Concertreview: “Heb je even voor mij!” – The Rolling Stones in de Gelredome, Arnhem, NL

De Rolling Stones, een van de bands die je gezien moet hebben en dat had ik op Pinkpop zaterdag, 7 juni 2014. Toen dit jaar bekend werd dat de Stones naar Nederland kwamen hoefde ik daar niet perse heen. Helemaal kijkend naar de ticketprijzen van rond de €100 voor een kaartje. Nee ik had ze gezien en afgevinkt op mijn bucketlist. Maar toen kreeg ik via de personeelsvereniging van de Twentse Zorgcentra een mailtje dat ze nog een paar kaarten hadden weten te krijgen voor de helft van de prijs. Geen zitplaatsen hoog achterin de Gelredome in Arnhem maar staanplaatsen. Dus daar moest ik bij zijn. Frank geappt en ook hij wilde de Stones wel eens zien.

Op 15 oktober stonden de heren in de Gelredome in Arnhem, na een hapje eten bij de McDonalds was het op naar de Gelredome. Het voorprogramma begon stipt om half 8 met Leon Bridges. Een soulartiest waar ik best fan van ben sinds zijn prachtige plaat ‘Coming Home’ uit 2015. Maar waar ik van te voren al wat bang voor was kwam ook uit. De muziek verzoop in een stadion. Dat kwam vanuit de plek waar wij stonden mede door de slechte mix maar ook de muziek zelf sloot niet echt aan bij de gemiddelde Stones fan. Jammer dus hopelijk komt Bridges nog een keer naar Nederland om op te treden in bijvoorbeeld Paradiso, waar zijn muziek veel beter tot zijn recht komt.

Na dat Bridges een dikke 3 kwartier had opgetreden kwamen de roadies het podium op om alles klaar te zetten voor het concert van de Stones. Tegen 21 uur gingen de lampen uit en kwamen de Stones onder de tonen van ‘Sympathy For The Devil’ het podium op. Een prachtige opener:

Please allow me to introduce myself
I’m a man of wealth and taste
I’ve been around for a long, long year
Stole many a man’s soul to waste

Waarna de band verder ging met ‘It’s Only Rock ‘n’ Roll (But I Like It) en een van mijn favorieten ‘Tumbling Dice’. Tussen de nummers door zat Jagger af en toe wat Nederlands te praten en riep hij een paar keer ‘heb je even voor mij’. Op dat moment wisten we nog niet waarom maar dat werd een paar uur na het concert duidelijk toen Jagger onderstaand filmpje op zijn instagram account zette.

Goodbye for now Holland! 🇳🇱

Een bericht gedeeld door Mick Jagger (@mickjagger) op

Was in 2014 Roy Donders het gesprek van de dag na het optreden van de Stones nu was dat Frans Bauer.
Terug naar het concert. Waarbij de heren twee ‘nieuwe’ nummers speelden, ‘Just Your Fool’ en ‘Ride ‘Em On’, van hun meest recente plaat ‘Blue & Lonesome’ uit 2016. Gevolgd door publieksfavoriet ‘Dancing With Mr. D’ en de publiekskeuze ‘She’s So Cold’. Twee nummers die ik niet kende maar dat veranderde met ‘You Can’t Always Get What You Want’ helaas zonder koor, die op Pinkpop wel mochten aantreden. Met Paint It Black’ en ‘Honky Tonk Women’ kwam er een eind aan de eerste set van Jagger. Na dat hij de band had voorgesteld gaf hij de microfoon aan Keith Richards. Voor de nummers ‘Happy’ en ‘Slipping Away’.

Daarna kwam Jagger weer het podium op voor lange versies van ‘Miss You’ en ‘Midnight Rambler’. Tijdens het nummer ‘Street Fighting Man’ werden er wat politieke statements op de beeldschermen getoond. Daarna volgden nog ‘Start Me Up’, ‘Brown Sugar’ en ‘Jumpin’ Jack Flash’ waarna de band ons bedankte en van het podium af liep. Maar zoals bij veel bands kwamen de heren weer terug voor een toegift met het mooie ‘Gimme Shelter’. Helaas zonder Lisa Fischer maar met Sasha Allen die toch niet helemaal kan tippen aan de vocalen van Fischer. Daarna was het de beurt aan ‘(I Can’t Get No) Satisfaction’ en kwam er een eind aan een mooi concert van deze dinosaurussen van de rock ’n roll.
Ondanks de leeftijd van de heren Jagger (74 jaar), Richards (74 jaar), Wood (70 jaar) en Watts (76 jaar) speelden ze een strakke show. Tuurlijk waren er wel wat schoonheidsfoutjes, rare gitaarlickjes, misslagen op de drums maar toch blijf ik het erg bijzonder vinden dat deze heren op hun leeftijd nog zoveel plezier hebben in het maken van muziek.
En de discussie Beatles of Rolling Stones ik weet het nog steeds niet.

Setlist:
Sympathy for the Devil/It’s Only Rock ‘n’ Roll (But I Like It)/Tumbling Dice/Just Your Fool/Ride ‘Em on Down/Dancing With Mr. D/She’s So Cold/You Can’t Always Get What You Want/Paint It Black/Honky Tonk Women/Happy*/Slipping Away*/Miss You/Midnight Rambler/Street Fighting Man/Start Me Up/Brown Sugar/Jumpin’ Jack Flash//Gimme Shelter/(I Can’t Get No) Satisfaction

Band:
Mick Jagger – lead vocals, guitars, harmonica
Keith Richards – guitars, backing and lead vocals
Charlie Watts – drums
Ronnie Wood – guitars

Darryl Jones – bass guitar, backing vocals
Sasha Allen – backing vocals
Karl Denson – saxophone
Tim Ries – saxophone, keyboards
Chuck Leavell – keyboards, backing vocals, percussion
Matt Clifford – keyboards, percussion, French horn
Bernard Fowler – backing vocals, percussion

Gezien:
The Rolling Stones
No Filter Tour 2017
Voorprogramma: Leon Bridges
15-10-2017. Gelredome, Arnhem, NL

Plaat van de week: Tom Petty & The Heartbreakers – Room At The Top

Twee weken geleden overleed Tom Petty en het is nog steeds wat onwerkelijk. Deze week ook bijna alleen naar Petty geluisterd. Dit blijft een van zijn beste nummers die de man heeft gemaakt:

I got a room at the top of the world tonight
I can see everything tonight
I got a room where everyone
Can have a drink and forget those things
That went wrong in their life
I got a room at the top of the world tonight
I got a room at the top of the world tonight
I got a room at the top of the world tonight
And I ain’t comin’ down, I ain’t comin’ down

Tom Petty 20 Oktober 1950 – 2 Oktober 2017

Afgelopen maandagavond nog even op twitter kijken en las ik ineens een tweet, dat Tom Petty zou zijn overleden. Hier schrok ik behoorlijk van, de afgelopen jaren zijn er al veel muzikale grootheden overleden zoals David Bowie, Glenn Frey en Prince. Maar Tom Petty voelde voor mij anders.

Tom Petty is na Bruce Springsteen mijn favoriete artiest. Johnny Cash en Waylon Jennings horen ook in dat rijtje maar toen ik mij begon te verdiepen in de muziek waren deze heren al overleden. In 2007 leerde ik Tom Petty kennen. Om preciezer te zijn tijdens het concert van Roger Waters op 5 mei 2007 werd het nummer Free Fallin’ als inloop muziek gebruikt dus de tekst van het nummer zo’n beetje onthouden en de volgende dag ingetypt bij Google en daar kwam deze band uit. Ik was direct verkocht en kocht alle cd’s en dvd’s. De documentaire ‘Runnin’ Down A Dream’ geregisseerd door Peter Bogdanovich is een van de mooiste, misschien wel de mooiste muziekdocumentaire die er is gemaakt. In de docu vertellen Petty en de Heartbreakers hun verhaal. Een absolute aanrader!

Ik vind het een groot verlies dat een held als Tom Petty is overleden. De afgelopen dagen ook alleen maar Petty’s muziek geluisterd. Zowel zijn solo werk met parels als ‘Wildflowers’ en ‘Full Moon Fever’, zijn gelegenheidsband Mudcrutch (de voorloper van de Heartbreakers) als ook zijn werk met zijn vrienden de Heartbreakers waarin de albums ‘Echo’, ‘The Last DJ’, ‘Damn The Torpedoes’ en ‘Into The Great Wide Open’ er voor mij uitspringen. Op elke plaat staan wel 2 of meer liedjes die veel voor mij betekenen.

Op 24 juni 2012 traden Tom Petty & The Heartbreakers op in de Heineken Music Hall (nu AFAS Live) een van de weinige keren dat Tom Petty een concert gaf in Nederland. En het was geweldig meer over dat concert lees je hier. Een prachtige herinnering!

De komende tijd zal ik een top 50 maken met mijn favoriete Tom Petty nummers.

Tom Petty bedankt voor alles!

Music is probably the only real magic I have encountered in my life. There’s not some trick involved with it. It’s pure and it’s real. It moves, it heals, it communicates and does all these incredible things – Tom Petty