De 25 van 2017: 20 Little Steven & The Disciples Of Soul – Soulfire

Bruce Springsteen besloot begin dit jaar om de E Street Band vrij af te geven. Die kans pakte Little Steven van Zandt met beide handen. Formeerde een band gaf die de legendarische naam The Discipels Of Soul en dook de studio in. Eerst even een klein beetje geschiedenis. Eind jaren tachtig stapte van Zandt uit de E Street Band net voordat Springsteen’s Born In The USA Tour begon, hij wilde graag een solo carrière najagen en dat lukte behoorlijk goed. Van Zandt trok met zijn Disciples Of Soul de wereld over. Zette zich in en richtte Artists Against Apartheid op. Had een paar hits met ‘Forever’ en ‘Bitter Fruit’ maar in de jaren ’90 raakte zijn solo carriere wat in het slob. Op dat moment haalde Springsteen de E Street Band weer bij elkaar en deed van Zandt weer mee en begon hij met acteren in een van de beste series ooit gemaakt The Sopranos en later in zijn eigen serie Lillyhamer.

En nu in 2017 verscheen ‘Soulfire’. Een plaat deels met nummers die van Zandt schreef voor vrienden zoals Southside Johnny en Gary US Bonds. Maar ook nummers die hij samen schreef met anderen. Zoals de titeltrack van de plaat ‘Soulfire’ dat hij schreef voor de band The Breakers uit Denemarken. En een zeer fijne opener van de plaat.

Stop the world for a minute
Is that a tear I see in your eye?
This is your chance, this is your moment baby
Spread your wings it’s time to fly
I’ve seen em all come and go
And each one takes a piece of you heart
But I know what your dreams are made of
I wait patiently, ready to play my part
If your soul cries out in desperation
And you’re breathless from your own fear
When there’s nobody left to depend on
I’ll be here, right here

Maar ook staan er een paar covers op zoals ‘Down And Out In New York City’ van James Brown en ‘Blues Is My Business’ van Etta James.

Muzikaal is het dik in orde met die fijne New Jersey Shore wall of sound. Met belletjes, gitaren en blazers, veel blazers. Een prima plaat maar niet zo legendarisch als bijvoorbeeld het album ‘Men Without Women’ uit 1982.

Linkjes:
Website: littlesteven.com
Kopen: iTunes of Platomania.eu
Luisteren Spotify

De 25 van 2017: 21 Sam Outlaw – Tenderheart

Sam Outlaw stond in 2015 met zijn debuut album ‘Angeleno’ al in mijn jaarlijstje van dat jaar. En ook zijn tweede album ‘Tenderheart’ staat er weer in. Op dit album is Outlaw duidelijk geinspireerd door de Eagles, de oude country artiesten en Tom Petty. Want het titelnummer ‘Tenderheart’ lijkt erg veel op Petty’s nummer ‘All The Wrong Reasons’ van het album ‘Into The Great Wide Open’. Dan de vraag is dat erg? Nee, Outlaw komt er wat mij betreft mee weg. Muzikaal is het allemaal weer dik in orde, met af en toe een Mexicaans trompet koortje. Maar ook de pedal steel guitar is nooit ver weg. En doe daar de stem van Outlaw bij en je hebt een hele mooie plaat.

Hoogtepunten zijn wat mij betreft ‘Tenderheart’ mede door de Petty connectie maar ook de opener van de plaat ‘Everyone’s Looking for Home’ vind ik een hele mooie.

How’s the road been lately?
How’s the love that you left?
Are you living each moment, just thinking about the next?
Well I recall a man who seeks adventure
And a story of his own
So if you find yourself, but you still feel restless
It’s ’cause everyone’s looking for home

Prachtig net als ‘Bougainvillea, I Think’, een mooi nummer over een buurmeisje dat Outlaw kende, maar hij kan zich haar naam niet meer herinneren. Maar hij kan zich nog wel de naam van de bloem op de muur herinneren. Samenvattend Outlaw heeft een mooi album afgeleverd met mooie country nummers. Maar een beetje middle of the road is het wel. Dat maakt mij niet minder benieuwd naar het altijd belangrijke derde album.

Linkjes:
Website: samoutlaw.com
Kopen: iTunes of Platomania.eu
Luisteren Spotify

De 25 van 2017: 22 Willie Nelson – God’s Problem Child

Willie Nelson bracht in 2017, twee albums uit namelijk ‘Willie and the Boys’ een album dat hij heeft gemaakt met zijn zoons en de nummer 22 van beste albums dit jaar ‘God’s Problem Child’. Een productief jaar voor de 84 jarige (!) Nelson. Voor dit album werkte Nelson weer samen met zijn vaste producer Buddy Cannon. Voor het eerst in jaren is dit weer een album met allemaal nieuwe liedjes geschreven door Nelson en Cannon. Een album dat gaat over de naderende dood, want met 84 jaar zit dat er een keer aan te komen. Zoals we Nelson kennen gebruikt hij daarvoor een fijne dosis humor. Dat bijvoorbeeld naar voren komt in het nummer ‘Still Not Dead’ en je kunt dit nummer zien als een aanklacht tegen ‘fake news’.

I woke up still not dead again today
The internet said I had passed away
But if I die and I wasn’t dead to stay
And I woke up still not dead again today

Well, I woke up still not dead again today
The gardener did not find me that way
You can’t believe a word that people say
And I woke up still not dead again today

I run up and down the road and makin’ music as I go
They say my pace would kill a normal man
But I’ve never been accused of bein’ normal anyway
And I woke up still not dead again today

Ook bezingt hij op dit album het overlijden van zijn vriend Merle Haggard. In 2015 maakten ze samen nog het album ‘Django and Jimmie’ een jaar later overleed Haggard en schreef Nelson een prachtig nummer over Haggard met’He Won’t Ever Be Gone’. Het nummer nam hij op samen met Ben Haggard, de zoon van. Prachtig en wat mij betreft het mooiste nummer op dit album.
Maar ook de politieke situatie in de Verenigde Staten wordt door Nelson nog even onder de loep genomen in ‘Delete And Fast Forward’ en was een van de eerste nummers tegen Trump die dit jaar verscheen.

Delete and fast-forward, my son
The elections are over and nobody won
You think it’s all endin’ but it’s just settin’ in
So delete and fast-forward, my friend

Delete and fast-forward again
It’s just one big circle and it’s beginning to end
What’s next was now and what’s now is now again
So delete and fast-forward again

‘God’s Problem Child’ is een prachtig melancholisch album geworden van deze 84 jarige held.

Linkjes:
Website: willienelson.com
Kopen: iTunes of Platomania.eu
Luisteren Spotify

De 25 van 2017: 23 Ryan Adams – Prisoner

Ryan Adams niet te verwarren met Bryan Adams, bracht begin dit jaar zijn vijftiende album uit getiteld ‘Prisoner’. In de afgelopen jaren scheidde Adams van zijn geliefde en bracht hij een coveralbum uit, getiteld ‘1989’. Op dit album covert hij Taylor Swift diezelfde Swift bracht in 2014 het origineel uit.
Over de titeltrack verteld Adams het volgende:

“I was reflecting on the different states of desire and what it means to be a prisoner of your own desire”.

Dat verlangen was weg in zijn huwelijk dus volgde er een scheiding. Echtscheidingsplaten zijn vaak mooie gevoelige platen. Zoals Tom Petty’s ‘Echo’, Bruce Springsteen met ‘Tunnel Of Love’ of recenter Josh Ritter met ‘The Beast In It’s Tracks’. Dat is met ‘Prisoner’ niet anders. Soms rustig, soms bombastisch, mondharmonica en saxofoon op sommige nummers. En dus kwam de Springsteen connectie weer in veel recensies voor. En ja dat hoor je er wel in terug. Maar toch is dit voor mijn gevoel een echt Ryan Adams album. Niet zo goed als zijn debuutplaat uit 2000 ‘Heartbreaker’ en het daarop volgende album ‘Gold’ uit 2001. ‘Prisoner’ is een donkere plaat geworden tekstueel, Adams zit er door heen en vraagt zich af waar het mis is gegaan. En toch zijn er ook lichtpuntjes.

Mooiste nummer is de opener van de plaat ‘Do You Stil Love Me’ en ‘Doomsday’ die laatste vooral voor de prachtige harmonica in het nummer.
As the fire burns around us in the dark
One part is the world and one’s my heart

My love, we can do better than this
My love, how can you complicate a kiss?
My love, you said you’d love me now ’til doomsday comes
‘Til doomsday comes

Can you stand and face your fears, my love?
I will for you
I could stand in just one place, my love
And never move

Linkjes:
Website: ryanadams.com
Kopen: iTunes of Platomania.eu
Luisteren: Spotify