No image

Concertreview: “First off, I want to appologise for my f*cking President” – Steve Earle

Steve Earle, ik leerde hem kennen via een cdtje dat ik kocht ergens begin jaren ’00 toen ik bij de Free Record Shop ‘The Essential Steve Earle’ zag liggen. Hierop stonden ook 2 covers van Bruce Springsteen dus moest ik die cd hebben, inderdaad voor die 2 covers. Daarna verdween Earle weer even onder de radar. Totdat ik de schitterende HBO serie ‘The Wire’ ging kijken, omdat saxofonist Clarence Clemons van The E Street Band er een gastrol in had. Net als Clemons had Steve Earle ook een gastrol in deze serie, zijn karakter heette Walon een persoon die afgekickt is van een drugs verslaving, iets wat Earle zelf ook heeft ondergaan. Naast acteren verzorgde Earle ook het afsluitende nummer van seizoen 2 getiteld ‘I Feel Alright’. Dat vond ik een mooi nummer dus dat album gedownload maar daarna verdween Earle weer van de radar totdat vorig jaar (2017) het bericht naar buiten kwam dat Steve Earle weer een nieuwe plaat ging uitbrengen met als titel ‘So You Wanna Be An Outlaw’ een ode aan het tijdperk van Waylon Jennings en Willie Nelson. Vooral door dat laatste was mijn interesse gewekt en toen ook nog bekend werd gemaakt dat Earle op 15 juli 2018 naar Paradiso kwam moest ik daar bij zijn.

Dus was het zondag 15 juli zover, na kort in de rij te hebben gestaan ging om 19 uur de deur open. Al snel had ik weer een mooi plekje gevonden die mij de vorige keren ook goed bevallen was. Om 19.30 uur kwam Steve Earle al het podium op maar niet om zelf op te treden maar om het voorprogramma te introduceren. Het voorprogramma werd verzorgd door Eleanor Whitmore en Chris Masterson. Samen vormen ze The Mastersons en daarnaast zijn ze ook nog onderdeel van The Dukes, de begeleidingsband van Steve Earle. Na een goed half uur zat hun mooie set erop en kwamen de roadies het podium op om alles klaar te zetten voor Steve Earle & The Dukes. Toen Earle en de band het podium op kwamen werd het prachtige ‘Rusty Cage’ van Johnny Cash gedraaid waarna Earle aftelde en begon met ‘So You Wannabe An Outlaw’. Het eerste gedeelte van het concert werden er alleen maar nummers van het gelijknamige album gespeeld met als hoogtepunten ‘Walkin In LA’.

Maar ook het prachtige ‘News From Colorado’ moet even genoemd worden. Daarna was het tijd voor ouder werk dat ik nog niet kende. Zoals ‘Someday’, ‘Guitar Town’ (die ik al wel kende van mijn cd) en ‘I Ain’t Ever Satisfied’, vooral die eerste vond ik erg mooi.

Now my brother went to college ’cause he played football
I’m still hangin’ round cause I’m a little bit small
I got me a 67 Chevy, she’s low and sleek and black
Someday I’ll put her on that interstate and never look back

Someday I’m finally gonna let go
‘Cause I know there’s a better way
And I wanna know what’s over that rainbow
I’m gonna get out of here someday

Het stukje over de 67 Chevy werd luidkeels door het publiek meegezongen. Een ander hoogtepunt vond ik ‘Jerusalem’, over het conflict tussen de Israeliërs en de Palestijnen maar ook breder getrokken kan worden naar alle conflicten in de wereld. Het mondharmonica spel bij dit nummer was ook erg mooi. Na nog een aantal nummers was ‘Hey Joe’ de afsluiter van de hoofdset. ‘Hey Joe’ kun je kennen in de versie van Jimmy Hendrix of van The Leaves. Na een paar bedankjes liep de band van het podium af om erg snel weer terug te komen voor de toegiften. Die werden afgetrapt met ‘Dixieland’ en ‘Ben McCulloch’. Voor het laatste nummer van de avond vertelde Earle het volgende:

First off I want to appologise for my fucking president.
He is my president we elected him. These are weird times we’re going through not just on my side of the pond. I”ll probably, i’ve seen Europe changed a lot, since i’ve been coming over some 30 years now.
And maybe in some ways, i’ve seen more things happen, I tought I never see in The Netherlands
And probably any place else.

Music can change the world, but you will never change the world just by listening to music that is not enough. If you want to change the world it’s necessary that you sing and it’s necessary that we all sing together and it’s necessary that we sing really f*cking loud.

Prachtig en raak! En dat luid meezingen deden we met ‘Christmas In Washington’. Waar Earle zingt dat Woody Guthrie moet terug komen, evenals andere revolutionairen zoals Emma Goldman, Martin Luther King, Malcolm X en Joe Hill.

I followed in your footsteps once
Back in my travelin’ days
Somewhere I failed to find your trail
Now I’m stumblin’ through the haze
But there’s killers on the highway now
And a man can’t get around
So I sold my soul for wheels that roll
Now I’m stuck here in this town

Come back Woody Guthrie
Come back to us now
Tear your eyes from paradise
And rise again somehow
If you run into Jesus
Maybe he can help us out
Come back Woody Guthrie to us now

There’s foxes in the hen house
Cows out in the corn
The unions have been busted
Their proud red banners torn
To listen to the radio
You’d think that all was well
But you and me and Cisco know
It’s going straight to hell

Schitterend!
Met dit nummer kwam er helaas wel een einde aan een prachtig concert!

Wat een plezier straalde Earle uit en wat een hoop goede nummers. De komende tijd ga ik mij verdiepen in de discografie van Earle want dit smaakt naar meer, veel meer! Niet alleen door zijn muziek maar ook zijn (politieke) kijk op de wereld.

Gezien:
Steve Earle & The Dukes
So You Wannabe An Outlaw Tour 2018
Voorprogramma: The Mastersons
15-07-2018: Paradiso, Amsterdam, NL

Setlist The Mastersons:
You Could Be Wrong/Transient Lullaby/Fight/ The Last Laugh (dedicated to Chris Porter)/
Don’t Tell Me To Smile/Sorry You’re Sick

Band:
Chris Masterson – guitar, vocals
Eleanor Whitmore – fiddle, mandolin, guitar

Setlist Steve Earle & The Dukes:
So You Wannabe an Outlaw/Lookin’ for a Woman/The Firebreak Line//Walkin’ in LA/
Sunset Highway/News From Colorado/My Old Friend the Blues/Someday/Guitar Town/
I Ain’t Ever Satisfied/I’m Still in Love With You/You’re the Best Lover That I Ever Had/
Jerusalem/Johnny Come Lately/The Galway Girl/Little Emperor/Acquainted With the Wind/
Copperhead Road/Taneytown/Hard Core Troubadour/The Week Of Living Dangerously/If Mama Coulda Seen Me/Fixin’ to Die/Hey Joe//Dixieland/Ben McCulloch/Christmas in Washington

Band:
Steve Earle – guitar, mandolin, harmonica, lead vocals
Brad Pemberton – drums
Kelly Looney – bass
Ricky Ray Jackson – Peddle Steel, Squeezebox
Chris Masterson – guitars, vocals
Eleanor Whitmore – fiddle, mandolin, tenor guitar, keys, vocals

Concertreview: Isbell & The 400 Unit @ Ronda, Utrecht, NL

Jason Isbell, 6 november van het vorig jaar stond hij nog in Paradiso, Amsterdam, amper een half jaar later zijn Jason Isbell & The 400 Unit terug voor een concert in Nederland. Dit keer plaats van handeling TivoliVredenburg, in Utrecht. In tegenstelling tot het concert dat Isbell in 2016 gaf in de Grote Zaal was er nu gekozen voor de Ronda. Een veel betere keus wat mij betreft. De Grote zaal is wat mij betreft meer voor klassieke concerten terwijl de Ronda meer een popzaal is. In eerste instantie zou ik alleen gaan maar Louise wilde Isbell ook wel eens zien en om er achter te komen waarom ik deze man zo goed vind. Na een rondje stad (o.a. de plato en de Bijenkorf) zijn we gaan eten bij het Italiaans restaurant waar ik bij een vorig concert in 2016 van Southside Johnny ook al eens had gegeten. Jammer genoeg was het die dag wat koud, dus konden we niet aan de kade van de gracht zitten. Na een fijne Italiaanse maaltijd bij Pizzeria La Fontana liepen we terug naar Tivoli om daar nog wat te drinken. Waarna we even moesten wachten onder aan de trap voordat we naar binnen mochten. Kaartje gescand en daarna de zaal in, we besloten om op het balkon te staan en dat was een goede keuze want we hadden een erg goed zicht op het podium. Tegen 20 uur begon het voorprogramma verzorgd door Lindi Ortega, haar platen vind ik erg goed, dus ik had hoge verwachtingen maar die kwamen niet helemaal uit, ze leek er niet helemaal in te zitten haar stem was ook niet zo mooi als op de plaat, dat kan natuurlijk. Haar begeleidingsband bestaande uit een drummer en gitarist speelden erg goed. Na dat Ortega klaar was kwamen de roadies het podium op om de zaak om te bouwen voor het concert van Isbell en zijn mannen. Rond 21 uur kwam de band het podium op en werd er afgetrapt met ‘Hope The High Road’.

Last year was a son of a bitch
For nearly everyone we know
But I ain’t fighting with you down in a ditch
I’ll meet you up here on the road

Daarna speelde Isbell een megeling van oudere albums en zijn laatste album ‘The Nashville Sound’. Na het mooie ‘Different Days’, pakte Derry Deborja zijn accordeon dus was het tijd voor een van de beste nummers van de avond ‘Codeine’.

Een ander hoogtepunt net als bij de andere concerten die ik van Isbell gezien heb was het schitterende ‘Cover Me Up’ waar Isbell zijn verslaving bezingt en wat hij er voor heeft moeten doen om weer clean te worden. Pracht lied! Met de Drive-By Truckers cover ‘Decoration Day’ eindigde de eerste set. Isbell bedankte ons dat we waren gekomen waarna hij samen met zijn band van het podium liep. Na een paar minuten kwam de band weer het podium op voor twee toegiften ‘Flying Over Water’ en het schitterende ‘If We Were Vampires’. Daarmee kwam dit concert tot een eind. Wederom een prachtig concert van Isbell en zijn mannen. Eind van het jaar brengt Isbell een live plaat uit en dan hopelijk volgend jaar weer een album met nieuw materiaal. Want Isbell is op dit moment een van de beste liedjesschrijvers. Prachtig concert!

Gezien:
Jason Isbell & The 400 Unit
Voorprogramma: Lindi Ortega
The Nashville Sound Tour 2018
21-06-2018: Ronda, TivoliVredenburg, Utrecht, NL

Setlist Lindi Ortega:
Angels/Demons Don’t Get Me Down/The Comeback Kid/Ashes/Cigarettes & Truckstops/The Day You Die/You Ain’t Foolin’ Me

Setlist Jason Isbell & The 400 Unit:
Hope The High Road/24 Frames/White Man’s World/Something More Than Free/Different Days/Codeine/Last of My Kind/Traveling Alone/Cumberland Gap/Tupelo/Stockholm/Cover Me Up/Anxiety/Decoration Day//Flying Over Water/If We Were Vampires

Band:
Jason Isbell – vocals, guitars
Sadler Vaden – guitars, background vocals
Jimbo Hart – bass, background vocals
Derry DeBorja – keyboards, accordeon, background vocals
Chad Gamble – drums

Plaat van de week: American Aquarium – When We Were Younger Men

Na een korte sabbitical van BJ Barham en een mooie solo uitstap, startte hij opnieuw met de band American Aquarium. De oude bandleden werden bedankt voor bewezen diensten en Barham zocht een nieuwe band bij elkaar en dook met die nieuwe band de studio in, met als resultaat het album ‘Things Change’. Een plaat voor de jaarlijstjes een van mijn favorieten van dit album is ‘When We Were Younger Men’ een nummer opgedragen aan de oud band leden van American Aquarium. Prachtig liedje, met een mooie instrumentatie en teksten. Waarin Tom Petty ook nog een paar keer wordt aangehaald.

I still think about that summer, so long ago it seems
Petty on the radio, us “Runnin’ Down a Dream”
I called you a brother, but you were closer than my kin
And it kills me knowin’ you may never pass my way again
But I hope that every now and then
You look back fondly on the days when we were younger men