
Chad Gamble – drums

Voorprogramma:
Setlist:
Wait for Me/Stray Paper/Dusty Old Man/Small Talk Relations/Proclamation Bones/Traveling Alone/Icarus

Band:
Tift Merritt – vocals, guitar, piano
?? – pedal steel, guitar

Gezien:
Jason Isbell & The 400 Unit
The Nashville Sound Tour 2017
Voorprogramma:
06-11-2017. Paradiso, Amsterdam, NL

Concertreview: Infloyd’s Final Cut

Vorig jaar speelde de band Infloyd het legendarische album ‘Amused To Death’ en dat was erg goed. Begin dit jaar werd bekend dat Infloyd met een nieuwe tour kwam, nu met ‘The Final Cut’. Het laatste Pink Floyd album waar Roger Waters aan mee werkte. Nu is ‘The Final Cut’ eigenlijk niet echt meer een band album zoals ‘Darkside Of The Moon’ wel was. ‘The Final Cut’ is eigenlijk meer een solo project van Waters. Rick Wright zat sinds ‘The Wall’ niet meer in de band. Nick Mason en David Gilmour mochten nog wel meespelen op de plaat. Het begin van het einde van Pink Floyd. De eerste tekenen waren er al tijdens het maken van ‘The Wall’. Met het verschijnen van ‘The Final Cut’ gingen de bandleden ieder hun eigen weg en is het album nooit in zijn geheel gespeeld. Een paar jaar later gingen Gilmour, Mason en Wright weer touren met de naam Pink Floyd. Wat weer wat rechtzaken opleverde tussen aan de ene kant Waters en aan de andere kant Gilmour, Mason en Wright. Maar terug naar het album ‘The Final Cut’. De plaat is een mijn inziens een vervolg op ‘The Wall’. Waters bezingt hier wederom zijn frustraties over zijn overleden vader en de Falklandoorlog van toen. Genoeg over de geschiedenis terug naar het heden.

Na eerst lekker gegeten te hebben bij de Dru liepen we richting de zaal en na nog wat gedronken te hebben kwam de band tegen half 9 het podium op. De band startte direct met de intergrale uitvoering van ‘The Final Cut’. Minus ‘The Tigers Broke Free’ want die stond niet op de originele plaat. Het nummer is later pas toegevoegd aan de tracklist. Hoogtepunt was ‘The Final Cut’ met een prachtige solo van Armand Gabeler. Met ‘Not Now John’ (met beeldentissen van Trump en verschillende andere niet zulke goede wereldleiders) en ‘Two Suns In The Sunset kwam er een einde aan de eerste set. Na een korte pauze werd het album ‘Animals’ gespeeld. Een aantal nummers van dat album speelt Waters ook tijdens zijn huidige tour ‘Us And Them’ vooral het nummer ‘Pigs (Three Different Ones)’ is een heel toepasselijk nummer sinds de laatste verkiezingen in de Verenigde Staten. Na een dikke 3 kwartier met veel solo geweld van Gijs van der Bent op de keyboards, Armand Gabeler en Marco Bouwmans op de gitaar was het tijd voor de toegiften. Die geopend werden met het nummer ‘Time’ daarna mocht Katinka van der Horst haar vocale kwaliteiten laten horen op ‘The Great Gig In The Sky’. Daarna volgden nog ‘In The Flesh’ en ‘Money’ met een mooi instrumentaal middenstuk. Daarna volgden er nog drie geweldige nummers met ‘Shine On Crazy Diamond’, ‘Wish You Were Here’ en een schitterende versie van ‘One Of These Days’. Als allerlaatste toegift werd ‘Comfortably Numb’ gespeeld met wederom een hele fijne gitaar solo van Armand Gabeler. Daarna werden we bedankt door frontman Marco Bouwmans en de rest van de band en kwam het concert na iets meer dan 3 uur ten einde.

Infloyd is een tribute band op papier, maar naar mijn idee zijn ze beter dan dat. Infloyd maakt het werk van Pink Floyd eigen. Nergens had ik ook het idee dat ik naar een kunstje zat te kijken. Hoogtepunt vond ik het in zijn geheel spelen van ‘The Final Cut’ toch wel een van mijn favoriete Pink Floyd albums.
Gaat dat zien! Bijvoorbeeld volgend jaar in AFAS Live in Amsterdam.

Setlist:
The Post War Dream/Your Possible Pasts/One of the Few/The Hero’s Return/The Gunner’s Dream/Paranoid Eyes/Get Your Filthy Hands Off My Desert/The Fletcher Memorial Home/Southampton Dock/The Final Cut/Not Now John/Two Suns in the Sunset//Pigs on the Wing, Pt. 1/Dogs/Pigs (Three Different Ones)/Sheep/Pigs on the Wing, Pt. 2//Time/The Great Gig In The Sky/In The Flesh Pt. 2/Money/Shine On You Crazy Diamond/Wish You Were Here/One Of These Days///Comfortably Numb

Band:
Marco Bouwmans – vocals, guitar
Armand Gabeler – lead guitar
Erik Jan De Jong – bass guitar, backing vocals
Gijs van der Bent – keyboards, backing vocals
Lasse Groeneveld – drums
Katinka van der Harst – backing vocals
Lisette van den Berg – backing vocals
?? – saxofoon

Gezien:
Infloyd
The Final Cut
04-11-2017. Dru Cultuurfabriek, Ulft, NL

Concertreview: The War On Drugs – wall of sound

Terug naar 2014, The War On Drugs bracht toen ‘Lost In The Dream’ uit een album dat door 3FM werd opgepikt waardoor ik nummers als ‘Red Eyes’ en ‘Under The Pressure’ veel hoorde maar toch deed het mij niet zoveel. Het was wel goed maar er ontbrak iets voor mijn gevoel. Daarnaast werd het album erg gehypet vond ik toen. De vergelijkingen met Bruce Springsteen, Bob Dylan en Tom Petty waren niet van de lucht maar die helden hoorde ik niet terug in de muziek van Adam Granduciel en zijn mannen. Na aandringen van Frank die het album geweldig vond het album toch een paar keer gaan luisteren en een paar maanden later, inmiddels was het 2015, viel het kwartje tijdens een autorit op de weg terug van het werk. De ondergaande zon, de muziek, ‘there was magic in the air’ zoals Springsteen al eens zong. Ik was om, ‘Lost In The Dream’ zou als ik het jaarlijst van 2014 opnieuw zou moeten maken zeker in de top 3 terecht zijn gekomen.

Voor Record Store Day 2017 werd de single ‘Thinking Of A Place’ uit gebracht. Een dikke 10 minuten muziek zonder dat het verveelde. Ik was verkocht, maar over een nieuwe plaat was op dat moment nog niets bekend. Die aankondigingen kwam een paar weken later. Het album ‘A Deeper Understanding’ zou op 25 augustus uit komen. Ook maakte de band bekend dat er een tour kwam voor Nederland zou dit op 2 november 2017 zijn in de muziekhal formerly know as the Heineken Music Hall. Tegenwoordig heet de zaal AFAS Live. De kaartjes voor 2 november gingen zo snel dat de band een extra concert gaf op 1 november. Wij hadden kaartjes voor het oorspronkelijke eerste concert.

Na een onderweg een beetje file te hebben gehad liepen we iets over half 8 de zaal binnen op zoek naar een mooie plek. Al snel besloten we op de tribune te gaan zitten, want de muziek van The War On Drugs is niet van het kaliber lekker dansen, maar meer rustige kalm aan muziek. Al snel kwam de band The Barr Brothers het podium op om het voorprogramma te verzorgen. De dames en heren uit Montreal, Canada hadden goed geluisterd naar de heren van The War On Drugs want het was behoorlijk geïnspireerd op de sound van TWOD. Na een half uurtje kwamen de roadies het podium op om alles in gereedheid te brengen voor het concert van The War On Drugs. Iets voor negenen kwamen de heren het podium op en werd er begonnen met ‘In Chains’. En ik werd direct om ver geblazen door de ‘wall of sound’, die de heren optrokken. De zang van Adam Granduciel leek bij vlagen erg op die van Bob Dylan. Verdere vergelijkingen zoals die werden geschreven over het concert van 1 november houden dan ook op. Springsteen, Petty, Dire Straits ik heb ze niet gehoord. The War On Drugs heeft met de laatste twee albums een geheel eigen sound ontwikkeld die eigenlijk met geen van de genoemde muzikanten te vergelijken is. In de recensie van Lust For Life werd beschreven dat The War On Drugs een soort Dire Straits was maar dan zonder hits. Het mag duidelijk zijn dat ik het hier niet mee eens ben. Maar terug naar het concert dat een aaneenschakeling was van hoogtepunten. Met name vanaf het nummer ‘In Reverse’ dat op een bijna semi akoestische/country manier werd gebracht, volgde ‘Red Eyes’ maar het absolute hoogtepunt van de avond kwam daarna met ‘Thinking Of A Place’ op de plaat al een dikke 11 minuten maar live leek het nummer maar te duren en te duren. Kippenvel!

Come and take my hand, babe
There’s a turn in the road that we’ve been taking
Let it set you free
‘Cause there’s a rhythm in the way that we’ve been moving
Yeah, there’s a darkness over there, but we ain’t going

Maar het hield nog niet op met een werkelijk fenomenale versie van ‘Under The Pressure’. Prachtig! Daarna werd er even teruggeschakeld door de band voor een mooie rustige versie van ‘Clean Living’ en ‘Eyes To The Wind’ dat tevens het laatste nummer van de eerste set was en de band even van het podium liep. Niet veel later kwamen ze terug en werden we bedankt en werd de band voorgesteld. Daarna werd ‘Burning’ in gezet, de afsluiter van het concert was het mooie ‘You Don’t Have To Go’.

Wat een uitzonderlijk goed concert, een van de beste die ik dit jaar heb gezien! De plaat ‘A Deeper Understanding’ gaat hoog eindigen in mijn jaarlijstje met beste albums van 2017, dat staat vast!

Update: de dames en heren van de website 3voor12.nl waren bij het concert en hebben het hele concert opgenomen:
Je kunt het concert hier terug kijken.

Setlist:
In Chains/Holding On/Pain/An Ocean in Between the Waves/Strangest Thing/Nothing to Find/Knocked Down/In Reverse/Red Eyes/Thinking of a Place/Under the Pressure/
Clean Living/Eyes to the Wind//Burning/You Don’t Have to Go

Band:
Adam Granduciel – vocals, guitar, harmonica, sampler
Robbie Bennet – keyboards
Jon Natchez – saxophone, keyboards
Charlie Hall – drums
Dave Hartley – bass, vocals
Anthony LaMarca – guitar

Gezien:

The War On Drugs
A Deeper Understanding Tour
Voorprogramma: The Barr Brothers
02-11-2017. Afas Live, Amsterdam, NL