Concertreview: Wilco in Paradiso: Magistraal

Even na de klok van half negen kwamen de heren van Wilco het podium opgelopen, als laatste frontman Jeff Tweedy. Een knikje naar de zaal waarna de band aftrapte met ‘Ashes Of American Flags’. Dezelfde opener als tijdens dat gedenkwaardige concert in 2016 (!) een dag na de verkiezing van Donald Trump tot de president van Amerika. Een memorabele avond waarbij de band het nodig had om muziek te maken. Hoe dat concert verder verliep lees je hier.
Terug naar het heden. Voordat de heren van Wilco het podium betraden verzorgde Ken Stringfellow het voorprogramma. Op de laatste paar nummers kreeg hij hulp van de Nederlandse Judy Blank die op dit moment een hitje heeft met het nummer ‘Mary Jane’.

Na dat het voorprogramma was afgelopen werd het podium vlot in orde gebracht voor het concert van Wilco. Er zat ook een beetje tijdsdruk achter aangezien het hele concert zou worden gestreamd via YouTube en Facebook. Na ‘Ashes..’ ging de band verder met ‘Whole Love’. Daarna volgden nog 25 ander nummers. De een nog mooier dan de ander. Hoogtepunten waren er genoeg zoals het experimentele ‘Bull Black Nova’. Maar ook was er ruimte voor wat rustigere country achtige nummers zoals ‘Either Way’ en het jazz achtige ‘Sky Blue Sky. Voor dat de band met ‘Reservations’ begint schreeuwt een man hard ‘Yeah!!’ door de zaal. Waarop Tweedy zei: ‘I like him, he is an aggressively, sensitive guy’. Waarop Tweedy zelf ook een keer hard ‘Yeah!’ door zijn microfoon riep gevolgd door met een overdreven ‘Everybody be quiet!!’. Waarna hij grappend vervolgd: ‘just that, is gonna be on the internet…just that’. Waarna de band verder ging met een prachtige versie van ‘Reservations’ gevolgd door ‘Impossible Germany’ waar meestergitarist Nels Cline een weergaloze solo gaf! Na ‘I’m Always In Love’ zou de band van het podium horen te gaan maar Tweedy vond dat nu niet nodig en melde dat met ‘Random Name Generator’ de toegiften waren begonnen. In de toegiften speelde de band een van mijn favoriete nummers namelijk ‘Heavy Metal Drummer’ waarbij drummer Glenn Kotche tijdens de tekstregel: ‘He twirled his sticks’ een van zijn drumsticks ook liet draaien (zie hier). In tegenstelling tot de opening van de toegiften liep de band nu wel even van het podium af. De roadies legden alles weer goed, stemden nog wat gitaren waarna als eerste Mikael Jorgensen het podium weer op kwam onder luid gejuich, waarna hij de rest van zijn bandleden terug het podium op wenkte. Voor de laatste drie nummer van de avond. Na deze nummers volgde een ‘thank you again’ en nam Tweedy even zijn hoed af waarna de band het podium afliep.

 

 

 

 

 

 

 

 

Een geweldig goed concert! Met een band die super strak speelde en uit een grote discografie kan putten en dat bleek wel kijkend naar de setlisten van de twee avonden in Amsterdam. Op zaterdag 15 juni speelde de band ook 27 nummers en alleen ‘Impossible Germany’ en ‘Reservations’ zijn op beide avonden gespeeld. De emotie van dat concert in 2016 kan moeilijk overtroffen worden waardoor dat concert altijd wel mijn favoriete concert van Wilco zal blijven. Maar misschien komt daar op 23 september verandering in. Want dan staat de band in TivoliVredenburg.

Met dank aan Nugs.net is het hele concert terug te bekijken:

Setlist:
Ashes of American Flags/Whole Love/I Am Trying to Break Your Heart/Kamera/I’ll Fight/The Joke Explained/Handshake Drugs/How to Fight Loneliness/Shouldn’t Be Ashamed/Either Way/Company in My Back/Sky Blue Sky/Bull Black Nova/Laminated Cat(Loose Fur cover)/Forget the Flowers/Box Full of Letters/Reservations/Impossible Germany/I’m Always in Love//Random Name Generator/At Least That’s What You Said/Theologians/Heavy Metal Drummer/I’m the Man Who Loves You/// Misunderstood/Outtasite (Outta Mind)/I’m a Wheel

Band:
Jeff Tweedy – vocals, guitar
John Stirratt – bass, backing vocals
Nels Cline – guitar
Glenn Kotche – drums
Pat Sansone – guitar, percussion, keyboards
Mikael Jorgensen – keyboards

Gezien:
Wilco
Tour 2019
Voorprogramma: Ken Stringfellow ft. Judy Blank
16-06-2019. Paradiso, Amsterdam, NL

Plaat van de week: Bruce Springsteen – Western Stars

En daar was ie dan, afgelopen vrijdag iets voor de middag klapperde de brievenbus en daar lag de nieuwe plaat van Bruce Springsteen op de mat. Getiteld ‘Western Stars’ en zijn eerste studioalbum sinds 2014 toen ‘High Hopes’ verscheen. Al was dat meer een verzameling nummers die nog op de plank lagen. Voor een echt nieuw album moeten we alweer terug naar 2012 met ‘Wrecking Ball’. Met het verschijnen van het nieuwe album verscheen er ook weer een nieuwe videoclip dit keer voor de titeltrack en een van de mooiste nummers op de plaat.

Concertreview: Kris Kristofferson & The Strangers – Help Me Make It Through The Night

In 2017 zag ik Kris Kristofferson in de Grote Zaal van TivoliVredenburg in Utrecht. Toen 81 jaar schreef ik, in dit concertverslag, het volgende:
Want ja, 81 jaar zou hij nog een keer naar Europa komen? Muzikaal gezien en qua stem hield het niet over zou de muziekcriticus zeggen. Maar zo voelde het niet. Ik vond zijn stem schitterend, breekbaar en kwetsbaar.

Begin dit jaar werd bekend dat hij inderdaad weer naar Nederland zou komen. En niet alleen maar met de band van wijlen Merle Haggard (overleed op 6 april 2016), The Strangers. Dus reden genoeg om nog een keer te gaan.

Met een ‘Hello Groningen’ kwamen Kristofferson en The Strangers het podium opgelopen. En weer stond daar die breekbare man van bijna 83 jaar oud. Die meer heeft meegemaakt dan menig toehoorder in de Oosterpoort. De band speelde volledig in dienst van de liedjes van Kristofferson en zijn breekbare fluisterstem. Naast de liedjes van Kristofferson was er ook ruimte gemaakt op de setlist voor enkele nummers van Merle Haggard. Met onder andere ‘Okie From Muskogee’ en ‘Ramblin’ Fever’. In totaal werden er 27 nummers gespeeld in een goede anderhalf uur.

Rond de klok van kwart voor tien riep Kristofferson ‘one more’ en werd het toepasselijke ‘Please Don’t Tell Me How The Story Ends’ gespeeld.

This could be our last goodnight together
We may never pass this way again
Just let me enjoy ‘till its over
Or forever
Please don’t tell me how the story ends

En zo voelde het ook, de twee concerten die ik mocht zien van Kris Kristofferson behoren tot een van meest mooie concerten die ik heb gezien. Mooi, breekbaar en dankbaar maar ook een groot respect tussen Kristofferson en de band. Waarbij ze elkaar vaak complimenten gaven na een gespeeld nummer. Een prachtig mooie avond in Groningen met een van mijn muzikale helden!

Setlist:
Shipwrecked in the Eighties /That’s the Way Love Goes/Darby’s Castle/Me and Bobby McGee/Here Comes That Rainbow Again/Best of All Possible Worlds/Help Me Make It Through the Night/Okie From Muskogee/Casey’s Last Ride/Rocket to Stardom/Feeling Mortal/From Here to Forever//Daddy Frank (The Guitar Man)/Loving Her Was Easier (Than Anything I’ll Ever Do Again)/Just the Other Side of Nowhere/Duvalier’s Dream/I’d Rather Be Sorry/Sing Me Back Home/The Pilgrim, Chapter 33/Ramblin’ Fever/Jesus Was a Capricorn/I Think I’ll Just Stay Here and Drink/Sunday Mornin’ Comin’ Down/For the Good Times/A Moment of Forever/Why Me/Please Don’t Tell Me How the Story Ends

Nummers die onderstreept zijn, zijn van Merle Haggard en gezongen door Scott Joss of Doug Colosio.

Band:

Kris Kristofferson – vocals, guitar, harmonica
Scott Joss – backing vocals, violin, guitar
Jeff Ingraham – drums
Doug Colosio – keyboards, vocals

Gezien:
Kris Kristofferson & The Strangers
Tour 2019
11-06-2019. De Oosterpoort, Groningen, NL

Real Roots Cafe: Hank Shizzoe – Steady As We Go

Volgens Rolling Stone is Hank Shizzoe de beste roots/rock liedjesmaker en gitarist die niet uit de Verenigde Staten komt. Want Shizzoe is geboren en getogen in Zwitserland en is woonachtig in Bern. De plaat ‘Steady As We Go’ nam hij op in zijn eigen studio. Samen met zijn band in de zomer, met wat te eten, te drinken en elf nieuwe liedjes die Shizzoe wilde opnemen. LEES VERDER

Plaat van de week: Jesse Malin – Room 13 (ft. Lucinda Williams)

Een nieuwe plaat van Jesse Malin, dat is altijd fijn, toegegeven de man was even van mijn muzikale radar verdwenen. Maar zijn plaat ‘Glitter In The Gutter’ uit 2007 draai ik nog met enige regelmaat. Een van de beste platen uit dat jaar. Op 30 augustus verschijnt zijn nieuwe plaat getiteld: ‘Sunset Kids’. Geproduceerd door Lucinda Williams, die ook een bijdrage levert aan 2 nummers. Waaronder deze plaat van de week. Williams werd op het album uit 2007 al bezongen door Malin op het nummer ‘Lucinda’. Nu is de cirkel dus rond. Afgaande op de eerste single gaat dit een fijne plaat worden!