Concertreview: Wilco in Paradiso: Magistraal

Even na de klok van half negen kwamen de heren van Wilco het podium opgelopen, als laatste frontman Jeff Tweedy. Een knikje naar de zaal waarna de band aftrapte met ‘Ashes Of American Flags’. Dezelfde opener als tijdens dat gedenkwaardige concert in 2016 (!) een dag na de verkiezing van Donald Trump tot de president van Amerika. Een memorabele avond waarbij de band het nodig had om muziek te maken. Hoe dat concert verder verliep lees je hier.
Terug naar het heden. Voordat de heren van Wilco het podium betraden verzorgde Ken Stringfellow het voorprogramma. Op de laatste paar nummers kreeg hij hulp van de Nederlandse Judy Blank die op dit moment een hitje heeft met het nummer ‘Mary Jane’.

Na dat het voorprogramma was afgelopen werd het podium vlot in orde gebracht voor het concert van Wilco. Er zat ook een beetje tijdsdruk achter aangezien het hele concert zou worden gestreamd via YouTube en Facebook. Na ‘Ashes..’ ging de band verder met ‘Whole Love’. Daarna volgden nog 25 ander nummers. De een nog mooier dan de ander. Hoogtepunten waren er genoeg zoals het experimentele ‘Bull Black Nova’. Maar ook was er ruimte voor wat rustigere country achtige nummers zoals ‘Either Way’ en het jazz achtige ‘Sky Blue Sky. Voor dat de band met ‘Reservations’ begint schreeuwt een man hard ‘Yeah!!’ door de zaal. Waarop Tweedy zei: ‘I like him, he is an aggressively, sensitive guy’. Waarop Tweedy zelf ook een keer hard ‘Yeah!’ door zijn microfoon riep gevolgd door met een overdreven ‘Everybody be quiet!!’. Waarna hij grappend vervolgd: ‘just that, is gonna be on the internet…just that’. Waarna de band verder ging met een prachtige versie van ‘Reservations’ gevolgd door ‘Impossible Germany’ waar meestergitarist Nels Cline een weergaloze solo gaf! Na ‘I’m Always In Love’ zou de band van het podium horen te gaan maar Tweedy vond dat nu niet nodig en melde dat met ‘Random Name Generator’ de toegiften waren begonnen. In de toegiften speelde de band een van mijn favoriete nummers namelijk ‘Heavy Metal Drummer’ waarbij drummer Glenn Kotche tijdens de tekstregel: ‘He twirled his sticks’ een van zijn drumsticks ook liet draaien (zie hier). In tegenstelling tot de opening van de toegiften liep de band nu wel even van het podium af. De roadies legden alles weer goed, stemden nog wat gitaren waarna als eerste Mikael Jorgensen het podium weer op kwam onder luid gejuich, waarna hij de rest van zijn bandleden terug het podium op wenkte. Voor de laatste drie nummer van de avond. Na deze nummers volgde een ‘thank you again’ en nam Tweedy even zijn hoed af waarna de band het podium afliep.

 

 

 

 

 

 

 

 

Een geweldig goed concert! Met een band die super strak speelde en uit een grote discografie kan putten en dat bleek wel kijkend naar de setlisten van de twee avonden in Amsterdam. Op zaterdag 15 juni speelde de band ook 27 nummers en alleen ‘Impossible Germany’ en ‘Reservations’ zijn op beide avonden gespeeld. De emotie van dat concert in 2016 kan moeilijk overtroffen worden waardoor dat concert altijd wel mijn favoriete concert van Wilco zal blijven. Maar misschien komt daar op 23 september verandering in. Want dan staat de band in TivoliVredenburg.

Met dank aan Nugs.net is het hele concert terug te bekijken:

Setlist:
Ashes of American Flags/Whole Love/I Am Trying to Break Your Heart/Kamera/I’ll Fight/The Joke Explained/Handshake Drugs/How to Fight Loneliness/Shouldn’t Be Ashamed/Either Way/Company in My Back/Sky Blue Sky/Bull Black Nova/Laminated Cat(Loose Fur cover)/Forget the Flowers/Box Full of Letters/Reservations/Impossible Germany/I’m Always in Love//Random Name Generator/At Least That’s What You Said/Theologians/Heavy Metal Drummer/I’m the Man Who Loves You/// Misunderstood/Outtasite (Outta Mind)/I’m a Wheel

Band:
Jeff Tweedy – vocals, guitar
John Stirratt – bass, backing vocals
Nels Cline – guitar
Glenn Kotche – drums
Pat Sansone – guitar, percussion, keyboards
Mikael Jorgensen – keyboards

Gezien:
Wilco
Tour 2019
Voorprogramma: Ken Stringfellow ft. Judy Blank
16-06-2019. Paradiso, Amsterdam, NL

Concertreview: Kris Kristofferson & The Strangers – Help Me Make It Through The Night

In 2017 zag ik Kris Kristofferson in de Grote Zaal van TivoliVredenburg in Utrecht. Toen 81 jaar schreef ik, in dit concertverslag, het volgende:
Want ja, 81 jaar zou hij nog een keer naar Europa komen? Muzikaal gezien en qua stem hield het niet over zou de muziekcriticus zeggen. Maar zo voelde het niet. Ik vond zijn stem schitterend, breekbaar en kwetsbaar.

Begin dit jaar werd bekend dat hij inderdaad weer naar Nederland zou komen. En niet alleen maar met de band van wijlen Merle Haggard (overleed op 6 april 2016), The Strangers. Dus reden genoeg om nog een keer te gaan.

Met een ‘Hello Groningen’ kwamen Kristofferson en The Strangers het podium opgelopen. En weer stond daar die breekbare man van bijna 83 jaar oud. Die meer heeft meegemaakt dan menig toehoorder in de Oosterpoort. De band speelde volledig in dienst van de liedjes van Kristofferson en zijn breekbare fluisterstem. Naast de liedjes van Kristofferson was er ook ruimte gemaakt op de setlist voor enkele nummers van Merle Haggard. Met onder andere ‘Okie From Muskogee’ en ‘Ramblin’ Fever’. In totaal werden er 27 nummers gespeeld in een goede anderhalf uur.

Rond de klok van kwart voor tien riep Kristofferson ‘one more’ en werd het toepasselijke ‘Please Don’t Tell Me How The Story Ends’ gespeeld.

This could be our last goodnight together
We may never pass this way again
Just let me enjoy ‘till its over
Or forever
Please don’t tell me how the story ends

En zo voelde het ook, de twee concerten die ik mocht zien van Kris Kristofferson behoren tot een van meest mooie concerten die ik heb gezien. Mooi, breekbaar en dankbaar maar ook een groot respect tussen Kristofferson en de band. Waarbij ze elkaar vaak complimenten gaven na een gespeeld nummer. Een prachtig mooie avond in Groningen met een van mijn muzikale helden!

Setlist:
Shipwrecked in the Eighties /That’s the Way Love Goes/Darby’s Castle/Me and Bobby McGee/Here Comes That Rainbow Again/Best of All Possible Worlds/Help Me Make It Through the Night/Okie From Muskogee/Casey’s Last Ride/Rocket to Stardom/Feeling Mortal/From Here to Forever//Daddy Frank (The Guitar Man)/Loving Her Was Easier (Than Anything I’ll Ever Do Again)/Just the Other Side of Nowhere/Duvalier’s Dream/I’d Rather Be Sorry/Sing Me Back Home/The Pilgrim, Chapter 33/Ramblin’ Fever/Jesus Was a Capricorn/I Think I’ll Just Stay Here and Drink/Sunday Mornin’ Comin’ Down/For the Good Times/A Moment of Forever/Why Me/Please Don’t Tell Me How the Story Ends

Nummers die onderstreept zijn, zijn van Merle Haggard en gezongen door Scott Joss of Doug Colosio.

Band:

Kris Kristofferson – vocals, guitar, harmonica
Scott Joss – backing vocals, violin, guitar
Jeff Ingraham – drums
Doug Colosio – keyboards, vocals

Gezien:
Kris Kristofferson & The Strangers
Tour 2019
11-06-2019. De Oosterpoort, Groningen, NL

Concertreview: “Of nie dan!” Lohues @ Hedon

De voorlopige laatste clubshow van de Elektrische tour, speelde Daniël Lohues en zijn band vrijdag 31 mei in Hedon, Zwolle. Van de vier concerten die ik heb gezien deze tour was deze de beste. Oftewel 1+1= 3. Een metafoor geïntroduceerd door Bruce Springsteen en een metafoor die ik vaak gebruik. Als iets wat ik heb meegemaakt lastig in woorden is uit te drukken. Zo ook dit concert, een vergelijking met het concert in Arnhem is, met uitzondering van de setlist want die was hetzelfde, niet te maken. Na een goed voorprogramma wederom van Fokko. Kwamen iets over negen, Lohues en zijn bandleden het podium opgelopen. Opener van de avond was net als in Arnhem ‘Nie Veur Spek En Bonen’ en vanaf toen zat de sfeer er al direct in. De nummers werden uit volle borst meegezongen dat voor een grote glimlach zorgde bij de heren op het podium. De sfeer zowel op het podium als in de zaal was geweldig, het zweet stond Lohues al snel op zijn voorhoofd. De nummers werden met volle overtuiging gebracht, prachtige piano partijen, snaarstrak drum werk, een fijne groovende bass en natuurlijk 2 fijne gitaren. Dus een avond zoals Springsteen het ooit al eens vertelde: “When the world is at its best, when we are at our best, when life feels fullest, one and one equals three.”

Dit was zoals gezegd de voorlopig laatste clubshow, de komende tijd staan Lohues en zijn band op verschillende festivals in het land. In 2020 gaat Lohues weer op de solo tour langs de theaters. Hopelijk gaat Lohues weer eens met deze band op pad en tot die tijd moeten we het doen met de prachtige live cd. Of nie dan!

Setlist:
Nie Veur Spek En Bonen/Volle Maone/Prachtig Mooie Dag/Kwelt/Ik Haal Mij ’n Hond Op/Ik Ben Zo Bliede/A28/Let Maar Niet Op Mij/Naor Huus/Slof/Hier Kom Ik Weg/’t Giet Zoas ’t Giet/Van Hier Tot Tokyo/Gao Weg/Wachten Op ’n Hittegolf/Ja Boeh/Hoe Kan Dat Nou?/Weg Van Alles/Allennig Moe’j ’t Ok Kunnen/Op Fietse//Ondergrondse Hutte/Ze Benn Benauwder Veur Joe As Ie Veur Heur/’t Ien Of ’t Ander

Band:
Daniël Lohues – lead vocals, guitar, harmonica
Bernard Gepken – guitar, background vocals
Reyer Zwart – bass, background vocals
Bram Hakkens – drums, background vocals
Ferry Lagendijk – piano, keyboard, Hammond organ, background vocals

Gezien:
Daniël Lohues
Voorprogramma: Fokko
Elektrisch 2019
31-05-2019. Hedon, Zwolle, NL

Concertreview: Lohues @ Luxor Live

Op 18 oktober liep ik na het concert van Lohues blij Doornroosje uit, het concert was prachtig en ik had mij er bij neergelegd dat dit het voorlopig laatste elektrische optreden van Lohues zou zijn. Maar niets bleek minder waar. Want in februari werd bekend dat Lohues weer op pad ging met zijn band voor weer een rondje langs de Nederlandse poppodia. Onder andere in Leeuwarden, Amsterdam, Utrecht en Arnhem. Dus de keus viel qua afstand snel op de provinciehoofdstad van Gelderland.

De band Fokko van Fokko Mellema verzorgde samen met Bob Boeve het voorprogramma. Die eerste kun je kennen van het bandje Want Want dat een aantal jaar geleden wat bekendheid verwierf met nummers zoals ‘Mijn Meisje Vindt Me Leuk Zoals Ik Ben’ en ‘Stomme Trut’ of ‘Kip Paard Koe’. Nu had hij een nieuwe band maar die was er nu niet bij, maar Bob wel grapte Fokko. Maar hij zit niet in de band. Mellema gaat door op de weg die hij met Want Want al bewandelde met korte liedjes over dagelijkse dingen zoals ‘Met een biertje op de bank’. Of over meisjes waar hij verliefd op was geweest zoals ‘Anna’ (met een hoofdrol voor Boeve op en ‘Wendy’ het laatst genoemde nummer gaat eigenlijk over ene Chantal maar de naam Wendy rijmde beter.

Na een klein half uurtje zat het voorprogramma er al weer op en werden er wat aanpassing gemaakt aan het podium waarna Lohues en zijn band het podium op kwamen en trapten af met ‘Nie Veur Spek en Bonen’. Het concert in de Luxor was in grote lijnen hetzelfde als vorig jaar in oktober. Wel waren er een paar setlist wijzigingen zo was ‘Slof’ een nieuwe toevoeging met een prachtige gitaarsolo van Lohues. Ook was er een nummer uit zijn blues periode aan de te spelen nummers toegevoegd met ‘Wachten Op ’n Hittegolf’. En ook werd er nog een nummer gespeeld uit de Skik periode met ‘Ik Ben Zo Bliede’.

De band speelde strak en de nummers wisselden elkaar snel op. Waardoor er weinig werd gepraat in tegenstelling tot de vorige elektrische concerten. Maar wederom smaakte het naar meer dus 31 mei ben ik er weer bij, bij de laatste clubshow in Zwolle. Daarna trekt Lohues de festivalterreinen op als dat is afgerond, zit deze elektrische periode er voorlopig even op. Want in 2020 staat Lohues weer in de theaters met een nieuwe plaat en een nieuwe theatertour. Waarvoor de kaarten inmiddels besteld zijn. Maar eerst nog het concert op 31 mei, waar ik nu al naar uit kijk.


Setlist:

Nie Veur Spek En Bonen/Volle Maone/Prachtig Mooie Dag/Kwelt/Ik Haal Mij ’n Hond Op/A28/Let Maar Niet Op Mij/Naor Huus/Slof/Hier Kom Ik Weg/’t Giet Zoas ’t Giet/Van Hier Tot Tokyo/Gao Weg/Wachten Op ’n Hittegolf/Ja Boeh/Hoe Kan Dat Nou?/Weg Van Alles/Allennig Moe’j ’t Ok Kunnen/Ik Ben Zo Bliede/Op Fietse//Ondergrondse Hutte/ Ze Benn Benauwder Veur Joe As Ie Veur Heur/’t Ien Of ’t Ander

Band:
Daniël Lohues – lead vocals, guitar, harmonica
Bernard Gepken – guitar, background vocals
Reyer Zwart – bass, background vocals
Bram Hakkens – drums, background vocals
Ferry Lagendijk – piano, keyboard, Hammond organ, background vocals

Gezien:
Daniël Lohues
Voorprogramma: Fokko
Elektrisch 2019
16-05-2019. Luxor Live, Arnhem, NL

Concertreview: The Delines: Let’s Be Us Again

Begin dit jaar werd ik benaderd door de site Real Roots Cafe met de vraag of ik cd recensies wilde schrijven en eventueel ook concert recensies. Nou dat was niet tegen dovemansoren gezegd. Sinds dien een aantal cd’s gerecenseerd en gevraagd of ik voor RRC naar The Delines in TivoliVredenburg in Utrecht mocht. Dat mocht dus op 7 mei had ik mijn eerste opdracht om een concertrecensie te schrijven. Samen met fotograaf Peter zouden we de avond vastleggen.

Inmiddels staat het verslag online op de site van realrootscafe.com

Zelf vond ik het wel een rare gewaarwording om zonder concertkaartje naar een concert te gaan. Bij Tivoli aangekomen even gewacht op Peter en daarna bij de receptie mijn vrijkaartje opgehaald. Het concert zelf vond ik wederom geweldig. De zaal leende zich ook goed voor deze muziek. In november komt de band weer terug voor een concert in Nederland, dit keer op het Take Root festival in Groningen. Gaat dat zien!

Setlist:
The Imperial/I Won’t Slip Up/Eddie & Polly/Waiting On The Blue/Holly The Hustle/Gold Dreaming/That Old Haunted Place/Cheer Up Charley/Houston’s Hungover/Where Are You Sonny?/Room On The Tenth Floor/I Got My Shadows/Roll Back My Life/He Don’t Burn For Me//Calling In/Colfax Avenue/Let’s Be Us Again

Band:
Amy Boone – vocals, keyboard
Willy Vlautin – guitar, background vocals
Sean Oldham – drums, background vocals
Cory Gray – keyboards, trumpet
Dave Little – bass, background vocals

Gezien:
The Delines
Euro Tour 2019
Voorprogramma: The Calicos
07-05-2019. Cloud Nine, TivoliVredenburg, Utrecht, NL