Concertreview: Miss Montreal – Fu-Fu-Fu-F♥ck it

Het was alweer even geleden dat ik naar een concert van Miss Montreal was geweest, maar op woensdag 17 april was het weer zover. Na eerst weer erg lekker gegeten te hebben bij Bombay Spice in Hengelo, liepen Jeanine en ik naar het Rabotheater. Waar het al behoorlijk druk was. Toen door naar onze plekken, op de eerste rij van het balkon. Waardoor we een prima overzicht hadden op de zaal en belangrijker nog het podium. Iets na achten kwam Sanne Hans het podium opgelopen onder luid applaus. Ging op een bankstel zitten aan de linkerkant van het podium en begon het liedje, waarvan ik denk dat de titel ‘Fuck It’ is, te zingen. Gevolgd door ‘Rose’ een liedje over haar zusje. Voor de jazz klassieker ‘Autumn Leaves’, al geschreven in 1945 en door veel muzikanten vertolkt, kwam een deel van de band het podium op onder wie Jonas Pap en Sietse van Gorkom die met respectievelijk de cello en de viool, de avond door de nummers van Miss Montreal een extra laagje gaven. Een prachtige toevoeging! Naast deze klassieker zou de band later in de show, ‘Need Your Love So Bad’ spelen waarvan het originieel van Fleetwood Mac is. Naast de hits waarbij de band in volle bezetting op het podium staat, zoals ‘I Am Hunter’, ‘TuTuTu’, ‘Till The Sun Comes Up’ en natuurlijk het doorbraak nummer voor Sanne Hans en de haren ‘Just A Flirt’.

Daarnaast was er ook veel ruimte voor persoonlijke verhalen en de daarbij behorende prachtige Nederlandstalige liedjes. Het persoonlijkst wordt Hans als ze het nummer ‘Zonder Jou’ introduceert, ze draagt dit nummer op aan haar ernstig zieke stiefvader. Na afloop van het nummer gaf ze aan dat ze het even moeilijk had halverwege het nummer. Maar ook vertelde ze een leuke anekdote over hoe een liedje dat ze eigenlijk had geschreven voor haar vriend, op het album van Jan Smit was belandt. De leukste anekdote van de avond maakte ze mee tijdens de Vrienden Van Amstel Live. Tijdens deze avonden zong ze een duet met De Dijk, een band waar ze nu helemaal fan van was. En ze mocht een duet zingen met André Hazes Jr., ze mochten niet kiezen welk nummer ze wilden zingen, dat was al door de organisatie gedaan. En hun keus was gevallen op ‘De Vlieger’ van André senior. Hans vond het niet een geweldige keus maar durfde dat niet in het bijzijn van junior te zeggen. Totdat Hazes zelf zei dat hij dit een verschrikkelijk nummer vond. Maar de live uitvoeringen bleken zo mooi te zijn dat ze Hazes had gevraagd of ze het nummer ook tijdens haar theater tour mocht spelen. Dit mocht waarna er een mooie versie volgde. Met Peter Hendriks op accordeon en zeer veel publieksparticipatie was dit een van de hoogtepunten van de avond. Als afsluiting van het concert koos Hans voor het jaren 90 nummer ‘Wonderful Days’ van het illustere duo, Charlie Lownoise en Mental Theo, maar daarmee was de avond nog niet ten einde want ook speelde de band nog ‘Meisje Uit Het Oosten’. Maar na dit nummer was het toch echt afgelopen.

In vergelijking met de vorige theaterconcerten die ik van haar zag in 2013 en 2015, was ze nu een stuk zekerder van haar zaak. Vandaar ook de titel van deze tour, ze is volgens eigen zeggen gelukkiger dan ooit. En dat merk je aan alles tijdens deze theartershow, goede liedjes, mooie anekdotes, zelfspot en een snaar strakke band. De toevoeging van de strijkers is een absolute meerwaarde. Er zijn nog kaarten voor een aantal shows, dus twijfel niet en ga.

Setlist (niet op volgorde/compleet):
Fuck It/Rose/Autumn Leaves/Zonder Jou/I’m Hunter/A Million Ways/Zonder Jou/De Vlieger/Alles Hier Is Ook Van Jou//Need Your Love So Bad/Tututu/Till The Sun Comes Up/Writing Stories/Liever Dan M’n Eigen Leven/Zij/Just A Flirt///Wonderfull Days/Meisje Uit Het Oosten

Band:
Sanne Hans – vocals, guitar
Peter Hendriks – piano, keyboards, accordeon
Michi Schwiemann – guitar
Kobus Groen – bass, background vocals
Thijs Rensink – drums
Jonas Pap – Cello
Sietse van Gorkom – violin

Gezien:
Miss Montreal
Fu-Fu-Fu-F♥ck it Theater Tour 2019
17-04-2019. Rabotheater, Hengelo (OV), NL

Concertreview: Dave Matthews Band: Fenomenaal!

Vorig jaar bracht de Dave Matthews Band, afgekort DMB, hun eerste album in zes jaar tijd uit, getiteld ‘Come Tomorrow’ wat mij betreft een van de beste albums van 2018. Dus hopelijk ook een tour, nu tourt de Dave Matthews Band met grote regelmaat door de Verenigde Staten. Maar de landen aan de andere kant van de oceaan komen wat minder vaak aan de beurt. De laatste keer dat Matthews en zijn mannen in Europa waren dateert al weer uit 2015. Al was Matthews samen met meester gitarist Tim Reynolds in het voorjaar van 2017 nog in Nederland voor een tweetal akoestische optredens. Maar een band concert was dus al even geleden. In oktober werd bekend dat de Dave Matthews Band ook weer Europa aan zou doen om hun nieuwste plaat te promoten. Plaats van handeling was 15 maart in de AFAS Live in Amsterdam. Daar moest ik dus bij zijn!

Fast forward naar vrijdag 15 maart, net als het Formule 1 seizoen begon op die dag ook mijn concert seizoen. Rond half 5 had ik mijn auto geparkeerd in de parkeergarage onder de AFAS, toen even een hapje gegeten bij Grand Café 3&20, waar alleen maar mensen waren die kwamen voor het concert Holland Zingt Hazes in de Ziggo Dome met de bijbehorende muziek. Dus nadat ik mijn eten op had snel weer terug gelopen naar de AFAS om daar in de rij te gaan staan. Een rij met op dat moment een man of 40. De wachtrij voor de zaal leek wel Amerikaans grondgebied. Veel Amerikanen die op vakantie waren in Nederland hadden een kaartje gekocht voor dit concert. Later in de zaal vertelde een man komend uit de thuisstaat van DMB, Virginia, dat hij speciaal voor dit concert naar Amsterdam was gekomen. Hoezo trouwe fans! Toen de deuren van de AFAS open gingen liepen veel mensen voor mij eerst naar de merchandise stand om een poster te halen van het concert. Dat schijnt een ding te zijn aangezien er een kleine oplage is, voorzien van handtekeningen van de hele band. Waardoor ik als een van de eersten de zaal in liep en dus een pracht plek kon bemachtigen, op de eerste rij rechts van het podium. Naast twee Portugezen, een Duitser en zoals gezegd veel Amerikanen om mij heen. Na een gesprekje met de al eerder genoemde man uit Virginia stond het concert op het punt van beginnen.

Onder luid applaus kwam de band het podium opgelopen. Om te beginnen met ‘That Girl Is You’ van hun laatste album ‘Come Tomorrow’. Vanaf het eerste nummer zat de sfeer er op het podium al goed in tussen de nummers door werd er veel gegrapt onderling. Op ‘Louisiana Bayou’ mocht Buddy Strong zijn kunsten vertonen op het hammond orgel. Waardoor het eind van het nummer een mooi verlengd outro kreeg. Buddy Strong is in de band gekomen nadat violist Boyd Tinsley begin 2018 werd ontslagen omdat er tegen hem een rechtzaak was aangespannen wegens seksueel wangedrag. De viool is een kenmerkend instrument in DMB, maar dit werd wat mij betreft goed opgevuld door Buddy Strong en de blazers sectie met Jeff Coffin en Rashawn Ross. Terug naar het concert, waar verder werd gegaan met een mooie en met een kleine 10 minuten een iets wat korte versie van ‘#41’. Waarin gitarist Tim Reynolds een prachtig outro verzorgde. Daarna volgden ‘What Would You Say’ en ‘Again And Again’ gevolgd door nog een favoriet ‘Warehouse’, dat werd afgesloten met een salsa achtig outro. Erg tof. Daarna volgenden er voor mij wat onbekendere nummers, maar de mensen om mij heen gingen helemaal uit hun dak, vooral om het nummer ‘JTR’ dat de band maar weinig speelt. Daarna volgden de nummers zich in een mooi tempo op. Met ‘Samurai Cop (Oh Joy Begin)’ en ‘Lover Lay Down’ met wederom een erg mooi outro verzorgd door drummer Carter Beauford en Jeff Coffin op de sopraan saxofoon. Daarna volgde een erg leuke cover van Peter Gabriel’s ‘Sledgehammer’ waarna ‘Stand Up (For It)’ werd gespeeld met een hoofdrol voor Buddy Strong die alla James Brown mee zong op dit nummer. Voor ‘Here On Out’ liep de band van het podium voor een solo nummer van Matthews. Daarna kwam de band weer terug voor ‘Lying In The Hands Of God’ en ‘Don’t Drink The Water’. De hele avond werd er afgezien van een paar thank you’s en een paar keer een dankoewel weinig gezegd door Matthews richting het publiek maar voor dat ‘You & Me’ gespeeld zou worden begon Matthews te vertellen.

“I promise you there some progressive and thoughtful people on the other side of the Atlantic.
And if i may just take the chance to apologise for allowing the fool that’s in the White House to be there. We do or best to get ’em out of there, that’s just my opinion”.

Waarna er een groot applaus volgde. Waarna Matthews vervolgde met:
“He’s got to go”. Daarna vertelde hij over de klimaatmars:

“I was walking around with my daughters through the old town (Amsterdam red.) I was walking down from our hotel and saw all these young people, who took the day off school to talk about there future and that just makes me a little bit hopefull.
But also increases the amount of fear that I have for the foolishness of the greedy people now.”

“But thank you so much everybody. I hope you had a nice time with us tonight!”

Daarna volgde het zeer toepasselijke ‘You & Me’, ga voor de verbinding in plaats van de afstand vergroten.

Met een geweldige versie van ‘Ants Marching’ kwam er een eind aan de hoofd set. En vooral Rashawn Ross, leek dat wel even fijn te vinden want tijdens ‘Ants’ leek hij last te hebben van kramp in zijn hand. Voor de toegiften kwam Matthews alleen het podium op gelopen voor een mooie versie van ‘Some Devil’ van zijn solo plaat met de gelijknamige titel. Na dit nummer kwam de band weer het podium op en was het tijd voor een mooie afsluiter van de avond met ‘Pantala Naga Rampa’ en ‘Rapunzel’. Waarmee er een eind kwam aan een fenomenale avond. Matthews zette nog een handtekening op een paar posters terwijl de rest van de band het podium af liep.

Zoals gezegd een fenomenaal concert, moest ik een paar jaar terug nog erg wennen aan de soms wat vreemde muziek ben ik nu helemaal om. Wat een band, prachtige nummers en nummers die op de plaat maar een minuut of 5 duren live gewoon uitbouwen naar een dikke 10 minuten durende jamsessie. Pracht band, pracht avond en hopelijk komen ze snel terug!

Setlist:
That Girl Is You/Louisiana Bayou/#41/What Would You Say/Again And Again/Warehouse/Big Eyed Fish/JTR/Minarets/Samurai Cop (Oh Joy Begin)/Lover Lay Down/Sledgehammer (Peter Gabriel cover)/Stand Up (For It)/Here On Out (solo)/Lying In The Hands Of God/Don’t Drink The Water/You & Me/Ants Marching//Some Devil (solo)/Pantala Naga Pampa/Rapunzel

Band:
Dave Matthews – lead vocals, guitar
Carter Beauford – drums, percussion, background vocals
Stefan Lessard – bass
Tim Reynolds – guitar
Rashawn Ross – trumpet, background vocals
Jeff Coffin – saxophone, tenor sax, soprano saxophone
Buddy Strong – hammond organ, keyboards, background vocals

Gezien:
Dave Matthews Band
2019 European Tour
15-03-2019. AFAS Live, Amsterdam, NL

Concertreview: The War On Drugs: bigger and better!

In 2017 zag ik The War On Drugs voor het eerst, op 2 november om precies te zijn. Tijdens een van hun twee uitverkochte concerten in de AFAS Live. In augustus van dit jaar werd bekend dat de band na een concert op Lowlands in december terug zou komen naar Nederland. Nu voor een concert in de Ziggo Dome. Een logische stap als je 2 keer de naastgelegen zaal weet uit te verkopen. Dus op 8 december concert nummer 2 van The War On Drugs en (spoiler alert) zeker niet mijn laatste. De Ziggo Dome was op een paar plekken op de 2de ring zo goed als uitverkocht. Een mooi prestatie van een band die het niet moet hebben van veel gedraaid worden op de radio. Tegen 20 uur kwam de band (Sandy) Alex G het podium op om het voorprogramma te verzorgen. En dat begon nog wel redelijk maar naarmate hun set vorderde zakte het weg, helemaal na een grunge nummer, haakte ik helemaal af. En de muziek stond bij het eerste nummer wel heel hard, als zelfs op de tribune je broekspijpen trillen van de bass, mag dat wel gesteld worden. Na een goed half uur zat het voorprogramma erop en kwamen de roadies het podium op, om alles klaar te zetten voor de hoofdact.

Opvallend vond ik de hoeveelheid gitaarpedalen rondom de microfoon van frontman, Adam Granduciel, mooi om te zien. Rond 21 uur kwam de band het podium op en werd er afgetrapt met ‘Holding On’ van hun meest recente album ‘A Deeper Understanding’ uit 2017. Daarna werd het nummer ‘Babby Missiles’ gespeeld van het album ‘Slave Ambient’ uit 2011. Gevolgd door ‘Pain’ en ‘An Ocean Between Waves’ dat nummer is dan weer van hun doorbraak plaat ‘Lost In The Dream’ uit 2014. Zo meanderde de band deze avond door deze 3 albums. Een van de hoogtepunten vond ik ‘Eyes To The Wind’ dat akoestisch begon met alleen Adam Granduciel op akoestische gitaar en Robbie Bennet op de toetsen. Na een tijdje kwam de band er steeds meer bij en dan afsluiten met een mooie mondharmonica solo. Het kippenvel stond hoog op mijn armen. Prachtig! Een ander hoogtepunt was ‘Under The Pressure’ waarbij drummer Charlie Hall tot het uiterste werd gedreven tijdens een tussenstukje van het nummer. Na het nummer moest hij ook zichtbaar bijkomen. Dat we konden zien op de schermen die naast het podium hingen. Met mijn favoriete The War On Drugs nummer ‘Thinking Of A Place’ en ‘Burning’ kwam er een eind aan het concert.

Een werkelijk waar prachtig concert, werd er vorig jaar nog wat neerbuigend gedaan over de sound van de band, er waren vergelijkingen met de Dire Straits, liet The War On Drugs afgelopen zaterdagavond zien wat ze in huis hadden in een bijna uitverkochte Ziggo Dome. Het geluid was erg goed, was het in de AFAS soms nog een brei aan geluid, kon je nu elk individueel instrument goed horen. Daarnaast was de lichtshow er om heen ook erg goed. Ik ben er van overtuigd als ze een nieuw album hadden uitgebracht voorafgaand aan deze tour de Ziggo Dome compleet was uitverkocht.

Setlist:
Holding On/Baby Missiles/Pain/An Ocean in Between the Waves/Strangest Thing/Nothing to Find/Brothers/Eyes to the Wind/Red Eyes/In Reverse/Under the Pressure/In Chains//Thinking of a Place/Burning

Band:
Adam Granduciel – vocals, guitar, harmonica, sampler
Robbie Bennet – keyboards
Jon Natchez – saxophone, keyboards
Charlie Hall – drums
Dave Hartley – bass, vocals
Anthony LaMarca – guitar

Gezien:

The War On Drugs
A Deeper Understanding Tour
Voorprogramma: (Sandy) Alex G
08-12-2018. Ziggo Dome, Amsterdam, NL

Concertreview: #fokkingKACEYMUSGRAVES

In de week van 16 tot en met 21 oktober vond het Amsterdam Dance Event plaats. Door een van de bezoekers werd de hashtag #fokkingade geïntroduceerd en zoals zo vaak ging die hashtag viral. Het meisje dat hier mee was begonnen had zich in Paradiso geïrriteerd aan 2 oudere mensen. Deze ouderen hadden gevraagd of zij met haar vrienden wat stiller kon zijn tijdens het concert waarna ze had gezegd: “het is fokking ADE”. Sowieso een ergerlijk iets mensen die alleen maar aan het praten zijn tijdens concerten. Dus ADE, maar daarnaast ook de marathon van Amsterdam en het concert van Kacey Musgraves in de Melkweg.

In 2015 stond Kacey Musgraves nog in de oude zaal maar 3 jaar later stond ze in de grote zaal ‘Max’ van de Melkweg. En dan ook nog erg snel uitverkocht. Je hoort Musgraves niet op de radio of via andere kanalen in Nederland, maar toch weet ze dus veel mensen te bereiken. Het voorprogramma werd verzorgd door Soccer Mommy de band rondom Sophie Allison, uit Nashville, TN. In de 100+ concerten die ik heb gezien was dit voorprogramma niet heel best om het voorzichtig uit te drukken. Iets dat we rondom ons heen ook hoorden, het kabbelde teveel voort. Allison speelde solo en gebruikte hiervoor een elektrische gitaar. Misschien als ze haar nummers akoestisch had gespeeld dat het dan beter was. Wel leuk dat ze een cover van Bruce Springsteen speelde met ‘I’m On Fire’. Maar ook dat nummer beklijfde niet en waardoor halverwege mijn aandacht al weer weg was. Dat was ook te merken aan de zaal want op het eind van haar set werd er veel gepraat.

Toen haar set voorbij was werd het podium omgebouwd en klaargemaakt voor Kacey Musgraves en haar mannen. Na ‘Dancing Queen’ van Abba en ‘Stayin’ Alive’ van de Bee Gees kwamen de bandleden op om ‘Slow Burn’ in te leiden waarna Musgraves onder luid gejuich het podium op kwam lopen. Na het openingsnummer volgden nog drie nummers van het nieuwe album en kanshebber voor album van het jaar, ‘Golden Hour’. Met een schitterende versie van ‘Keep It To Yourself’ en daaropvolgend ‘Merry Go ‘Round’ maakte ze een uitstapje naar haar doorbraak album ‘Same Trailer, Different Park’ uit 2013. Tussendoor vertelde Musgraves dat ze erg blij was dat het concert was uitverkocht: ‘we sold this f*cking place out’. Daarna was het de beurt aan 2 nummers van ‘Pageant Material’ met ‘High Time’ inclusief de lucht van een joint die werd opgestoken door iemand en het mooie ‘Die Fun’. Daar tussen in speelde Musgraves ‘Golden Hour’ de titeltrack van haar laatste plaat. Tijdens het outro van ‘Die Fun’ werden er wat instrumenten aan de voorkant van het podium gezet. Waarna de band in een akoestische setting verder ging. Te beginnen met ‘Mother’ en ‘Oh, What A World’. Voor het volgende nummer vroeg Musgraves of mensen wisten uit welk klein Texaans plaatsje ze kwam, waarop ene Jessica riep ‘Mineola’ dit klopte vertelde Musgraves maar toen ze keek wie dat zei herkende ze deze Jessica. Ze was jaren terug vanuit Duitsland als exchange student naar de woonplaats van Musgraves gekomen. Met de nodige ‘oh my god’ en ‘how are you’s’, ging Musgraves iets wat van haar stuk gebracht verder met ‘Family Is Family’. Het laatste nummer in de akoestische setting compleet met stand up bass en cello speler Nat Smith, was ‘Love Is A Wild Thing’ dat eerst akoestisch begon waarna de band hun elektrische instrumenten weer op pakten. Na ‘Velvet Elvis’ was het tijd voor een klassieker uit 1997 van de jongensgroep *NSYNC in de vorm van ‘Tearin’ Up My Heart’. Musgraves zei na afloop van dit nummer ‘sorry, not sorry for playing this one’. Daarna volgde mijn favoriete nummer van de avond met ‘Happy & Sad’ gevolgd door ‘Space Cowboy’. Voorafgaand aan het laatste nummer ‘Follow Your Arrow’, benoemde Musgraves nog even hoe fijn ze het vond om in Amsterdam te zijn. En kreeg ze een regenboog vlag toegeworpen. Na de laatste noten van ‘Follow..’ liep de band van het podium af maar zoals zo vaak kwam de band alweer snel terug. Of nou ja alleen Musgraves en Kai Welch die haar begeleidde voor het piano nummer ‘Rainbow’. Prachtig en hoe simpel de tekst ook is, klopt het helemaal.

But you’re stuck out in the same old storm again
Let go of your umbrella, darlin’ I’m just tryin’ to tell ya
That there’s always been a rainbow hangin’ over your head
Yeah there’s always been a rainbow hangin’ over your head
It all be alright

Daarna volgde voor mij toch wel de verassing van de avond door ‘Neon Moon’ te spelen van het country duo Brooks & Dunn. Schitterend. Daarna was het tijd voor het laatste nummer van de avond ‘High Horse’ een prachtige afsluiter van een fantastische avond.

In drie jaar tijd van de oude zaal naar de grote zaal laat het momentum zien waarin Musgraves zit. Sinds het uitbrengen van haar plaat ‘Golden Hour’ is ze met Harry Styles op tour geweest en is ze te zien geweest in bijna elke talkshow in de Verenigde Staten. Commercieel gezien is ze dus erg goed bezig met zelfs een korte tour door Japan en nu dan Europa. Ik vind het mooi om die groei zo te zien want als ze in dit tempo door gaat staat ze een volgende tour misschien wel in de Afas Live. Dit jaar is met recht Musgraves haar ‘Golden Hour’ en hopelijk blijft het niet bij dit ene jaar!

Met dank aan Tipi’s taarten.

Setlist:
Slow Burn/Wonder Woman/Butterflies/Lonely Weekend/Keep It to Yourself/Merry Go ‘Round/High Time/Golden Hour/Die Fun/Mother*/Oh, What a World*/Family Is Family/It Is What It Is/Love Is a Wild Thing/Velvet Elvis/Tearin’ Up My Heart(*NSYNC cover)/Happy & Sad/Space Cowboy/Follow Your Arrow//Rainbow/Neon Moon(Brooks & Dunn cover)/High Horse

*(full band acoustic performance)

Band:
Kacey Musgraves
Kyle Ryan – Guitar, Banjo
Adam Keafer – bass, stand up bass
Kai Welch – keys, guitar, background vocals
Nat Smith – chello, keys
Brett Resnick – pedal steel guitar
Scott Quintana – drums

Gezien:
Kacey Musgraves
Oh What A World Tour 2018
Voorprogramma: Soccer Mommy
21-10-2018. Melkweg, Amsterdam, NL

Concertreview: Lohues: “Wat hebben we het mooi hè!”

Na het geweldige concert in Hengelo op 5 oktober van Daniël Lohues en zijn band, wilde ik het concert nog een keer mee maken. In de voorverkoop had ik alvast een kaartje gekocht voor het concert in Nijmegen. En na afloop van het concert in Hengelo was dat het eerste waar ik aan moest denken. Ik ga gewoon nog een keer!

De 18de van oktober was het dan weer zover, na concerten in Den Haag en in Utrecht was Nijmegen aan de beurt. En net als in Hengelo opende Marlene Bakker de avond. De liedjes waren hetzelfde als in Hengelo maar de sfeer in de zaal was totaal anders. Het was doodstil toen Bakker aan het zingen was. Terwijl in Hengelo men rustig doorpraatte soms zelfs zo hard dat het de muziek overstemde. Bakker was zelf ook onder de indruk van de stilte: ‘wat zijn jullie stil!’ zei ze voor dat ze begon met het laatste nummer van haar set ‘Hai Hai’ dat door bijna iedereen in de zaal werd meegezongen.

Iets na negenen, kwamen Lohues en zijn mannen het podium op en de sfeer zat er direct in. Grappend met zijn bandleden ging Lohues van het ene nummer naar het andere nummer. In vergelijking met het concert in Hengelo was de setlist op een aantal plekken gewijzigd. Geen andere liedjes maar een veranderingen van de plekken waar het nummer tijdens het concert werd gespeeld. Sommige nummers werden ook wat langer uitgesponnen met mooie solo’s van Lohues op gitaar en Ferry Lagendijk op de toetsen. Al met al een beter concert dan het eerste concert van de tour in Hengelo. Niet alleen was de band goed op elkaar ingespeeld maar werd er ook door het publiek volop meegedaan. Zoals Lohues een aantal maal tijdens het concert zei: ‘wat hebben we het mooi hè!’. Stil als het moest en vol meedoen als het kon. Tijdens ‘Op Fietse’ kwam dit het mooist naar voren toen het publiek uit volle borst mee zong.

Een prachtig concert! Toen ik de deur uitliep had ik weer dezelfde gedachte: ‘ik wil nog een keer’!
Maar mocht dat niet lukken was dit een fantastische afsluiter van deze elektrische tour voor mij. Hopelijk komt er snel weer zo’n tour, dan ben ik daar zeker bij! Misschien wel vaker als 2 keer.

Gezien:
Daniël Lohues
Elektrisch 2018
18-10-2018. Doornroosje, Nijmegen, NL

Setlist:
Volle Maone/Kwelt/Weg Van Alles/Prachtig Mooie Dag/Ik Haal Mij ‘n Hond Op/A’j Joe Verkleden As Schaop/Van Hier Tot Tokyo/A28/Allennig Moe’j ‘t Ok Kunnen/Hier Kom Ik Weg/’t Giet Zoas ‘t Giet/Naor Huus/Gao Weg/Ja Boeh/Hoe Kan Dat Nou//Let Mar Niet Op Mij/Ondergrondse Hutte/Nie Veur Spek En Bonen//Anja De Vreemdgangster/Op Fietse/Ze Benn Benauwder Veur Joe As Ie Veur Heur/’t Ien Of ’t Ander

Band:
Daniël Lohues – lead vocals, guitar, harmonica
Bernard Gepken – guitar, background vocals
Reyer Zwart – bass, background vocals
Bram Hakkens – drums, background vocals
Ferry Lagendijk – piano, keyboard, Hammond organ, background vocals

Voorprogramma:
Marlene Bakker
Setlist:
Sloaplaidje/Doe Waist Beter/Golven/Astoe ‘t Zain Haarst/Waarkhanden/Hai Hai

Band:
Marlene Bakker – lead vocals
Bernard Gepken – guitar, background vocals