Plaat van de week: Whitey Morgan – Tired Of The Rain

Whitey Morgan, wie? Nog erg onbekend in de muziekscene maar oh wat maakt hij mooie country muziek. Zowel solo als met zijn band de ’78’s. Op 26 oktober verscheen het album ‘Hard Times And White Lines’ een mooi album met de plaat van deze week als absoluut hoogtepunt: ‘Tired Of The Rain’.

Plaat van de week: The Delines – Eddie And Polly

Na een lange stilte te wijten aan een ernstig ongeluk van zangeres Amy Boone brengen The Delines onder leiding van Willy Vlautin (schrijver en oprichter van de band Richmond Fontaine) een nieuwe plaat uit getiteld: “The Imperial”. De eerste single van de plaat is het nummer ‘Eddie And Polly’.

Afgaande op deze eerste single is deze plaat nu al een serieuze kanshebber voor de plaat van het jaar editie 2019. Het album is vanaf 22 januari 2019 te koop!

Plaat van de week: Glen Campbell – Gentle On My Mind

In de categorie ‘een liedje dat ineens weer in je hoofd rond spookt’ (Halloween grapje), is de plaat van de week ‘Gentle On My Mind’, geschreven door John Hartford. Maar het nummer kreeg pas echt bekendheid door de versie die Glen Campbell opnam. Vooral deze versie vind ik erg mooi, met een prachtige gitaarbreak (vanaf 1:25).

Ook is het nummer onder andere gecoverd door The Mavericks en Elvis Presley. Maar een van de mooiste versies vind ik de versie van The Band Perry. Hun versie van het nummer verscheen op de soundtrack van de documentaire ‘I’ll Be Me’, over Glen Campbell en hoe zijn ziekte, Alzheimer zijn leven ging beïnvloeden. Vorig jaar overleed Glen Campbell aan de gevolgen van zijn ziekte.

Pracht versie!

Concertreview: #fokkingKACEYMUSGRAVES

In de week van 16 tot en met 21 oktober vond het Amsterdam Dance Event plaats. Door een van de bezoekers werd de hashtag #fokkingade geïntroduceerd en zoals zo vaak ging die hashtag viral. Het meisje dat hier mee was begonnen had zich in Paradiso geïrriteerd aan 2 oudere mensen. Deze ouderen hadden gevraagd of zij met haar vrienden wat stiller kon zijn tijdens het concert waarna ze had gezegd: “het is fokking ADE”. Sowieso een ergerlijk iets mensen die alleen maar aan het praten zijn tijdens concerten. Dus ADE, maar daarnaast ook de marathon van Amsterdam en het concert van Kacey Musgraves in de Melkweg.

In 2015 stond Kacey Musgraves nog in de oude zaal maar 3 jaar later stond ze in de grote zaal ‘Max’ van de Melkweg. En dan ook nog erg snel uitverkocht. Je hoort Musgraves niet op de radio of via andere kanalen in Nederland, maar toch weet ze dus veel mensen te bereiken. Het voorprogramma werd verzorgd door Soccer Mommy de band rondom Sophie Allison, uit Nashville, TN. In de 100+ concerten die ik heb gezien was dit voorprogramma niet heel best om het voorzichtig uit te drukken. Iets dat we rondom ons heen ook hoorden, het kabbelde teveel voort. Allison speelde solo en gebruikte hiervoor een elektrische gitaar. Misschien als ze haar nummers akoestisch had gespeeld dat het dan beter was. Wel leuk dat ze een cover van Bruce Springsteen speelde met ‘I’m On Fire’. Maar ook dat nummer beklijfde niet en waardoor halverwege mijn aandacht al weer weg was. Dat was ook te merken aan de zaal want op het eind van haar set werd er veel gepraat.

Toen haar set voorbij was werd het podium omgebouwd en klaargemaakt voor Kacey Musgraves en haar mannen. Na ‘Dancing Queen’ van Abba en ‘Stayin’ Alive’ van de Bee Gees kwamen de bandleden op om ‘Slow Burn’ in te leiden waarna Musgraves onder luid gejuich het podium op kwam lopen. Na het openingsnummer volgden nog drie nummers van het nieuwe album en kanshebber voor album van het jaar, ‘Golden Hour’. Met een schitterende versie van ‘Keep It To Yourself’ en daaropvolgend ‘Merry Go ‘Round’ maakte ze een uitstapje naar haar doorbraak album ‘Same Trailer, Different Park’ uit 2013. Tussendoor vertelde Musgraves dat ze erg blij was dat het concert was uitverkocht: ‘we sold this f*cking place out’. Daarna was het de beurt aan 2 nummers van ‘Pageant Material’ met ‘High Time’ inclusief de lucht van een joint die werd opgestoken door iemand en het mooie ‘Die Fun’. Daar tussen in speelde Musgraves ‘Golden Hour’ de titeltrack van haar laatste plaat. Tijdens het outro van ‘Die Fun’ werden er wat instrumenten aan de voorkant van het podium gezet. Waarna de band in een akoestische setting verder ging. Te beginnen met ‘Mother’ en ‘Oh, What A World’. Voor het volgende nummer vroeg Musgraves of mensen wisten uit welk klein Texaans plaatsje ze kwam, waarop ene Jessica riep ‘Mineola’ dit klopte vertelde Musgraves maar toen ze keek wie dat zei herkende ze deze Jessica. Ze was jaren terug vanuit Duitsland als exchange student naar de woonplaats van Musgraves gekomen. Met de nodige ‘oh my god’ en ‘how are you’s’, ging Musgraves iets wat van haar stuk gebracht verder met ‘Family Is Family’. Het laatste nummer in de akoestische setting compleet met stand up bass en cello speler Nat Smith, was ‘Love Is A Wild Thing’ dat eerst akoestisch begon waarna de band hun elektrische instrumenten weer op pakten. Na ‘Velvet Elvis’ was het tijd voor een klassieker uit 1997 van de jongensgroep *NSYNC in de vorm van ‘Tearin’ Up My Heart’. Musgraves zei na afloop van dit nummer ‘sorry, not sorry for playing this one’. Daarna volgde mijn favoriete nummer van de avond met ‘Happy & Sad’ gevolgd door ‘Space Cowboy’. Voorafgaand aan het laatste nummer ‘Follow Your Arrow’, benoemde Musgraves nog even hoe fijn ze het vond om in Amsterdam te zijn. En kreeg ze een regenboog vlag toegeworpen. Na de laatste noten van ‘Follow..’ liep de band van het podium af maar zoals zo vaak kwam de band alweer snel terug. Of nou ja alleen Musgraves en Kai Welch die haar begeleidde voor het piano nummer ‘Rainbow’. Prachtig en hoe simpel de tekst ook is, klopt het helemaal.

But you’re stuck out in the same old storm again
Let go of your umbrella, darlin’ I’m just tryin’ to tell ya
That there’s always been a rainbow hangin’ over your head
Yeah there’s always been a rainbow hangin’ over your head
It all be alright

Daarna volgde voor mij toch wel de verassing van de avond door ‘Neon Moon’ te spelen van het country duo Brooks & Dunn. Schitterend. Daarna was het tijd voor het laatste nummer van de avond ‘High Horse’ een prachtige afsluiter van een fantastische avond.

In drie jaar tijd van de oude zaal naar de grote zaal laat het momentum zien waarin Musgraves zit. Sinds het uitbrengen van haar plaat ‘Golden Hour’ is ze met Harry Styles op tour geweest en is ze te zien geweest in bijna elke talkshow in de Verenigde Staten. Commercieel gezien is ze dus erg goed bezig met zelfs een korte tour door Japan en nu dan Europa. Ik vind het mooi om die groei zo te zien want als ze in dit tempo door gaat staat ze een volgende tour misschien wel in de Afas Live. Dit jaar is met recht Musgraves haar ‘Golden Hour’ en hopelijk blijft het niet bij dit ene jaar!

Met dank aan Tipi’s taarten.

Setlist:
Slow Burn/Wonder Woman/Butterflies/Lonely Weekend/Keep It to Yourself/Merry Go ‘Round/High Time/Golden Hour/Die Fun/Mother*/Oh, What a World*/Family Is Family/It Is What It Is/Love Is a Wild Thing/Velvet Elvis/Tearin’ Up My Heart(*NSYNC cover)/Happy & Sad/Space Cowboy/Follow Your Arrow//Rainbow/Neon Moon(Brooks & Dunn cover)/High Horse

*(full band acoustic performance)

Band:
Kacey Musgraves
Kyle Ryan – Guitar, Banjo
Adam Keafer – bass, stand up bass
Kai Welch – keys, guitar, background vocals
Nat Smith – chello, keys
Brett Resnick – pedal steel guitar
Scott Quintana – drums

Gezien:
Kacey Musgraves
Oh What A World Tour 2018
Voorprogramma: Soccer Mommy
21-10-2018. Melkweg, Amsterdam, NL

Concertreview: Lohues: “Wat hebben we het mooi hè!”

Na het geweldige concert in Hengelo op 5 oktober van Daniël Lohues en zijn band, wilde ik het concert nog een keer mee maken. In de voorverkoop had ik alvast een kaartje gekocht voor het concert in Nijmegen. En na afloop van het concert in Hengelo was dat het eerste waar ik aan moest denken. Ik ga gewoon nog een keer!

De 18de van oktober was het dan weer zover, na concerten in Den Haag en in Utrecht was Nijmegen aan de beurt. En net als in Hengelo opende Marlene Bakker de avond. De liedjes waren hetzelfde als in Hengelo maar de sfeer in de zaal was totaal anders. Het was doodstil toen Bakker aan het zingen was. Terwijl in Hengelo men rustig doorpraatte soms zelfs zo hard dat het de muziek overstemde. Bakker was zelf ook onder de indruk van de stilte: ‘wat zijn jullie stil!’ zei ze voor dat ze begon met het laatste nummer van haar set ‘Hai Hai’ dat door bijna iedereen in de zaal werd meegezongen.

Iets na negenen, kwamen Lohues en zijn mannen het podium op en de sfeer zat er direct in. Grappend met zijn bandleden ging Lohues van het ene nummer naar het andere nummer. In vergelijking met het concert in Hengelo was de setlist op een aantal plekken gewijzigd. Geen andere liedjes maar een veranderingen van de plekken waar het nummer tijdens het concert werd gespeeld. Sommige nummers werden ook wat langer uitgesponnen met mooie solo’s van Lohues op gitaar en Ferry Lagendijk op de toetsen. Al met al een beter concert dan het eerste concert van de tour in Hengelo. Niet alleen was de band goed op elkaar ingespeeld maar werd er ook door het publiek volop meegedaan. Zoals Lohues een aantal maal tijdens het concert zei: ‘wat hebben we het mooi hè!’. Stil als het moest en vol meedoen als het kon. Tijdens ‘Op Fietse’ kwam dit het mooist naar voren toen het publiek uit volle borst mee zong.

Een prachtig concert! Toen ik de deur uitliep had ik weer dezelfde gedachte: ‘ik wil nog een keer’!
Maar mocht dat niet lukken was dit een fantastische afsluiter van deze elektrische tour voor mij. Hopelijk komt er snel weer zo’n tour, dan ben ik daar zeker bij! Misschien wel vaker als 2 keer.

Gezien:
Daniël Lohues
Elektrisch 2018
18-10-2018. Doornroosje, Nijmegen, NL

Setlist:
Volle Maone/Kwelt/Weg Van Alles/Prachtig Mooie Dag/Ik Haal Mij ‘n Hond Op/A’j Joe Verkleden As Schaop/Van Hier Tot Tokyo/A28/Allennig Moe’j ‘t Ok Kunnen/Hier Kom Ik Weg/’t Giet Zoas ‘t Giet/Naor Huus/Gao Weg/Ja Boeh/Hoe Kan Dat Nou//Let Mar Niet Op Mij/Ondergrondse Hutte/Nie Veur Spek En Bonen//Anja De Vreemdgangster/Op Fietse/Ze Benn Benauwder Veur Joe As Ie Veur Heur/’t Ien Of ’t Ander

Band:
Daniël Lohues – lead vocals, guitar, harmonica
Bernard Gepken – guitar, background vocals
Reyer Zwart – bass, background vocals
Bram Hakkens – drums, background vocals
Ferry Lagendijk – piano, keyboard, Hammond organ, background vocals

Voorprogramma:
Marlene Bakker
Setlist:
Sloaplaidje/Doe Waist Beter/Golven/Astoe ‘t Zain Haarst/Waarkhanden/Hai Hai

Band:
Marlene Bakker – lead vocals
Bernard Gepken – guitar, background vocals

Plaat van de week: JP Harris – JP’s Florida Blues #1

En weer een nieuwe country/roots/americana man is opgestaan. JP Harris bracht afgelopen week zijn plaat ‘Sometimes Dogs Bark At Nothing’ uit. Een fijn album, met fijne countrymuziek. Openingsnummer van de plaat is de plaat van de week geworden. Een fijne barnstormer zoals ze dat dan in de States zeggen.