Roulette: ‘Es war hammergeil!’

Op het moment dat ik begin met het schrijven van dit artikel is het 28 mei, 9 uur in de ochtend. The day after, maar ook de ochtend voor het concert op Pinkpop. Gisteren, zondag 27 mei zag ik mijn eerste concert van de Wrecking Ball Tour en wat voor een concert. Het concert vond plaats in het RheinEnergie Stadion te Keulen. Het stadion van de dit seizoen gedegradeerde Koln FC.

 

Continue reading “Roulette: ‘Es war hammergeil!’”

Roulette: Bruce en de band wederom ‘On Fire’

Na een super concert in Keulen was het de dag erna tijd voor Pinkpop.
Springsteen en The E Street Band stonden gepland om half 9 en rond die tijd kwam de band ook het podium opgelopen. Max Weinberg begon alvast met drummen om zo ‘We Take Care Of Our Own’ in te leiden. Gevolgd door ‘Wrecking Ball’. Daarna ‘Badlands’.  Mooi dat  er weer een nummer van ‘Darkness On The Edge Of Town’ werd gespeeld in vergelijking met het concert in Keulen de dag ervoor. Na ‘Badlands’ werd ‘Death To My Hometown’ gespeeld. Staand in de pit heeft dat nummer op de een of andere manier nog meer zeggingskracht. Tijdens het volgende nummer ‘My City Of Ruins’ begon Springsteen na het intro met: ‘Hello Limburg’, ‘Hello Pinkpop’. Hij vertelde dat hij blij was weer op Pinkpop te staan. Daarna werd het nummer verder ingeleid. Het nummer gaat over ‘hello’s and goodbye’s. Na de band intro’s vroeg Springsteen:  ‘Are we missing anybody tonight?’ en ‘If you here, and we’re here, than I know they are here’.  ‘Because I can here them in your voices’. Waarna iedereen in de pit begon te joelen en te klappen. Daarna bouwde Max het nummer weer mooi op en kwamen de blazers erbij. Het volgende nummer was net als in Keulen ‘Spirit In The Night’. Halverwege het nummer wist Springsteen even niet meer hoe het nummer nu verder ging. Maar hij kreeg hulp van een fan in de pit die hem de woorden in fluisterde. En met ‘You’re my man’ werd de fan bedankt en zong Springsteen het nummer verder.

Continue reading “Roulette: Bruce en de band wederom ‘On Fire’”

Roulette: Bruce Springsteen – Wrecking Ball (2012)

Een boze Springsteen. Dat zou op het nieuwe album te horen zijn. Springsteen is inderdaad boos. De bankiers en de graaiers in Amerika worden even flink op hun plaats gezet. Dit doet Springsteen zoals zo vaak door het oog van de ‘working class’ Amerikaan. Die het door de economische crisis erg zwaar hebben. Zelfs zo zwaar dat men maar besluit te gaan stelen zoals de hoofdpersoon in ‘Easy Money’. Een van mijn hoogtepunten op het album is ‘Jack Of All Trades’. Het volgende couplet is voor mij de kern van het hele album:

“The banker man grows fat, working man grows thin” “It’s all happened before and it’ll happen again”

 

Continue reading “Roulette: Bruce Springsteen – Wrecking Ball (2012)”

Roulette: ‘Down The Road Apiece’ met Grushecky & Springsteen

Evenals vorig jaar gaven Joe Grushecky & The Houserockers begin november een tweetal concerten in hun hometown, Pittsburgh, PA. Traditiegetrouw kwam Bruce Springsteen met de band meespelen. Op 3 en 4 november traden de heren op in de Soldiers and Sailors Hall.

3 november

De avond wordt geopend door The Composure, de band van de zoon van Joe Grushecky, Johnny. De set wordt beide avonden afgesloten met ‘Dancing in the Dark’ waar Springsteen mee komt zingen.

Na Johnny is het tijd voor Bruce. Springsteen begint de avond met een akoestische set. Deze bestaat uit de nummers ‘For You’, ‘Land of Hope and Dreams’ en ‘I’ll Work for Your Love’. Als Springsteen zijn laatste noot aanslaat, komen Grushecky en zijn band het podium op om zich samen met Springsteen te storten op ‘Atlantic City.’ De setlist is gemêleerd – eigen nummers van Grushecky en Springsteen worden afgewisseld met nummers die ze samen hebben geschreven.

Het eerste nummer van de gezamenlijke set – een scheurende ‘Atlantic City’ – wordt gevolgd door ‘Never be Enough Time’ met een paar mooie solo’s van Springsteen. Het nummer ‘Another Thin Line’ is de volgende op de setlist. Origineel een nummer van Joe Grushecky – de studio versie staat op zijn laatste album East Carson Street – maar ook vaak gespeeld door Springsteen tijdens de laatste shows van The Rising tour. Na nummers als ‘Because The Night’ – met een scheurende solo van Springsteen – en ‘I’m Not Sleeping’ volgt de klassieker ‘Two Hearts’. Hier neemt Grushecky het zang gedeelte van Little Steven, voor zijn rekening. Het nummer dat vorig jaar tijdens deze shows zijn wereldpremière beleefde – ‘Save My Love’ – komt ook voorbij.

Continue reading “Roulette: ‘Down The Road Apiece’ met Grushecky & Springsteen”

Roulette: Clarence Clemons: een overzicht van zijn artistieke carrière

Clarence Clemons, The Big Man, was bij het grote publiek uiteraard bekend als de saxofonist van Springsteens E Street Band. Zijn artistieke carrière was echter breder. In dit stuk een overzicht van het artistieke leven van Clarence Clemons.

Muziek

Naast zijn werk voor Springsteen heeft Clarence Clemons zelf acht solo cd’s uitgebracht. De bekendste daarvan is zijn eerste cd ‘Rescue’ uit 1983, die hij uitbracht met zijn band de Red Bank Rockers. Op dit album staat het nummer ‘A Woman’s Got the Power’, geschreven door Richard Bush van de band The A’s. Voor dit nummer werd er een videoclip gemaakt.  Het opmerkelijke aan deze clip is dat Springsteen hierin speelt. Hierdoor werd diens rol als medewerker van een garage Springsteens eerste optreden in een videoclip ooit.

Continue reading “Roulette: Clarence Clemons: een overzicht van zijn artistieke carrière”

Roulette: “All I know’s I woke up this morning and something big was gone”

Zondag morgen 19 juni was ik rond 9.00 uur op mijn werk. Ik had wat tijd over en besloot om even mijn mail te bekijken en het nieuws van die dag op nu.nl. Toen ik op nu.nl keek kreeg ik een brok in mijn keel: “Saxofonist band Bruce Springsteen overleden”.

Ik was verdoofd, ik had het niet verwacht omdat het weer beter ging met Clarence. Het eerste dat in mij opkwam was ‘all I know’s I woke up this morning and something big was gone’ deze zin komt van het nummer ‘Terry’s Song’ te vinden op het album ‘Magic’ uit 2007. Om 10.00 uur de shop van het tankstation geopend en maar begonnen met werken. Maar nog steeds dat doffe gevoel. Vrolijk doen tegen klanten, lachen om hun grappen maar dat wilde ik niet, ik wilde niet werken, ik wilde keihard ‘Jungleland’ draaien.

Op 3FM draaide men later die zondag ‘You’re A Friend Of Mine’ het duet wat The Big Man zong met Jackson Browne. Ik werd daar op de een of andere manier een beetje blij van, want hoe triest het ook is dat Clarence uit de tijd is gekomen, zijn muziek en zijn solo’s en die mooie concert herinneringen blijven altijd bestaan!

Mijn mooiste Clarence moment was mijn eerste en helaas enige keer dat ik ‘Jungleland’ live hoorde. Dat was in de Commerzbank Arena in Frankfurt op 3 juli 2009. Wat was dat onwaarschijnlijk gaaf om te horen. Toen Clarence begon met zijn solo was ik even helemaal alleen in dat immense stadion. Ik had alleen oog voor The Big Man en zijn saxofoon. Nu ik dit opschrijf en terug denk aan die zomeravond in 2009 krijg ik weer kippenvel en branderige ogen…

Roulette: Songs – Brothers under the Bridges (’83)

Een nieuwe rubriek met als titel ‘Songs’. Deze rubriek is geïnspireerd door het boek, met de gelijknamige titel, dat Springsteen een aantal geleden jaren uitbracht met al zijn nummers tot op dat moment. In de Roulette bespreken we de, vaak indrukwekkende, verhalen achter zijn platen. Dit keer één van mijn favoriete nummers van Springsteen: ‘Brothers under the Bridges (’83) – te vinden op de derde cd van de boxset ‘Tracks’.

Hoewel de toon van het nummer anders doet denken, is ‘Brothers under the Bridges (’83)’ een nummer dat gevuld is met de tragiek van een persoon. Hij probeert vooruit te kijken maar wordt tegelijkertijd geconfronteerd met de rauwe werkelijkheid van het harde leven.

Dit nummer rockt zoals een rocknummer hoort te rocken. Het begint met een op het eerste gezicht een dood normale drum waarbij Springsteen zijn welbekende “Lay-lay-lay-lay” zingt – op de manier waarop hij dit soort teksten ook altijd zingt als in ‘No Surrender’ en ‘Waitin’ on a Sunny Day’. Schijn bedriegt. Het lay-lay-lay-lay stukje is geen gewoon begin, maar wil de luisteraar waarschuwen voor de verdrietige gebeurtenissen die verderop in het lied plaats gaan vinden. Springsteens beeldende stijl neemt ons mee in zijn verhaal, naar een stadje waar every spring when the weather gets warm straatracers bij elkaar komen. Hier racen ze tegen elkaar in het licht van de ondergaande zon. Een romantische scène, tot zover lijkt er niets aan de hand.


Maar Springsteen is niet geïnteresseerd in de racende auto’s. Hij focust zich op de mensen die racen en waar ze vandaan komen – straight off of them farms. Het verhaal werkt langzaam toe naar een climax, maar Springsteen bouwt de haast voelbare spanning rustig op en blijft vertellen over de mensen die zijn gekomen om te racen. De auto’s zijn built in them tool sheds all winter long, wat betekent dat er met liefde aan is gewerkt in de winter met het vertrouwen dat de lente wel zou komen. Nu is de lente daar en het is een komen en gaan van racers naar het stadje bij de snelweg – beneath the trestles, drinking the beer and the wine.

 

Continue reading “Roulette: Songs – Brothers under the Bridges (’83)”

Roulette: The Promise – Wat nou als?

Wat nou als, een aantal van de nummers op deze outtake set waren verschenen op cd tussen ‘Born To Run’ en ‘Darkness On The Edge Of Town’. Hoe zou de carrière van Springsteen er dan hebben uitgezien. Wat nou als Springsteen ‘Fire’ op een plaat had gezet en niet had weggeven aan The Pointer Sisters. Wat nou als, mijn opa heeft mij wel eens gezegd: ‘As is verbrande turf’. Als ik weer zat te meimeren over allerhande ‘wat als…’ zaken.

Persoonlijk is dit voor mij het hoogtepunt van de Darkness box. Veel nieuwe nummers, nummers die al eerder waren verschenen in live versies. Maar ook voor mij totaal onbekende nummers. Laten we maar bij het begin beginnen. Met Racing in The Street (’87). Wat meteen opvalt aan deze versie van ‘Racing’ is dat de mondharmonica een grote rol speelt. Evenals de viool bespeelt door David Lindley. Die eerder ook al samen speelde met Jackson Browne en Warren Zevon. Het tweede nummer begint met een stevige bass lijn en castagnetten waardoor het nummer een Latijns-Amerikaans tintje krijgt dit gevoel wordt verderop in het nummer nog versterkt door de trompet. Maar ook de saxofoon van Clemons ontbreekt niet. ‘Gotta Get That Feeling’ circuleerde al enige jaren in het bootleg circuit in twee verschillende versies onder de naam ‘Get That Feeling’.

Continue reading “Roulette: The Promise – Wat nou als?”