Concertreview: Lohues: “Moi Winterswiek”

Dat was hem dan, het voorlopig laatste theaterconcert van Daniël Lohues. Vanaf 2010 heb ik Lohues bijna elkaar jaar gezien, twaalf concerten in totaal. Altijd goed, altijd gevat en altijd goede muziek met mooie teksten. Maar bij het concert in theater de Storm zat er wat in de lucht. Alles klopte, de verhalen die Lohues vertelde sloegen aan, de grapjes die hij maakte sloegen goed aan maar ook het publiek in de zaal was geweldig. Of zoals Springsteen het tijdens concerten wel eens verteld, 1+1=3: “When the world is at its best, when we are at our best, when life feels fullest, one and one equals three.”

En zo was het die avond in Winterswijk ook, het klopte van begin tot eind en daarmee is het misschien wel het beste concert dat ik van Daniël Lohues heb gezien in de afgelopen acht jaar. Waardoor ik alleen nog maar nieuwsgieriger wordt naar zijn uitstap naar de elektrische muziek. In Oktober gaat Lohues een club tour doen en daar moet ik toch wel bij zijn.
In vergelijking met het concert in Ulft speelde Lohues in plaats van ‘Op ‘t Platteland’ het mooie ‘Mar Ik Heur Hier’. Voor de rest waren de gespeelde nummers identiek aan het concert in de Dru Cultuurfabriek.

Gezien:
Daniël Lohues
Vlier Tour
14-04-2018. Theater De Storm, Winterswijk, NL

Band:

Daniël Lohues – vocals, guitar, piano

Setlist (niet op volgorde/compleet):

Prachtig Mooie Dag/Volle Moane/Elk Mens Die Hef Zich ‘N Kruus Te Dragen/Bij De Hemel In De Rij/Kwelt/Weg Van Alles/De Kerke/Ik Haal Mij ‘N Hond Op/Hier Kom Ik Weg//De Horizon Komp Dichterbij/En Hij Ploegde Voort/As de Liefde Mar Blef Winnen/Gao Weg/Van hier tot Tokyo/A28/’t Stöf/Mar Ik Heur Hier/Baat Bij Muziek///Angst Is Mar Veur Eben, Spiet Is Veur Altied/Kwelt/Op Fietse/Allennig

Concertreview: Absolutely Floyd

Een concert in mijn hometown, dat komt niet vaak voor maar toen bekend werd gemaakt dat de Pink Floyd, tributeband Absolutely Floyd naar Groenlo zou komen moesten we daar wel heen. Want sinds een aantal maanden heeft Groenlo een nieuw cultureel centrum genaamd ‘De Mattelier’. Rond de klok van kwart over acht kwam de band het podium op, waarna ze begonnen met ‘In The Flesh’. De avond door speelde de band veel Pink Floyd werk, maar ook solo nummers van David Gilmour en Roger Waters. Met respectievelijk ‘The Dogs Of War’ en ‘Red Sky At Night’ van Gilmour en ‘Perfect Sense Pt. 1’ en ‘5.01 AM (The Pros & Cons Of Hitchhiking)’ van Waters. Ook werden er naast de hits wat onbekendere nummers gespeeld zoals ‘One Of These Days’, ‘The Fletcher Memorial Home’ en ‘Summer Of ’68’. Muzikaal was het allemaal prima in orde en toch ontbrak er voor mij iets. Voor mij is Pink Floyd serieuze muziek en er werd ook serieus gemusiceerd maar dingen roepen als ‘we gaan er een feestje van maken’ vind ik er dan niet helemaal bij passen. Nee dan gaat mijn voorkeur toch uit naar die andere band die de muziek van Pink Floyd en Roger Waters speelt namelijk Infloyd. Maar ondanks dat was het een prima avond.

Gezien:
Absolutely Floyd
Signs Of Life Tour Part II
06-04-2018. De Mattelier, Groenlo, NL

Band:
Peter Poell – lead Vocals
Peter Bénard – gitaar/vocals
Marnix Kuipers – gitaar/vocals
Rudo Jockin – bass/vocals
Wil Verhulst – keyboards
Henk Baetsen – keyboards
Michael Henninger – drums
Christiaan Klok – saxofones
Krystle Sarijoen – backing vocals
Ellen de Keyser – backing vocals
Marte Arthumani – backing Vocals

Setlist (niet op volgorde/compleet):
In The Flesh/Welcome To The Machine/Learning To Fly/Money/Shine On You Crazy Diamond/Mother/Perfect Sense Pt 1/One Of These Days/Time/Us And Them/Summer Of ’68/5.01 AM (The Pros & Cons Of Hitchhiking)/Red Sky At Night/The Dogs Of War/The Fletcher Memorial Home/Another Brick In The Wall (Part 2)//Run Like Hell//Wish You Were Here/Comfortably Numb

 

Concertreview: Lohues: “Kold an de snoete, he?”

Een nieuw jaar, een nieuwe plaat en een nieuwe theatertour van Daniël Lohues, dat zijn de fijne zekerheden in het leven. Plaats van handeling net als vorig jaar de Dru Cultuurfabriek in Ulft. Net als voorgaande jaren staan er op het podium een piano en een aantal akoestische gitaren. Maar ook een keyboard en een elektrische gitaar met versterker. Dus dat beloofde wat!
Iets na achten kwam Lohues het podium op met een kort ‘Moi en wat is het kold an de snoete he’. Begon hij met ‘Prachtig Mooie Dag’ ondanks de kou buiten een toepasselijk nummer. Daarna volgde de single van de nieuwe plaat ‘Volle Moane’. Later in het eerste gedeelte van het concert volgenden nog ‘Kwelt’ en ‘Weg Van Alles’. Vooral ‘Kwelt’ is direct een favoriet geworden van de nieuwe plaat:

Ie moeten wat hebben wat joe kwelt
Anders be’j niet lebentig meer
Ie moeten wat hebben wat joe kwelt

Met ‘Hier Kom Ik Weg’ was het tijd voor de pauze. Na de pauze begon Lohues met twee nummers van ‘Allennig III’ met ‘De Horizon Komp Dichterbij’ en op banjo ‘En Hij Ploegde Voort’. Verderop in de set kwamen er nog wat nieuwe nummers voorbij zoals ‘Van Hier Tot Tokyo’ waarbij Lohues elektrisch ging met keyboard en op het eind een mooie gitaar solo op een elektrische gitaar. Hierna speelde Lohues ‘A28’ een liedje over een nachtelijke autorit van Utrecht terug naar huis. Met het altijd mooie ‘Baat Bij Muziek’ kwam er een eind aan de hoofdset. Na een staande ovatie vroeg Lohues: ‘zullen we er nog wat spelen?’ Waarna hij begon met ‘Angst Is Mar…’, gevolgd door een soort reprise van ‘Kwelt’ gevolgd door ‘Op Fietse’.

Het laatste nummer van de avond was het prachtige ‘Allennig’. Met dit nummer kwam er een eind aan weer een prachtig concert. Het voelde wel als een soort greatest hits concert en met het oog op de toekomst ook logisch. Want in april ga ik dit concert nog een keer zien en dat zal dan voorlopig het laatste theaterconcert zijn van Lohues. Want aan het eind van deze theatertour, gaat Lohues een band samen stellen om in oktober een clubtour te gaan doen. Met werk van Skik maar ook het wat stevigere werk van zijn solo platen. Een tour waar ik erg benieuwd naar ben! Met de plaat ‘Vlier’ heeft Lohues wederom vakwerk afgeleverd! Als je nog kaarten kunt krijgen voor zijn theaterconcert gaat dat zien!

Ook leuk de Volkskrant was ook bij het concert in Ulft hier kun je hun recensie lezen.

Gezien:
Daniël Lohues
Vlier Tour
01-03-2017. Dru Cultuur Fabriek, Ulft, NL

Band:
Daniël Lohues – vocals, guitar, piano

Setlist (niet op volgorde/compleet):
Prachtig Mooie Dag/Volle Moane/Elk Mens Die Hef Zich ‘N Kruus Te Dragen/Bij De Hemel In De Rij/Kwelt/Weg Van Alles/De Kerke/Ik Haal Mij ‘N Hond Op/Hier Kom Ik Weg//De Horizon Komp Dichterbij/En Hij Ploegde Voort/As de Liefde Mar Blef Winnen/Gao Weg/Van hier tot Tokyo/A28/’t Stöf/Op ’t Platteland/Baat Bij Muziek///Angst Is Mar Veur Eben, Spiet Is Veur Altied/Kwelt/Op Fietse/Allennig

Concertreview: The Analogues: veel meer dan een Beatles cover band

The Beatles, the fab four en volgens sommigen het beste wat de muziek ooit heeft voortgebracht, daar valt over te discussiëren natuurlijk. Op 6 februari stonden The Analogues met hun derde theaterconcert in het Amphion in Doetinchem. Na ‘The Magical Mystery Tour’, ‘Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band’ beiden uit 1967, was het voor de heren nu tijd voor ‘The Beatles’ oftewel ‘The White Album’ uit 1968. Op YouTube is een mooie documentaire te vinden over de totstandkoming van het vorige theater programma van The Analogues. Hierin wordt ook duidelijk waarom deze band meer is dan een cover band van The Beatles. In vergelijking met veel andere coverbandjes van The Beatles die vooral fysiek op hun lijken pakt deze band het anders aan, door de muziek te laten spreken en als daar dan een bepaald orgeltje uit 1968 voor nodig is, die de Beatles tijdens de opnames van ‘Sgt. Peppers’ hebben gebruikt, moet dat orgel er ook komen om de muziek op de plaat precies na te kunnen spelen. Prachtig om te zien dat de heren van Poppel en Nomden hier zo in op gaan. Terug naar het concert, het optreden vorig jaar in het Amphion viel samen met het concert van de Drive-By Truckers, dus kon ik helaas niet mee. Nu dus wel en ik vond het geweldig. De band was erg goed en heel erg professioneel ook muzikaal was het allemaal dik in orde. Met als hoogtepunten ‘While My Guitar Gently Weeps’, ‘Don’t Pass Me By’ en ‘Helter Skelter’. Omdat The Analogues het album intergraal speelden hoorde daar ook het acht minuten durende ‘Revolution 9’ bij. Dat haalde wat mij betreft wel een beetje de vaart uit de show, al waren de beelden op het scherm mooi gemaakt. De afsluiter van de plaat ‘Good Night’ vond ik erg mooi. Na een groot applaus gingen de gordijnen dicht en werd er voor het gordijn een klein podium gemaakt voor de toegiften met de echte Beatles klassiekers ‘I Want To Hold Your Hand’, ‘I Call Your Name’ en ‘Eight Days A Week’. Gespeeld door alleen de band, maar daarmee was het nog niet afgelopen want er kwam nog een allerlaatste toegift in de vorm van ‘All You Need Is Love’ naast de band kwamen ook de dames en heren van het orkest het podium op om mee te spelen. Dit orkest verzorgde ook de muziek bij de verschillende nummers van ‘The White Album’. Maar na ‘All You Need…’ was het dan toch echt afgelopen. Een schitterend concert van een zeer goede band. Er zijn heel veel coverbandjes in de wereld die de muziek van The Beatles spelen maar The Analogues zijn wat mij betreft meer dan een coverband en beter dan welke andere Beatles band dan ook.

Gaat dat zien! Helaas zijn de concerten rondom ‘The White Album’ al helemaal uitverkocht. Volgend jaar komen ze terug met ‘Abbey Road’ en daar moet ik dan weer bij zijn!

Setlist:
Back in the U.S.S.R./Dear Prudence/Glass Onion/Ob-La-Di, Ob-La-Da/Wild Honey Pie/The Continuing Story of Bungalow Bill/While My Guitar Gently Weeps/Happiness Is a Warm Gun/Martha My Dear/I’m So Tired/Blackbird/Piggies/Rocky Raccoon/Don’t Pass Me By/Why Don’t We Do It in the Road?/I Will/Julia//Birthday/Yer Blues/Mother Nature’s Son/Everybody’s Got Something to Hide Except Me and My Monkey/Sexy Sadie/Helter Skelter/Long, Long, Long/Revolution 1/Honey Pie/Savoy Truffle/Cry Baby Cry/Revolution 9/Good Night///I Want to Hold Your Hand/I Call Your Name/Eight Days a Week//All You Need Is Love

Band:
Bart van Poppel – bass, keys, vocals
Felix Maginn – guitars, vocals
Fred Gehring – drums, vocals
Diederik Nomden – keys, guitars, vocals
Jac Bico – guitars, vocal

Orkest:
Marieke de Bruin – violin
Jacob Plooij – violin
Camilla van der Kooij – viola
Jos Teeken – cello
Allard Robert – french horn, trumpet
Jean Pierre Grannetia – trumpet
Michel Lamers – saxophone, clarinet
Christof May – saxophone, clarinet
Léon Klaasse – percussion

Gezien:
The Analogues
The White Album Tour
06-02-2018. Amphion, Doetinchem, NL

Concertreview: Josh Ritter “I’m incredibly lucky from the moment I woke up this morning, so I’m gonna play a murder song!”

Het was maart 2008 toen ik voor het eerst van Josh Ritter hoorde. Op de website Backstreets.com was een opname verschenen van ‘The River’ van Bruce Springsteen. Dit nummer werd gecoverd door Josh Ritter. Een jaar later verscheen dit nummer ook op Springsteen’s eigen site in het kader van ‘Hangin’ Out On E Street’. Waar artiesten een nummer van Springsteen speelden en vertelden wat Springsteen voor hun betekend. Ook hier zong Ritter weer ‘The River’. Door het mp3tje op de site van Backstreets was ik verkocht. En direct alle cd’s die hij tot dan toe had uitgebracht, blind gekocht. In de jaren daarna ben ik hem ook blijven volgen. Maar het zou tot 3 december 2017 duren (dus bijna 10 jaar!) voordat ik hem live zou gaan zien.

Hij was tussendoor wel een aantal keer in Nederland, maar toen kon ik niet of was ik met andere dingen bezig. Maar toen dit jaar bekend werd dat er weer nieuw werk zat aan te komen getiteld ‘Gathering’ en een Europese tour moest ik daarbij zijn. Ritter zou op 3 december in Nijmegen optreden en de dag er op in Paradiso in Amsterdam. Dus de keuze was snel gemaakt voor Nijmegen.

Na een erg goed voorprogramma van Anaïs Mitchell en een doodstille zaal (het kan dus wel!) was het de beurt aan Josh Ritter en zijn mannen. Na dat ‘Shaker Love Song (Leah)’ over de speakers was te horen kwam de band het podium op gelopen. Met als laatste een uitermate enthousiaste Josh Ritter. Waarna het concert begon met drie nummers van Ritter’s laatste album ‘Gaterhing’ met ‘Feels Like Lightning’, ‘Showboat’ en ‘Friendamine’. Tussendoor was Ritter veel aan het springen en blij aan het zijn, hier ging de band in mee en zoals ze dan in het Engels zo mooi kunnen zagen ‘he was electrify the room’. Vlak voor ‘Henrietta, Indiana’ verwoorde Ritter zijn gevoel. Hij vertelde dat hij sinds hij opstond vanmorgen al in een zeer goed humeur was, maar nu dan toch een nummer ging zingen over een moord. Maar daarna was het weer tijd voor wat vrolijkheid met ‘Lillian, Egypt’. Gevolgd door een schitterend nummer ‘Dreams’ en ‘Train Go By’ beiden van het album ‘Gaterhing’. Een ander hoogtepunt was ‘Kathleen’ dat wat later volgde. Een van Ritter’s mooiste liedjes. Dat begint al bij de eerste zin van het nummer:

All the other girls here are stars – you are the northern lights
They try to shine in through your curtains – you’re too close and too bright
They try and they try but everything that they do
Is the ghost of a trace of a pale imitation of you
I’ll be the one to drive you back home Kathleen

Het nummer was niet alleen mooi, maar ook zeker de uitvoering hiervan. De hele band verzamelde zich om 1 microfoon om het nummer semi akoestisch te spelen. Prachtig.
De mooie liedjes bleven komen met bijvoorbeeld nog een persoonlijke favoriet ‘Right Moves’ en twee nieuwe favorieten ‘Strangers’ in een mooie country uitvoering en ‘When Will I Be Changed’. Op de plaat ‘Gaterhing’ zingt Ritter dit nummer samen met Bob Weir tijdens het concert zong hij het nummer samen met bassist Zack Hickman. Daarna nog een mooie uitvoering van ‘Homecoming’.

The air’s getting colder now
The nights are getting crisp

‘Homecoming’ ging naadloos over in het rockende ‘Getting Ready To Get Down’ waarna er een eind kwam aan de hoofdset van de avond. Maar niet voor we uitgebreid werden bedankt en de Royal City Band werd voorgesteld. Toen Ritter en zijn mannen weer het podium op kwamen voor de toegiften kwam Anaïs Mitchell ook mee zingen op het mooie ‘Roll On’. Waarna de band weer van het podium liep en Ritter het mooie ‘Girl In The War’ solo speelde, waarmee er een eind kwam aan het concert. Op de setlist stond ook nog ‘Good Man’ maar die speelden ze helaas niet meer. Tijdens het Amerikaanse gedeelte werd dit nummer gespeeld met een mooi uitgesponnen outro met een stukje ‘Walk Of Life’ van de Dire Straits er in verwerkt. Maar dat was dan ook het enige kleine minpuntje van de avond.

Josh Ritter en zijn band hebben op het podium ongekend veel plezier. Was ik al fan van de man, ben ik dat nu nog meer. Ga die man zien! Achteraf vind ik het jammer dat ik ook niet naar het concert in Paradiso ben geweest.

Het concertjaar 2017 had zich geen betere afsluiter kunnen wensen. Het was een prachtig jaar!

Setlist:
Shaker Love Song (Leah)/Feels Like Lightning/Showboat/Friendamine/New Lover/Thunderbolt’s Goodnight/Henrietta, Indiana/Lillian, Egypt/Dreams/Train Go By/Folk Bloodbath (solo)/Hopeful (with Zack Hickman)/Kathleen/Me And Jiggs/Young Moses/Right Moves/Strangers/When Will I Be Changed/Homecoming/Getting Ready To Get Down/Roll On (with Anais Mitchell)/Girl In The War (solo)

Band:
Josh Ritter – Lead vocals, guitar
Zack Hickman – Bass, guitar, vocals
Sam Kassirer – Piano, keyboards, organ, accordion
Josh Kaufman– Guitar, lap steel, vocals
Ray Rizzo – Drums, percussion, vocals

Gezien:

Josh Ritter & The Royal City Band
Gathering Tour 2017
Voorprogramma: Anaïs Mitchell
03-12-2017. Doornroosje, Nijmegen, NL