Concertreview: Lohues Elektrisch

Tijdens zijn afgelopen theatertournee vertelde Lohues dat hij voorlopig even ging stoppen met het touren langs de Nederlandse theaters. Dat vond hij nog steeds het mooiste om te doen maar zo vertelde hij, wilde hij wel weer in popzalen staan met elektrische gitaren. Of zoals Lohues het zelf vertelde in het persbericht voor de aankondiging van de Daniël Lohues Elektrisch tour: “Het wordt dampen, een popconcert, rock and roll, of hoe het ook heet. Fender om de hals. Gitaarversterker voluit. Zweet voor de kop”.

Daniël Lohues met gitaren, drums, bas en keyboards. Daar moest ik bij zijn, na de vele solo tours en met trio Hout Moet, wilde ik Lohues graag zien met een band. Iets waar ik al een poosje op hoopte. De eerste aanzet werd al gegeven met het album ‘Vlier’ dat in maart verscheen. Een album net als ‘Ericana’ met een band geluid. In de zomer werden dan de data bekend gemaakt waar Lohues zou gaan optreden. Kick off van de tour was op 5 oktober in Hengelo. Lisette gevraagd of ze mee wilde en toen de kaartjes gehaald voor het concert in Hengelo.

Na het mooie voorprogramma van Marlene Bakker, met Bernard Gepken op begeleidende gitaar en als hoogtepunt ‘Waarkhanden’ was er helaas ook een minpunt want een deel van het publiek dacht dat ze in de lokale kroeg stonden. Maar Bakker liet zich daardoor niet van de wijs brengen. Ze eindigde haar set met het leuke ‘Hai Hai’ waarbij ook de grootste praters meezongen.

Rond de klok van kwart over negen kwamen Lohues en zijn mannen het podium op, nadat de gitaren waren ingeplugd telde Lohues af voor het eerste nummer van de avond: ‘Volle Maone’ en van meet af aan knalde de band er in. Na ‘Volle Maone’ volgden nog twee nummers van ‘Vlier’ met ‘Kwelt’ en ‘Weg Van Alles’. Daarna volgde een van de hoogtepunten van de avond namelijk ‘Prachtig Mooie Dag’ op de plaat en in de theaters al een fijn nummer maar deze versie was geweldig. Mooie gitaren, een ploegende bas en opzwepende drums. Schitterend! Na ‘A28’ nam Lohues even het woord en vertelde dat het volgende nummer een van de eerste nummers was die hij had geschreven in het dialect getiteld: ‘Noar Huus’. Dit nummer verscheen op het eerste album van Skik uit 1995. En zo werden er de avond door nog meerdere nummers van Lohues zijn Skik tijd gespeeld. Maar er was ook ruimte op de setlist voor twee nummers van de albums die hij opnam met de Louisiana Blues Club zoals ‘Ja Boeh’, dat gespeeld werd na het blues nummer van de laatste plaat ‘Gao Weg’. Daarna was het tijd voor een klein rustpuntje met een jazz achtige versie van ‘Hoe Kan Dat Nou?’ Gevolgd weer door volle bak gitaren tijdens ’T Giet Zoas ’T Giet’. Voor ‘A’j Joe Verkleden As Schaop’ vertelde Lohues over het bezoek van de Koning aan Drenthe waarbij hij eigenlijk dit liedje wilde spelen toen de Koning op 27 september jongstleden de grootste schaapskooi van Nederland kwam openen in het Bargerveen. Na de bandintro’s werd ‘Hier Kom Ik Weg’ gespeeld een prachtige versie. Met ‘Allennig Moe’j ’T Ok Kunnen’ en misschien wel het beste nummer van de nieuwe plaat, ‘Ondergrondse Hutte’ (doet mij denken aan de muziek van Tom Petty) en ‘Nie Veur Spek En Bonen’ kwam er een eind aan de eerste set van de avond. Na een korte pauze kwam de band terug voor de toegiften die werd afgetrapt met het nummer ‘Anja De Vreemdgangster’ van ‘Allennig I’ uit 2006. Gevolgd door het nummer waardoor ik fan werd van Skik en dus ook Lohues ‘Op Fietse’.

Met ‘Ze Ben Benauwder…’ en een zeer uitgelaten versie van ’T Ien Of ’T Ander’. Kwam er na bijna 2 uur een eind aan een fantastisch concert van Daniël Lohues. Het speelplezier spatte er vanaf evenals het zweet van Daniël Lohues. Als ik nog geen kaartje had voor een van de komende concerten had ik na dit concert nog zeker een gekocht. Want dit wil ik nog een keer zien. Om precies te zijn op 18 oktober in Nijmegen en hopelijk maakt Lohues na afloop van deze tour een mooi livealbum want dit smaakt naar meer. Om te beginnen dus op 18 oktober!

Gezien:

Daniël Lohues
Elektrisch 2018
05-10-2018. Poppodium Metropool, Hengelo, NL

Setlist:
Volle Maone/Kwelt/Weg Van Alles/Prachtig Mooie Dag/Ik Haal Mij ‘N Hond Op/Van Hier Tot Tokyo/A28/Naor Huus/Let Mar Niet Op Mij/Gao Weg/Ja Boeh/Hoe Kan Dat Nou?/’T Giet Zoas ‘T Giet/A’j Joe Verkleden As Schaop/Hier Kom Ik Weg/Allennig Moe’j ‘T Ok Kunnen/Ondergrondse Hutte/Nie Veur Spek En Bonen//Anja De Vreemdgangster/Op Fietse/Ze Benn Benauwder Veur Joe As Ie Veur Heur/’T Ien Of ’T Ander

Band:
Daniël Lohues – lead vocals, guitar, harmonica
Bernard Gepken – guitar, background vocals
Reyer Zwart – bass, background vocals
Bram Hakkens – drums, background vocals
Ferry Lagendijk – piano, keyboard, Hammond organ, background vocals

Voorprogramma:
Marlene Bakker

Setlist:
Sloaplaidje/Doe Waist Beter/Golven/Astoe ‘t Zain Haarst/Waarkhanden/Hai Hai

Band:

Marlene Bakker – lead vocals
Bernard Gepken – guitar, background vocals

Plaat van de week: Mark Knopfler – Good On You Son

Op 16 november brengt Mark Knopfler weer een album uit getiteld: ‘Down The Road Wherever’. Daarop vooruit lopend verscheen deze week de eerste single van deze nieuwe plaat ‘Good On You Son’.
Na een paar luisterbeurten vind ik het wel een leuk nummer. Ben benieuwd naar de rest van het album. Ohja en de hoes is prachtig!

Plaat van de week: Jesse Malin – Don’t Let Them Take You Down

Net als vorige week, deze week ook weer een plaat die ineens weer in mijn hoofd zat. Jesse Malin bracht in 2007 het album ‘Glitter In The Gutter’ uit, een album die ik in de nazomer van 2007 veel draaide samen met Bon Jovi’s ‘Lost Highway’ en ‘Magic’ van Bruce Springsteen. Alle drie hele fijne eind van de zomerplaten. Maar na dit album ben ik Malin weer een beetje uit het oog verloren. Binnenkort toch maar even weer kijken wat hij tegenwoordig zoal uitspookt. Want de plaat waar ‘Don’t Let Them Take You Down’ op staat is wat mij betreft een van de beste platen die in 2007 is verschenen.

Beluister de hele plaat hier!

#Springsteen Songs: Into The Fire

‘Into The Fire’ verscheen op het album ‘The Rising’ uit 2002. Dit nummer is geschreven na de aanslagen en het gaat over een brandweerman die in een van de 2 WTC torens de trap neemt om mensen te redden maar helaas overlijdt op het moment dat de torens instorten. Het was Springsteens bedoeling om dit nummer te zingen tijdens de marathon uitzending voor de slachtoffers van de aanslagen, maar hij kreeg het nummer niet op tijd af en zong daarvoor in de plaats My City Of Ruins.

 

 

Well the sky was falling and streaked with blood
I heard you calling me, then you disappeared into the dust
Up the stairs, into the fire
Yeah up the stairs, into the fire
I need your kiss, but love and duty called you someplace higher
Somewhere up the stairs, into the fire

May your strength give us strength
May your faith give us faith
May your hope give us hope
May your love give us love

May your strength give us strength
May your faith give us faith
May your hope give us hope
May your love bring us love

You gave your love to see, in fields of red and autumn brown
You gave your love to me and lay your young body down
Up the stairs, into the fire
Yeah up the stairs, into the fire
I need you near, but love and duty called you someplace higher
Somewhere up the stairs, into the fire

May your strength give us strength
May your faith give us faith
May your hope give us hope
May your love give us love

May your strength give us strength
May your faith give us faith
May your hope give us hope
May your love bring us love

May your strength give us strength
May your faith give us faith
May your hope give us hope
May your love bring us love

It was dark, too dark to see, you held me in the light you gave
You lay your hand on me, walked into the darkness of your smoky grave
Up the stairs, into the fire
Yeah up the stairs, into the fire
I need your kiss, love and duty called you someplace higher
Somewhere up the stairs, into the fire

May your strength give us strength
May your faith give us faith
May your hope give us hope
May your love give us love

May your strength give us strength
May your faith give us faith
May your hope give us hope
May your love bring us love

May your strength give us strength
May your faith give us faith
May your hope give us hope
May your love give us love

May your strength give us strength
May your faith give us faith
May your hope give us hope
May your love bring us love

May your love bring us love

Plaat van de week: Josh Ritter – Wolves

Ineens komt er een liedje in je hoofd die daar dan een paar dagen blijft zitten. Deze week viel ‘Wolves’ van Josh Ritter in die categorie. Geen idee waarom, maar ineens was het er. ‘Wolves’ verscheen op het album ‘The Animal Years’ uit 2006. ‘Wolves’ gaat over verlangen naar een ander, een ander leven, een nieuwe start. Over een nieuwe start gesproken, misschien nog dit jaar anders volgend jaar komt Josh Ritter met een nieuw album. Opgenomen met de band van Jason Isbell, The 400 Unit en geproduceerd door diezelfde Jason Isbell. Een album met een van de beste singer songwriters en een van de beste begeleidingsbands van het moment moet wel een fantastisch album gaan opleveren.

At times in the frozen nights I go roaming
In the bed she used to share with me
I wake in the fields with the cold and the lonesome
The moon’s the only face that I see
But I still remember that time when we were dancing
We were dancing to a song that I’d heard
Your face was simple and your hands were naked
I was singing without knowing the words